Bimal Pillai v 1. ) Brb Malaysia Sdn. Bhd. (BA-89-348-07/2024)

Ini adalah satu permohonan jenayah yang difailkan oleh Pemohon / Pengadu melalui Peguam untuk satu tindakan pendakwaan persendirian di bawah seksyen 377 dan 380 Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) terhadap Responden-Responden yang dinyatakan dalam permohonan ini. Peguam Pemohon/ Pengadu, Peguam Responden Pertama dan Keempat serta Timbalan Pendakwa Raya (TPR) hadir sepanjang prosiding permohonan ini dijalankan.

Responden kedua, ketiga, kelima, keenam, ketujuh, kelapan, kesembilan, kesepuluh, kesebelas dan kedua belas tidak pernah hadir dan tidak diwakili oleh mana-mana Peguam.

Mahkamah telah memberi peluang kepada Pengadu/Pemohon melalui Peguamnya untuk meminda permohonan ini kerana Mahkamah mendapati permohonan di Lampiran 1 tidak teratur dan boleh dibaiki. Permohonan pendakwaan persendirian pindaan telah difailkan sebagaimana di Lampiran 6.

Mahkamah telah memberi notis kepada Timbalan Pendakwa Raya menurut seksyen 133(1)(b) KTJ berkenaan tarikh pemeriksaan aduan terhadap Pengadu/ Pemohon.

Mahkamah telah membenarkan pihak-pihak berhujah berkaitan undang-undang relevan dengan permohonan ini dan Pengadu/Pemohon telah memberikan keterangan bersumpahnya di Mahkamah ini yang mana aduannya telah direkodkan sebagaimana Lampiran 51.

Mahkamah telah mendengar hujahan Peguam Pengadu/Pemohon berkenaan permohonan jenayah dan juga mendengar pemeriksaan Pengadu/Pemohon secara bersumpah dan disimpulkan secara ringkas dan sebagaimana pemeriksaan bertulis yang telah ditandatangani oleh Encik Bimal Pillai sebagaimana Lampiran 51 dan dokumentasi sokongan yang difailkan adalah seperti perenggan di bawah ini.

Pengadu/Pemohon adalah salah seorang pekerja yang mempunyai jawatan yang tinggi iaitu Pengurus Besar Teknologi (GM) di syarikat Responden Pertama melalui Surat Pelantikan yang bertarikh 28.08.2020 dan memegang beberapa jawatan penting dalam syarikat. Beliau juga merupakan salah seorang ahli Jawatankuasa Keselamatan dan Kesihatan Pekerja (ahli SHC) sebagai wakil pekerja untuk kontrak selama dua tahun dari 01.09.2020 sehingga 01.09.2022 melalui satu surat pelantikan bertarikh 01.09.2020.

8.

Pada 15.06.2022, Pengadu / Pemohon melaporkan satu aduan kepada Petronas Whistle Blower Committee yang diketuai oleh Pegawai Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (“SPRM”) yang sedang berkhidmat, Saiful Ezral Bin Arifin iaitu Timbalan Pengarah di SPRM dan seorang lagi pegawai SPRM yang sedang berkhidmat Risham Ismara Zamily Ismail iaitu Penguatkuasa Kanan untuk menyiasat pendedahan yang dilaporkan oleh Pengadu / Pemohon.

Pada 15.06.2022, Pengadu/Pemohon telah membuat satu laporan kepada (DOSH) mengenai ketidakpatuhan undang-undang keselamatan dan maklumat terperinci mengenai kemalangan nyaris dan halangan yang dihadapi oleh ahli SHC ketika menyiasat insiden letupan pada 22.09.2021 dan insiden lain lagi.

Pada 21.06.2022, pegawai DOSH telah datang ke fasiliti R&D Responden 1 di Selangor untuk menjalankan siasatan berdasarkan aduan Pengadu/Pemohon pada 15.06.2022. Berdasarkan laporan oleh DOSH bertarikh 21.06.2022 (P-59, P-59A), Pegawai Penyiasat telah menyatakan bahawa aduan Pengadu/ Pemohon adalah tidak berasas kerana tiada keperluan untuk mewujudkan Jawatankuasa Keselamatan di tempat tersebut kerana mereka mendakwa bahawa jumlah keseluruhan pekerja di premis tersebut adalah hanya 17 orang.

Pada 27.06.2022, Pengadu/Pemohon telah dikeluarkan dan diberhentikan daripada keahlian SHC melalui surat bertarikh 22.06.2022 (P-62) daripada Chief Operation Officer (yang bukan ahli SHC).

Pada 21.07.2022, Pengadu/Pemohon telah pergi ke DOSH di Putrajaya dan DOSH di Selangor untuk menghantar maklumat terperinci mengenai ketidakpatuhan Responden 1 dan Responden 2.

Akibat aduan tersebut, Pengadu/Pemohon menyatakan bahawa beliau telah dipecat jawatannya dari Jawatankuasa Keselamatan dan Kesihatan Pekerja.dan seterusnya diturunkan pangkat (dowgrade) kepada jawatan yang lebih rendah sebagai ahli Kumpulan Kesihatan, Keselamatan dan Alam Sekitar. Kedudukan dan pangkat Pengadu/Pemohon telah diturunkan sehingga memudaratkan beliau dengan meletakkan beliau pada jawatan di mana beliau perlu membantu Pembantu Pengurus, yang merupakan pegawai bawahan dan seterusnya beliau telah dipecat jawatannya sebagai Pengurus Besar Teknologi (GM) melalui satu Surat Pemecatan pada 24.11.2022.

Pengadu/Pemohon percaya pemecatan pekerjaan beliau adalah menyalahi undang-undang dan merupakan sebahagian daripada balasan atas aduan yang dibuat olehnya dan tindakan beliau dalam menjalankan tugas beliau sebagai GM dan ahli Jawatankuasa Keselamatan dan Kesihatan Pekerja yang mendedahkan perbuatan yang menyalahi undang-undang, percanggahan dan korupsi/ rasuah yang disyaki melibatkan beberapa Pengarah daripada Responden Pertama dan Responden Kedua.

Pada 26.11.2022, Pengadu/Pemohon merayu dan menentang terhadap pemecatan beliau kepada Responden 1 seperti yang diperuntukkan dalam Manual HR. Pada 29.11.2022, Pemohon/Pemohon merayu kepada Responden 3 untuk melindungi daripada pemecatan mengikut perlindungan yang dijanjikan oleh Bahagian IIH, 32.3. COBE dan Responden 3 mengakui penerimaan dan dimajukan kepada Jabatan yang berkenaan dalam Responden 3.

