Baskaran A/L Sridaran v 1) Timbalan Menteri dalam Negeri, Malaysia (44-109-08/2017)

Ini adalah suatu permohonan untuk satu perintah writ habeas corpus dikeluarkan terhadap Pemohon yang kini ditahan di Pusat Pemulihan Akhlak, Machang, Kelantan menurut arahan Timbalan Menteri Dalam Negeri di bawah subseksyen 6(1) Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 [Akta 316] melalui satu perintah tahanan bertarikh 1 Mac 2017. 2

Secara ringkasnya, fakta dalam kes ini ialah Pemohon telah ditangkap dan ditahan oleh pihak polis bagi maksud penyiasatan di bawah seksyen 3 Akta 316 dan pada 11 Januari 2017, percakapan Pemohon telah diambil dan dirakamkan di Balai Polis Labu, Nilai, Negeri Sembilan.

Pegawai polis yang membuat penyiasatan terhadap Pemohon iaitu ASP Kanapaty a/l Samidurai telah mengemukakan laporan lengkap penyiasatan kepada Menteri Dalam Negeri dan Pegawai Siasatan yang dilantik oleh Menteri Dalam Negeri iaitu Dzul Iswari Bin Mohd Jaafar pada 14 Februari 2017 selaras dengan peruntukan subseksyen 3(3) Akta 316 (Afidavit-Afidavit Jawapan yang diikrarkan oleh ASP Kanapaty dan Dzul Iswari pada 6 September 2017 dan 14 September 2017 sebagaimana Lampiran 15 dan 8 masing-masing adalah dirujuk).

Pegawai Siasatan Dzul Iswari telah menjalankan penyiasatan secara fizikal terhadap Pemohon pada 21 Februari 2017 dan keesokan hari, 22 Februari 2017, laporan secara bertulis telah dikemukakan kepada Menteri Dalam Negeri sebagaimana yang diperuntukkan di bawah subseksyen 5(4) Akta 316.

YB Dato’ Masir Anak Kujat, Timbalan Menteri Dalam Negeri telah meneliti laporan lengkap penyiasatan dan laporan Pegawai Siasatan Kementerian Dalam Negeri (‘KDN’) yang dikemukakan di bawah subseksyen 3(3) dan 5(4) Akta 316 dan berpuas hati bahawa bagi 3 kepentingan ketenteraman awam, Pemohon perlu ditahan. Dengan itu, YB Timbalan Menteri Dalam Negeri telah mengarahkan supaya Pemohon ditahan selama dua tahun mulai 1 Mac 2017 di Pusat Pemulihan Akhlak, Machang, Kelantan melalui satu perintah tahanan di bawah subseksyen 6(1) Akta 316 yang bertarikh 1 Mac 2017 (‘PT tersebut’) (Afidavit Jawapan yang diikrarkan oleh YB Dato’ Masir Anak Kujat pada 8 September 2017 di Lampiran 7 dirujuk).

Pemohon telah mengemukakan representasi terhadap PT tersebut kepada Lembaga Penasihat yang ditubuhkan di bawah Fasal (2) Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan. Representasi tersebut telah didengar oleh Lembaga Penasihat pada 27 April 2017 dengan kehadiran Pemohon dan peguamnya, En. Mathavan Manikam (Afidavit Jawapan yang diikrarkan oleh Muhamad Alif Bin Musbri pada 19 September 2017 di Lampiran 11 dirujuk).

Lembaga Penasihat telah menimbangkan representasi Pemohon pada 3 Mei 2017 dan membuat syor mengenainya kepada Yang di-Pertuan Agong selaras dengan subseksyen 10(1) Akta 316. Seterusnya, pada 10 Mei 2017, Yang di-Pertuan Agong telah menimbangkan syor Lembaga Penasihat dan memperkenankan PT tersebut.

Pemohon telah memfailkan suatu Notis Usul yang bertarikh 2 Ogos 2017 (Lampiran 1) untuk mengusulkan supaya Mahkamah membuat satu perintah bahawa - 4

tahanan Pemohon oleh Responden Kedua di bawah Akta 316 adalah tidak sah dan terbatal;

suatu writ habeas corpus dikeluarkan terhadap Pemohon dan Pemohon dibebaskan serta-merta daripada tahanan tersebut; dan

relif-relif lain atau selanjutnya yang dianggap patut dan sesuai oleh Mahkamah ini.

Alasan-alasan bagi menyokong permohonan Pemohon tersebut adalah seperti yang berikut:

Responden Pertama telah bertindak secara mala fide mekanikal otomatis dan arbitari dalam mengeluarkan PT tersebut;

Responden Ketiga dan anggota-anggota polis terbabit gagal dan cuai untuk memberitahu dan menerangkan kepada Pemohon alasan-alasan tangkapan pada masa Pemohon ditangkap;

tiada sebarang penyiasatan yang dilakukan terhadap Pemohon dalam masa tahanan oleh polis di bawah seksyen 3 Akta 316 dan peruntukan-peruntukan tahanan di bawah subseksyen 3(2), 3(3) dan 3(3A) Akta 316 tidak dipatuhi oleh Responden Ketiga dan pegawai-pegawai polis berkenaan;

Pemohon tidak diberitahu alasan-alasan tahanan pada masa PT tersebut disampaikan kepada Pemohon dan ini bercanggah 5 dengan perenggan (a) Fasal (1) Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan dan perenggan 9(2)(b) Akta 316;

Pemohon menafikan terlibat atau terbabit dengan pengataan-pengataan fakta seperti dituduh dan tiada sebarang keterangandi hadapan Responden Pertama untuk menyokong PT tersebut; dan

tiada pertimbangan yang sewajarnya, dan rekomendasi yang telah dibuat oleh Lembaga Penasihat kepada Yang di-Pertuan Agong seperti yang diperuntukkan dalam seksyen 6 Ordinan Darurat (Ketenteraman Awam dan Mencegah Jenayah) 1969 dan perenggan (b) Fasal (1) Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan.

Pemohon telah mengikrarkan satu Afidavit pada 11 Julai 2017 (Lampiran 2) bagi menyokong permohonannya sebagaimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 366 Kanun Tatacara Jenayah [Akta 593] untuk satu perintah writ habeas corpus dikeluarkan terhadap Pemohon.

Notis Usul dan Afidavit Pemohon telah disertakan dengan satu Sijil Perakuan Segera (Lampiran 3) yang bertarikh 18 Julai 2017. Namun demikian, tarikh perbicaraan hanya dapat ditetapkan semasa pengurusan kes pada 26 Mac 2018 dan permohonan Pemohon didengar pada 18 April 2018.

