Ben Sidi Management Sdn Bhd v Faris Irwan Bin Shafpii (TA-B53CY-1-04/2023)

Ini merupakan rayuan yang difailkan oleh pihak Defendan yang tidak berpuas hati terhadap keputusan yang diberikan oleh Mahkamah pada 11.1.2026 yang telah membenarkan tuntutan Plaintif dengan kos.

Mahkamah telah membenarkan tuntutan Plaintif sebagaimana berikut: a) Para (a) dibenarkan bagi (i), (iii) dan (iv). Para (ii) ditolak memandangkan tuntutan ganti rugi berkaitan pembinaan yang dibuat masih belum diputuskan. b) Para (b) dibenarkan c) Para (c) : Ganti rugi am bagi tindakan tort fitnah: RM 20,000 d) Para (d) : Ganti rugi teladan dan teruk: RM 10,000 e) Para (e): Kos RM 10,000 diberikan kepada pihak Plaintif.

Pihak Plaintif, melalui notis rayuan bertarikh 12.1.2026 telah memfailkan rayuan merayu ke Mahkamah Tinggi terhadap sebahagian keputusan Mahkamah yang memutuskan: a. Para (a) dibenarkan bagi (i), (iii) dan (iv) seperti berikut: a) Defendan membuat permohonan maaf tanpa sebarang syarat (“unconditional apology”) dengan membuat satu video permohonan maaf rasmi yang mana permohonan maaf tersebut harus menyatakan: i) Permohonan maaf ditujukan kepada Plaintif kerana memuat naik Muat naik tersebut; iii) Defendan muat naik Muat naik tersebut dengan niat jahat untuk menjatuhkan dan reputasi perniagaan Plaintif; dan iv) Video Permohonan maaf tersebut dimuat naik oleh Defendan di dalam laman media sosial Facebook dengan menggunakan Akaun Facebook tersebut dan/atau mana-mana group media sosial di mana Defendan telah menyebarkan dakwaan yang sama seperti Muat naik tersebut terhadap Plaintif. b. Para (b) dibenarkan bagi Perintah sekatan (“restraining Order”) dalam bentuk injunksi kekal bagi menghalang Defendan dan/atau wakilnya daripada bercakap, atau menerbitkan selanjutnya, atau menyebabkan atau membenarkan untuk diterbitkan Muatnaik tersebut atau apa-apa perkataan lain yang sama atau apa-apa kesan yang sama dalam mana-mana cara sekalipun pada masa akan datang; c. Ganti rugi am bagi tindakan tort fitnah sebanyak RM 20,000.00 pada para (c) dibenarkan; d. Ganti rugi teladan dan teruk sebanyak RM 10,000.00 pada para (d) dibenarkan; dan e. Kos dalam tindakan sebanyak RM 10,000.00 pada para (e) dibenarkan untuk diberikan kepada pihak Plaintif. LATAR BELAKANG Tuntutan Plaintif 4. Plaintif merupakan sebuah syarikat sendirian berhad dan pada masa material menjalankan kerja-kerja pembinaan termasuk menjalankan khidmat pengurusan dan konsultasi, membekal barangan binaan dan lain-lain.

Defendan merupakan individu warganegara Malaysia yang cukup umur yang mempunyai alamat penyampaian di No.81, Felda Chalok Barat Setiu, 21450 Bandar Permaisuri, Terengganu Darul Iman.

Plaintif dan Defendan telah menandatangani satu Perjanjian Pembinaan bertarikh 8.1.2020, di mana Defendan telah melantik Plaintif untuk menjalankan kerja-kerja membina dan menyiapkan satu (1) unit rumah kediaman kekal (1) tingkat di atas sebuah hartanah yang mempunyai keterangan GM 2407 Lot 80949 Mukim Hulu Setiu Daerah Setiu Negeri Terengganu Darul Iman.

Rumah tersebut sepatutnya disiapkan dalam tempoh 24 bulan bermula daripada tarikh pertama Defendan menerima bayaran iaitu pada 5.6.2020 dan akan berakhir pada 5.6.2022.

Pada 5.5.2022, Defendan telah memuat naik satu “posting” bergambar di Facebook melalui akaun Facebook yang dikenali sebagai ‘Faris Paih’ (“Akaun Facebook tersebut”).

“Posting” yang dimuat naik melalui Akaun Facebook tersebut disertakan dengan gambar tapak dan/ atau kerja pembinaan oleh Plaintif dan dimuat naik bersama penulisan: “Free gift pembersihan katenya.korok kering mung wat keje lagu ning”

Sehingga ke tarikh tuntutan, “posting” tersebut telah mendapat 16 reaksi termasuk tanda suka dan 17 komen balas daripada pengikut Akaun Facebook tersebut.

Pada 24.05.2022, Defendan sekali lagi telah memuat naik satu “posting” bergambar menggunakan Akaun Facebook tersebut yang dikatakan bersifat fitnah terhadap Plaintif. “Posting” tersebut disertakan dengan gambar tapak dan/atau kerja-kerja pembinaan oleh Plaintif dengan penulisan: “Awl2 dlu aku oyak doh.atap bocor.tp jenis baso x dgr buoh ore.kalu brani masuk komen.kalu sero nelay mari la ngadap. ”

Sehingga ke tarikh tuntutan, “posting” tersebut telah mendapat 31 reaksi termasuk tanda suka dan 27 komen balas daripada pengikut Akaun Facebook tersebut.

Defendan juga telah membalas komen-komen daripada pembaca “posting-posting” tersebut dan telah dikatakan memberikan gambaran negatif terhadap kerja-kerja Plaintif, antaranya: “siap tp xleh duduk” “berapa x raye doh” “biase la..dan jenis wase die betul xdok saloh.bkn nok dgr buoh org.” “dio sero pedas gak dio cari la kito.” “nilai sdiri la..hok pago tu jgn duk blembut la[emoji]”

Muat naik tersebut serta kata-kata yang diterbitkan dalam Facebook tersebut adalah merujuk kepada Plaintif dan dikatakan bersifat fitnah terhadap Plaintif kerana ia mampu untuk mengakibatkan orang yang pernah melihat dan/atau membaca Muat naik tersebut memandang rendah dan/atau mengelak dan/atau menjauhi Plaintif. Muat naik tersebut juga telah mencemarkan reputasi Plaintif sebagai seorang kontraktor pembinaan yang berjaya.

Defendan, secara tersirat mendakwa bahawa Plaintif gagal menjalankan kerja-kerja yang dipersetujui dengan baik dan tidak mengikut spesifikasi yang telah dipersetujui sesuai Perjanjian Pembinaan yang telah ditandatangani oleh kedua-dua pihak.

Oleh sebab itu, Plaintif dikatakan mempunyai reputasi perniagaan dan/atau perkhidmatan yang kurang memuaskan dan gagal menjalankan kerja-kerja pembinaan dengan sifat ketukangan yang baik.

Defendan telah menetapkan Muat naik tersebut sebagai 'umum' yang mana pengguna Facebook yang tidak mengikut Akaun Facebook tersebut juga boleh mengakses Muat naik tersebut dengan mudah.

Muat naik tersebut telah tersebar kepada pihak lain yang mana pihak lain akan membentuk persepsi buruk dan negatif terhadap perniagaan Plaintif. Plaintif akan dipandang rendah dan pihak lain akan beranggapan bahawa perniagaan Plaintif selama ini dijalankan secara cuai, tidak jujur dan/atau menipu pelanggan.