Pada 15.12.2022, Responden 1 menolak rayuan melalui surat pada tarikh yang sama dalam surat yang sama juga dimaklumkan bahawa Kelulusan daripada Responden 3 telah diperolehi untuk meneruskan tindakan Tatatertib ke atas Pengadu/Pemohon. Surat pemecatan telah ditandatangani oleh Hans Scheres (Pengarah Responden 1 dan Naib Presiden Kewangan Responden 2).

Kemudiannya Pengadu/Pemohon telah memfailkan satu tindakan ke Mahkamah Perusahaan Malaysia (Industrial Court) berkenaan pemecatannya dan telah memasuki Penghakiman Persetujuan seterusnya menerima sejumlah RM1,226,988.00 sebagai wang pampasan.

Kini Pengadu/Pemohon telah memfailkan permohonan ini dan juga satu tindakan sivil di Mahkamah Tinggi Shah Alam bagi satu isu pemecatan dan permohonan pendakwaan persendirian ini.

Undang-undang yang relevan berkaitan permohonan ini adalah di bawah seksyen 377, 380, 380A KTJ. Pertamanya, Mahkamah ini merujuk kepada peruntukan di bawah s. 133 KTJ iaitu satu peruntukan berkenaan aduan orang persendirian dibaca bersama dengan permohonan pendakwaan persendirian di hadapan Mahkamah ini bagi memastikan bahawa proses pengeluaran saman persendirian dan perjalanan pendakwaan di mahkamah adalah selaras dengan Perkara 145 Perlembagaan Persekutuan. Prosedurnya adalah sebagaimana yang dibentangkan dalam seksyen 133 hingga 136 KTJ.

Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa Mahkamah tidak mempunyai obligasi untuk memeriksa aduan Pengadu/Pemohon sebelum "mengambil tahu" mengenai kesalahan tersebut sebagaimana diperuntukkan dalam s. 128 Kanun Tatacara Jenayah (selepas ini dirujuk sebagai KTJ). Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Tan Hoe Watt v. PP [1979] CLJU 111; [1979] 1 LNS 111 di mana mahkamah memutuskan bahawa: Thus, in my view, in this case the learned President was not bound to examine the complainant on oath unless he first had taken cognizance of the offence complained of. So before taking such cognizance he can request the complainant to file a written complaint or to report the matter to the police if the complainant has not yet done so. Only after he had taken cognizance he is bound to examine the complainant on oath. But if he learns that the complainant has not yet lodged a police report, then I see there is nothing unlawful for the Magistrate to advise Counsel for the complainant, if he has engaged one, to go with the complainant to the Police Station and make a report. But I do not think he should make an order.

Sebagaimana diperuntukkan di bawah s. 128(1)(a) KTJ, salah satu cara untuk mengambil tahu (take cognizance) kesalahan adalah melalui penerimaan aduan daripada Pengadu / Pemohon sebagaimana ditakrifkan dalam Kanun tersebut. Malah, sebagaimana dinyatakan dalam kes Tan Hoe Watt (supra ), salah satu cara menerima aduan adalah berdasarkan aduan bertulis Pengadu / Pemohon. Mahkamah dalam kes tersebut menyatakan bahawa: I understand the practice in the past has been for the complainant to file a written complaint and appear before the Magistrate in Chambers. The complainant sets out the facts and the law regarding the case in the complaint. He then affirms the complaint on oath before the Magistrate and then signs it. The complaint would invariably contain a prayer for a summons be issued under for instance, ss. 323, 325 or 447 of the Penal Code where a private person is empowered to prosecute the case personally. The Magistrate, after having satisfied with the allegations in the complaint, could order a summons be issued as applied for. The case is then registered and a summons issued and the case heard on a day fixed (see Mallal's Criminal Procedure 4th Edn. p. 11).

Dalam kes ini, Mahkamah telah memohon Pengadu/Pemohon untuk mengemukakan ringkasan kes / aduan dan melampirkan dokumen-dokumen berkaitan bagi membolehkan Mahkamah ini mengambil tahu kesalahan yang diadu, sebagaimana diputuskan dalam kes Tan Hoe Watt (supra ). Berdasarkan arahan Mahkamah, Pengadu/Pemohon telah memfailkan permohonan pendakwaan persendirian versi pindaan sebagaimana Lampiran 6 dengan menceritakan latar belakang aduan dan melampirkan bersama dokumen sokongan lain untuk pertimbangan Mahkamah ini.

Tiada sebarang laporan polis disertakan dalam permohonan ini.

Mahkamah telah mengambil tahu aduan sebagaimana diperuntukkan di bawah seksyen 128 KTJ bagi kesalahan tidak lazim ditangkap sebagaimana yang dikemukakan oleh Pengadu / Pemohon di bawah Akta 514 dan 574 sahaja dan tidak bagi kesalahan di bawah Akta 711.

Maka, Mahkamah ini telah memberi notis kepada Timbalan Pendakwa Raya menurut seksyen 133(1)(b) KTJ berkenaan tarikh pemeriksaan aduan terhadap Pengadu/Pemohon dan menetapkan tarikh memeriksa aduan selaras dengan seksyen 133 KTJ.

Prosedurnya adalah dibentangkan bermula daripada seksyen 133 hingga 136 KTJ dan untuk kemudahan pembaca, seksyen 133 adalah dinyatakan seperti berikut: S. 133 Pemeriksaan terhadap pengadu (1) Apabila seorang Majistret mengambil tahu mengenai suatu kesalahan atas suatu aduan –

Majistret hendaklah menetapkan suatu Tarikh untuk memeriksa pengadu mengikut seksyen ini;

Majistret hendaklah menyampaikan notis secara bertulis kepada Pendakwa Raya sekurang-kurangnya tujuh hari genap sebelum tarikh pemeriksaan terhadap pengadu dan notis itu hendaklah menyatakan tarikh pemeriksaan terhadap pengadu dan butir-butir aduan yang diterima oleh Majistret di bawah s. 128;

Majistret tidak boleh meneruskan untuk memeriksa pengadu melainkan jika notis yang dikehendaki oleh perenggan (b) telah disampaikan kepada Pendakwa Raya mengikut perenggan itu;

Majistret hendaklah memeriksa pengadu itu setelah mengangkat sumpah dan isi pemeriksaan terhadap pengadu itu hendaklah diturunkan secara bertulis dan hendaklah ditandatangani oleh pengadu dan oleh Majistret;

Pendakwa Raya boleh hadir dan membantu Majistret dalam pemeriksaan terhadap pengadu.

