Bobby Bin Junit (JC-83-35-01/2025)

Tertuduh dalam kes ini dituduh di Mahkamah ini pada 31.1.2025 di atas satu pertuduhan di bawah seksyen 323 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 326A Kanun Keseksaan seperti berikut:- PERTUDUHAN:- "Bahawa kamu pada 28/01/2025 jam lebih kurang 1125 Hrs, bertempat di rumah alamat No.2-1 Blok B, Tingkat 1, Rumah Pangsa Pesta, Daerah Batu Pahat, di dalam Negeri Johor Darul Takzim, telah dengan sengaja menyebabkan kecederaan ke atas isteri kamu nama (dirahsiakan). Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 323 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 326A

Pertuduhan tersebut telah dibacakan kepada Tertuduh dan diterangkan kepada Tertuduh dan Tertuduh telah mengaku bersalah terhadap Pertuduhan tersebut. Mahkamah telah berpuas hati bahawa Tertuduh memahami sifat dan akibat pengakuan salah, terutamanya mengenai hukuman yang bakal dikenakan sebagaimana dinyatakan di bawah undang-undang.

Seterusnya, fakta kes dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan ditandakan sebagai eksibit P1. Setelah dibacakan dan diterangkan kepada Tertuduh, Tertuduh mengakui fakta kes tersebut. Fakta kes yang dikemukakan pihak pendakwaan adalah seperti berikut:- “Pada 28/01/2025 pada jam lebih kurang 1125 Hrs semasa Pengadu berada di rumah di alamat No.2-1, Blok B, Tingkat 1, Rumah Pangsa Pesta, 83000 Batu Pahat, Johor telah berlaku perselisihan faham dengan kamu. Semasa Pengadu menarik langsir bilik, kamu telah memarahi pengadu dan bertindak menarik tangan pengadu. Kemudian, kamu telah menolak Pengadu dan menendang bahagian kanan badan Pengadu sehingga Pengadu terjatuh. Bertindak atas maklumat, pada 28/01/2025 pada jam lebih kurang 1730 hrs, ASP Mohd Anizan Bin Mohamad @ Mohd Zin bersama anggota D7 bahagian siasatan jenayah IPD Batu Pahat telah membuat tangkapan terhadap kamu di perkarangan IPD Batu Pahat bersabit Batu Pahat Rpt:2308/25. Pegawai Perubatan di Hospital Sultanah Nora Ismail mengesahkan Pengadu mengalami kecederaan “Soft Tissue Injury over Right Chest” kesan daripada perbuatan kamu terhadap Pengadu. Semasa kejadian, kamu dan Pengadu merupakan suami isteri. Perbuatan kamu terhadap pengadu juga telah dilihat saksi di tempat kejadian iaitu anak dan Ibu Mertua kamu. Oleh yang demikian, kamu telah didapati melakukan kesalahan di bawah seksyen 323/326A Kanun Keseksaan.”

Tertuduh juga telah mengakui benar kesemua eksibit-eksibit yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan (Eks P4-P7). Mahkamah berpuas hati bahawa Tertuduh mengaku bersalah dan telah memahami sepenuhnya sifat dan akibat pengakuan, maka pengakuan salah Tertuduh diterima dan Tertuduh didapati bersalah atas 1 kesalahan di bawah seksyen 323 dibaca bersama seksyen 326A Kanun Keseksaan.

Dalam rayuan mitigasinya, Tertuduh melalui Peguam Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan (“YBGK”) memohon hukuman yang bakal dikenakan dikurangkan kerana Tertuduh berusia 36 tahun dan menanggung 5 orang anak iaitu 3 anak kandung dan 2 anak tiri. Peguam YBGK turut memaklumkan bahawa Tertuduh bekerja sebagai Penolong Penyelia dengan pendapatan RM1,800.00 dan Tertuduh adalah penanggung tunggal keluarga Tertuduh.

Peguam YBGK juga berhujah bahawa pengakuan bersalah Tertuduh menjimatkan masa dan kos, dan memandangkan Tertuduh telah insaf, peguam YBGK memohon supaya Tertuduh dikenakan hukuman penjara yang minimum.

Pihak pendakwaan berhujah bahawa pengakuan salah Tertuduh tidak mewajarkan pengurangan hukuman secara automatik memandangkan kepentingan awam melebihi kepentingan Tertuduh dan merujuk kepada kes PP v Md Rashid Harun [2000] 3 MLJ 503; [1999] 4 MLRH 370; [2000] 3 CLJ 832. Pihak pendakwaan pohon hukuman berat atas alasan-alasan berikut:-

Keseriusan kesalahan, pertuduhan adalah di bawah seksyen 323 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 326A Kanun Keseksaan. Kesalahan tersebut memperuntukkan penjara boleh sampai 2 kali ganda hukuman di bawah seksyen 323 Kanun Keseksaan. Perkara ini menunjukkan Parlimen mengambil serius kesalahan ini;

Tertuduh sebagai suami sepatutnya menjadi contoh tauladan kepada keluarga tetapi Tertuduh telah mencederakan mangsa. Laporan perubatan telah mengesahkan mangsa mengalami “soft tissue injury over chest”.

Tertuduh seharusnya diberi hukuman yang berat agar Tertuduh tidak mengulangi kesalahan yang sama dan kembali ke pangkal jalan yang betul;

Tertuduh mempunyai rekod kesalahan lampau bagi kesalahan yang sama pada tahun 2020 iaitu kesalahan di bawah seksyen 323 dibaca bersama seksyen 326A Kanun Keseksaan. Rekod lampau tersebut yang diakui benar Tertuduh menunjukkan hukuman yang lalu tidak memberi pengajaran kepada Tertuduh;

Sekiranya hukuman ringan diberikan, perkara tersebut akan memberi isyarat yang salah kepada orang awam.