Responden-Responden telah memfailkan 13 Afidavit-Afidavit Jawapan untuk membantah permohonan Pemohon iaitu seperti yang berikut:

Afidavit Jawapan oleh YB Dato’ Masir Anak Kujat, Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia yang diikrarkan pada 8

Afidavit Jawapan oleh Dzul Iswari Bin Mohd Jaafar, Pegawai Siasatan KDN yang diikrarkan pada 14 September 2017 (Lampiran 8);

Afidavit Jawapan oleh Lans Koperal Nagore Haniffa Bin Abdul Jameel, anggota polis Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik (‘JSJN’) Ibu Pejabat Polis Kontinjen Negeri Sembilan (‘IPPK NS’) yang diikrarkan pada 15 September 2017 (Lampiran 9);

Afidavit Jawapan oleh DSP Pang Jin Lai, Timbalan Ketua JSJN, IPPK NS, yang diikrarkan pada 6 September 2017 (Lampiran 10); 7

Afidavit Jawapan oleh Muhamad Alif Bin Musbri, Setiausaha Lembaga Penasihat, Jabatan Perdana Menteri yang diikrarkan pada 19 September 2017 (Lampiran 11);

Afidavit Jawapan oleh Sarjan William a/l Michael, anggota polis JSJN, Ibu Pejabat Polis Machang, Kelantan yang diikrarkan pada 15 September 2017 (Lampiran12);

Afidavit Jawapan oleh Deputi Komisioner Polis Dato’ Pahlawan Mohd. Dzuraidi Bin Ibrahim, Timbalan Pengarah (Perlucuthakan Harta/ Perundangan/ Tahanan), JSJN, Ibu Pejabat Polis DiRaja Malaysia, Bukit Aman, Kuala Lumpur yang diikrarkan pada 7

Afidavit Jawapan oleh Detektif Sarjan Mejar Ramlan Bin Mistama, anggota polis JSJN, IPPK NS yang diikrarkan pada 6 September 2017 (Lampiran 14);

Afidavit Jawapan oleh ASP Kanapaty a/l Samidurai, Pegawai Kanan Polis, JSJN, IPPK NS yang diikrarkan pada 6 September 2017 (Lampiran 15);

Afidavit Jawapan oleh Mohd Adzharuddien Bin Baharom, Penolong Setiausaha, Bahagian Keselamatan dan Ketenteraman Awam, KDN yang diikrarkan pada 15 September 2017 (Lampiran 16); 8

Afidavit Jawapan oleh Sugumaran a/l Sukanderam, Timbalan Penguasa Penjara, Pusat Koreksional Bukit Besi, Dungun, Terengganu yang diikrarkan pada 29 September 2017 (Lampiran 19);

Afidavit Jawapan oleh Mahadzair Bin Che Daud, Penguasa dan Pegawai Yang Menjaga Pusat Pemulihan Akhlak Machang, Kelantan yang diikrarkan pada 29 September 2017 (Lampiran 20); dan

Afidavit Jawapan oleh Mohd Ilham Bin Abdullah, Warder Penjara, Pusat Pemulihan Akhlak Machang, Kelantan yang diikrarkan pada 29 September 2017 (Lampiran 21).

Tiada Afidavit Balasan yang telah difailkan oleh Pemohon terhadap Afidavit-Afidavit Responden-Responden yang dinyatakan di atas. Isu-Isu Yang Dibangkitkan oleh Pemohon

Sungguhpun Notis Usul dan Afidavit Jawapan Pemohon telah membangkitkan beberapa alasan bagi mencabar kesahihan penahanan Pemohon dari segi undang-undang seperti yang dinyatakan dalam perenggan-perenggan 9 dan 10 di atas, namun dalam Penghujahan Bertulis yang difailkan oleh peguam Pemohon, hanya tiga alasan yang telah dihuraikan. 9

Oleh itu, semasa pendengaran permohonan pada 18 April 2018, saya telah mendapatkan kepastian daripada peguam Pemohon mengenai perkara ini yang mana peguam Pemohon telah mengesahkan bahawa Pemohon akan hanya bergantung kepada tiga alasan sebagaimana dalam Penghujahan Bertulis dan satu isu yang dihujahkan secara lisan dalam mahkamah pada tarikh tersebut berkenaan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Khor Kok Kheng v Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia dan Penguasa Kanan Pusat Pemulihan Akhlak Simpang Renggam [Rayuan Jenayah No: 05-268-11/2017(B)].

Keempat-empat isu yang menjadi asas kepada cabaran Pemohon terhadap PT tersebut ialah seperti yang berikut:

ketidakpatuhan perenggan 3(2)(c) Akta 316 dari segi pelaporan hal keadaan penangkapan dan penahanan Pemohon oleh ASP Kanapaty a/l Samidurai kepada DSP Pang Jin Lai;

kegagalan membuktikan Pengerusi Lembaga Penasihat ialah seorang yang berkelayakan di bawah Fasal (2) Perkara 151

ketidakpatuhan subseksyen 10(1) Akta 316 kerana tarikh perkenan PT tersebut oleh Yang Di-Pertuan Agong ialah pada hari cuti umum; dan 10

kelewatan penyerahan Borang 1 yang ditetapkan dalam Jadual di bawah Kaedah tersebut kepada Lembaga Penasihat tanpa penjelasan yang munasabah. Prinsip Undang-Undang berkenaan perintah writ habeas corpus

Sebelum saya menghuraikan empat isu yang menjadi asas kepada permohonan oleh Pemohon, pada permulaannya adalah wajar untuk saya menyatakan prinsip asas berkenaan perintah writ habeas corpus sebagaimana yang telah diputuskan menurut nas undang-undang.

Pertamanya, Fasal (1) dan (2) Perkara 5 Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan bahawa – “5. (1) Tiada seorang pun boleh diambil nyawanya atau dilucutkan kebebasan dirinya kecuali mengikut undang-undang.

Jika pengaduan dibuat kepada Mahkamah Tinggi atau mana-mana hakim Mahkamah Tinggi menyatakan bahawa seseorang sedang ditahan dengan menyalahi undang-undang, maka mahkamah itu hendaklah menyiasat pengaduan itu dan, melainkan jika mahkamah itu berpuas hati bahawa tahanan itu adalah sah, hendaklah memerintahkan supaya orang itu dibawa ke hadapan mahkamah itu dan melepaskannya.”. 11

Seterusnya, perkara mengenai kajian semula kehakiman berkenaan tindakan atau keputusan Yang di-Pertuan Agong dan Menteri diperuntukkan di bawah seksyen 11C Akta 316 seperti yang berikut: “11C. (1) Maka tidaklah boleh diadakan apa-apa kajian semula kehakiman dalam mana-mana mahkamah akan, dan tiada mahkamah boleh mempunyai atau menjalankan apa-apa bidang kuasa berkenaan dengan, apa-apa tindakan yang dilakukan atau keputusan yang dibuat oleh Yang di-Pertuan Agong atau Menteri pada menjalankan kuasa menurut budi bicara mereka mengikut Akta ini, kecuali mengenai apa-apa soalan tentang pematuhan apa-apa kehendak prosedur di bawah Akta ini yang mengawal selia tindakan atau keputusan itu.