Walau apa pun subseksyen (1), Pendakwa Raya boleh pada mana-mana peringkat pemeriksaan mengarahkan polis untuk menyiasat kesalahan yang diadukan itu dan untuk melaporkannya kepada Pendakwa Raya.

Jika Pendakwa Raya mengarahkan polls untuk menyiasat kesalahan yang diasukan itu, Majistret tidak boleh meneruskan pemeriksaan terhadap pengadu.

Seksyen ini tidak boleh dikenakan kepada sesuatu pengaduan jika ia adalah kes saman dan saman telah pun diminta oleh seorang pegawai polis, pegawai awam atau seorang pengkhidmat awam yang bertindak secara rasmi

Seksyen 133 KTJ adalah suatu peruntukan mengenai aduan orang persendirian kepada Majistret berkaitan kesalahan yang telah diperlakukan ke atas Pemohon. Prosedur pemeriksaan aduan di bawah s. 133 KTJ telah diperjelaskan dalam kes Datuk Seri S Samy Vellu v. S Nadarajah [2000] 8 CLJ 117 di mana mahkamah memutuskan bahawa: Section 133 requires that if the magistrate takes cognisance of the complaint, he must examine the complainant on oath. It is well to remember that the complaint is the allegation that some person has committed a non-seizable offence. The substance of the examination on oath which shall be reduced to writing and signed by the complainant and also by the magistrate is a record of a sworn statement by the complainant. If the magistrate sees reason to doubt the truth of the complaint, he may examine the complainant on oath under s. 134, and record his reasons for doubting the truth of the complaint, and may decide to postpone the issue of process for compelling attendance by the accused and to inquire into the complaint himself or direct a police officer to make inquiries for ascertaining the truth or falsehood of the complaint, and report to him the result. The magistrate may dismiss the complaint if after examining the complainant, and the result of the inquiry if any, if in his judgment there were no sufficient grounds for proceeding (s. 135). Only if he is satisfied there are sufficient grounds for proceeding is he authorised to proceed under s. 136 with issue of a summons or a warrant as the case may be. There is adequate safeguard in that if the police does not think an offence was committed, the report is referred to the magistrate, and if the magistrate errs, the matter may be brought up on appeal or revision.

Dalam pada itu, Mahkamah juga merujuk kepada s. 377 - 380A KTJ. Menurut seksyen 377 KTJ, tiap-tiap pendakwaan jenayah di hadapan mana-mana Mahkamah dan tiap-tiap siasatan di hadapan Majistret hendaklah, tertakluk kepada seksyen berikut, dijalankan -

oleh Pendakwa Raya, Timbalan Pendakwa Raya Kanan, Timbalan Pendakwa Raya atau Penolong Pendakwa Raya;

Tertakluk kepada kawalan dan arahan Pendakwa Raya, oleh orang yang berikut yang diberi kuasa secara bertulis oleh Pendakwa Raya:

seorang peguambela;

seorang pegawai polis yang berpangkat tidak kurang daripada Inspektor;

seorang pegawai mana-mana jabatan Kerajaan;

seorang pegawai mana-mana pihak berkuasa tempatan;

seorang pegawai mana-mana pihak berkuasa atau badan berkanun;

mana-mana orang yang diambil kerja atau digajikan oleh mana-mana pihak berkuasa tempatan atau mana mana pihak berkuasa atau badan berkanun; dengan syarat bahawa dalam mana-mana juga daerah di mana ia mungkin tidak dapat dilaksanakan, tanpa kelengahan atau perbelanjaan yang tidak munasabah, bahawa pendakwaan atau siasatan itu patut dijalankan, maka ia hendaklah sah bagi Pendakwa Raya dari semasa ke semasa, melalui pemberitahuan dalam Warta, untuk mengarahkan supaya pendakwaan bolehlah dijalankan dalam daerah itu oleh seorang polis yang berpangkat kurang daripada Inspektor. (penekanan ditambah)

Mahkamah ini juga merujuk kepada seksyen 380 KTJ yang memperuntukkan pendakwaan oleh orang persendirian - Walau apa pun apa-apa perkara yang terkandung dalam Bab ini, mana-mana orang persendirian boleh hadir dengan sendiri atau oleh peguambela dan mendakwa bagi suatu kesalahan terhadap diri atau hartanya sendiri dalam kes kesalahan yang tidak lazim ditangkap dalam Mahkamah Majistret. (penekanan ditambah)

Seksyen 380A KTJ pula memperuntukkan s. 377 dan s. 380 hendaklah mengatasi walau apa pun apa-apa ketakkonsistenan dengan mana-mana undang-undang bertulis yang lain.

Melalui pembacaan kedua-dua s. 377 dan s. 380, adalah nyata di bawah peruntukan s. 133 KTJ, Majistret hanya boleh dirujuk berkaitan kesalahan yang tidak lazim ditangkap. Ini bermakna Mahkamah perlu menentukan kesalahan yang dikatakan dilakukan merupakan kesalahan tidak lazim ditangkap (non seizable offence).

Adalah wajar bagi Mahkamah ini membangkitkan keperluan bagi membezakan isu kesalahan lazim ditangkap atau tidak lazim ditangkap bagi menentukan bidangkuasa Mahkamah ini selaras sebagaimana peruntukan di bawah seksyen 133 KTJ.

Jadi, apakah yang dimaksudkan dengan kesalahan tidak lazim ditangkap? Seksyen 2 Kanun Tatacara Jenayah (Akta 593) memperuntukkan di Bahagian tafsiran bahawa: “Kesalahan yang tidak boleh ditangkap” ertinya suatu kesalahan yang mana dan kes yang tidak boleh ditangkap ertinya suatu kes di mana biasanya pegawai polis tidak boleh menangkap tanpa waran mengikut ruangan yang ketiga bagi Jadual Pertama.

Menurut s. 2(i) Kanun itu, makna seizable offence untuk maksud-maksud Kanun itu ialah suatu kesalahan yang kerananya - menurut ruang ketiga Jadual Pertama - seseorang pegawai polis boleh pada kebiasaannya (ordinarily) menangkap tanpa waran. Mengikut Jadual Pertama itu, jika sesuatu kesalahan itu ialah terhadap mana-mana undang-undang selain daripada Kanun Keseksaan, kuasa untuk menangkap tanpa waran tidak diberikan pada kebiasaannya bagi kesalahan yang membawa hukuman penjara kurang daripada tiga tahun atau hukuman denda sahaja. Maka jika hukuman bagi sesuatu kesalahan di bawah sesuatu statut yang bukan Kanun Keseksaan ialah penjara kurang daripada tiga tahun atau denda sahaja, kesalahan itu, menurut dan bagi maksud-maksud Kanun Prosedur Jenayah, ialah kesalahan tak boleh tangkap (non-seizable offence).