Setelah mempertimbangkan rayuan mitigasi Tertuduh dan hujahan pemberatan pihak pendakwaan, dan setelah mengambil kira fakta kes secara menyeluruh, Mahkamah telah mensabitkan Tertuduh di atas satu kesalahan di bawah seksyen 323/326A Kanun Keseksaan dan memerintahkan supaya Tertuduh dikenakan hukuman penjara 3 bulan dari tarikh tangkap (28.1.2025).

Dalam melaksanakan budi bicara Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman yang sewajarnya kepada Tertuduh, Mahkamah perlu mengambil kira pelbagai faktor sebagaimana dinyatakan dalam kes PP v Morah Chekwube Chukwudi [2017] MLJU 958; [2017] MLRAU 276; [2017] 1 LNS 864; [2017] AMEJ 0782 yang memutuskan seperti berikut:- “Jurisprudence relating to sentence [5] It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows: (a) the gravity or severity of the facts constituting the offence; (b) the circumstances in which it was committed; (c) the rampancy of such offence in the area; (d) the offender's previous record; (e) the offender's contribution and support to his family members; (f) the offenders means; (g) the effect of conviction and sentence on his job opportunities;

the age and health of the accused; (i) whether it is his first offence; (j) whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence;

whether the accused had pleaded guilty; (i) status of the accused; (m) whether there was violence during the crime; (n) public interest, etc. [6] All these factors where applicable need to be addressed by the defence to secure a just sentence. It is equally important for the prosecution to rebut the facts adduced by the accused if they are not bona fide, as ultimately the power to sentence is placed on the trial judge and the judge had to rely on the facts adduced in court…”

Faktor-faktor berikut telah dipertimbangkan Mahkamah dalam menentukan hukuman yang sewajarnya terhadap Tertuduh.

Hukuman yang diperuntukkan di bawah seksyen 323/326A Kanun

Dalam menentukan hukuman yang perlu dijatuhkan terhadap Tertuduh, Mahkamah terlebih dahulu mengkaji hukuman yang diperuntukkan di bawah undang-undang. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada seksyen 323 Kanun Keseksaan yang memperuntukkan bahawa:- “Whoever, except in the case provided for by section 334, voluntarily causes hurt, shall be punished with imprisonment for a term which may extend to one year or with fine which may extend to two thousand ringgit or with both.”

Seksyen 326A Kanun Keseksaan digubal oleh Parlimen bagi membendung masalah keganasan rumah tangga yang semakin menular di kalangan masyarakat. Parlimen telah menetapkan hukuman yang lebih berat di bawah seksyen 326A Kanun Keseksaan sebagai deterrent. Dalam membahaskan Rang Undang-undang yang memperkenalkan peruntukan ini, Menteri menyatakan seperti berikut:- “Kerajaan amat memandang serius perbuatan keganasan yang dilakukan oleh pasangan yang berkahwin terhadap pasangannya. Dua seksyen baru telah dimasukkan bagi meningkatkan penalti yang lebih tinggi sekiranya kecederaan dilakukan oleh pasangan atau sekiranya kekerasan jenayah dilakukan oleh pasangan. Seksyen baru 326A berkenaan kecederaan telah menetapkan bahawa pasangan yang disabitkan di bawah seksyen 323, seksyen 324, seksyen 325, seksyen 326, seksyen 334 atau seksyen 335 akan dihukum dengan pemenjaraan selama dua kali ganda tempoh hukuman maksimum yang ditetapkan di bawah seksyen yang mana dia disabitkan. Manakala seksyen 352A berkenaan kekerasan jenayah telah menetapkan bahawa pasangan yang disabitkan akan dihukum dengan pemenjaraan sehingga enam bulan dan boleh dikenakan denda sehingga RM2,000 atau kedua-duanya sekali. Kedua-dua peruntukan yang dicadangkan ini meliputi kedua-dua pasangan iaitu suami dan isteri. Baru-baru ini terdapat banyak kes yang mana isteri memukul suami. Sebagai contohnya, kes yang berlaku di Mahkamah Syariah Putrajaya iaitu ketika proses sulh sedang dijalankan, isteri telah mencederakan suaminya. Pindaan ini diharapkan dapat melindungi pasangan yang dianiaya daripada terus menanggung kesengsaraan mereka. Kita prihatin juga kepada orang lelaki. Ini bukan sahaja kepada wanita… Sebenarnya ini adalah tujuan dengan hasrat yang baik. Tujuan kerajaan untuk tidak menggalakkan this fights among the husbands and wives or among the spouses. Jadi ini adalah cara to avoid cases seperti ini jadi menular. Jadi inilah cara yang difikirkan baik. Tidak mahu menjadikan si isteri ataupun spouse dia menjadi punching bag kepada spouse dia. Jadi inilah dimaksimumkan hukumannya…”

Seksyen 326A Kanun Keseksaan dalam bentuk asal memperuntukkan bahawa:- “Whoever, during the subsistence of a valid marriage, causes hurt to his spouse and commits an offence under section 323, 324, 325, 326, 334 or 335 shall be punished with imprisonment for a term of twice as long as the maximum term for which he would have been liable on conviction for that offence under the relevant section.”