Kekecualian mengenai apa-apa soalan tentang pematuhan apa-apa kehendak prosedur dalam subseksyen

tidaklah terpakai jika alasan adalah seperti yang diperihalkan dalam seksyen 6A.”. [penekanan ditambah]

Berdasarkan perenggan (c) seksyen 11D Akta 316, “kajian semula kehakiman” adalah termasuk prosiding yang dimulakan dengan cara writ habeas corpus manakala alasan-alasan yang diperihalkan dalam seksyen 6A Akta 316 adalah seperti yang berikut: “6A. (1) Tiada perintah tahanan boleh menjadi tidak sah atau 12 tidak berkuat kuasa oleh sebab -

orang yang terhadapnya perintah tahanan itu dimaksudkan –

telah selepas sahaja perintah tahanan itu dibuat ditahan di mana-mana selain tempat tahanan yang disebut dalam subseksyen 6(2);

(ii) terus ditahan selepas sahaja perintah tahanan itu dibuat di tempat yang dia telah ditahan di bawah seksyen 3 sebelum dia dipindahkan ke suatu tempat tahanan yang disebut dalam subseksyen 6(2), walaupun tempoh maksimum bagi penahanan sedemikian di bawah subseksyen 3(2) telah tamat; atau

(iii) telah semasa jangka masa perintah tahanan itu berada dalam perjalanan dalam jagaan polis atau dalam apa-apa jagaan lain ke suatu tempat tahanan yang disebut dalam subseksyen 6(2); atau

perintah tahanan itu telah disampaikan kepadanya di mana-mana tempat selain tempat tahanan yang disebut dalam subseksyen 6(2), atau terdapat apa- 13 apa kecacatan yang berhubungan dengan penyampaian perintah tahanan itu kepadanya.

Tiada perintah tahanan baru atau perintah sekatan baru yang disebut dalam subseksyen 11B (2) boleh menjadi tidak sah atau tidak berkuat kuasa oleh sebab tiada laporan baru telah dikemukakan di bawah subseksyen 3(3) dan 5(4) atau perintah tahanan atau perintah sekatan itu telah dibuat atas alasan yang sama seperti perintah tahanan atau perintah sekatan yang terdahulu.”.

Peruntukan perundangan yang dinyatakan di atas jelas sekali menetapkan bahawa bagi sesuatu permohonan writ habeas corpus yang melibatkan tahanan pencegahan, semakan kehakiman hanyalah boleh dibuat terhadap isu ketidakpatuhan apa-apa kehendak prosedur menurut perundangan yang berkenaan.

Salah satu penghakiman dalam Ikatan Otoriti Responden-Responden yang telah menjelaskan mengenai pindaan kepada Emergency (Public Order and Prevention of Crime) Ordinance 1969 dan pindaan yang serupa kepada Internal Security Act 1969 dan Akta 316 dengan menghadkan apa-apa cabaran terhadap perintah penahanan yang dibuat oleh Menteri Dalam Negeri “to grounds of non-compliance with any procedural requirement, and nothing else” ialah Lee Kew Sang v 14 Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2005] 3 CLJ 914. Di muka surat 930 penghakiman tersebut, Abdul Hamid Mohamad HMP memutuskan seperti yang berikut: “In our view, courts must give effect to the amendments. That being the law, it is the duty of the courts to apply them. So, in a habeas corpus application where the detention order of the Minister made under section 4(1) of the Ordinance or, for that matter, the equivalent sections in ISA 1960 and DD(SPM) Act 1985, the first thing that the courts should do is to see whether the ground forwarded is one that falls within the meaning of procedural non-compliance or not. To determine the question, the courts should look at the provisions of the law or the rules that lay down the procedural requirements. It is not for the courts to create procedural requirements because it is not the function of the courts to make law or rules. If there is no such procedural requirement then there cannot be non-compliance thereof. Only if there is that there can be non-compliance thereof and only then that the courts should consider whether, on the facts, there has been non-compliance.”. [penekanan ditambah]

Dalam kes Timbalan Menteri Keselamatan Dalam Negeri, Malaysia & Ors v Ong Beng Chuan [2006] 4 CLJ 703 pula, Mahkamah Persekutuan 15 dalam menimbangkan isu mengenai kesan tindakan yang diambil oleh seseorang dalam keadaan di mana dia bukan pemegang jawatan yang dikehendaki oleh undang-undang untuk melaksanakan tindakan tersebut (dalam kes tersebut, pegawai berkenaan bukanlah Pegawai Yang Menjaga Pusat Pemulihan Akhlak Muar, Johor) telah merujuk kepada kes Muhammad Jailani Kasim v Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2006] 4 CLJ 687 dan memutuskan seperti yang berikut: “[6] The resultant matter for consideration is whether the breach is subject to judicial review. A right to judicial review when there is a breach of a procedural requirement in the making of a detention order under the Act was considered by this court in Muhammad Jailani Kassim v. Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2006] 4 CLJ 687 FC in the following words: The effect of a breach of such procedural requirements had been considered in a number of cases. See, for example, Puvaneswaran v. Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri Malaysia & Anor [1991] 3 MLJ 28; Low Teng Hai[1991] 2 CLJ 1199; [1991] 3 MLJ 28; Low Teng Hai v. Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Others [1992] 2 CLJ (Rep) 816 and Aw Ngoh Leang v. Inspector General of Police [1993] 1 CLJ 373; [1993] 1 MLJ 65. It has been recognised in these cases that a procedural requirement may be mandatory or directory. A mandatory requirement is 16 one that goes to the root of the matter and is of direct relevance to the detention order. The breach of a mandatory requirement will render the detention order invalid without the need to establish any prejudice. The breach of a procedural requirement which is directory will not be significant provided that there is substantial compliance with the rules with no prejudice having been suffered by the detainee. However it must be observed that the power of the Court to intervene is limited to only matters of compliance with procedural requirements by section 11C(1) of the Act which reads as follows: There shall be no judicial review in any court of, and no court shall have or exercise any jurisdiction in respect of, any act done or decision made by the Yang di-Pertuan Agong or the Minister in the exercise of their discretionary power in accordance with this Act, save in regard to any question on compliance with any procedural requirement in this Act governing such act or decision. It is clear that the section restricts judicial review to only questions on compliance with any procedural requirement governing any act done or decision made by the Yang di-Pertuan Agong or the Minister in the exercise of their 17 discretionary power. Such procedural requirements can only be ones that will go to the root of the matter and be of direct relevance to the making of the detention order. The section only refers to a question of compliance with procedural requirements without subjecting it to any prejudice having been suffered. The test, therefore, in determining whether a breach can be subjected to judicial review is whether it is in compliance with any procedural requirement governing any act done or decision made by the Yang di-Pertuan Agong or the Minister in the exercise of their discretionary power in accordance with the Act without the need to establish any prejudice. Such a determination will be greatly facilitated, though not decisively, by a consideration of the effect of the statutory provision that has been breached, that is to say, whether it is mandatory or directory in nature.”. [penekanan ditambah] Analisa Undang-Undang Isu Pertama: Ketidakpatuhan perenggan 3(2)(c) Akta 316 - Pelaporan hal keadaan penangkapan dan penahanan Pemohon 18

Perenggan 11 Afidavit Sokongan Pemohon mendakwa, antara lain, bahawa “peruntukan-peruntukan tahanan di bawah Seksyen 3(2), (3) dan (3A) Akta tersebut tidak dipatuhi oleh Responden Ketiga pegawai-pegawai Polis berkenaan”.