Tafsiran ini dirujuk bagi menentukan terlebih dahulu isu bidangkuasa mengenai jenis kesalahan yang boleh dirujuk di bawah s. 133 KTJ sebelum memulakan dengan pemeriksaan terhadap Pengadu / Pemohon.

Pengadu / Pemohon ingin mendakwa secara persendirian ke semua Responden yang dinamakan berdasarkan beberapa kesalahan di bawah Akta-Akta berikut: i. Akta Perlindungan Pemberi Maklumat (Akta 711) Seksyen 10: Perlindungan terhadap tindakan yang memudaratkan Hukuman di bawah seksyen 10 (6): Mana-mana orang yang melanggar subseksyen (1) melakukan suatu kesalahan dan boleh, apabila disabitkan, didenda tidak melebihi satu ratus ribu ringgit atau dipenjarakan selama tempoh tidak melebihi lima belas tahun atau kedua-duanya. ii. Akta Keselamatan dan Kesihatan Kesihatan Pekerjaan (Akta 514) Seksyen 21 Kewajipan am pengilang, dsb. Berkenaan dengan bahan bagi kegunaan semasa bekerja. Tiada peruntukan hukuman bagi seksyen 21 Akta 514. Seksyen 25 Kewajipan utuk tidak mengganggu atau menyalahgunakan benda yang diadakan menurut peruntukan tertentu Hukuman: Seseorang yang dengan sengaja, melulu atau cuai mengganggu atau menyalahgunakan apa-apa jua yang diadakan atau dilakukan untuk kepentingan keselamatan, kesihatan dan kebajikan menurut Akta ini melakukan suatu kesalahan dan boleh, apabila disabitkan, didenda tidak melebihi dua puluh ribu ringgit atau dipenjarakan selama tempoh tidak melebihi dua tahun atau kedua-duanya. Seksyen 27 Diskriminasi terhadap pekerja, dsb.

Seseorang majikan atau kesatuan sekerja yang melanggar peruntukan seksyen ini melakukan suatu kesalahan dan boleh, apabila disabitkan, didenda tidak melebihi satu ratus ribu ringgit atau dipenjarakan selama tempoh tidak melebihi satu tahun atau kedua-duanya. Peraturan 4, 10 dan 17 Peraturan Keselamatan dan Kesihatan Pekerjaan (Jawatankuasa Keselamatan dan Kesihatan Pekerjaan) 1996 (OSHR 1996) Hukuman : Peraturan 32 : Denda yang tidak melebihi RM5,000 atau penjara tidak lebih 6 bulan atau kedua-duanya. iii. Kanun Keseksaan (Akta 574) Seksyen 463, 464 Pemalsuan Hukuman: Seksyen 465: Penjara yang boleh sampai 2 tahun atau dengan denda atau kedua-duanya sekali Sekyen 417, 418 Seksyen 417 adalah peruntukan hukuman bagi kesalahan tipu, iaitu Penjara yang boleh sampai 5 tahun atau dengan denda atau kedua-duanya sekali Hukuman: Seksyen 418 adalah hukuman bagi kesalahan tipu, iaitu Penjara yang boleh sampai 7 tahun atau dengan denda atau kedua-duanya sekali

D. DAPATAN MAHKAMAH Mahkamah telah meneliti keterangan Pengadu /Pemohon semasa pemeriksaan dijalankan, hujahan Peguam Pengadu/Pemohon, hujahan dan pandangan Timbalan Pendakwa Raya, dokuman sokongan yang difailkan oleh Peguam Pemohon dan juga setelah Mahkamah membenarkan kehadiran Peguam Responden Pertama dan Keempat sebagaimana yang dijelaskan dalam seksyen 134 KTJ untuk membantu Mahkamah mendapatkan keterangan / bukti relevan bagi permohonan jenayah ini dan berpendapat ada sebab-sebab bagi mengesyaki kebenaran aduan Pengadu, jadi Mahkamah memanggil Responden/Responden yang dinamakan / Peguambela Responden hadir dan untuk menentukan kebenaran ataupun kepalsuan aduan serta setelah meneliti ke semua autoriti yang dikemukakan, maka Mahkamah memutuskan bahawa aduan persendirian yang dikemukakan oleh Pengadu/Pemohon untuk satu tindakan pendakwaan persendirian di bawah seksyen 377 dan 380 Kanun Tatacara Jenayah (“KTJ”) terhadap Responden-Responden yang dinyatakan dalam permohonan ini adalah ditolak.

Mahkamah ini memutuskan dengan menolak permohonan berdasarkan alasan bahawa : i. Kesalahan yang didakwa di bawah seksyen 10(6) Akta 711 adalah kesalahan boleh ditangkap; ii. Pengadu/Pemohon dikehendaki mendapatkan keizinan bertulis Pendakwa Raya untuk kesalahan yang didakwa di bawah Akta 514 dan 574 yang mana Pengadu/Pemohon telah gagal untuk berbuat demikian;dan iii. Permohonan pendakwaan persendirian ini bertindih dengan tindakan sivil di Mahkamah Tinggi Shah Alam.

Pertamanya apabila diperhalusi dan merujuk kepada peruntukan hukuman dalam AKTA PERLINDUNGAN PEMBERI MAKLUMAT 2010 (Akta 711) bagi Seksyen 10(1) tersebut, dapatan Mahkamah ini adalah ianya merupakan kesalahan boleh tangkap (“seizable offence”). Mahkamah ini menggunakan definisi dalam seksyen 2(1) Kanun tersebut dan dengan merujuk kepada Kolum ketiga Jadual Pertama tersebut, ini bermakna satu kesalahan di bawah seksyen 10(6) Akta 711 adalah kesalahan boleh tangkap.