Sebagaimana diperuntukkan dalam peruntukan tersebut, hukuman yang diperuntukkan adalah hukuman penjara mandatori dua kali ganda dari hukuman maksima yang diperuntukkan dalam seksyen asal pertuduhan. Dalam mentaksirkan peruntukan ini, Mahkamah dalam kes Mani Maran Athigharee v PP [2017] MLJU 849; [2017] MLRHU 1; [2017] 9 CLJ 232 memutuskan bahawa:- “[23] In interpreting s. 326A of the Penal Code, I find that the first part of that section describes the nature of the penalty. The words, "... shall be punished with imprisonment..." clearly means that imprisonment under s. 326A of the Penal Code is mandatory. I am fortified in my view based on the aforesaid reasons. What Is The Mandatory Term Of Imprisonment Under s. 326A Of The Penal Code If The Offence Falls Under s. 323? [24] What then is the term for the mandatory imprisonment under s. 326A of the Penal Code where the offence is one under s. 323? I would attempt the poser like this. What is the maximum term the appellant would have been liable to on conviction for an offence under s. 323 of the Penal Code? In other words, what is the maximum term which may be imposed on the appellant if he is convicted under s. of the Penal Code? In order to give effect to s. 326A of the Penal Code, one just need to apply the term of imprisonment specified, namely, "twice as long". It is clear that the maximum term of imprisonment which may be imposed on the appellant if he is convicted under s. 323 of the Penal Code is one year. It follows therefore by simple mathematical formula that the mandatory term of imprisonment under s. 326A of the Penal Code in respect of offences under s. 323 shall be two years.”

Dalam mencapai keputusan yang sama, Mahkamah dalam kes Dennis Ong Chin Kiat v PP [2017] 1 MLJU 1770; [2017] MLRHU 1196; [2018] 4 CLJ 519; [2017] 8 AMR 247 memutuskan bahawa:- “[10] Without the benefit of any other reported cases on s. 326A, I have further read the relevant parts of the Hansard (DR.22.10.2013 at pp. 110-115) on the amendment to include s. 326A to satisfy myself as to the intention of the Parliament with regards to the amendment… [11] It was clear from the above excerpts of the Hansard that the learned Judicial Commissioner in Mani Maran was not without any basis to come to the conclusion set out above… [15] Taking all these into account what then is the effect of reading s. 323 and s. 326A of the Penal Code ? [16] On this, I would be in agreement with the analysis and conclusion by the learned Judicial Commissioner in Mani Maran that the mandatory term of imprisonment is two years.”

Namun, seksyen 326A Kanun Keseksaan telah dipinda dan pindaan tersebut berkuatkuasa pada 1.9.2017 dan memperuntukkan bahawa:- “(1) Whoever causes hurt to his spouse or former spouse, a child, an incapacitated adult or other member of the family and commits an offence under section 323, 324, 325, 326, 334 or 335 shall be punished with imprisonment for a term which may extend to twice of the maximum term for which he would have been liable on conviction for that offence under the relevant section notwithstanding any other punishment provided for that offence.”

Adalah diperhatikan bahawa peruntukan yang dipinda telah menambahkan perkataan “which may extend to” kepada peruntukan asal yang hanya memperuntukkan “imprisonment for a term of twice as long”. Kesan frasa “which may extend to” yang ternyata dalam seksyen 326A Kanun Keseksaan ada dibincangkan dalam kes Manickam & Ors v Public Prosecutor [1982] 1 MLJ 227; [1981] 1 MLRH 204; [1982] CLJ Rep 552 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The question for determination is whether the expression " imprisonment for a term which may extend to twenty years " is the same as " imprisonment for life "… The words of s. 395, as amended, are plain and clear. The maximum custodial sentence now for gang-robbery shall not exceed twenty years under s. 395. To hold that a prison term not exceeding twenty years (that is a term from anything up to twenty years) is synonymous with or equivalent to imprisonment for life is to overstretch the rule of construction.”

Maka, adalah jelas bahawa melalui pindaan kepada seksyen 326A Kanun Keseksaan dalam bentuk semasa, pemenjaraan tetap dua kali ganda dari tempoh pemenjaraan maksimum yang diperuntukkan dalam seksyen kesalahan asal adalah tidak lagi mandatori. Dalam erti kata lain, tempoh pemenjaraan tetap iaitu dua kali ganda yang diwajibkan sebelum ini adalah kini dalam budi bicara Mahkamah untuk menetapkan tempoh pemenjaraan bersesuaian. Perkara ini juga ada diputuskan dalam kes Dennis Ong (supra) seperti berikut:- “It is instructive to note that s. 326A was further amended pursuant to the Penal Code (Amendment) 2017 which was published in the Gazette on 2 June 2017 but as at the date of the decision of this appeal, not yet in force. By this amendment, s. 326A will now read as follows:… [17] As shown in the recent amendment, it is no longer mandatory that the imprisonment be twice the maximum term under ss. 323, 324, 325, 326, 334 or 335 of the Penal Code.”

Malah, penambahan perkataan “notwithstanding any other punishment provided for that offence” yang ditambah kepada peruntukan sedia ada menunjukkan bahawa walau apapun hukuman lain yang diperuntukkan dalam seksyen kesalahan asal, iaitu denda atau sebat, Mahkamah masih perlu menjatuhkan hukuman penjara yang boleh sampai dua kali ganda dari hukuman asal yang dinyatakan dalam seksyen kesalahan asal.

Perkara ini dapat dilihat melalui ucapan Menteri dalam mengusulkan pindaan kepada seksyen 326A Kanun Keseksaan seperti berikut:- "Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri [Dato' Razali bin Ibrahim]: Secara amnya, Rang Undang-undang Kanun Keseksaan (Pindaan) 2017 bertujuan untuk memperluaskan pemakaian seksyen 326A Kanun Keseksaan kepada kesalahan yang dilakukan terhadap bekas suami atau isteri, kanak-kanak, orang dewasa tidak berkeupayaan atau anggota lain keluarga dan orang ini adalah seperti yang ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta Keganasan Rumah Tangga 1994 dan ia tidak dihadkan hanya bagi mereka yang masih dalam hubungan perkahwinan yang sah sahaja. Melalui cadangan pindaan ini, seseorang yang menyebabkan kecederaan terhadap bekas suami atau isterinya, kanak-kanak, orang dewasa tidak berkeupayaan atau orang lain, keluarga dan kemudian disabitkan dengan mana-mana kesalahan di bawah seksyen 323, seksyen 324, seksyen 325, seksyen 326, seksyen 334 atau seksyen 335 Kanun Keseksaan, mahkamah boleh mengenakan hukuman penjara untuk tempoh yang boleh sampai dua kali tempoh maksimum yang dia boleh dikenakan sekiranya disabitkan dengan kesalahan itu di bawah seksyen berkaitan walau apa pun hukuman lain denda atau sebatan diperuntukkan bagi seksyen itu. Dalam erti kata lain, dengan cadangan pindaan ini, hukuman penjara menjadi hukuman mandatori dikenakan ke atas pesalah terbabit"

Maka, Tertuduh dalam kes ini boleh dikenakan hukuman penjara mandatori yang boleh sampai dua tahun bagi kesalahan beliau.