Melalui Writ dan Pernyataan Tuntutan ini, Plaintif menuntut perintah berikut: a) Defendan membuat permohonan maaf tanpa sebarang syarat (“unconditional apology” ) dengan membuat satu video permohonan maaf rasmi yang mana permohonan maaf tersebut harus menyatakan: i) Permohonan maaf ditujukan kepada Plaintif kerana memuat naik Muat naik tersebut; ii) Tuduhan Defendan bahawa Plaintif gagal memberikan perkhidmatan yang baik sesuai dengan Perjanjian Pembinaan yang ditandatangani kedua-dua pihak dan memiliki reputasi perniagaan yang buruk adalah tidak benar; iii) Defendan memuat naik Muat naik tersebut dengan niat jahat untuk menjatuhkan dan reputasi perniagaan Plaintif; dan iv) Video Permohonan maaf tersebut dimuat naik oleh Defendan di dalam laman media sosial Facebook dengan menggunakan Akaun Facebook tersebut dan/atau mana-mana “group” media sosial di mana Defendan telah menyebarkan dakwaan yang sama seperti Muat naik tersebut terhadap Plaintif. b) Perintah sekatan (“restraining order”) dalam bentuk injunksi kekal bagi menghalang Defendan dan/atau wakilnya daripada bercakap, atau menerbitkan selanjutnya, atau menyebabkan atau membenarkan untuk diterbitkan Muat naik tersebut atau apa-apa perkataan lain yang sama atau apa-apa kesan yang sama dalam mana-mana cara sekalipun pada masa akan datang; c) Ganti rugi am bagi tindakan tort fitnah; d) Ganti rugi teladan dan teruk sebanyak RM500,000.00; e) Kos dalam tindakan ini; dan f) Apa-apa relief lain dan selanjutnya sepertimana yang difikirkan sesuai oleh Mahkamah ini.

Pembelaan Defendan Semasa rumah tersebut dibina, Defendan telah melakukan lawatan tapak dan mendapati bahawa pembinaan rumah tersebut tidak mengikut kemahiran yang sepatutnya dimiliki oleh sebuah syarikat pembinaan rumah yang berpengalaman kerana kecacatan pembinaan rumah tersebut yang dilakukan sangat jelas dan tidak memerlukan pakar untuk membuat penilaian.

Defendan telah memaklumkan pihak Plaintif berkaitan ketidakpuasan hati Defendan mengenai pembinaan yang dibuat. Namun begitu, Plaintif dikatakan gagal membaiki kecacatan yang didakwa oleh pihak Defendan dan pada masa yang sama terdapat juga kecacatan baru.

Rumah tersebut telah pun diserah milikan kosong pada 17.1.2022 tetapi Defendan mendapati bahawa kerosakan yang ada pada rumah Defendan tidak dibaiki dengan sempurna oleh Plaintif dan menyebabkan kerosakan yang lebih teruk.

Defendan telah meminta Plaintif untuk membaiki keseluruhan kerosakan-kerosakan tersebut kerana rumah tersebut tidak layak dan tidak selamat untuk diduduki oleh Defendan dan keluarga disebabkan oleh kemahiran pembinaan Plaintif yang cincai, teruk dan cacat. Plaintif diam dan langsung tidak memberikan sebarang maklum balas walaupun diminta oleh Defendan berkali-kali.

Pada 15.2.2022, Plaintif telah memberikan bil tambahan berjumlah RM 10,960.00 yang didakwa oleh Plaintif kos kepada setiap pembaikan kerosakan-kerosakan tersebut sedangkan kerosakan-kerosakan tersebut berpunca daripada Plaintif sendiri.

Pada 27.3.2022, Defendan telah menghantar surat rasmi kepada Plaintif untuk menuntut Plaintif melakukan baik pulih ke atas rumah tersebut. Pada 28.03.2022, Plaintif memaklumkan bahawa semua kerja baik pulih dianggap sudah dilakukan.

Defendan menjadi semakin tertekan apabila mendapati kerosakan-kerosakan tersebut masih ada dan tidak berubah. Defendan berasa tertipu, tertekan dan kecewa dengan penipuan, frod dan /atau representasi salah nyata yang dilakukan oleh Plaintif.

Muat naik yang dibuat oleh Defendan tersebut dibuat dalam keadaan tertekan, kecewa dan marah dengan keadaan rumah Defendan.

Defendan telah meluahkan perasaan kekecewaan dan tekanan yang dihadapi di dalam akaun Facebook Defendan untuk pengajaran rakan dan taulan Defendan dan perkara yang diluahkan tersebut bukanlah satu fitnah tetapi merupakan satu perkara yang benar.

Muat naik yang dibuat tidak menyebut, mengaitkan, meletakkan, dan merujuk kepada nama Plaintif. menyebut nama Plaintif atau logo syarikat Plaintif secara jelas serta.

Muat naik-muat naik tersebut langsung tidak “viral” dan komen-komen yang komen-komen yang diterima balas oleh pengikut akaun Facebook Defendan adalah kebanyakannya merupakan rakan-rakan serta saudara mara Defendan sahaja.

Defendan memplidkan pembelaan komen yang adil dan justifikasi bagi muat naik yang dibuat pada kedua-dua tarikh terlibat.

Defendan juga menyatakan bahawa tindakan saman fitnah yang difailkan oleh Plaintif ini merupakan satu tindakan pemikiran terkemudian (“aftertought”) dan pra matang. Ini kerana, memandangkan Defendan tidak berpuas hati dengan hasil pembinaan rumah Defendan, Defendan telah melantik peguam dan telah, pada 3.8.2022 mengeluarkan notis tuntutan bagi menuntut ganti rugi terhadap kecuaian dan pecah kontrak bagi pembinaan rumah Defendan tersebut.

Pihak-pihak telah cuba berbincang tetapi gagal sehinggalah pihak Defendan telah memfailkan saman terhadap pihak Plaintif melalui kes TA-B52NCvC-5-02/2023. Tindakan Plaintif ini hanya difailkan setelah pihak Plaintif menerima saman TA-B52NCvC-5-02/2023 tersebut. Muat naik yang dibuat oleh pihak Defendan adalah pada bulan Mei 2022 dan pihak Plaintif hanya mengambil tindakan pada bulan April 2023 dan tiada sebarang notis tuntutan atau notis untuk menurunkan Muat naik tersebut dibuat oleh pihak Plaintif kepada pihak Defendan.

Perbicaraan Pihak Plaintif memanggil dua orang saksi manakala pihak Defendan memanggil tiga orang saksi. Saksi-saksi yang dipanggil adalah sebagaimana berikut: a) SP1: Abdul Hadi bin Mat Sidi ( Penyelia media sosial Plaintif) b) SP2: Ahmad Fuad bin Mat Sidi (Pengarah Plaintif) c) SD1: Faris Irwan bin Shafpii (Defendan) d) SD2: Ibrahim bin Ujar (Penilai Berdaftar) e) SD3: Che Zainudin bin Che Nawi (Kontraktor)

Pihak-pihak telah bersetuju bahawa keterangan SD2 dan SD3 diambil daripada Nota Keterangan prosiding kes TAB52NCvC-5- 02/2023 memandangkan isu-isu yang berbangkit daripada SD2 dan SD3 adalah sama dengan isu yang dibangkit di dalam prosiding TAB52NCvC-5-02/2023.

Pihak-pihak telah memfailkan isu yang hendak dibicarakan secara berasingan.