Dalam kes KM Basheer Ahmad [1982] 2 MLJ 78 (“KM Basheer Ahmad”), Mahkamah Tinggi bagi kes rayuan memutuskan bahawa pendakwaan persendirian dijalankan untuk kesalahan boleh tangkap dan tanpa keizinan daripada Pendakwa Raya adalah tidak sah dan tidak boleh diperbaiki. Unbeknown to counsel for the complainant, counsel for the defendant and the learned Magistrate, the non-seizable offence under section 15(1)(d) of the Copyright Act 1969 has become seizable by the amendment made to section 15 by Copyright (Amendment) Act 1979 (Act A461) which was published in the Gazette on August 23, 1979, and came into force on that date by virtue of section 19(2) of the Interpretation Act 1967. By that amendment, the punishment provided for any offence under section 15(1)(d) of the Copyright Act has been increased from a fine not exceeding two thousand dollars for each infringing copy in respect of which the offence was committed or one hundred thousand dollars, whichever is the lower, to ten thousand ringgit for each infringing copy or one hundred thousand ringgit, whichever is the lower, or to imprisonment for a term not exceeding five years or to both imprisonment and fine. Under the First Schedule to the Criminal Procedure Code, it is clear that the original offence under section 15(1)(d) being punishable with fine only, was non-seizable, but with effect from August 23, 1979, it has become seizable, and, as such, the prosecution for such an offence cannot be conducted by an advocate or a pleader unless he has a fiat from the Public Prosecutor or Deputy Public Prosecutor. … In my view, such omission is not a mere irregularity but an illegality that cannot be cured by section 422 of the Criminal Procedure Code and, as such, the private prosecution before the Magistrate was a nullity ab initio. (Penekanan ditambah)

Oleh kerana seksyen 10(6) Akta 711 memperuntukan hukuman penjara yang tidak melebihi 15 tahun - iaitu lebih daripada 7 tahun penjara, ianya termasuk dalam definisi kesalahan boleh tangkap. Pengadu/ Pemohon tidak boleh menjalankan Pendakwaan Persendirian bagi kesalahan yang didakwa di bawah Akta 711 kerana ianya tidak sah dan menyalahi undang-undan sebagaimana yang dijelaskan dalam kes KM Basheer Ahmad.

Dengan menggunapakai kes di atas, permohonan Pengadu/Pemohon bagi kesalahan di bawah seksyen 10 Akta 711 adalah terang, jelas dan nyata merupakan satu kesalahan boleh tangkap.Oleh itu, hujahan Pengadu /Pemohon melalui peguamcaranya bahawa kesalahan seksyen 10 adalah satu kesalahan diklasifikasikan sebagai tidak boleh tangkap kesalahan adalah tidak bermerit.

Mahkamah ini berpandangan dan memutuskan bahawa seksyen kesalahan dan hukuman yang ingin didakwa dalam permohonan Pengadu / Pemohon adalah bertentangan dengan permohonan pendakwaan persendirian di bawah seksyen 380 CPC dan sama sekali tidak terpakai dan tidak boleh dipohon dalam kesalahan sebegini.

Seterusnya, Mahkamah ini merujuk kepada seksyen kesalahan di bawah Akta AKTA KESELAMATAN DAN KESIHATAN KESIHATAN PEKERJAAN (AKTA 514) di bahagian peruntukan hukuman dalam Akta 514 bagi Seksyen 21, 25 dan 27, Peraturan 4, 10 dan 17 OSHR dan dapatan Mahkamah ini adalah ke semua seksyen dan Peraturan yang dikemukakan adalah merupakan kesalahan tidak boleh tangkap. Oleh itu, Mahkamah ini mengambil tahu berkenaan aduan yang dibawa oleh Pengadu/Pemohon.

Berdasarkan dapatan fakta yang dibentangkan di hadapan Mahkamah ini, Pengadu/Pemohon menyatakan Responden-Responden dan/atau pegawai dan/atau ejen Responden-Responden telah melanggar peruntukan yang terkandung dalam Seksyen 21 OSHA 1994. Seksyen 21 OSHA 1994 adalah peruntukan yang berkaitan dengan tanggungjawab majikan untuk memastikan keselamatan, kesihatan dan kesejahteraan pekerja di tempat kerja. Ia merangkumi tanggungjawab memastikan sistem kerja adalah selamat dan tidak menimbulkan risiko kepada kesihatan.

Untuk membuktikan kesalahan di bawah seskyen 21 tersebut, ia perlu ditunjukkan bahawa (i) seseorang yang merumuskan, mengilang, mengimport atau membekalkan apa-apa bahan untuk digunakan di tempat kerja; (2) telah gagal untuk menjalankan kewajipan.

Pengadu/Pemohon menyatakan bahawa Responden 1 dan Responden 2 tidak menyertakan pasukan Teknikal Penuh (R&D) bagi kemalangan letupan yang telah berlaku. Responden 1 merupakan penyedia teknologi asal, daripada melakukan penyelidikan yang diperlukan untuk menghapuskan atau meminimumkan risiko kepada Keselamatan & Kesihatan. Responden 3 bersalah bagi tindakan pengabaian ini. Menurut Pengadu/Pemohon, Responden 1 mengabaikan maklum balas untuk mengulangi HAZOP bagi kawasan di mana metodologi "What ifs" tidak mencukupi untuk mengurangkan risiko yang menyebabkan insiden hampir terjadinya. Oleh itu, Responden 1 gagal untuk menjaga keselamatan kilang.

Menurut Pengadu/Pemohon lagi, Responden-Responden dan/atau pegawai dan/atau ejen Responden-Responden juga telah melanggar peruntukan yang terkandung dalam Seksyen 25 OSHA 1994. Seksyen 25 OSHA 1994 adalah peruntukan yang berkaitan dengan tanggungjawab majikan untuk memastikan keselamatan dan kesihatan pekerja di tempat kerja. Responden-Responden dan/atau pegawai dan/atau ejen Responden-Responden telah mengganggu penyiasatan yang dijalankan oleh Pengadu/Pemohon demi kepentingan keselamatan di tempat kerja.

Bagi kesalahan di bawah seksyen 25 AKKP 1994, intipati-intipati yang diperlukan adalah (i) seseorang yang dengan sengaja, melulu atau cuai; (ii) mengganggu atau menyalahgunakan apa-apa yang disediakan atau dilakukan demi kepentingan keselamatan, kesihatan dan kebajikan.

Kemudian, Pengadu/Pemohon juga menyatakan bahawa Responden-Responden dan/atau pegawai dan/atau ejen Responden – Responden telah melanggar peruntukan yang terkandung dalam Seksyen 27 OSHA 1994. Seksyen 27 OSHA 1994 adalah peruntukan yang berkaitan dengan kewajipan majikan untuk menyediakan dan mengekalkan persekitaran kerja yang selamat dan sihat bagi pekerja, serta tanggungjawab untuk melaporkan sebarang kemalangan dan insiden berkaitan keselamatan. Responden-responden juga dikaakan memecat Pengadu/Pemohon yang telah menjalankan fungsi Jawatankuasa Keselamatan dan Kesihatan.