Seterusnya, Mahkamah merujuk kepada seksyen 260 Kanun Tatacara Jenayah yang dengan jelas memperuntukkan bahawa hanya kesalahan-kesalahan yang dibutirkan dalam Bahagian A dan B kepada seksyen tersebut yang boleh dikompaun. Dalam menjelaskan konsep mengkompaun kesalahan di bawah seksyen 260 Kanun Tatacara Jenayah, Tuan Runjit Singh A/L Jaswant Singh dalam artikel beliau bertajuk “Non-Custodial Sentencing Options in Malaysia” menyatakan bahawa:- "Section 260, CPC tabulates the offences that are compoundable. A total of 23 offences under the Penal Code (Act 574) are compoundable, the abetment of these offences or attempt to commit them are also compoundable in the like manner. Examples of compoundable offences are causing hurt, wrongful restraint, use of criminal force, house-trespass and criminal defamation. For all compoundable offences, the victim of these offences may compound them provided there is no prosecution pending for such offence. If a prosecution is pending, the consent of the Court is also required for the compound... When an offence is compounded it does not mean that no offence is committed, it means that the victim is prepared to forgive the offender and will accept compensation. Sub-section (4) of section 260 makes specific reference to the contractual nature of composition of offences. It authorises any person competent to contract on behalf of the victim to compound the offence. The effect of a composition under section 260 is that of an acquittal of the accused..."

Mahkamah mendapati walaupun kesalahan di bawah seksyen 323 Kanun Keseksaan diklasifikasikan sebagai kesalahan yang boleh dikompaun di Bahagian A seksyen 260 Kanun Tatacara Jenayah, namun kesalahan di bawah seksyen 323 dibaca bersama seksyen 326A Kanun Keseksaan langsung tidak dimasukkan dalam mana-mana bahagian dalam seksyen 260 Kanun Tatacara Janayah.

Undang-undang adalah mantap bahawa Jadual kepada sesuatu Akta adalah sebahagian daripada Akta itu sendiri, dan perlu diberi kesan penuh seakan peruntukan Akta itu. Perkara ini diputuskan Mahkamah Persekutuan dalam kes Lim Eng Chuan Sdn Bhd v United Malayan Banking Corporation & Anor [2013] 3 MLJ 161; [2013] 3 MLRA 275; [2013] 5 CLJ 425; [2013] 3 AMR 760 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[60] It might be mentioned here that the inclusion of a schedule(s) to an Act of Parliament is commonplace and that it is now an established legislative drafting practice to do so. This is especially true where specific forms are prescribed for the purpose of carrying into effect the sections set out in the main body of the Act. Thus, the schedule is to be read and construed as an integral, essential and operative part of the Act. (See Attorney General v. Lamplough [1878] 3 Ex D 214, 229).”

Tafsiran yang sama dinyatakan dalam buku “LexisNexis Guide to Litigation: Criminal Procedure Code” (2015) di mana pengarang di muka surat 12 menyatakan bahawa:- “It is a firm rule of interpretation to treat a schedule to an Act or Subsidiary legislation as forming part of the Act or Subsidiary Legislation and construing it as having effect as part of such Act or Subsidiary Legislation. This principle is enunciated in the Interpretation Acts 1948 and 1967…ss 15 and 69. It was observed by the court in Attorney General v Lamplough (1873) 3 Ex D 214, CA (Eng) that a schedule to an Act is a mere question of drafting or words and that schedule is as much an enactment as any other part of the Act concerned”

Berdasarkan prinsip-prinsip tersebut di atas, semakan Mahkamah kepada jadual pertama kepada Kanun Tatacara Jenayah menunjukkan bahawa kesalahan di bawah seksyen 326A Kanun Keseksaan adalah disenaraikan sebagai kesalahan yang tidak boleh dikompaun. Maka, adalah jelas bahawa kesalahan dibawah seksyen 323 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 326A Kanun Keseksaan adalah satu kesalahan yang tidak boleh dikompaun di bawah seksyen 260 Kanun Tatacara Jenayah.

Seterusnya, Mahkamah juga mendapati pindaan telah dibuat masing-masing kepada seksyen 173A dan seksyen 294 Kanun Tatacara Jenayah untuk memperuntukkan bahawa bon berkelakuan baik tidak boleh diperintahkan bagi kesalahan-kesalahan keganasan rumah tangga sebagaimana ditakrifkan di bawah seksyen 2 Akta Keganasan Rumah Tangga 1994. Mahkamah merujuk silang kepada seksyen 2 Akta Keganasan Rumah Tangga 1994 yang mentakrifkan keganasan rumah tangga seperti berikut:- "keganasan rumah tangga" ertinya perlakuan satu perbuatan atau lebih yang berikut: …

menyebabkan kecederaan fizikal kepada mangsa itu dengan sesuatu perbuatan yang diketahui atau yang sepatutnya diketahui akan mengakibatkan kecederaan fizikal; … oleh seseorang, sama ada dengan sendiri atau melalui pihak ketiga, terhadap-

isteri atau suaminya;

(ii) bekas isteri atau suaminya;

(iii) kanak-kanak;

(iv) orang dewasa tidak berkeupayaan; atau

mana-mana anggota lain keluarga;

Berdasarkan tafsiran tersebut, maka Tertuduh dalam kes ini juga turut tidak boleh diperintahkan supaya dilepaskan atas satu bon berkelakuan baik sama ada di bawah seksyen 173A Kanun Tatacara Jenayah mahupun seksyen 294 Kanun Tatacara Jenayah.