Isu-Isu Untuk Dibicarakan Bagi Pihak Plaintif Pihak Plaintif memfailkan isu-isu berikut: a) Sama ada “posting-posting” yang di muat naik oleh Defendan seperti yang diplidkan melalui Pernyataan Tuntutan (“Muat naik tersebut”) adalah sebuah kenyataan bersifat fitnah yang mampu menyebabkan Plaintif dielakkan (“avoid”) dan/atau dijauhi (“shun”) dan/atau direndah-rendahkan (“ridicule”) oleh pihak ketiga yang pernah melihat dan/atau membaca Muat naik tersebut. b) Sekiranya jawapan no.1 ialah ya, sama ada Defendan boleh bergantung kepada pembelaan justifikasi dan/atau komen yang adil serta tanpa niat jahat terhadap Plaintif berkenaan tindakannya memuat naik Muat naik tersebut. c) Sama ada Muat naik tersebut adalah merujuk kepada pihak Plaintif. d) Sama ada Muat naik tersebut telah disebarkan kepada pengetahuan pihak ketiga selain pihak Plaintif dan Defendan. e) Sama ada Defendan mempunyai niat jahat terhadap Plaintif dengan memuat naik Muat naik tersebut hingga sampai kepada pengetahuan pihak ketiga. f) Sama ada Defendan mempunyai niat jahat terhadap Plaintif dengan memuat naik Muat naik tersebut hingga sampai kepada pengetahuan pihak ketiga. g) Sekiranya Defendan terbukti bertanggungjawab (liable) di bawah tort fitnah kerana menerbitkan, mengeluarkan dan memuat naik Muat naik tersebut, sama ada jumlah ganti rugi yang dituntut oleh Plaintif di dalam Pernyataan Tuntutan wajar dibenarkan terhadap Defendan. Isu-Isu Untuk Dibicarakan Bagi Pihak Defendan a) Sama ada tuntutan Plaintif adalah bersifat pra-matang kerana tidak menunggu keputusan bernombor TA-B52NCvC-5-02/2023 di Mahkamah Sesyen terlebih dahulu bagi menentukan sama ada kenyataan Defendan di dalam muat naik-muat naik tersebut bersifat justifikasi. b) Sama ada tuntutan Plaintif di atas kausa tindakan tort fitnah terhadap Defendan memenuhi elemen fitnah. c) Sama ada Defendan mempunyai justifikasi terhadap pernyataan Defendan di Facebook. d) Sama ada Plaintif berhak terhadap ganti rugi yang dituntut ke atas Defendan atas tindakan tort fitnah.

DAPATAN MAHKAMAH Tindakan pihak Plaintif adalah berasaskan kausa tindakan di bawah “tort fitnah”, secara khususnya libel berhubung dengan kenyataan-kenyataan fitnah yang didakwa telah dimuat naik oleh Defendan di laman Facebook dengan menggunakan Akaun Facebook Defendan. Terdapat dua muat turun yang dibuat oleh pihak Defendan iaitu pada 5.5.2022 dan 24.5.2022.

Dalam kes Dato’ Seri Mohammad Nizar Bin Jamaluddin V Sistem Televisyen Malaysia Bhd & Anor [2014] MLJU 262 di mana Hakim Mahkamah Rayuan telah merujuk kepada Halsbury’ s Law of England untuk memberikan definisi maksud tort fitnah iaitu: “A defamatory statement is a statement which tends to lower a person in the estimation of right thinking members of society generally or to cause him to be shunned or avoided or to expose him to hatred, contempt or ridicule, or to convey an imputation on him disparaging or injurious to his office, profession, calling, trade or business.”

Tort fitnah berlaku apabila terjadinya penerbitan dan/atau penyebaran suatu kenyataan yang mampu untuk mencalarkan dan/atau menjatuhkan reputasi seseorang itu atau menyebabkan dia dijauhi atau dielakkan oleh masyarakat yang munasabah (“right thinking member/reasonable man”) ataupun menyebabkan dia dibenci, dihina dan diperlekehkan dalam masyarakat serta memberi kesan yang buruk terhadap reputasi, jawatan, profesion, perniagaan atau urusan perniagaan.

Ia adalah prinsip perundangan mantap bahawa Plaintif selaku penuntut mempunyai beban pembuktian bagi membuktikan tuntutan mereka tersebut.

Ini selaras dengan Seksyen 101, Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan seperti berikut: “101. Beban Membuktikan

Sesiapa yang berhasrat supaya mana-mana mahkamah memberikan penghakiman tentang apa-apa hak atau liabiliti di sisi undang-undang, dengan bergantung pada kewujudan fakta yang ditegaskan olehnya, mestilah membuktikan bahawa fakta itu wujud.

Apabila seseorang terikat untuk membuktikan kewujudan apa-apa fakta, dikatakan bahawa beban pembuktian terletak pada orang itu. MISALAN

A berhasrat supaya mahkamah memberikan penghakiman supaya B dihukum kerana suatu jenayah yang dikatakan oleh A telah dilakukan oleh B . A mesti membuktikan bahawa B telah melakukan jenayah itu.

A berhasrat supaya mahkamah memberikan penghakiman bahawa dia berhak ke atas tanah tertentu yang ada dalam milikan B atas sebab fakta yang ditegaskan oleh A sebagai benar tetapi dinafikan oleh B . A mestilah membuktikan kewujudan fakta itu.”

Menurut pihak Plaintif, “posting-posting” yang dibuat oleh Defendan pada kedua-dua tarikh tersebut: a) Mampu menjatuhkan reputasi Plaintif, menyebabkan Plaintif dijauhi dan dielakkan oleh orang yang munasabah (“right thinking member/ reasonable man”) dan menyebabkan Plaintif dihina dan/atau diperlekehkan oleh individu-individu yang telah mendapat akses, melihat dan/atau membacanya; b) Mampu memberi kesan yang buruk kepada perniagaan Plaintif selaku sebuah syarikat pembinaan kerana Plaintif telah dirujuk sebagai sebuah syarikat pembinaan yang gagal menjalankan kerja-kerja dengan baik dan tidak mengikut spesifikasi yang telah dipersetujui sesuai Perjanjian Pembinaan yang ditandatangani oleh kedua-dua pihak; c) Menerusi ekspresi penulisan di “posting-posting” tersebut, Defendan juga telah secara tersirat mendakwa bahawa Plaintif mempunyai reputasi perniagaan dan/atau perkhidmatan yang tidak memuaskan dan gagal menjalankan kerja-kerja pembinaan dengan sifat ketukangan yang baik.

Pihak Plaintif perlu membuktikan bahawa elemen-elemen fitnah iaitu: a) Kata-kata yang dibuat oleh Defendan adalah kata-kata fitnah; b) Kata-kata fitnah itu ditujukan kepada Plaintif; dan c) Kata-kata fitnah itu disebarkan kepada pihak ketiga.

Dalam kes Mohd Nasir Bin Mustafa v Mohd Hanafiah Bin Hanafi & Ors And Another Suit [2013] 9 MLJ 811 di mana Yang Arif See Mee Chun JC menerangkan berkenaan elemen-elemen yang harus ditunjukkan oleh Plaintif untuk membuktikan tort fitnah sebagaimana berikut: “It goes without saying it is well settled law that in order to prove a claim on defamation three element must be established – ( a) the statements must be defamatory, ( b) the statements must refer to plaintiff and ( c) the statements must be published by the defendants to a third party.”