Bagi kesalahan di bawah s.27 AKKP 1994, intipati-intipati relevan yang perlu dipenuhi adalah (i) pemecatan seorang pekerja; (ii) semata-mata berdasarkan suatu aduan mengenai perkara yang dianggapnya tidak selamat atau berisiko kepada kesihatan. Walaupun pekerjaan Pengadu/ Pemohon telah ditamatkan oleh Responden Pertama, namun ianya bukan semata-mata berdasarkan aduan yang kononnya dibuat oleh Pengadu/Pemohon. Beliau telah dipecatkan akibat dan atas sebab tingkah laku salah kerja yang dinyatakan dalam Surat Tunjuk Sebab (“SCL”) dan Notis Penamatan. Oleh itu, Pengadu/Pemohon telah gagal untuk memenuhi intipati s.27 AKKP 1994.

Kemudian, Pengadu/Pemohon juga menyatakan perbuatan-perbuatan ke semua Responden adalah bertentangan dengan Peraturan 4, 10 dan 17 dan ke semua aduan yang menunjukkan perlanggaran telah dinyatakan secara terperinci sebagaimana mukasurat 32 – 48 dalam Lampiran 6 permohonan ini.

Namun, Mahkamah ini merujuk kepada Seksyen 61 Akta 514 yang sama memperuntukkan bahawa pendakwaan berkenaan dengan kesalahan yang dilakukan di bawah Akta ini atau mana-mana peraturan yang dibuat di bawahnya boleh, dengan keizinan bertulis terlebih dahulu daripada Pendakwa Raya, dimulakan dan dijalankan oleh seseorang pegawai keselamatan dan kesihatan pekerjaan atau oleh seseorang pegawai yang khusus diberi kuasa secara bertulis oleh Ketua Pengarah tertakluk kepada peruntukan Kanun Tatacara Jenayah.

Ini bermakna peruntukan seksyen 61 Akta 514 ini hendaklah dibaca secara harmoni dengan peruntukan di bawah seksyen 377 (b) (1) dan (3) dan seksyen 380 Kanun Tatacara Jenayah berkenaan keperluan pengemukaan izin secara bertulis oleh Pendakwa Raya bagi memastikan bahawa Pendakwa Raya dilibatkan dalam proses pengeluaran saman persendirian sebagaimana Penyata Rasmi Parlimen semasa proses Bacaan Kali Kedua dan Ketiga bagi Rang Undang-Undang bagi meminda Seksyen 133 Kanun Prosedur Jenayah pada tarikh 18 Disember 1997. Pindaan-pindaan yang dicadangkan untuk memastikan pindaan kepada seksyen 133, 134 dan 135 Kanun Tatacara Jenayah.

Dalam permohonan kes di hadapan saya yang mana Pengadu/Pemohon diwakili seorang Peguambela, makan Mahkamah ini memutuskan bahawa Seksyen 61 Akta 514 adalah konsisten dengan seksyen 377(b)(1) iaitu tiap-tiap pendakwaan jenayah boleh dijalankan oleh seorang peguambela tertakluk kepada kawalan dan arahan Pendakwa Raya, oleh orang yang berikut yang diberi kuasa secara bertulis oleh Pendakwa Raya.

Mahkamah ini juga memutuskan bahawa Seksyen 61 Akta 514 ini juga konsisten dengan seksyen 377(b)(3) iaitu tiap-tiap pendakwaan jenayah dijalankan oleh seorang pegawai mana-mana jabatan Kerajaan yang mana terdapat keperluan untuk mengemukakan keizinan bertulis pendakwa Raya sebelum memulakan satu pendakwaan jenayah.

Tambahan, Seksyen 380A KTJ pula memperuntukkan s. 377 dan s. hendaklah mengatasi walau apa pun apa-apa ketakkonsistenan dengan mana-mana undang-undang bertulis yang lain.

Dalam permohonan ini, tiada sebarang ketakkonsistenan antara seksyen 377, seksyen 380 KTJ dengan seksyen 61 Akta 514 ini.

Seksyen 61 Akta 514 ini bertujuan untuk memberikan kuasa kepada orang yang diberi kuasa untuk memulakan dan menjalankan pendakwaan tanpa merampas kuasa yang diberikan kepada Pendakwa Raya mengikut Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan.

Seksyen 61 Akta 514 yang memperuntukkan bahawa pendakwaan berkenaan dengan kesalahan yang dilakukan di bawah Akta ini atau mana-mana peraturan yang dibuat di bawahnya boleh dimulakan dan dijalankan oleh seseorang pegawai keselamatan dan kesihatan pekerjaan atau oleh seseorang pegawai yang khusus diberi kuasa secara bertulis oleh Ketua Pengarah tertakluk kepada peruntukan Kanun Tatacara Jenayah dengan keizinan bertulis terlebih dahulu daripada Pendakwa Raya.

Ini menunjukkan seksyen 61 Akta 514 adalah konsisten dan selari dengan peruntukan di bawah seksyen 377 (b) (1) dan (3) KTJ yang mengkehendakkan keizinan bertulis oleh Pendakwa Raya sebelum pendakwaan jenayah dimulakan. Pegawai keselamatan dan kesihatan pekerjaan atau pegawai yang khusus diberi kuasa secara bertulis oleh Ketua Pengarah dalam Akta 514 ini merupakan seorang pegawai jabatan Kerajaan yang khusus diberi kuasa secara bertulis oleh Ketua Pengarah.

Mahkamah ini merujuk kepada satu kes di Mahkamah Tinggi iaitu Shashi Kumar Shanmugam v PP [2023] CLJU 279 ... [22] Memandangkan pengadu tidak ada mengemukakan kebenaran bertulis daripada Pendakwaraya bagi kesalahan di bawah S. 298A KK sebagaimana yang diperuntukkan di bawah s. 377 KTJ, adalah betul untuk Majistret yang bijaksana menolak permohonan Perayu di bawah s. 133 KTJ. Dalam pada itu, Mahkamah ini mendapati tidak ada merit dalam penghujahan Perayu bahawa Majistret yang bijaksana telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta kerana merujuk kepada s. 377 dan S. 380A KTJ yang tidak ada kaitan dengan kes Perayu yang melibatkan s. 133 dan 380 KTJ.” (emphasis added)

Dalam kes di atas Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa oleh kerana pengadu tidak mengemukakan keizinan bertulis daripada Pendakwa Raya bagi kesalahan yang didakwa di bawah seksyen 298A Kanun Keseksaan seperti yang diperuntukkan di bawah seksyen 377 CPC, adalah betul untuk Majistret menolak permohonan Perayu.

Berdasarkan autoriti yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa keizinan Pendakwa Raya diperlukan sebelum memulakan dan menjalankan pendakwaan bagi kesalahan yang didakwa di bawah Akta 514 dan Peraturannya.