Peguam Pemohon menghujahkan bahawa prosedur di bawah perenggan 3(2)(c) Akta 316 tidak dipatuhi kerana Afidavit Jawapan ASP Kanapaty tidak menyatakan berkenaan penyerahan laporan hal keadaan penangkapan dan penahanan Pemohon kepada DSP Pang. Seterusnya, adalah dihujahkan bahawa kes di hadapan Mahkamah ini mempunyai persamaan dengan kes Arumugam a/l Vanathiah v Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia dan 3 Yang Lain (Rayuan Jenayah No:05-226-10/2015(B)) yang mana Mahkamah Persekutuan telah membenarkan rayuan Perayu untuk satu perintah writ habeas corpus dikeluarkan (Perintah Mahkamah Persekutuan yang bertarikh 3 Mei 2016 adalah di muka surat 36 – 37 Ikatan Otoriti Pemohon).

Peguam Pemohon turut bersandarkan kepada penghakiman Mahkamah Persekutuan dalam kes SK Tangakaliswaran Krishnan v Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2009] 2 MLRA 631 (muka surat 1 –4 Ikatan Otoriti Pemohon), yang kemudiannya telah dirujuk dalam penghakiman Yang Arif Rhodzariah Bujang bagi kes Zulfadhlie Hazmie Bahron v Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2014] MLRHU 1 (muka surat 38 –46 Ikatan Otoriti Pemohon), untuk hujah bahawa “where more than one inference may be drawn from the evidence presented by the detaining authority, the inference most favorable to the detenu must be drawn”. 19

Bagi pihak Responden-Responden, Peguam Persekutuan menghujahkan bahawa –

tiada di mana-mana dalam perenggan 3(2)(c) Akta 316 yang memperuntukkan mengenai keperluan untuk laporan hal keadaan penangkapan dan penahanan seseorang tahanan diserahkan oleh Pegawai Penyiasat Polis kepada Timbalan Penguasa Polis;

walau apa pun, kehendak perenggan 3(2)(c) Akta 316 telah dipenuhi sepenuhnya oleh Responden-Responden dengan merujuk kepada perenggan 6 Afidavit Jawapan DSP Pang dan perenggan 5 Afidavit Jawapan Deputi Komisioner Polis Dato’

ASP Kanapaty dan DSP Pang hanya menjalankan tugas mereka tanpa apa-apa kepentingan peribadi dan ketiadaan “averment” seperti yang dihujahkan oleh peguam pemohon dalam Afidavit Jawapan ASP Kanapaty tidak seharusnya ditafsirkan sebagai ketidakpatuhan prosedur oleh Responden-Responden kerana ASP Kanapaty was merely performing an official duty in which he had no personal interest [kes Su Yu Min v Ketua Polis Negeri & Ors [2005] 3 CLJ 875 (TAB 5 dalam Ikatan Otoriti Responden-Responden dirujuk)];

suatu permohonan habeas corpus hendaklah ditujukan kepada perintah tahanan semasa dan sebarang irregularity yang berlaku 20 semasa tahanan untuk tujuan siasatan adalah tidak relevan. Oleh itu, apa-apa ketidakpatuhan yang berlaku semasa proses penangkapan, penahanan dan penyiasatan tidak boleh mengakibatkan Perintah Tahanan tersebut menjadi tidak sah [kes Mohd Faizal Haris v Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2005] 4 CLJ 613 dan L Rajanderan R Letchumnan v Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2010] 7 CLJ 653 (TAB 2 dan 3 masing-masing dalam Ikatan Otoriti Responden-Responden dirujuk)]; dan

Pemohon gagal untuk membangkitkan isu ini secara spesifik dalam Afidavit Sokongannya dan dengan yang demikian, kandungan Afidavit-Afidavit yang difailkan oleh Responden-Resonden remain unchallenged and undisputed oleh Pemohon dan dalam hal keadaan ini, Pemohon is deemed to have accepted or admitted such averments (keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes-kes Ng Hee Thoong & Anor. v Public Bank Berhad [1995] 1 CLJ 609, Keng Kien Hock v Timbalan Menteri Keselamatan Dalam Negeri Malaysia & Ors [2007] 5 CLJ 171 dan See Kok Kol v Chong Kui Seng & Ors And Another Appeal [2010] 2 CLJ 481 di TAB 6, 7 dan 8 masing-masing dalam Ikatan Otoriti Responden-Responden dirujuk).

Berhubung isu pertama ini, perenggan 3(2)(c) Akta 316 memperuntukkan seperti yang berikut: “Kuasa menahan orang yang disyaki 21

3.

…

Mana-mana orang yang ditangkap dan ditahan di bawah seksyen ini boleh ditahan dalam jagaan polis selama suatu tempoh yang tidak melebihi enam puluh hari tanpa suatu perintah tahanan dibuat mengenai orang itu di bawah subseksyen 6(1): Dengan syarat bahawa –

orang itu tidak boleh ditahan selama lebih daripada dua puluh empat jam kecuali dengan kebenaran seorang pegawai polis yang berpangkat Inspektor atau yang lebih tinggi;

orang itu tidak boleh ditahan selama lebih daripada empat puluh lapan jam kecuali dengan kebenaran seorang pegawai polis yang berpangkat Penolong Penguasa Polis atau yang lebih tinggi;

orang itu tidak boleh ditahan selama lebih daripada empat belas hari melainkan jika seorang pegawai polis yang berpangkat Timbalan Penguasa atau yang lebih tinggi telah melaporkan hal keadaan penangkapan dan penahanan itu kepada Ketua Polis Negara atau kepada seorang 22 pegawai polis yang ditetapkan oleh Ketua Polis Negara bagi maksud itu dan Ketua Polis Negara atau pegawai polis yang ditetapkan sedemikian olehnya, mengikut mana-mana yang berkenaan, hendaklah melaporkannya kepada Menteri. ….”. [penekanan ditambah]

Berdasarkan peruntukan di atas, Pemohon tidak boleh ditahan lebih daripada 14 hari melainkan jika DSP Pang telah melaporkan hal keadaan penangkapan dan penahanan Pemohon kepada Deputi Komisioner Polis Dato’ Pahlawan Mohd. Dzuraidi. Perenggan-perenggan 4 hingga 6 Afidavit Jawapan DSP Pang menyatakan, antara lain, seperti yang berikut: “4. Pada 17-01-2017, saya telah menerima fail kes berkaitan penangkapan dan penahanan tahanan bernama BASKARAN A/L SRIDARAN (NO. K/P: 910917-10-5483) (selepas ini disebut sebagai “Pemohon”) di bawah seksyen 3 Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 (selepas dari ini disebut sebagai “Akta tersebut”) daripada ASISTEN SUPERINTENDEN POLIS KANAPATY A/L SAMIDURAI. Saya telah mengkaji dan meneliti fail kes Pemohon yang mengandungi dokumentasi-dokumentasi, laporan-laporan risikan dan laporan-laporan soal siasat berkaitan dengan kegiatan-kegiatan Pemohon berkaitan 23 dengan aktiviti-aktiviti yang berhubung dengan atau yang melibatkan pengedaran dadah jenis Syabu seperti yang tersenarai di bawah Jadual Pertama, Bahagian III, Akta Dadah Berbahaya 1952 (234).