Dalam kes Pardeep Kumar a/l Om Parkash Sharma v Abdullah Sani bin Hashim (and Another Appeal) [2009] 2 MLJ 6856 Mahkamah Rayuan telah menyatakan: “[24] To succeed in an action of slander, as in libel, a plaintiff has to prove that the matter complained of, which emanated from the defendant is defamatory, refers to him (an issue of identification) and was transmitted to a third person (publication). The burden of establishing those ingredients at the outset rests on the plaintiff.”

Sama Ada Posting Tersebut Merupakan Kenyataan Fitnah Defendan telah bersetuju dengan fakta-fakta berikut: a) Defendan adalah dipercayai pemilik dan/atau pentadbir Akaun Facebook tersebut berdasarkan bukti seperti gambar profil dan posting-posting di dalamnya. b) Plaintif menyatakan bahawa Akaun Facebook tersebut adalah milik Defendan dan/atau dalam kawalan dan/atau seliaan Defendan. c) Gambar profil yang digunakan oleh Akaun Facebook tersebut adalah gambar Defendan. Gambar-gambar Defendan juga dapat dilihat dengan jelas menerusi muatnaik-muatnaik bergambar yang lain.

Oleh sebab itu, siapa yang memuat naik “posting” tersebut adalah tidak menjadi sebarang isu yang dipertikaikan. Defendan sememangnya mengakui memuat naik “posting” tersebut dan dibuat melalui akaun Facebook milik Defendan sendiri tetapi menafikan ia bersifat satu pernyataan fitnah.

Mahkamah mengambil kira keseluruhan “posting” yang dibuat termasuklah komen-komen yang dijawab oleh pihak Defendan. Mahkamah berpendapat, secara keseluruhannya, apabila “posting” tersebut dibaca, ia boleh menjatuhkan reputasi pihak Plaintif. Sepintas lalu, apabila membaca “posting” tersebut, orang biasa akan berpandangan ada sesuatu yang tidak kena dengan “posting” atau pada sesiapa yang ditujukan dalam “posting” tersebut. Ia akan membawa kepada rasa atau kewajaran untuk berhati-hati apabila berurusan dengan perkara yang dibangkitkan oleh pihak Defendan dalam “posting” tersebut.

Kata-kata yang digunakan pada pendapat Mahkamah mampu merendahkan dan/atau menjatuhkan reputasi Plaintif di pandangan seseorang yang wajar (“reasonable man”) di dalam masyarakat yang mana kesannya, Plaintif adalah dielakkan (“avoided”), dijauhi (“shunned”) dan/atau diperlekehkan atau dihina (“ridiculed”) oleh masyarakat. (Rujuk kes Datuk Seri Mohammad Nizar).

Dalam kes Syed Husin Ali V Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Berhad & Anor [1973] 2 MLJ 56 Mohamed Azmi J (beliau pada ketika itu) di dalam kes yang menyatakan bahawa: “Thus, the test of defamatory nature of a statement is its tendency to excite against the plaintiff the adverse opinion of others, although no one believes the statement to be true . Another test is: would the words tend to lower the plaintiff in the estimation of right-thinking members of society generally? The typical type of defamation is an attack upon the moral character of the plaintiff attributing crime, dishonesty, untruthfulness, ingratitude or cruelty.”

Bagi membuktikan elemen kata-kata fitnah ini, dua garis panduan yang diletakkan oleh Mohamed Azmi J ialah (1) sama ada pembaca “posting-posting” tersebut akan berfikir atau memahami bahawa Plaintif adalah sebuah entiti perniagaan dan/atau syarikat pembinaan yang wajar dicemuh dan/atau dielak dan/atau dijauhi atau tidak; dan (2) sama ada kenyataan itu sendiri mempunyai kemampuan untuk membuatkan pembaca memandang rendah kepada Plaintif meskipun pembaca mungkin tidak mempercayai kebenaran kenyataan tersebut.

Dalam kes Rajagopal V Rajan [1972] 1 MLJ 45, Mahkamah telah menggariskan: “In deciding whether the words complained of were per se defamatory, it would be necessary to construe the words in their natural and ordinary meaning in the sense in which reasonable men of ordinary intelligence would be likely to understand them.”

Dalam kes Mahkamah Rayuan, Chok Foo Choo V The China Press Bhd [1999 ] 1 MLJ 371 ujian bagi menentukan perkataan-perkataan fitnah dinyatakan seperti berikut: “In my judgment, the test which is to be applied lies in a question: do the words published in their natural and ordinary meaning impute to the Plaintif any dishonourable or discreditable conduct or motives or a lack of intergrity on his part? If the question invites an affirmative response, then the words complained of are defamatory.”

Justeru, apa yang perlu dilihat adalah maksud semula jadi dan makna lazim perkataan-perkataan tersebut, termasuklah maksud perkataan secara literal, tersirat atau melalui inferen. Melalui kes yang sama, Hakim Rayuan telah mengupas perihal maksud perkataan ini seperti berikut: “The ordinary and natural meaning of words may be either the literal meaning or if may be an implied or inferred or an indirect meaning any meaning that does not require the support of extrinsic facts passing beyond general knowledge but is a meaning which is capable of being detected in the language used can be part of ordinary and natural meaning of words (see Lewis v. Daily Telegraph Ltd [1963] 2 All ER 151). The ordinary and natural meaning may therefore include any implication or inference which a reasonable reader, guided not by any special but only by general knowledge and not fettered by any strict legal rules of construction, would draw from the words.”

Defendan dalam kes ini telah memuat naik gambar berserta komen. Pada masa yang sama, Defendan turut membalas komen-komen yang dinyatakan oleh pengikut-pengikutnya.

Bagi kejadian pertama, gambar yang di muat naik adalah gambar pembinaan yang tidak dibersihkan atau dengan kata lain sampah pembinaan. Kata-kata yang ditujukan pada gambar tersebut iaitu “Free gift pembersihan katenya.korok kering mung wat keje lagu ning”

Perkataan-perkataan yang digunakan oleh Defendan dalam ekspresi-ekspresi tersebut merupakan perkataan yang biasa difahami (“natural and ordinary meaning”) oleh pembaca yang memahami Bahasa Malaysia dan/atau dialek Terengganu/Kelantan dan/atau bahasa pasar Terengganu/Kelantan (“ordinary reasonable reader”).

Berdasarkan gambar dan kata-kata tersebut, Mahkamah bersetuju dengan hujahan Plaintif bahawa ia merupakan satu ekspresi dalam bahasa pasar Terengganu/Kelantan yang sebenarnya boleh difahami dengan tafsiran mudah bahawa Plaintif telah menipu Defendan dengan menjanjikan “free gift” berupa pembersihan, namun telah gagal menepati janji dengan meninggalkan sampah binaan. Plaintif dikatakan sebuah syarikat pembinaan yang bermasalah, tidak boleh dipercayai dan terdapat kemungkinan Plaintif ialah sebuah syarikat pembinaan yang menipu dalam perniagaan.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Plaintif bahawa tindakan Defendan melalui gambar yang dimuat naik olehnya berserta penyataan-penyataan Defendan merupakan suatu tindakan mala fide terhadap Plaintif serta mengundang kecaman orang ramai yang mempunyai pengetahuan berkenaan posting tersebut. Antara komen-komen balas pengguna Facebook lain telah diplidkan sebagaimana berikut: “..dia bekeng la klau siap tp tk leh dduk…tuke buat taik..” “Berat nanang”

Untuk “posting” kedua, Defendan telah memuat naik gambar keadaan rumah yang mana atapnya diletakkan dengan kanvas dengan kata-kata: “Awl2 dlu aku oyak doh.atap bocor.tp jenis baso x dgr buoh ore. kalu brani masuk komen. kalu sero nelay mari la ngadap.” “hok pago tu jgn duk blembut la [emoji] ”

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Plaintif bahawa melalui ekspresi tersebut, Defendan telah menggunakan bahasa pasar Terengganu/Kelantan yang sebenarnya boleh difahami dengan tafsiran yang mudah bahawa Plaintif telah mengabaikan makluman Defendan mengenai kebocoran. Defendan juga mencabar Plaintif untuk memberikan maklum balas di ruangan komen dan bersemuka dengan Defendan. Melalui ruangan komen “posting” tersebut, Defendan mengajak pembaca untuk menilai hasil kerja Defendan melalui gambar yang di muat naik.