Dalam permohonan ini, keterangan Pengadu/Pemohon menyatakan dengan jelas bahawa tiada keizinan bertulis daripada Pendakwa Raya diperolehi untuk meneruskan dengan pendakwaan secara persendirian ini. Kegagalan Pengadu/Pemohon untuk mendapatkan keizinan bertulis terlebih dahulu daripada Pendakwa Raya adalah satu ketidakaturan dan bertentangan dengan undang-undang (illegality).

Ini bermakna keizinan bertulis Pendakwa Raya sebelum memulakan pendakwaan bagi kesalahan di bawah AKta 514 dan Peraturannya perlu diperolehi sebelum memulakan sebarang pendakwaan.

Tambahan, terdapat keterangan yang menunjukkan bahawa pada 15.06.2022, Pengadu/Pemohon telah membuat satu laporan kepada DOSH mengenai ketidakpatuhan undang-undang keselamatan dan maklumat terperinci mengenai kemalangan nyaris dan halangan yang dihadapi oleh ahli SHC ketika menyiasat insiden letupan pada 22.09.2021 dan banyak lagi (ekshibit P58).

Pada 21.06.2022 pegawai DOSH telah datang ke fasiliti R&D Responden 1 di Selangor untuk menjalankan siasatan berdasarkan aduan Pengadu/Pemohon pada 15.06.2022. Berdasarkan laporan oleh DOSH bertarikh 21.06.2022 (ekshibit P59, P59A), Pegawai Penyiasat telah menyatakan bahawa aduan Pengadu/Pemohon adalah tidak berasas kerana tiada keperluan untuk mewujudkan Jawatankuasa Keselamatan di tempat tersebut kerana mereka mendakwa bahawa jumlah keseluruhan pekerja di premis tersebut adalah hanya 17 orang.

Terdapat keputusan siasatan daripada DOSH yang menyatakan bahawa: “telah dimaklumkan oleh DOSH pada 07.03.2022 bahawa siasatan ke atas insiden (keselamatan) telah selesai dan tiada tindakan lanjut diperlukan".

Mahkamah menyimpulkan bahawa DOSH telah menjalankan siasatan dan memutuskan bahawa tiada tindakan lanjut diperlukan.Ini bermakna tiada sebarang pendakwaan dijalankan / dibawa ke mana-mana Mahkamah jenayah oleh pihak DOSH berkenaan aduan yang dibuat oleh Pengadu/Pemohon berkaitan insiden.Memandangkan tiada sebarang pendakwaan dibawa maka adalah selamat untuk Mahkamah ini tidak bertindak di luar bidang kuasa yang diperuntukkan oleh s. 133 KTJ yang mana aduan berkaitan kesalahan di bawah seksyen 21, 25, 27, mahupun Peraturan 4,10 dan 17 adalah wajar ditolak.

Mahkamah ini merujuk kepada Penyata Rasmi Parlimen semasa proses Bacaan Kali Kedua dan Ketiga bagi Rang Undang-Undang bagi meminda Seksyen 133 Kanun Prosedur Jenayah pada tarikh 18 Disember 1997 yang mana Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri ketika itu Dato Haji Mohamed Nazri bin Abdul Aziz menyatakan seperti berikut:- Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri [Datuk Haji Mohamed Nazri bin Abdul Aziz]: Tuan Yang di-Pertua, saya mohon mencadangkan supaya suatu Rang Undang undang bemama suatu akta untuk meminda Kanun Tatacara Jenayah dibaca kali yang kedua sekarang.Tuan Yang di-Pertua, Rang Undang-undang ini dibentangkan di hadapan Dewan yang mulia ini bagi memastikan bahawa proses pengeluaran saman persendirian dan perjalanan pendakwaan di mahkamah adalah selaras dengan Perkara 145 Perlembagaan Persekutuan. Tuan Yang di-Pertua, sekarang ini seksyen 133 hingga 136 Kanun Tatacara Jenayah membenarkan Majistret mengeluarkan saman atas aduan mana-mana orang persendirian. Di bawah peruntukan yang sedia ada, saman bagi maksud itu dikeluarkan dan pendakwaan dimulakan tanpa pengetahuan Pendakwa Raya. Peruntukan seksyen 133 hingga 136 ini dicabar dalam suatu kes di Mahkamah Majistret Kuala Lumpur baru-baru ini iaitu kes No. 854797 antara lain atas alasan bahawa peruntukan itu bertentangan dengan Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan. Sekiranya Pendakwa Raya dilibatkan dalam proses pengeluaran saman persendirian, maka adalah dijangkakan bahawa cabaran seperti dalam kes yang disebutkan tadi tidak akan berbangkit lagi. Pindaan-pindaan yang dicadangkan untuk memastikan bahawa Pendakwa Raya dilibatkan dalam proses pengeluaran saman persendirian ialah pindaan kepada seksyen 133, 134 dan 135 Kanun Tatacara Jenayah. … Pindaan yang dicadangkan kepada seksyen 135 dalam Fasal 4 Rang Undang-undang bertujuan membolehkan pendakwa raya menghentikan proses pendakwaan dalam kes saman persendirian selaras dengan kuasa yang diberikan kepadanya di bawah Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan. … [Tuan Yang di-Pertua mempengerusikan Mesyuarat] Tuan Yang di-Pertua, pada 2 Oktober 1997 Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur telah membuat penghakiman dalam kes Repco Holdings Bhd. lawan Pendakwa Raya yang mengatakan bahawa peruntukan dalam Akta Perindustrian Sekuriti 1983 dan Akta Suruhanjaya Sekuriti 1993 adalah bertentangan dengan Perkara 145(3) Perlembagaan Persekutuan dan oleh itu tidak sah. Peruntukan dalam kedua-dua akta itu membenarkan pendakwaan dijalankan oleh pegawai yang diberi kuasa oleh Pengerusi Suruhanjaya Sekuriti.

meminda Kanun Tatacara Jenayah; atau

meminda semua undang-undang yang mempunyai peruntukan yang serupa dengan peruntukan yang dipertikaikan dalam kes Repco. Kerajaan berpendapat bahawa adalah lebih menyeluruh dan mudahjika pindaan dibuat kepada Kanun Tatacara Jenayah. Pindaan yang dicadangkan kepada seksyen 377 dan 380 iaitu dalam Fasal 6 dan 8 Rang Undang-undang ini akan memastikan bahawa hanya orang-orang tertentu yang diberi kuasa secara bertulis oleh Pendakwa Raya akan boleh menjalankan pendakwaan di mahkamah. Bagaimanapun, bagi kes-kes saman persendirian, peruntukan sedia ada yang membolehkan orang itu menjalankan pendakwaan sendiri atau melalui peguam adalah dikekalkan. … Tuan Yang di-Pertua, selain dari itu, adalah difikirkan wajar bahawa semua pendakwaan di mahkamah dikendalikan oleh pegawai yang khusus dilantik untuk menjalankan pendakwaan. Bagi memperkemaskan urusan pengendalian pendakwaan oleh pegawai sedemikian, adalah dicadangkan supaya pegawai itu menjalankan tugasan pendakwaan yang sesuai dengan pengalaman dan skim jawatan mereka. (Penekanan ditambah)

Pindaan-pindaan yang dicadangkan untuk memastikan bahawa Pendakwa Raya dilibatkan dalam proses pengeluaran saman persendirian ialah pindaan kepada seksyen 133, 134 dan 135 Kanun Tatacara Jenayah.