Berdasarkan fail kes tersebut, saya berpuas hati bahawa penyiasatan di bawah seksyen 3(1) Akta tersebut masih belum dilengkapkan dan perlu disempurnakan lagi. Oleh itu, saya berpendapat bahawa penahanan terhadap Pemohon perlu dilanjutkan melebihi 14 hari lagi bagi tujuan meneruskan dan melengkapkan penyiasatan tersebut.

Pada 17-01-2017, saya telah melaporkan hal keadaan penangkapan dan penahanan Pemohon kepada DEPUTI KOMISIONER POLIS DATO’ PAHLAWAN MOHD. DZURAIDI BIN IBRAHIM yang pada masa material menjawat jawatan sebagai Timbalan Pengarah (Perlucuthakan Harta/ Perundangan/Tahanan) Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik Ibu Pejabat Polis Diraja Malaysia, Bukit Aman, Kuala Lumpur, yang merupakan pegawai yang ditetapkan oleh Ketua Polis Negara mengikut peruntukan di bawah seksyen 3(2)(c) Akta tersebut untuk tujuan penahanan lanjut terhadap Pemohon….”. [penekanan ditambah] 24

Deputi Komisioner Polis Dato’ Pahlawan Mohd. Dzuraidi pula telah mengikrarkan dalam perenggan 5 Afidavit Jawapannya seperti yang berikut: “5. Pada 17-01-2017, saya telah menerima laporan hal keadaan penangkapan dan penahanan terhadap Pemohon daripada DEPUTI SUPERINTENDEN POLIS PANG JIN LAI, seorang Pegawai Kanan Polis yang pada masa material bertugas di Timbalan Ketua di Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Kontinjen Negeri Sembilan.”.

Perenggan-perenggan dalam Afidavit-Afidavit Jawapan DSP Pang dan Deputi Komisioner Polis Dato’ Pahlawan Mohd. Dzuraidi seperti yang dipetik di atas jelas menunjukkan bahawa kehendak undang-undang di bawah perenggan 3(2)(c) Akta 316 telah dipatuhi.

Sebagaimana yang dihujahkan oleh Peguam Persekutuan, tiada di mana-mana dalam perenggan 3(2)(c) Akta 316 yang memperuntukkan mengenai keperluan untuk laporan hal keadaan penangkapan dan penahanan seseorang tahanan diserahkan oleh ASP Kanapaty selaku Pegawai Penyiasat Polis kepada DSP Pang. Tanpa kehendak statutori tersebut, ketiadaan averment dalam Afidavit Jawapan ASP Kanapaty berkenaan penyerahan laporan hal keadaan penangkapan dan penahanan Pemohon kepada DSP Pang tidak terjumlah kepada satu ketidakpatuhan prosedur yang menyebabkan Perintah Tahanan tersebut menjadi tidak sah. Petikan daripada penghakiman Mahkamah Persekutuan dalam kes Lee Kew Sang seperti yang dinyatakan di 25 perenggan 22 di atas adalah terpakai di sini dengan kesimpulan yang boleh dibuat bahawa “there being no such procedural requirement, there can never be non-compliance thereof.”

Di samping itu, walau apa pun, DSP Pang dalam perenggan 4 Afidavit Jawapannya ada menyatakan yang dia telah menerima fail kes berkaitan penangkapan dan penahanan Pemohon daripada ASP Kanapaty pada 17 Januari 2017 dan tiada sebab yang munasabah untuk Mahkamah meragui kenyataan tersebut.

Berhubung dengan hujah peguam Pemohon mengenai kes Arumugam a/l Vanathiah yang dikatakan mempunyai persamaan dengan kes di hadapan Mahkamah ini, hanya Perintah Mahkamah Persekutuan yang bertarikh 3 Mei 2016 dikemukakan dalam Ikatan Otoriti Pemohon. Dalam keadaan ini, Mahkamah ini tidak mengetahui asas-asas pertimbangan yang menyebabkan Mahkamah Persekutuan membenarkan rayuan tahanan dalam kes Arumugam dan sama ada alasan utama atau salah satu alasan adalah kegagalan Pegawai Penyiasat Polis untuk menyatakan dalam Afidavitnya bahawa laporan hal keadaan penangkapan dan penahanan tahanan telah diserahkan kepada pegawai polis yang lebih kanan.

Oleh itu, berdasarkan alasan yang dihuraikan di atas, saya mendapati isu pertama yang dibangkitkan oleh Pemohon adalah tidak bermerit. Isu Kedua: Pembuktian kelayakan Pengerusi Lembaga Kelayakan 26

Perenggan 8 Afidavit Pemohon menyatakan bahawa - “Saya juga menyatakan bahawa Pengerusi serta dua orang anggota yang telah mendengar representasi saya adalah bukan satu badan yang telah ditubuhkan dengan sah dan terdapat ketidakpatuhan terhadap Perkara 151(2) Perlembagaan Persekutuan serta surat perlantikan mereka harus dikemukakan. Selanjutnya saya mempertikaikan perlantikan dan kelayakan setiap ahli lembaga penasihat.”.

Sungguhpun Pemohon dalam Afidavitnya telah mempertikaikan perlantikan dan kelayakan setiap ahli Lembaga Penasihat, dalam penghujahannya, peguam Pemohon telah menghadkan pertikaian kepada kegagalan Responden-Responden untuk membuktikan bahawa Pengerusi Lembaga Penasihat iaitu YA Dato’ Faiza binti Zulkifli adalah seorang yang berkelayakan di bawah Fasal (2) Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan kerana tempoh pelantikan Pengerusi Lembaga Penasihat yang bersidang pada 27 April 2017 tidak dinyatakan dalam perenggan-perenggan 16, 17 dan 19 Afidavit Jawapan Muhamad Alif. Peguam Pemohon turut berhujah bahawa kegagalan pihak Responden untuk mengemukakan watikah perlantikan Pengerusi dan dua orang Ahi Lembaga Penasihat oleh Yang di-Pertuan Agong sedangkan beban pembuktian bagi menunjukkan kelayakan dan kesahihan pelantikan mereka adalah terletak pada Responden-Responden mewajarkan suatu writ habeas corpus dikeluarkan terhadap Pemohon. 27