Mahkamah bersetuju bahawa pernyataan tersebut bersifat merendah-rendahkan dan mencemuh Plaintif selaku sebuah syarikat pembinaan. Ia secara tidak langsung menunjukkan bahawa Plaintif mempunyai reputasi perniagaan yang tidak memuaskan yang digambarkan melalui muat naik gambar yang tidak menggambarkan situasi sebenar.

Ini kerana kedua-dua “posting” tersebut telah dibuat semasa tempoh pembaikan kecacatan. Mahkamah merujuk pada perjanjian pembinaan rumah yang ditandatangani pihak-pihak. Milikan kosong diserahkan pada 17.1.2022. Menurut perjanjian, pihak Plaintif mempunyai 18 bulan daripada tarikh penyerahan milikan kosong sebagai tempoh untuk membaiki kecacatan yang ada. Mahkamah mengambil kira tempoh masa kejadian di mana penerbitan dibuat pada 5.5.2022 dan 24.5.2022 di mana tempoh tersebut masih lagi dalam tempoh tanggungan kecacatan yang diberikan dalam perjanjian.

Pihak Defendan telah memuat naik keadaan rumah Defendan dalam tempoh baik pulih yang menunjukkan keadaan rumah tersebut sedang dibaiki. Namun kata-kata yang dimuat naik bersifat menunjukkan bahawa rumah tersebut bukan dalam tempoh pembaikan yakni rumah Defendan telah siap sepenuhnya dan tidak sepatutnya dibaiki lagi sedangkan tempoh pembaikan kecacatan merupakan sesuatu yang biasa dalam kes pembinaan.

Dalam kes Chok Foo Choo V. The China Press Bhd [1999] 1 CLJ 461 di mana Gopal Sri Ram JCA (beliau pada ketika itu) menggariskan bahawa suatu pernyataan yang membawa maksud Plaintif menipu dan berbohong adalah fitnah yang serius terhadap Plaintif: “Held, allowing the appeal: Whether the words complained of are defamatory is a question of fact dependent upon the circumstances of the particular case. The article clearly suggested that the appellant was a person who, under the guise of doing service, was in fact making false statements in order to deceive people. The implication was that the appellant was a man given to deception an d was untrustworthy. To say that a man is a cheat and a liar is a serious defamation of him. It has the effect of lowering the appellant in the estimation of right-thinking members of society generally. The judge in the present case had erred when he held that the words complained of were not defamatory of the appellant. Further, the judge had found that the offending article was ‘ not lopsided’, which meant that i t was fair for purpose of the defence of fair comment. However, ‘fair’ in the defence of fair comment does not mean ‘ lopsided’, but actually ‘ honest’. The facts of the present case clearly fell short of making out the defence of fair comment (see pp 375B-D, 376E-F and 377B).”

Mahkamah bersetuju bahawa berdasarkan komen balas daripada pengguna-pengguna Facebook lain, adalah jelas bahawa “posting- posting” Defendan telah membentuk suatu tanggapan dan persepsi buruk mereka terhadap Plaintif serta telah merendah-rendahkan Plaintif selaku kontraktor yang dimaksudkan oleh Defendan melalui “posting-posting” tersebut.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan Plaintif bahawa pernyataan-pernyataan yang terkandung di dalam “posting-posting” tersebut ke atas Plaintif dalam konteks yang betul pada masa material adalah bahawa Plaintif merupakan sebuah syarikat pembinaan yang bermasalah, tidak boleh dipercayai dan terdapat kemungkinan Plaintif ialah sebuah syarikat pembinaan yang menipu dalam perniagaan.

Pembaca yang melihat “posting-posting” Defendan tersebut sudah pasti akan membentuk tanggapan buruk dan berjaga-jaga daripada mendapatkan khidmat Plaintif. “Posting” yang dibuat serta balasan komen-komen yang dibuat oleh Defendan jelas mampu untuk mengakibatkan Plaintif dihina, dielak dan dijauhi oleh pembaca yang pernah membaca “posting-posting” tersebut.

Sama Ada Posting Tersebut Merujuk Kepada Plaintif Pembelaan Defendan adalah “posting-posting” yang dimuat naik tersebut tiada satu pun merujuk kepada pihak Plaintif di mana nama Plaintif atau logo syarikat Plaintif tidak disebut secara spesifik.

Namun begitu, Mahkamah berpendapat, walaupun tiada nama Plaintif disebut dalam muat naik tersebut, sesiapa yang membaca “posting-posting” Defendan sememangnya boleh menghubungkaitkan “posting-posting” tersebut dengan Plaintif.

Keadaan pagar rumah dengan sampah pembinaan serta keadaan bumbung yang berkanvas serta luahan perasan Defendan melalui “posting” yang dibuat, secara jelas akan menunjukkan ia berkaitan dengan pembinaan rumah. Siapakah yang membina rumah tersebut? Plaintif. Adakah pihak lain yang boleh ditujukan selain pihak yang membina rumah tersebut dalam “posting” berkenaan? Pada pendapat Mahkamah tidak. Hanya Plaintif yang membina rumah tersebut.

Mahkamah bersetuju bahawa mana-mana orang yang mengenali Plaintif dan /atau tahu mengenai hubungan kontraktual pembinaan di antara Plaintif dan Defendan, akan secara positifnya tahu dan akan membuat rumusan bahawa pernyataan-pernyataan berkenaan, meskipun tidak menyebut nama Plaintif, dengan jelasnya merujuk kepada Plaintif.

Komen-komen yang diterima dan dibalas merujuk kepada pihak kontraktor yang membina rumah tersebut. Pihak-pihak yang mengenali Defendan dalam Facebook tersebut akan dapat mengagak “posting” tersebut ditujukan kepada pihak yang membina rumah tersebut. Tambahan pula rakan-rakan facebook Defendan banyak terdiri daripada kenalan rapat dan juga keluarga Defendan.

Dalam kes Raub Australian Gold Mining Sdn Bhd V Hue Shieh Lee [2019] 3 MLJ 720 Mahkamah Persekutuan telah menegaskan bahawa elemen-elemen berikut perlu dibuktikan telah dipenuhi untuk menuntut ganti rugi akibat tort fitnah: “[31] In other words, the plaintiff must prove three elements of the tort of defamation, which are:

the plaintiff must show that the statement bears defamatory imputations;

the statement must refer to or reflect upon the plaintiff’s reputation; and

the statement must have been published to a third person by the defendant.”