Mahkamah ini berpandangan berdasarkan penyata rasmi Parlimen di atas, peruntukkan ini digubal adalah bagi memastikan bahawa Majistret tidak melangkui kuasa pendakwaan sekiranya setelah siasatan dibuat Majistret mendapati wujudnya kesalahan. Ini adalah kerana kuasa pendakwaan adalah terletak haknya pada pendakwaan dan sebelum Majistret boleh mengeluarkan saman, aduan pengadu hendaklah diteliti bersama dengan Pendakwaraya.

Seterusnya, bagi kesalahan di bawah Kanun Keseksaan (Akta 574), semua seksyen yang dikemukakan merupakan kesalahan tidak boleh ditangkap dan ianya selari dengan permohonan pendakwaan persendirian di bawah seksyen 380 KTJ yang dibaca secara harmoni dengan seksyen 377 (b)(1) Akta yang sama iaitu tiap-tiap pendakwaan jenayah dijalankan seorang peguambela tertakluk kepada kawalan dan arahan Pendakwa Raya, oleh orang yang berikut yang diberi kuasa secara bertulis oleh Pendakwa Raya.

Ini bermakna, terdapat keperluan oleh orang persedirian atau melalui peguamcaranya untuk mengemukakan keizinan bertulis oleh Pendakwa Raya sebelum menjalankan pendakwaan persendirian bagi seksyen 417, 418, 463 dan 464 Akta 574 tersebut.

Kesalahan yang didakwa oleh Pengadu/Pemohon adalah berkenaan dengan Surat Penamatan bertarikh 24.11.2022 adalah dokumen palsu sebagaimana seksyen 463 Kanun Keseksaan. Pengadu/Pemohon juga mendakwa bahawa terdapat dakwaan bahawa surat penamatan itu dibuat secara palsu dan merupakan satu kesalahan di bawah seksyen 464 Kanun Keseksaan.

Mahkamah ini berpandangan isu ini perlu ditentukan dalam tindakan di Mahkamah Tinggi Shah Alam sebagaimana yang telah difailka oleh Pengadu/Pemohon dalam No Kes 24NCvC-1953-09/2024.Terdapat risiko sebenar bahawa mungkin terdapat dua (2) keputusan yang bercanggah dan berbeza pada penentuan pemalsuan dan ini harus dielakkan oleh Mahkamah.

Untuk kesalahan pemalsuan, Pengadu/Pemohon mesti membuktikan intipati-intipati (i) pembuatan sebarang dokumen palsu; (ii) dengan niat untuk menyebabkan kerosakan atau kecederaan kepada orang ramai atau kepada mana-mana orang atau untuk menyokong apaapa tuntutan atau hak milik atau untuk melakukan frod atau frod itu mungkin dilakukan.

Mengikut definisi dokumen palsu dalam s.464(a) Kanun Keseksaan, dokumen palsu dibuat apabila seseorang (i) secara tidak jujur atau frod; (ii) menandatangani; (iii) dengan niat menyebabkan dipercayai bahawa dokumen atau sebahagian daripada dokumen itu telah ditandatangani oleh pihak berkuasa seseorang yang olehnya atau oleh pihak berkuasa yang diketahuinya tidak menandatangani dokumen tersebut, atau pada masa yang diketahuinya dokumen itu tidak ditandatangani.

Dakwaan pemalsuan oleh Pengadu/Pemohon merujuk kepada satu pernyataan dalam komunikasi daripada COO Responden Kedua bertarikh 02.06.2022, iaitu “…DOSH findings confirming that no further action is required” (dalam teks asal). Tiada apa-apa yang menunjukkan bahawa Pengadu/Pemohon adalah pembuat dokumen tersebut. Dokumen yang dirujuk tersebut telah ditandatangani oleh Tom Caris, iaitu COO Responden Kedua. Tiada apa-apa yang menunjukkan bahawa dokumen itu ditandatangani secara tidak jujur atau frod oleh orang lain yang bukannya Tom Caris.Tiada juga sebarang laporan kimia atau laporan pakar yang menunjukkan dokumen atau tandatangan COO tersebut adalah palsu.

Berhubung dengan dakwaan menipu di bawah s.415(b) Kanun Keseksaan, Pengadu/Pemohon mesti membuktikan (i) suatu penipuan; (ii) yang dengan sengaja mendorong seseorang; (iii) untuk melakukan atau tidak melakukan apa-apa dan yang menyebabkan atau berkemungkinan menyebabkan kerosakan atau kemudaratan kepada mana-mana orang dalam badan, minda, reputasi, atau harta benda.

Akhir sekali, permohonan pendakwaan persendirian ini wajar ditolak kerana ianya bertindih dengan tindakan sivil di Mahkamah Tinggi Shah Alam No. BA- 24NCvC-1953-09/2024.Ini merupakan suatu penyalahgunaan proses mahkamah kerana isu berkaitan penamatan kerja Pengadu/Pemohon telahpun mencapai penyelesaian pada 6.4.2023, namun permohonan ini telah difailkan untuk membangkitkan isu-isu yang menjurus kepada penamatan kerja Pengadu/Pemohon dan ini akan melanggari terma-terma penyelesaian antara pihak-pihak. Bertarikh pada 11 haribulan Julai 2025 WAN NOORA NISA BINTI NGADIRIN Majistret Mahkamah Majistret 3 Shah Alam Peguam Pemohon Tetuan Qing Chambers MK3-25-12, Arte Mont Kiara @ KL Metropolis Jalan Sultan Haji Ahmad Shah Kompleks Kerajaan 50480 Kuala Lumpur Peguam Responden 1 Tetuan Skrine Level 8, Wisma Uoa Damansara, 50, Jalan Dungun, Bukit Damansara, 50490 Kuala Lumpur. Peguam Responden 4 Tetuan Moideen & Max Suite B-05-12, Gateway Corporate Suites, 1, Jalan Desa Kiara, Mont Kiara, 50480 Kuala Lumpur.