Maka, berdasarkan perbincangan di atas, ternyata Tertuduh hanya boleh dikenakan hukuman penjara yang boleh sampai 2 tahun, di mana Tertuduh tersebut tidak boleh diperintahkan untuk dilepaskan atas satu bon berkelakuan baik, dan kesalahan tersebut tidak boleh dikompaun oleh mangsa.

Kepentingan awam

Faktor ini adalah faktor penting yang perlu dipertimbangkan Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman dalam sesuatu kes. Namun, ini tidak bermakna Mahkamah mengabaikan kepentingan Tertuduh. Pendekatan yang wajar digunakan Mahkamah adalah membuat imbangan di antara kepentingan awam dan kepentingan Tertuduh dalam menentukan sebarang hukuman. Perkara ini ada diputuskan dalam kes PP v Md Rashid Harun (supra) di mana Mahkamah telah memutuskan bahawa:- "Courts are duty bound to consider all these matters before deciding upon a suitable sentence"…The sentence must be one appropriate to the gravity of the offence... Accordingly, the sentence should reflect the seriousness of the offence... Mitigating factors are not to be disregarded, even if the offence calls for a deterrent sentence… That is not to say though, that "the circumstances of the individual offender are more important than the protection of innocent members of the community from injury to their persons, or from risk even to their lives"… Public interest must not be relegated to the background. "The correct approach is to strike a balance, so far as possible, between the interest of the public and the interest of the accused"

Malah, undang-undang juga adalah mantap bahawa Mahkamah seharusnya memastikan hukuman yang diperintahkan Mahkamah mestilah konsisten dengan niat Parlimen dalam meningkatkan hukuman bagi kesalahan keganasan rumah tangga yang semakin menular sebagaimana dinyatakan dalam Handsard Parlimen yang dinyatakan di atas. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256; [1976] 1 MLRH 23; [1976] 1 LNS 102 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The amendments passed by Parliament therefore reflect the public policy. It must be presumed that behind the public policy is the consideration of public interest. The change in the attitude of the legislature itself during the last three years reflects the seriousness of the problem. In my view the courts will not be performing their functions honestly if the seriousness of the situation is not reflected in the sentence imposed or if the sentence appears to defeat the object of the statute. This is not saying that the courts in the treatment of drug offences should at all times be severe. Each case has to be determined on its own merits. But in every case the courts must be realistic and rational.”

Maka, dalam menentukan hukuman yang sewajarnya dalam kes ini, Mahkamah telah mengambil kira faktor kepentingan sebagai faktor utama dan diimbangi dengan faktor-faktor lain seperti berikut.

Pengakuan salah Tertuduh

Tertuduh dalam kes ini telah mengaku bersalah pada tarikh pertama pertuduhan dibacakan terhadapnya. Kepentingan awam memerlukan Mahkamah mempertimbangkan pengakuan salah Tertuduh pada peluang terawal dalam menjatuhkan hukuman yang sewajarnya. Sekiranya Mahkamah langsung tidak memberi sebarang pertimbangan terhadap pengakuan salah Tertuduh, maka perkara ini tidak akan menggalakkan pesalah-pesalah lain untuk turut menimbang untuk membuat pengakuan salah, kerana pengakuan salah mereka tidak akan bermanfaat dalam mengurangkan hukuman mereka. Hal ini secara tidak langsung akan menyebabkan peningkatan kes-kes tertunggak, yang nyata akan bertentangan dengan kepentingan awam. Dalam kes PP v Khairil Anwar Abdul Rahim [2016] 3 MLJ 458; [2016] MLRAU 201; [2016] 1 LNS 403, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[16] Nevertheless, it is an accepted policy of the courts that a plea of guilty should in most cases be treated as a mitigating factor. The reasons for this are obvious. A guilty plea avoids the expense and inconvenience of a trial. A discount for a guilty plea serves as a strong incentive and encourages such pleas. On the other hand, if there is no such incentive, accused persons may then all insist on a trial as they have nothing to lose since the sentence will be the same. (Sau Soon Kim v. PP [1975] 2 MLJ 134; Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v. PP [1987] CLJ Rep 209; [1988] 1 MLJ 167; R v. Boyd [1989] 2 Cr App(S) 234). [17] There is no fixed rule as to the discount but it should be between one-quarter and one-third of not the maximum sentence imposed by the statute but on what would have been the sentence if the accused had claimed trial and found guilty (Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v. PP, supra and Christopher Khoo Ewe Cheng v. PP [1998] 3 CLJ 705; [1998] 3 MLJ 881).”

Malah, perkara yang sama diputuskan dalam kes PP v Jessica Lim Lu Ping & Anor [2004] MLJU 159; [2004] 1 MLRH 149; [2004] 2 CLJ 763 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “It is, in my humble view, in the public interest to show a modicum of leniency to accused persons who come forward and plead guilty thus not only co-operating with the law enforcement agencies like the police, the prosecution and the courts but also indirectly help the courts to reduce and unload the backlog of cases. If a person who pleads guilty to a charge is given to harsh a sentence it will only lead to discouraging other offenders who may want to plead guilty to reconsider doing so and instead claim trial. They would be more likely to take their chances as even after a trial they may still get a similar harsh sentence. This will work against public interest. Public interest is not only to punish offenders, rehabilitate them and serve warning to others with appropriate sentences but also to ensure that cases are disposed off speedily which will not be possible if every case goes on for full trial.”