Mahkamah Persekutuan juga berpendapat dalam kes yang sama bahawa sekalipun dengan andaian bahawa Plaintif dalam satu tindakan fitnah telah berjaya menunjukkan bahawa perkataan-perkataan tersebut membawa suatu bentuk makna yang memfitnah, maka Plaintif hendaklah seterusnya membuktikan bahawa perkataan fitnah yang dipersoalkan itu telah diterbitkan berhubung dengan dirinya. Perkataan-perkataan tersebut mestilah berkeupayaan untuk merujuk kepada dirinya atau mengenal pasti dirinya. “[34] Assuming the plaintiff in a defamation suit has shown that the words bear some sort of defamatory imputation, he must then proceed to establish that the defamatory words in question were published of and concerning him. The words must be capable of referring to him or of identifying him.”

Dalam kes Ahmad Dusuki Bin Abd Rani Lwn Muhamad Rozaimi Bin Ramle di mana Mahkamah telah mengguna pakai ujian yang ditetapkan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Raub Australian sebagaimana berikut: “[26] Namun demikian, nama plaintif t idak disebutkan langsung dalam pernyataan fitnah No 2 defendan dan pernyataan fitnah no 3 defendan (perenggan 15.2 dan 15.3 pernyataan tuntutan plaintif), manakala nama defendan tidak disebutkan langsung dalam pernyataan fitnah plaintif. Dalam hal ini, mahkamah ini telah mengguna pakai ujian yang ditetapkan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Raub Australian iaitu ‘where he is not named the test of this is whether the words would reasonably lead people acquainted with him to the conclusion that he was the person referred to. The question whether they did so in fact does not arise if they cannot in law be regarded as capable of referring to him ’. [*327]”

Sama Ada Posting Tersebut Disebarkan Kepada Pihak Ketiga Dalam kes S Pakianathan V Jenni Ibrahim [1988] 2 MLJ 173 di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut mengenai penyiaran: “In order to constitute publication, the defamation matter must be published to a third party and not simply to the Plaintiff. By publication it is meant the making known of defamatory matter after it has been written to some person other than the person of whom it is written. The uttering of a l ibel to the party libelled is no publication for the purpose of civil action ( citing Wennhak v Morgan [ 1888 ] 20 QBD 635).”

Defendan telah memuat naik “posting-posting” tersebut di media sosial Facebook. Adalah menjadi suatu fakta yang tidak disangkal bahawa “posting-posting” tersebut telah mendapat perhatian pengguna-pengguna Facebook yang lain dan tidak hanya terhad kepada pengetahuan Plaintif semata-mata.

Penerbitan dalam Facebook sudah pasti akan dilihat dan diketahui oleh orang lain. Tambahan pula Facebook merupakan satu media sosial yang diketahui umum. Apabila terdapatnya komen yang diberikan pada muat naik tersebut, jelas menunjukkan bahawa “posting” tersebut telah disebarkan kepada pihak ketiga.

Mahkamah juga mengambil notis kehakiman (“judicial notice”) bahawa kenyataan yang disebarkan menerusi Internet terutamanya laman Facebook akan mendapat akses yang tidak terhad oleh orang ramai yang tidak diketahui jumlahnya.

Dalam kes Datuk Seri Anwar Ibrahim V Wan Muhammad Azri Wan Deris [2014] 9 MLJ 605 di mana Mahkamah memberikan keputusannya seperti berikut: “[44] In our case the defamatory statements were published in the website www.papagomo.com ie, in the internet and the people all over the world can get access to the website meaning that there was wide publication of the defamatory statements. [45] It is a judicial notice that the internet is used worldwide [46] Applying the above principles to the present case, there is no doubt that the online defamatory statement or published on the internet amount to publication”

Oleh yang demikian, Mahkamah berpuas hati bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan ketiga-tiga elemen bagi fitnah.

Pembelaan Defendan Defendan menyatakan tuntutan Plaintif merupakan pemikiran semula dan pra matang kerana Plaintif memfailkan tuntutan ini hanya selepas Defendan memfailkan tuntutan di Mahkamah. Pada masa yang sama Defendan menyatakan muat naik yang dibuat hanya merupakan luahan perasaan Defendan dan ia merupakan satu komen yang adil serta merupakan satu perkara yang benar.

Tuntutan ini difailkan mengikut tempoh masa yang ditetapkan. Oleh yang demikian, pada pendapat Mahkamah, tiada ada isu sama ada Plaintif ingin memfailkan tuntutan ini awal atau pun lewat. Tindakan berbalas saman bukanlah satu perkara yang asing terutamanya apabila melibatkan kausa tindakan yang berlainan. Terpulang kepada pihak-pihak untuk membuktikan tuntutan masing-masing.

Pihak Defendan membangkitkan berkenaan kredibiliti saksi-saksi pihak Plaintif. Mahkamah berpendapat bahawa SP1 dan SP2 merupakan saksi yang boleh dipercayai dan keterangan yang diberikan boleh diterima sewajarnya. Pemberatan keterangan yang diberikan oleh SP1 dan SP2 adalah tertakluk kepada undang-undang pembuktian yang biasa.

Keadaan SP1 yang mendapat rawatan psikiatri tidak menghalang SP1 untuk menjadi saksi dan memberi keterangan. SP2 yang merupakan abang SP1 dan tidak pernah menguruskan media sosial juga bukan penghalang untuk SP2 menjadi saksi dan memberi keterangan.

Mahkamah berpendapat bahawa pihak Defendan sememangnya bertujuan memuat naik “posting” yang dibuat untuk memberitahu orang lain. Ini dapat dilihat oleh apabila Defendan membuat komen balas dalam muat naik yang dibuat iaitu: “ ore xsey ngadap f2f kito viral koho2”.

Defendan juga mengakui bahawa sememangnya dia berniat untuk memaklumkan orang lain mengenai rasa hatinya yang tidak berpuas hati dengan apa yang berlaku berkaitan pembinaan rumahnya tersebut. Oleh yang demikian, Mahkamah bersetuju bahawa Defendan mempunyai niat jahat (“malice”) untuk menyebarkan “posting-posting” tersebut. Tambahan pula, “posting” yang dibuat bukan hanya sekali tetapi dua kali.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Plaintif bahawa pembelaan komen yang adil hanya boleh diplidkan oleh Defendan sekiranya tiada elemen niat jahat (“malice”) dalam tindakan Defendan menyebarkan “posting – posting” tersebut.

Dalam kes Rajagopal V Rajan [1972] 1 MLJ 45 di mana Yang Arif Ong Hock Sim J (beliau pada ketika itu) menyatakan dengan jelas bahawa: “I may add that on the finding of malice when dealing with the defence of qualified privilege, the defence of fair comment is thereby equally defeated (Thomas v Bradbury, Agnew & Co Ltd [1906] 2 KB 627 at p 642. As is stated by Viscount Finlay in Sutherland v Stopes [1925] AC 47 at p 63: “Such a defence on the ground of fair comment will fail if the jury is satisfied that the libel was malicious. ”

Defendan menggunakan perkataan “viral” dan perkataan “viral” tersebut merupakan satu perkataan yang keras dan jelas yang memberi maksud untuk semua orang tahu mengenai perkara tersebut.

Dalam kes Chong Siew Chang V Chua Ching Geh & Anor [1995] 1 MLJ 553 di mana Yang Arif Richard Malanjum CJ (beliau ketika itu) menyatakan bahawa: “Malice may also be inferred either from the terms of the communication itself as for example where the language is unnecessarily too strong for the occasion and circumstances.”