Peguam Persekutuan membalas hujah tersebut dengan menyatakan bahawa isu ini dibangkitkan hanya untuk membuang masa Mahkamah ini kerana perenggan 15 Afidavit Jawapan Muhamad Alif sebenarnya ada menyebut mengenai tempoh pelantikan YA Dato’ Faiza binti Zulkifli sebagai Pengerusi Lembaga Penasihat iaitu seperti yang berikut: “15. Saya sesungguhnya menyatakan bahawa Pengerusi Lembaga Penasihat yang telah mendengar representasi Pemohon pada 27-04-2017 iaitu Y.A. DATO’ FAIZA BINTI ZULKIFLI telah lama berkhidmat iaitu lebih daripada 25 tahun di dalam Perkhidmatan Kehakiman dan Perundangan dan telah memegang pelbagai jawatan dalam Perkhidmatan Kehakiman dan Perundangan seperti Majistret di Mahkamah Majistret Kuala Lumpur dan Selangor (dari tahun 1984 sehingga tahun 1988), Penolong Pengarah di Biro Bantuan Guaman Ipoh, Perak (dari tahun 1988 sehingga tahun 1991), Penasihat Undang-Undang di Kementerian Perdagangan Dalam Negeri dan Hal Ehwal Pengguna (dari tahun 1991 sehingga tahun 2002), Ketua Unit Bahagian Gubalan di Jabatan Peguam Negara (dari tahun 2002 sehingga tahun 2005), Penolong Kanan Penggubal Undang-Undang Parlimen di Jabatan Peguam Negara (dari tahun 2006 sehingga tahun 2007), Penasihat Undang-Undang Negeri Pulau Pinang di Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Pulau Pinang (dari tahun 2007 sehingga tahun 2013) dan mulai bulan Januari 2014 hingga 04-09-2017 sebagai 28 Pengerusi Lembaga Penasihat di Jabatan Perdana Menteri. Saya juga menyatakan bahawa Pengerusi Lembaga Penasihat, Y.A. DATO’ FAIZA BINTI ZULKIFLI layak dipertimbangkan untuk dilantik sebagai seorang Hakim Mahkamah Tinggi atau Hakim Mahkamah Rayuan atau Hakim Mahkamah Persekutuan.”. [penekanan ditambah]

Peguam Persekutuan juga berhujah bahawa Pemohon tidak memfailkan apa-apa afidavit balasan kepada Afidavit Jawapan Muhamad Alif dan ini terjumlah kepada suatu penerimaan (acceptance) oleh Pemohon berhubung dengan perkara yang diikrarkan dalam Afidavit Jawapan tersebut.

Berkenaan pengemukaan watikah pelantikan Pengerusi dan dua orang Ahli Lembaga Penasihat, Peguam Persekutuan berhujah bahawa isu ini telah dijawab dalam perenggan 19 Afidavit Jawapan Muhamad Alif yang mana telah dijelaskan bahawa watikah pelantikan tersebut diklasifikasikan sebagai “RAHSIA” dan sekiranya dikemukakan, akan mendedahkan kerahsiaan dokumen tersebut dan Setiausaha Lembaga Penasihat menuntut keistimewaan di bawah seksyen 14 Akta 316 dan Fasal (3) Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan.

Fasal (2) Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan bahawa “Lembaga” ertinya suatu Lembaga Penasihat yang ditubuhkan 29 di bawah Fasal yang sama tersebut. Fasal (3) Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan pula menyatakan “Perkara ini tidak menghendaki mana-mana pihak berkuasa mendedahkan fakta yang pendedahannya pada pendapat pihak berkuasa itu akan bertentangan dengan kepentingan Negara.”.

Seterusnya seksyen 14 Akta 316 memperuntukkan seperti yang berikut: “Tiada apa pun dalam Bahagian ini atau dalam mana-mana kaedah atau peraturan yang dibuat di bawahnya boleh menghendaki Menteri atau mana-mana anggota sesuatu Lembaga Penasihat atau mana-mana Pegawai Siasatan atau mana-mana pekhidmat awam menzahirkan fakta atau mengemukakan dokumen yang penzahirannya atau pengemukaannya difikirkannya bertentangan dengan kepentingan Negara.”.

Dalam perkara ini, saya bersetuju dengan penghujahan Peguam Persekutuan bahawa isu ini tidak bermerit kerana Lembaga Penasihat telah bersidang pada 27 April 2017 untuk mendengar representasi Pemohon dan perenggan 15 Afidavit Jawapan Muhamad Alif jelas menyatakan bahawa YA Dato’ Faiza binti Zulkifli ialah Pengerusi Lembaga Penasihat di Jabatan Perdana Menteri dari bulan Januari 2014 hingga 4 September 2017. 30

Berhubung perkara pemgemukaan watikah pelantikan Pengerusi dan dua orang Ahli Lembaga Penasihat, Responden-Responden berhak untuk menuntut keistimewaan di bawah seksyen 14 Akta 316 dan Fasal

Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan dan hak ini telah digunakan.

Oleh yang demikian, isu kedua berkenaan ketidakpatuhan Fasal (2) Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan juga tidak dapat menyokong permohonan yang difailkan oleh Pemohon. Isu Ketiga: Tarikh perkenan Yang di-Pertuan Agong

Dalam perenggan 16 Afidavitnya, Pemohon telah mengikrarkan seperti yang berikut: “Saya sesungguhnya percaya bahawa selebihnya tiada rekomendasi Lembaga Penasihat kepada Yang DiPertuan Agung di bawah Seksyen 10(1) dan arahan Yang DiPertuan Agung di bawah Seksyen 10(2) bersabit representasi saya telah dibuat kepada lembaga Penasihat.”.

Sebagai jawapan, Muhamad Alif dalam Afidavitnya telah menyatakan, antara lain, seperti yang berikut: “17. Saya ingin menyatakan bahawa pada 03-05-2017, Lembaga Penasihat telah menimbangkan representasi 31 tersebut dan membuat syor-syornya kepada Yang Di-Pertuan Agong menurut seksyen 10(1) Akta tersebut. Selanjutnya, setelah menimbangkan syor-syor Lembaga Penasihat tersebut, pada 10-05-2017 Yang Di-Pertuan Agong telah memperkenankan Perintah Tahanan yang dibuat oleh Timbalan Menteri Dalam Negeri di bawah seksyen 6(1) Akta tersebut terhadap Pemohon. Saya tidak dapat menzahirkan syor-syor yang dibuat oleh Lembaga Penasihat kerana berpendapat dengan berbuat demikian, ia adalah bertentangan dengan kepentingan negara menurut seksyen 14 Akta tersebut dan Perkara 151(3) Perlembagaan Persekutuan. Oleh yang demikian, saya menuntut keistimewaan dan perlindungan di bawah peruntukkan undang-undang tersebut. …