Mahkamah juga mengambil maklum bahawa faktor pengakuan salah Tertuduh turut pernah dipertimbangkan Mahkamah dalam kesalahan-kesalahan yang lebih serius, umpamanya dalam kes Public Prosecutor v Nazarudin Ahmad & Ors [1993] 2 MLJ 9; [1993] 1 MLRH 507; [1993] 2 CLJ 543, Mahkamah telah memberikan potongan ¼ dari hukuman yang bakal dijatuhkan sekiranya kes dibicarakan, walaupun Tertuduh dalam kes tersebut disabitkan atas kesalahan mematikan orang dengan salah yang boleh dihukum di bawah seksyen 304 Kanun Keseksaan. Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan bahawa:- "This Court is of the view that the plea of guilt by the accused is a consideration which should be taken into account in determining their sentence. However, considering the serious nature of the offence, I hold that the accused persons should be given a discount of one-quarter of the sentence rather than one-third which would be imposed on them had they pleaded not guilty and had been found guilty after a long and protracted trial. On this aspect of the sentencing principle, it is stated by the leading writer on sentencing DA Thomas in the most recent edition of Archbold, Criminal Pleadings, Evidence and Practice 1993 as folows: As a general principle, an offender who pleads guilty may expect some credit, in the form of a reduction in the sentence which would have been imposed if he had been convicted by the jury on a plea of not guilty... The discount for a plea of guilty is normally allowed even in cases of extreme seriousness. [Paragraph 5-152]."

Berdasarkan alasan-alasan di atas, setelah mengambil kira fakta kes secara menyeluruh, Mahkamah juga telah mengambil kira pengakuan salah Tertuduh pada hari pertama pertuduhan dibacakan sebagai salah satu faktor dalam menjatuhkan hukuman terhadap Tertuduh.

Rekod kesalahan lampau

Adalah menjadi prinsip penghukuman mantap bahawa Mahkamah seharusnya mengambil kira rekod lampau Tertuduh dalam menentukan hukuman yang bakal dijatuhkan terhadap Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Jafa bin Daud [1981] 1 MLJ 315; [1981] 1 MLRH 800; [1981] 1 LNS 28 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "A "sentence according to law" means that the sentence must not only be within the ambit of the punishable section, but it must also be assessed and passed in accordance with established judicial principles. In assessing sentence, one of the main factors to be considered is whether the convicted person is a first offender. It is for this purpose that before passing sentence, a Magistrate is required to call for evidence or information regarding the background, antecedent and character of the accused. Where the convicted person has previous records and admits them as correct, the court must consider whether the offence or offences committed previously were of similar nature as the one with which he is presently charged. The court must then consider the sentences imposed in the previous convictions for similar offences to determine whether they have had any deterrent effect on him. Where he is found to be a persistent offender for a similar type of offences, then it is in the interest of justice that a deterrent sentence should be passed and, in such a case, unless there are exceptional circumstances, the quantity, nature or value of the subject-matter of the offence with which he is currently charged can very rarely constitute a mitigating factor."

Sebagaimana diakui benar oleh Tertuduh dalam kes ini, Tertuduh pernah dihukum di bawah seksyen 323 dibaca bersama seksyen 326A Kanun Keseksaan pada tahun 2020. Maka, Mahkamah telah mengambil kira bahawa walaupun Tertuduh pernah dihukum bagi kesalahan yang sama, Tertuduh masih tidak mengambil iktibar dari hukuman yang telah dijalani dan mengulangi kesalahan yang sama. Maka, Mahkamah wajar mengambil kira faktor ini sebagai faktor pemberatan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Mohd Rafi Gunasegaran Abdullah [2009] 13 MLRH 750; [2009] 1 LNS 89 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "Pada pandangan saya, Responden merupakan seorang penjenayah yang degil dan tidak insaf. Penjenayah seperti ini tidak seharusnya diberi hukuman yang menjurus kepada prinsip reformatif tetapi seharusnya dikenakan dengan hukuman yang mencegah (deterrent sentence). Hukuman yang sedemikian rupa juga akan mencerminkan kebencian masyarakat kepada kejadian-kejadian jenayah seperti yang telah dilakukan oleh Responden. Dalam keadaan keseluruhan kes rayuan ini, kepentingan awam harus mengatasi apa jua kepentingan orang kena tuduh."

Namun demikian, Mahkamah juga mengambil maklum bahawa Tertuduh tidak terlibat dalam kesalahan keganasan rumah tangga selepas dijatuh hukum pada tahun 2020 bagi kesalahan yang lampau, sehingga dituduh di Mahkamah pada tahun 2025, maka jangka masa (gap) ini juga diambil kira dalam menentukan hukuman sewajarnya terhadap Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Iran Sakdon [1998] 7 MLJ 503; [1998] 4 MLRH 305; [1999] 6 CLJ 73 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "The fact that an offender who has a criminal record has made an effort to 'go straight' since his last conviction or release from prison normally counts as a substantial mitigating factor if he subsequently commits an offence. In the case where the previous offences were trivial and committed in the long distant past, the Court will normally disregard them entirely and treat the offender as a man of previous good character. Where the previous convictions are more numerous or are for offences of a more serious character, the existence of a period free from conviction immediately before the commission of the present offence still has substantial mitigating effect. Clearly, the longer the period, the more effect it will have in mitigating, but while in some of the cases illustrating this point the period may be as long as twelve years, the Court will normally give credit for much shorter periods."

Maka, berdasarkan prinsip-prinsip ini, Mahkamah telah mengambil kira dengan sewajarnya rekod lampau Tertuduh dalam menentukan hukuman sewajarnya kepada Tertuduh.

Trend penghukuman

Disamping faktor-faktor yang dinyatakan di atas, Mahkamah juga telah mengambil kira trend penghukuman bagi kesalahan yang sama sebagaimana dilaporkan dalam jurnal-jurnal. Trend penghukuman Mahkamah sememangnya diputuskan sebagai faktor relevan dalam menentukan hukuman terhadap seseorang Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Narayanan Thiruvengada Ramanujam v PP [2018] MLJU 1836; [2018] MLRAU 460; [2018] 1 LNS 1924; [2018] AMEJ 1566 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[19] Kami turut bersetuju dengan Puan TPR bahawa trend hukuman dalam kes-kes yang diputuskan oleh Mahkamah sebelum ini turut dipertimbangkan oleh Mahkamah ini.”