Ekspresi-ekspresi yang digunakan oleh Defendan dalam keseluruhan “posting-posting” tersebut merupakan ekspresi yang keras dan boleh difahami oleh orang ramai bahawa Defendan menggambarkan ketidakpuasan hati terhadap kontraktor yang tidak menjalankan kerja pembinaan yang baik dan berkemungkinan menipu.

Perkataan “viral” itu amat sensitif di masa kini kerana telah banyak terjadi kes-kes yang diviralkan mengakibatkan individu dan/atau entiti yang terlibat diboikot, dicemuh, diejek, dipandang rendah serta dijauhi oleh masyarakat.

Oleh yang demikian, pembelaan berkaitan komen yang adil adalah gagal di sini.

Berkaitan dengan pembelaan, justifikasi, Defendan perlu membuktikan bahawa pernyataan di dalam “posting-posting” tersebut adalah benar dan bukan rekaan atau ia merupakan kesimpulan yang benar yang diambil daripada fakta yang telah dibuktikan sebagaimana yang telah diputuskan di dalam kes S. Pakianathan v Jenni Ibrahim & Anor case, pada muka surat 240 diputuskan: “The burden lies upon the Defendant to establish justification. The burden does not lie on the Plaintiff to prove that the defamatory words are false, because the law presumes this in his favour, Bett v Lawes [1882] 1 LJQB at page 361. To establish justification the Defendant must prove that the defamatory imputation is true. It is not enough for him to prove that he believed that the imputation was true , Peters v

Dalam kes Workers Party V. Tay Boon Too [1975] 1 MLJ 47, Mahkamah telah memberikan panduan bagaimana pembelaan justifikasi dapat digunakan. Mahkamah telah memutuskan: “To establish a plea of justification, the Defendant must:- a. prove that the defamatory imputation is true; b. justify the precise imputation complained; and c. prove the truth of all material statements in the libel. These must be substantial justification of the whole libel.”

Dalam kes ini, Sijil Perakuan Siap dan Pematuhan (Sijil CCC) bertarikh 7.2.2023 telah dikeluarkan oleh pihak Arkitek ke atas rumah tersebut. Sijil CCC tersebut merupakan satu pembuktian penilaian profesional bahawa rumah tersebut telah siap dan selamat untuk diduduki. Pihak Defendan juga tidak mempertikaikan CCC tersebut.

Milikan kosong telah diserahkan tetapi Plaintif enggan menerima kunci yang diberikan. Gambar-gambar yang di muat naik merupakan gambar yang diambil dalam tempoh pembaikan kecacatan. Pihak Defendan juga telah membuat laporan berkaitan kecacatan yang berlaku. Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat fakta berkaitan muat naik yang dibuat tidak mencerminkan keadaan sebenar. Oleh yang demikian pembelaan justifikasi ini juga gagal.

Taksiran Ganti rugi Mahkamah menerima hujahan pihak Plaintif bahawa memandangkan “posting-posting” tersebut dikategorikan sebagai suatu fitnah berbentuk libel oleh kerana ianya disebarkan oleh Defendan menerusi laman media sosial Facebook, tiada kewajipan bagi pihak Plaintif membuktikan sebarang bentuk kerugian nyata yang dialami oleh Plaintif kesan daripada penyebaran “posting-posting” tersebut dalam menentukan hak Plaintif ke atas jumlah ganti rugi yang dituntut di dalam pliding.

Defendan juga tidak pernah mengemukakan bukti bertulis bahawa “posting-posting” yang mengandungi kenyataan fitnah tersebut ditarik balik atau dipadamkan dari media sosial semenjak muat naik berlaku, bagi mengelak kerosakan lanjut terhadap Plaintif.

Dalam kes Loh Mui Fah V Dr Selvakumar Thirunavukarasu & Ors [2014] MLJU 574 di mana Yang Arif Datuk Yeoh Wee Siam J dengan jelas menyatakan bahawa: “It is trite law that damages for libel are actionable per se without proof of special damages. There is no obligation for the Plaintiff to prove any damage suffered by the Plaintiff.”

Dalam kes Tan Sri Dato Vincent Tan Chee Yioun V Haji Hassan Bin Hamzah & Ors [1995 ] 1 MLJ 39 di mana Mokhtar Sidin J (beliau pada ketika itu) menerangkan tentang kriteria-kriteria yang harus diambil kira oleh Mahkamah untuk tujuan penaksiran ganti rugi di dalam kes tort fitnah iaitu: “Therefore, bearing in mind the principles applicable in the assessment of damages and in considering all the various factors, including the following:

the position and standing of the plaintiff;

the gravity and seriousness of the libel;

the mode and extent of the publication;

the mental distress, hurt, anxiety and mental anguish caused to the plaintiff as a result of the libel;

the uncertainty undergone in litigation;

the conduct of the defendants from the time of the libel down to the very moment of the verdict; and

the absence or refusal of any correction, retraction or apology”

Dalam kes Chew Mei Fun lwn. Tony Pua Kiam Wee & Satu Lagi [2023] 6 MLRH 740 mahkamah secara amnya dalam menimbangkan pemberian ganti rugi kepada Plaintif, Mahkamah telah mengambil kira faktor-faktor dalam kes Raub Australian Gold Mining Sdn Bhd v. Mkini Dotcom Sdn Bhd & Ors [2018] 6 MLRA 388; dan kes Chin Choon@ Chin Tee Fut v. Chua Jui Meng [2004] 2 MLRA 636 iaitu: a) Perlakuan Plaintif i.e. perasaannya seperti tekanan mental, sedih etc; b) Reputasi, kedudukan dan hubungan Plaintif dalam masyarakat; c) Nature and severity perkataan-perkataan fitnah; d) Bentuk dan penyebaran fitnah tersebut; e) Ketiadaan permohonan maaf; f) Perlakuan Defendan-Defendan sebelum dan selepas writ ini difailkan; g) Pelbagai kes undang-undang; h) Kesan daripada penerbitan tersebut kepada pihak ketiga.

Plaintif dalam penyata tuntutannya, telah menuntut ganti rugi am bagi tindakan tort fitnah serta sejumlah RM 500,000 sebagai ganti rugi teladan dan teruk.

Plaintif memuat naik “posting” terlibat dalam Facebook. Media sosial boleh memberikan sebaran yang meluas dan besar.

Dalam kes National Union Of Bank Employees V Noorzeela Bt Lamin [2014] 7 MLJ 31 di mana Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: “[149] As regards the Facebook webpage with its defamatory comments, the Court is of the view that this is equally serious. In this day of social media networking, a comment posted on one’s Facebook page has the ability to reach a large number of persons in a short space of time. The comments of the 1st Defendant which are read by her Facebook friends can in turn be read by their friends, depending on the privacy settings.”

Mahkamah berpendapat, tiada kesan yang besar atau “significant” bagi tindakan Defendan tersebut walaupun ia dilakukan melalui media sosial Facebook. Muat turun tersebut hanya mendapat komen yang tidak melebihi 30 komen termasuklah komen daripada pihak Defendan. Ini menunjukkan terdapatnya sebaran yang tidak terlalu besar. Dengan kata lain muat naik yang dibuat tidaklah viral dan diketahui oleh semua orang.

Sesiapa yang kenal pihak-pihak yang terlibat seperti pihak Defendan, SP1 dan SP2 akan tahu apa yang berlaku. Namun, sesiapa yang tidak begitu mengenali pihak-pihak, tidak dapat mengetahui apa yang berlaku kepada pihak-pihak yang terlibat.