Merujuk kepada perenggan 10(g) dan 16 Afidavit Pemohon, saya menafikan dakwaan-dakwaan Pemohon dengan mengulangi pernyataan-pernyataan saya di perenggan 17 di atas. Saya sesungguhnya menyatakan bahawa Lembaga Penasihat telah menimbangkan representasi Pemohon dengan adil dan tanpa mengenepikan hak-hak Pemohon dan Lembaga Penasihat juga bersidang mengikut masa yang ditetapkan. Saya sesungguhnya menegaskan bahawa Lembaga Penasihat pada 03-05-2017 telah membuat syor-syor yang sewajarnya kepada Yang Di- 32 Pertuan Agong berkenaan representasi yang telah dibuat oleh Pemohon dan peguam bela Pemohon dan selanjutnya telah menghantar syor tersebut dalam kadar masa yang ditetapkan dan diperuntukkan oleh undang-undang. Selanjutnya, setelah menimbangkan syor-syor Lembaga Penasihat tersebut, pada 10-05-2017 Yang Di-Pertuan Agong telah memperkenankan Perintah Tahanan yang dibuat oleh Timbalan Menteri Dalam Negeri di bawah seksyen 6(1) Akta tersebut terhadap Pemohon. Saya sesungguhnya menegaskan bahawa tiada pelanggaran terhadap seksyen 10(1) dan 10(2) Akta tersebut. Selanjutnya, tiada pelanggaran terhadap seksyen 11 Akta tersebut memandangkan peruntukan Kajian Semula di bawah seksyen 11 Akta tersebut masih tidak melepasi tempohnya yang menghendaki Lembaga Penasihat untuk mengkaji semula sesuatu Perintah Tahanan tidak lebih awal daripada 12 bulan dari tarikh Perintah Tahanan tersebut dan tidak lewat daripada 3 bulan sebelum tempoh dalam Perintah Tahanan tersebut tamat tempoh yang mana tempoh tahanan Pemohon hanya akan luput pada 28-02-2019. Oleh itu, saya menafikan dakwaan-dakwaan Pemohon yang tidak berasas itu.”.

Seksyen 10 Akta 316 memperuntukkan mengenai Laporan Lembaga Penasihat dalam perkataan seperti yang berikut: “(1) Jika mana-mana orang telah membuat representasi di bawah subseksyen 9(1) kepada suatu Lembaga Penasihat, 33 Lembaga Penasihat itu hendaklah dalam masa tiga bulan dari tarikh penerimaan representasi itu, atau dalam tempoh yang lebih lama sebagaimana yang dibenarkan oleh Yang di-Pertuan Agong, menimbangkan representasi itu dan membuat syor-syor mengenainya kepada Yang di-Pertuan Agong.

Apabila menimbangkan syor Lembaga Penasihat di bawah seksyen ini, Yang di-Pertuan Agong boleh memberi Menteri arahan, jika ada, sebagaimana yang difikirkannya patut mengenai perintah yang dibuat oleh Menteri dan setiap keputusan Yang di-Pertuan Agong adalah, tertakluk kepada seksyen 11, muktamad dan tidak boleh dipersoalkan di mana-mana mahkamah.”.

Berdasarkan Afidavit Jawapan Muhamad Alif, Lembaga Penasihat telah menimbangkan representasi oleh Pemohon dan peguamnya dan syor-syor mengenai representasi tersebut telah dikemukakan kepada Yang di-Pertuan Agung menurut peruntukan subseksyen 10(1) Akta 316. Namun, perkara yang dicabar oleh Pemohon pada peringkat penghujahan ialah mengenai kesahihan tarikh Yang di-Pertuan Agung memperkenankan syor yang dibuat oleh Lembaga Penasihat iaitu 10 Mei 2017 yang merupakan cuti umum Hari Wesak di seluruh negara.

Peguam Persekutuan menghujahkan bahawa subseksyen 10(2) Akta 316 tidak memperuntukkan apa-apa tempoh masa untuk Yang di-Pertuan Agong menimbangkan syor Lembaga Penasihat dan membuat 34 keputusan. Di samping itu, Yang di-Pertuan Agong tidak dibataskan atau dihadkan oleh cuti umum dalam melaksanakan kuasa di bawah subsekyen tersebut.

Berhubung dengan isu ini, Mahkamah ini ingin memetik keputusan dalam kes Su Yu Min v Ketua Polis Negeri & Ors [2005] 3 CLJ 875 yang mana di muka surat 890 laporan kes tersebut, perkara “Mala fides” telah dibincangkan seperti yang berikut: “The applicant next complained that the said warrant of arrest dated 20 March 2004 was issued mechanically, fraudulently and in bad faith by the Deputy Minister as it was ‘pre-signed’. According to the applicant, it was pre-signed and issued fraudulently as 20 March 2004 fell on a third Saturday of the month when the Deputy Minister, his agents and officers were not at work since it was not a normal working day for government officers. This is a wild and unsubstantiated allegation by the applicant. It is wrong to assume that just because every third Saturday is a non-working day government servants, the Deputy Minister and his officers did not perform their duties and functions that day. The applicant has not offered any evidence to substantiate his allegation….”. [penekanan ditambah] 35

Dalam hal perkara kes di hadapan Mahkamah sekarang, kita juga tidak boleh menganggap bahawa hanya kerana 10 Mei 2017 ialah cuti umum Hari Wesak maka Yang di-Pertuan Agong tidak melaksanakan duties and functions seperti menimbangkan syor oleh Lembaga Penasihat dan memperkenankan syor yang berkenaan. Dakwaan Pemohon bahawa timbul keraguan mengenai kesahihan tarikh tersebut yang berkemungkinan direka-reka sebagai tarikh perkenan Yang di-Pertuan Agong adalah tidak berasas. Isu Keempat: Kelewatan penyerahan Borang 1 kepada Lembaga

Isu keempat ini dibangkitkan semasa penghujahan lisan di Mahkamah pada 18 April 2018. Peguam Pemohon telah bergantung kepada perintah Mahkamah Persekutuan pada 22 Mac 2018 dalam kes Khor Kok Kheng yang telah mengenepikan keputusan Mahkamah Tinggi yang menolak permohonan Perayu untuk mendapatkan writ of habeas corpus dan memerintahkan supaya writ tersebut dikeluarkan serta merta dan Perayu dilepaskan dan dibebaskan serta merta.

Mahkamah telah meminta pihak-pihak untuk mengemukakan alasan penghakiman bagi kes Khor Kok Kheng di peringkat Mahkamah Tinggi 36 dan Mahkamah Persekutuan. Pada 24 April 2018, Peguam Persekutuan telah mengemukakan alasan penghakiman oleh Hakim Mahkamah Tinggi Shah Alam yang bertarikh 21 Oktober 2017 dan memaklumkan bahawa tiada alasan penghakiman pada peringkat Mahkamah Persekutuan.

Saya telah membaca alasan penghakiman Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana dalam kes Khor Kok Kheng yang mana di perenggan-perenggan 12 hingga 15 dinyatakan seperti yang berikut: “12. Isu keempat ialah mengenai Kaedah 3(4) ADB (Prosedur Lembaga Penasihat)(LLPK) 1987. Menurut P terdapat kelewatan selama 6 hari oleh pihak polis atau penjaga penjara untuk menghantar representasi P kepada Setiausaha Lembaga Penasihat. Kelewatan 6 hari tersebut menurut pegumbela P adalah di luar kontek “serta-merta”. Peguambela merujuk kepada kes Re Datuk James Wong Kim Min yang memutuskan di dalam kes tahanan tanpa bicara ia hendaklah menjadi satu “strict compliance”. Maka di dalam permohonan ini Kaedah 3(4) telah gagal dipatuhi.