Kes-kes yang diputuskan Mahkamah berkenaan kesalahan di bawah seksyen ini adalah seperti berikut:-

PP v Mohd Azree Razaly [2018] SMCU 278

(ii) PP v Yap Chee Siong [2018] SMCU 97 Kes ini telah dibicara penuh kerana Tertuduh tidak mengaku bersalah. Setelah dibicarakan, Tertuduh disabitkan atas 2 kesalahan di bawah seksyen 323/326A Kanun Keseksaan. Tertuduh adalah bekas suami mangsa. Hasil perkahwinan di antara Tertuduh dan mangsa, mereka mempunyai 4 orang anak. Tertuduh dan mangsa tinggal berasingan sejak setahun sebelum insiden tersebut.

(iii) PP v Syed Ariff Syed Abdul Rahman [2023] MLJU 1814; [2023] 2 SMC 477 Tertuduh dalam kes tersebut dituduh atas 2 pertuduhan di bawah seksyen 323/326A Kanun Keseksaan. Tertuduh dituduh mencederakan isteri Tertuduh (Pertuduhan Pertama) dan Ibu Mertua Tertuduh (Pertuduhan Kedua). Isteri Tertuduh telah dicederakan apabila berlaku pertengkaran dengan beliau manakala Ibu Mertua Tertuduh dicederakan apabila beliau cuba meleraikan pertengkaran tersebut. Tertuduh mengaku bersalah atas kedua-dua pertuduhan tersebut. Dalam rayuan mitigasi, peguambela menghujahkan bahawa Tertuduh mengalami masalah kesihatan mental dan mengemukakan laporan-laporan perubatan yang membuktikan keadaan kesihatan Tertuduh. Setelah mendengar pihak-pihak, Mahkamah memerintahkan supaya Tertuduh dikenakan penjara 1 hari dan denda RM2,000.00 gagal bayar 3 bulan penjara bagi setiap pertuduhan.

(iv) Pendakwa Raya v Zahari bin Man [2022] MLJU 1297; [2022] SMCU 117 Dalam kes tersebut, Tertuduh dituduh mencederakan anak kandung Tertuduh dan dengan demikian dituduh di bawah 323/326A Kanun Keseksaan. Tertuduh mengaku bersalah dan dikenakan penjara 8 bulan dari tarikh tangkap.

Pendakwa Raya lwn Mohd Hazli bin Mahyeddin [2023] MLJU 2024; [2023] SMCU 169 Dalam kes tersebut, Tertuduh dituduh di bawah seksyen 323/326A Kanun Keseksaan kerana menyebabkan kecederaan kepada isteri Tertuduh. Menurut fakta kes, berlaku perselisihan faham antara Tertuduh dan mangsa dan mangsa mendakwa Tertuduh telah menumbuk kepala mangsa sebanyak dua kali dan turut menendang peha mangsa. Perbuatan Tertuduh menyababkan kecederaan benjolan pada kepala dan soft tissue injury iaitu lebam pada peha mangsa. Hasil pemeriksaan perubatan, tiada kecederaan kekal dialami mangsa, mangsa mengalami kesakitan apabila ditekan di peha kirinya dan lebam kecil akibat blant trauma force. Tertuduh tidak mengaku bersalah dan dibicarakan. Setelah dibicarakan, Tertuduh dikenakan hukuman 1 hari penjara dari tarikh sabitan dan denda RM2,500.00 gagal bayar 3 bulan penjara.

(vi) Mohd Fadzli bin Osman v Pendakwa Raya [2023] MLJU 1236 Dalam kes tersebut, Tertuduh dituduh di bawah seksyen 323/326A Kanun Keseksaan kerana menyebabkan kecederaan kepada isteri Tertuduh. Tertuduh memohon untuk dibicarakan. Dalam pembelaan Tertuduh, Tertuduh mendakwa mangsa berniat memerangkap Tertuduh yang tidak ingin menceraikan mangsa. Setelah dibicarakan, Mahkamah Majistret memerintahkan Tertuduh dikenakan hukuman 1 tahun dari tarikh sabitan. Mahkamah Tinggi mengesahkan hukuman tersebut dalam rayuan.

Berdasarkan kes-kes di atas, memandangkan Tertuduh telah mengaku bersalah dalam kes ini, Mahkamah berpendapat hukuman 3 bulan dari tarikh tangkap berdasarkan faktor-faktor yang dinyatakan di atas tidaklah keterlaluan dan tidak juga terlalu rendah dan berpatutan dengan kesalahan yang dilakukan.

Rayuan mitigasi Tertuduh

Selain itu, undang-undang juga adalah mantap bahawa rayuan mitigasi Tertuduh juga perlu dipertimbangkan Mahkamah dengan sewajarnya dan tidak seharusnya diketepikan tanpa pertimbangan. Mahkamah merujuk kepada kes Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “In his grounds of judgment the learned Magistrate seemed to be unduly influenced by the submission of Counsel for the prosecution that the plea in mitigation did not amount to a mitigation at all and therefore rejected all of them. I disagree. No plea in mitigation should be thrown aside lightly but must be examined and considered equally with the facts presented by the prosecution. Both aspects of the case must be considered in their true perspective so as to strike if possible, a true balance in the scale of justice.”