Muat naik tersebut juga tidak diterbitkan semula oleh pihak-pihak lain. Ia kekal di Facebook milik Defendan sahaja. Plaintif juga telah mengambil masa untuk memfailkan tuntutan ini dan ia tidak dibuat segera. Ini menunjukkan bahawa walaupun “posting” tersebut merupakan satu fitnah kepada pihak Plaintif, Plaintif juga mengambil sikap tidak begitu bersungguh untuk mengambil tindakan yang sewajarnya terhadap tindakan Defendan tersebut.

Tindakan Defendan dikatakan memberi kesan kepada perniagaan Plaintif sehingga menyebabkan Perniagaan Plaintif. Namun begitu, Mahkamah berpendapat, perniagaan tersebut ditutup memandangkan terdapatnya kebergantungan kepada SP1 yang menguruskan perniagaan. Apabila tindakan undang-undang terjadi, sudah pasti akan menyebabkan keadaan “stress” dan sebagainya.

SP1 tidak dapat menghadapi keadaan tersebut sehingga menyebabkan dia mendapatkan rawatan psikiatri. Mengikut keterangan yang ada, Plaintif masih lagi mendapat projek untuk membina rumah tetapi tidak dapat diuruskan dengan baik serta ketiadaan modal dan ini tidak pelik dengan keadaan selepas PKP yang mana kebanyakan kontraktor kecil terjejas dengan keadaan selepas PKP dengan harga bahan binaan yang meningkat dan sebagainya.

Keadaan emosi individu secara perseorangan juga terjejas akibat PKP dan ini bukanlah satu perkara yang terlalu asing dan pelik apabila SP1 mengalami “stress” dan “anxiaty”.

Mahkamah Persekutuan di dalam kes MGG Pillai V Tan Sri Dato Vincent Tan Chee Yioun [1995] 2 AMR 1776 di mana Gopal Sri Ram JCA dalam menyenaraikan faktor-faktor yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah, telah membuat penegasan di helaian 521 -522 seperti berikut: “I must record my strong disapproval of any judicial policy that is directed at awarding very low damages for defamation. That is not to say that low or even nominal damages may not be awarded in particular cases, for example, where a plaintiff is without any or any worthwhile reputation. But I do hold the view that injury to a person’s reputation may occasion him at least as much, if not greater, harm than injury to his or her physical self. No one, least of all a journalist, should rest in the comfort that a person ’s reputation may be injured with impunity on the footing that the consequence would be the payment of a few thousand ringgit in damages. Small or insignificant awards by courts in libel actions will certainly provide that comfort . As I indicated to counsel in the course * 1809 of argument. The time has arrived for this court to send a strong and clear signal to all and sundry that libel does not come cheap.”

Dalam kes ini, pihak Defendan telah menyuarakan ketidakpuasan hatinya melalui medium yang tidak sewajarnya iaitu media sosial dan ini telah sedikit sebanyak memberi kesan kepada pihak Plaintif. Namun begitu, Mahkamah berpendapat bahawa kesan perbuatan Defendan ini tidaklah terlalu besar memandangkan Plaintif merupakan kontraktor yang melaksanakan kerja dalam skala yang tidak begitu besar. Perniagaan Plaintif bukanlah setaraf dengan pemaju yang mengendalikan projek besar-besaran. Kesan viral dalam kes ini juga tidaklah begitu kuat.

Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat bahawa ganti rugi yang tidak terlalu tinggi iaitu sejumlah RM 20,000 merupakan satu jumlah yang wajar diberikan untuk ganti rugi am. Ganti rugi yang tidak banyak diberikan memandangkan Mahkamah berpendapat punca kejadian ini adalah ketidakpuasan hati berkaitan pembinaan yang dibuat dan ini merupakan perkara biasa yang berlaku apabila melibatkan rumah yang dibina.

Pihak Defendan membuat tindakan terlalu awal iaitu menyuarakan ketidakpuasan hatinya melalui media sosial terlebih dahulu. Punca perkara ini berlaku adalah berkaitan pembinaan yang dibuat. Memandangkan tuntutan telah dibuat berkaitan dengan pembinaan yang telah dibuat, biarlah ganti rugi yang berkaitan ditentukan dalam tuntutan utama.

Mahkamah mendapati, pihak Defendan sememangnya berniat untuk menyebarkan tindakan pihak Plaintif yang dikatakan telah gagal membina rumah Defendan dengan baik. Oleh sebab itu, ganti rugi teladan dan teruk diberikan untuk sejumlah RM 10,000 sebagai hukuman dan tambahan untuk ganti rugi am yang telah diberikan.

Dalam kes Zulkiply Bin Taib & Anor V Prabakar A/ L Bala Krishna & Ors And Other Appeals [2015] MLJU 29, Dato’ Mohd Zawawi bin Salleh JCA telah merujuk kepada prinsip-prinsip yang ditetapkan oleh Tobias JA di dalam kes Nsw V Delly [2007] NSWCA 303 di dalam membenarkan keputusan hakim perbicaraan yang membenarkan ganti rugi pengajaran sebagaimana berikut: “(i) the considerations are quite different from compensatory damages and there need be no necessary proportionality between the assessments;

(ii) it is intended to punish the defendant for conduct showing a conscious and contumelious disregard for the plaintiff’s rights and to deter him from committing l ike conduct again;

(iii) the social purpose is to teach a wrong-doer that “tort does not pay”;

(iv) it is to assuage any urge for revenge felt by victims and to discourage any temptation to engage in self-help likely to endanger the peace;

it marks the court’s condemnation of the defendant’s behaviour; and

(vi) it is an exceptional remedy which was rarely awarded and then only where there is high-handed, insolent, vindictive or malicious conduct”

Dalam kes Lee Nyan Hon & Brothers Sdn Bhd V Metro Charm Sdn Bhd [2009 ] 6 MLJ 1 di muka surat 22, perenggan 77 dan 78; telah memutuskan seperti berikut: “[77] The purpose of exemplary damages is to punish. And the quantum of the exemplary damages may be influenced by the size of the compensation sought even to the extent of exceeding the size of the compensation itself. In Rookes v Barnard And Others [1964] AC 1129, at p. 1228, Lord Devlin observed that: …a jury should be directed that if, but only if, the sum which they have in mind to award as compensation (which may, of course, be a sum aggravated by the way in which the defendant has behaved to the plaintiff) is inadequate to punish him for his outrageous conduct, to mark their disapproval of such conduct and to deter him from repeating it, then it can award some larger sum. [78] In Bradford City Metropolitan Council v Arora [1991] 2 QB 507, CA, the Court of Appeal while acknowledge that exemplary damages should be awarded only where compensatory damages are inadequate to punish the defendant, upheld an exemplary award of the industrial tribunal.”

Berdasarkan alasan-alasan yang telah diberikan, Mahkamah telah membenarkan tuntutan Plaintif seperti yang disenaraikan di permulaan Alasan Penghakiman ini. Bertarikh: 1 Mac 2026 Wan Nor Aklima binti Wan Salleh Hakim Mahkamah Sesyen Sivil Kuala Terengganu Terengganu Peguam cara bagi pihak Plaintif : Encik Mohd Sahrilnizam Mohd Amin Bersama-sama Cik Nurul Fatma Hidayah binti Kasim Tetuan Nizam Amin & Co Peguam cara bagi pihak Defendan : Cik Nur Hidayaty binti Maidin Bersama-sama Cik Siti Salina binti Mohd Yusof