Menurut Affidavit PPP Azman bin Mohd. Ali, Lampiran 10, beliau mengikrarkan bahawa Borang 1 tersebut telahpun dihantar olehnya kepada Lembaga Penasihat di atas kesegeraan yang praktik dan telah diterima oleh Lembaga Penasihat pada 27 Disember 2016. (Saya 37 merujuk kepada Affidavit Jawapan Setiausaha Lembaga Penasihat Redman Bin Safar Lampiran 18 para 4).

Di dalam penjelasan oleh Responden melalui hujah mereka, Responden mengatakan bahawa tarikh penerimaan Borang 1 tersebut ialah pada hari Selasa yang mana hari Isnin meruakan cuti ganti bagi Hari Krismas yang jatuh pada hari Ahad dan 22hb Disember 2016 adalah Hari Krismas. Saya menerima penjelasan ini dan bersetuju bahawa kelewatan tersebut bukanlah disengajakan ataupun suatu kelewatan melampau yang telah menjejaskan P di dalam mengemukakan pendengaran representasinya.

Maka saya berpendapat P tidak bercakap benar mengenai kelewatan tersebut. Kelewatan yang dikatakan tersebut bukanlah satu kelewatan melampau tetapi adalah munasabah. Oleh itu isu ini juga tidak bermerit.”. [penekanan ditambah]

56.

Peguam Persekutuan turut berhujah bahawa isu ini tidak boleh dibangkitkan semasa penghujahan lisan kerana suatu permohonan untuk perintah writ habeas corpus dibicarakan melalui keterangan Afidavit semata-mata dan hak Responden-Responden untuk menjawab melalui Afidavit telah dinafikan.

Peguam Pemohon berhujah balas bahawa perkara ini sebenarnya telah disentuh oleh Pemohon dalam Afidavit Sokongannya yang mana salah satu alasan Pemohon untuk menyatakan bahawa tangkapan dan penahanannya di Pusat Pemulihan Akhlak, Machang, Kelantan adalah tidak sah di sisi undang-undang dan tidak teratur ialah seperti di perenggan 10(f) iaitu – “Terdapat pelanggaran terhadap Kaedah-kaedah Akta tersebut apabila saya tidak diberitahu tentang hak representasi dan tidak diserahkan dengan dokumen-dokumen dan tidak dimaklumkan tentang tarikh pendengaran representasi saya menurut kaedah-kaedah di Pusat Pemulihan Akhlak, Machang, Kelantan.”. [penekanan ditambah]

Memandangkan “preventive detention is a serious invasion of personal liberty” dan “whatever safeguard that is provided by law against the improper exercise of such power must be zealously watched and enforced by the court” (merujuk kepada keputusan Suffian LP dalam kes 39 Re Datuk James Wong Kim Min, Minister of Home Affairs, Malaysia & Ors. v Datuk James Wong Kim Min [1976] 2 MLJ 245) maka saya memutuskan untuk memberikan pertimbangan terhadap isu keempat ini.

Kaedah 3 Kaedah tersebut memperuntukkan seperti yang berikut: “3. Prosedur untuk membuat representasi

Apabila mana-mana orang disampaikan dengan suatu perintah tahanan, pegawai polis yang menyampaikan perintah tahanan itu hendaklah pada masa yang sama-

memberitahu orang itu akan haknya untuk membuat representasi-representasi terhadap perintah tahanan itu; dan

memberikan kepadanya tiga salinan Borang 1 yang ditetapkan dalam Jadual dan mendapatkan daripadanya suatu akuterima mengenai penerimaannya.

Seseorang orang tahanan yang ingin membuat apa-apa representasi hendaklah mengisi Borang I dan hendaklah menghantar dua salinan Borang 1yang telah diisikan dan ditandatangani dengan sempurnya oleh orang tahanan itu kepada Setiausaha melalui Pegawai Penjaga 40 Daerah Polis di mana perintah tahanan itu telah disampaikan atau kepada Pegawai Penjaga tempat tahanan itu.

Apabila seseorang orang tahanan dibawa ke suatu tempat tahanan, Pegawai Penjaga hendaklah dengan seberapa segera yang praktik mengingkatkan orang itu akan haknya untuk membuat representasi-representasi.

Pegawai Penjaga Daerah Polis di mana perintah tahanan itu disampaikan atau Pegawai Penjaga, mengikut mana yang berkenaan, yang menerima apa-apa representasi bertulis dalam Borang 1 hendaklah menghantar representasi itu kepada Setiausaha dengan serta-merta.

…”.

Subkaedah 3(4) Kaedah tersebut mengkehendaki penghantaran representasi bertulis dalam Borang 1 kepada Setiausaha Lembaga Penasihat dilaksanakan dengan serta-merta.

Perenggan 12 Afidavit Jawapan yang diikrarkan oleh Mahadzair Bin Che Daud menyatakan bahawa – “Selanjutnya, pada 02-03-2017 Pemohon telah menyerahkan 2 salinan Borang I di bawah Kaedah-Kaedah tersebut yang telah diisi dan ditandatangani oleh Pemohon. Saya kemudiannya telah mengemukakan 2 salinan Borang I 41 tersebut kepada Lembaga Penasihat pada 06-03-2017. Tindakan saya ini telah dilaksanakan dengan kesegeraan yang praktik.”. Oleh itu, terdapat penyerahan Borang I yang telah dilengkapkan kepada Lembaga Penasihat.

Peguam Pemohon menghujahkan bahawa terdapat kelewatan dalam penghantaran representasi Pemohon dalam Borang 1 kepada Setiausaha Lembaga Penasihat dan tiada penjelasan yang diberikan berhubung kelewatan tersebut.

Saya telah menyemak tarikh 2 Mac 2017 dan mendapati ianya jatuh pada hari Khamis manakala 6 Mac 2017 ialah hari Isnin. Pada masa yang material, Mahadzair Bin Che Daud ialah Penguasa dan Pegawai Yang Menjaga Pusat Pemulihan Akhlak yang terletak di Machang, Kelantan dan cuti hujung minggu ialah pada setiap hari Jumaat dan Sabtu.

Oleh yang demikian, pada pandangan saya tidak berlaku sebarang kelewatan dalam penghantaran representasi Pemohon dalam Borang 1 kepada Setiausaha Lembaga Penasihat. Malahan seperti yang diikrarkan oleh Mahadzair Bin Che Daud, tindakan berkenaan perkara ini telah dilaksanakan dengan kesegeraan yang praktik. Asas untuk mencabar PT tersebut atas alasan ini adalah tidak bermerit. Kesimpulan & Keputusan 42 Berdasarkan alasan-alasan yang dihuraikan di atas, saya mendapati tiada ketidakpatuhan prosedur yang berlaku berhubung dengan PT tersebut dan dengan yang demikian, permohonan writ habeas corpus adalah ditolak. (ALIZA SULAIMAN) PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI JENAYAH (4) KUALA LUMPUR Bertarikh: 24 Mei 2018 Kaunsel: Bagi pihak Pemohon: En. Mathavan Manikam (Chambers of Mathavan & Partners) Bagi pihak Responden-Responden: Puan Norazlin Mohamad Yusoff Peguam Persekutuan