Malah, dalam nada yang sama, Mahkamah dalam kes Teo Siew Peng & 4 Ors v Public Prosecutor [1985] 2 MLJ 125; [1984] 2 MLRH 621; [1984] 1 LNS 71 memutuskan bahawa:- “There is no doubt whatsoever that the offence of which the appellants were convicted is a very serious one. However, it is also established that in dealing with the individual offender the circumstances of the offence and the character and antecedents of the offender should also be taken into account. Apart from briefly mentioning that the interest of the accused should be taken into account in the sentence, the lower court does not appear, in my view, to have dealt fully with the character and antecedents of the appellants and, as earlier stated, with the reformative factor involved in sentencing.”

Dalam kes ini, disamping memberi penekanan kepada kepentingan awam, Mahkamah juga telah mengambil kira rayuan mitigasi Tertuduh dengan sewajarnya iaitu Tertuduh adalah penanggung tunggal keluarga yang merangkumi 5 orang anak dan bekerja sebagai Penolong Penyelia dengan pendapatan RM1,800.00. Rayuan mitigasi ini diambil kira secara bersesama dengan faktor-faktor lain sebagaimana dibincangkan di atas.

Tahap kecederaan mangsa

Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa tahap keseriusan kecederaan juga akan dipertimbangkan Mahkamah dalam menentukan hukuman yang sewajarnya. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Kanadasan Sankaran & Anor [2010] 1 MLJ 297; [2009] 3 MLRA 149; [2010] 1 CLJ 596 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[37] The learned Judicial Commissioner erred in not giving due consideration to the seriousness of the injuries inflicted and the circumstances in which the death was caused…[39] The injuries inflicted on the deceased's head, chin and neck as outlined earlier at paras 15 to 18 were atrocious.”

Maka, hukuman akan bertambah berat sekiranya tahap kecederaan bertambah serius. Dalam kes ini, Mahkamah telah mengambil kira bahawa Tertuduh mengalami kecederaan “Soft Tissue Injury over Right Chest” dalam penentuan hukuman terhadap Tertuduh.

Mahkamah telah mengimbangi kesemua faktor relevan dalam kes ini iaitu kepentingan awam, pengakuan salah Tertuduh, rekod kesalahan lampau, rayuan mitigasi Tertuduh dan tahap kecederaan mangsa dalam mencapai kesimpulan untuk mengenakan hukuman penjara 3 bulan dari tarikh tangkap terhadap Tertuduh. Hukuman tersebut adalah juga konsisten dengan trend penghukuman sebagaimana diutarakan di atas. Mahkamah berharap hukuman yang diperintahkan bukan sahaja menjadi pengajaran yang berguna kepada Tertuduh malah merupakan amaran kepada masyarakat berkenaan hukuman yang akan menimpa mereka sekiranya terbabit dalam kesalahan yang sama. Bertarikh: 7 Februari 2025 Disediakan oleh, …………………………………. ARUN A/L NOVAL DASS Majistret Mahkamah Majistret Batu Pahat Johor Pendakwaan: Puan Farah Wahida Binti Mohd Sharip Timbalan Pendakwa Raya Johor Peguambela: Puan Normahani Raais Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan Kes-kes yang dirujuk:-

PP v Md Rashid Harun [2000] 3 MLJ 503; [1999] 4 MLRH 370; [2000] 3 CLJ

832.

PP v Morah Chekwube Chukwudi [2017] MLJU 958; [2017] MLRAU 276; [2017] 1 LNS 864; [2017] AMEJ 0782

Mani Maran Athigharee v PP [2017] MLJU 849; [2017] MLRHU 1; [2017] 9

CLJ 232 Dennis Ong Chin Kiat v PP [2017] 1 MLJU 1770; [2017] MLRHU 1196; [2018] 4 CLJ 519; [2017] 8 AMR 247

Manickam & Ors v Public Prosecutor [1982] 1 MLJ 227; [1981] 1 MLRH 204; [1982] CLJ Rep 552

Lim Eng Chuan Sdn Bhd v United Malayan Banking Corporation & Anor [2013] 3 MLJ 161; [2013] 3 MLRA 275; [2013] 5 CLJ 425; [2013] 3 AMR 760

PP v Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256; [1976] 1 MLRH 23; [1976] 1 LNS 102

PP v Khairil Anwar Abdul Rahim [2016] 3 MLJ 458; [2016] MLRAU 201; [2016] 1 LNS 403

PP v Jessica Lim Lu Ping & Anor [2004] MLJU 159; [2004] 1 MLRH 149; [2004] 2 CLJ 763

Public Prosecutor v Nazarudin Ahmad & Ors [1993] 2 MLJ 9; [1993] 1 MLRH 507; [1993] 2 CLJ 543

PP v Jafa bin Daud [1981] 1 MLJ 315; [1981] 1 MLRH 800; [1981] 1 LNS 28

PP v Mohd Rafi Gunasegaran Abdullah [2009] 13 MLRH 750; [2009] 1 LNS 89

PP v Iran Sakdon [1998] 7 MLJ 503; [1998] 4 MLRH 305; [1999] 6 CLJ 73

Narayanan Thiruvengada Ramanujam v PP [2018] MLJU 1836; [2018]

MLRAU 460; [2018] 1 LNS 1924; [2018] AMEJ 1566

PP v Mohd Azree Razaly [2018] SMCU 278

PP v Yap Chee Siong [2018] SMCU 97

PP v Syed Ariff Syed Abdul Rahman [2023] MLJU 1814; [2023] 2 SMC 477 Pendakwa Raya v Zahari bin Man [2022] MLJU 1297; [2022] SMCU 117

Pendakwa Raya lwn Mohd Hazli bin Mahyeddin [2023] MLJU 2024; [2023]

20.

Mohd Fadzli bin Osman v Pendakwa Raya [2023] MLJU 1236 Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165

Teo Siew Peng & 4 Ors v Public Prosecutor [1985] 2 MLJ 125; [1984] 2

MLRH 621; [1984] 1 LNS 71 PP v Kanadasan Sankaran & Anor [2010] 1 MLJ 297; [2009] 3 MLRA 149; [2010] 1 CLJ 596