Caterpillar Financial Services Malaysia Sdn Bhd v Chengaljati Sdn Bhd (DA-28NCC-31-10/2024)

Ini adalah satu petisyen penggulungan syarikat yang dikemukakan oleh pempetisyen terhadap responden atas alasan bahawa responden tidak mampu untuk membayar hutangnya kepada pempetisyen. Latar belakang

Pempetisyen telah memperolehi satu penghakiman terus bertarikh 28.08.2019 terhadap responden yang berjumlah sebanyak RM3,644,394.25 dan penghakiman tersebut juga telah dikekalkan oleh Mahkamah Rayuan melalui perintah bertarikh 15.06.2020.

Berikutan kegagalan responden menjelaskan jumlah penghakiman tersebut, pempetisyen telah mengeluarkan dan menyerahkan satu notis tuntutan menurut Seksyen 465(1)(e) dan 466(1)(a) Akta Syarikat 2016 bertarikh 10.09.2024 kepada responden menuntut responden membayar wang yang tertunggak dan kena dibayar kepada pempetisyen berjumlah RM5,069,681.11.

Responden telah gagal atau abai untuk menjelaskan jumlah yang dituntut tersebut dalam tempoh 21 hari selepas menerima notis tuntutan tersebut. Atas keingkaran responden tersebut, pempetisyen telah mengemukakan petisyen penggulungan syarikat ini terhadap responden menurut peruntukan seksyen 465(1)(e) dan 466(1)(a) Akta Syarikat 2016.

Setelah meneliti petisyen penggulungan syarikat, afidavit-afidavit dan hujahan-hujahan yang telah difailkan oleh kedua-dua belah pihak dan setelah berpuashati dengan sijil pendaftar yang telah dikeluarkan, Mahkamah ini telah membenarkan petisyen penggulungan syarikat oleh pempetisyen dengan kos.

Responden yang tidak berpuashati dengan keputusan Mahkamah ini telah merayu ke Mahkamah Rayuan.

Bagi maksud alasan penghakiman ini, pihak-pihak akan dirujuk sebagai pempetisyen dan responden sebagaimana kedudukan mereka dalam prosiding petisyen penggulungan syarikat di Mahkamah Tinggi.

Responden dalam hujahan bertulisnya telah menimbulkan 5 isu-isu untuk dipertimbangkan oleh Mahkamah ini seperti berikut: i) Sama ada hutang yang menjadi asas petisyen adalah hutang yang dipertikaikan secara bona fide dan substantif; ii) Sama ada petisyen ini merupakan penyalahgunaan proses Mahkamah; iii) Sama ada responden masih solven dan mempunyai keupayaan kewangan untuk membayar hutang. iv) Sama ada Notis 218 telah disampaikan secara sah kepada responden. v) Sama ada tindakan pempetisyen memfailkan petisyen ini adalah wajar dalam konteks undang-undang dan fakta. Isu Pertama: Sama ada hutang yang menjadi asas petisyen adalah hutang yang dipertikaikan secara bona fide dan substantif.

Peguam responden menghujahkan bahawa hutang yang dituntut oleh pempetisyen adalah hutang yang dipertikaikan secara bona fide kerana pengiraan faedah yang berlebihan dan tidak telus; ketidakjelasan baki hutang selepas penyerahan 16 buah jentera kepada pempetisyen dan kegagalan pempetisyen mengambilkira nilai pasaran atau hasil jualan jentera-jentera tersebut. Analisis dan dapatan Mahkamah berkenaan isu pertama.

Pertamanya, petisyen penggulungan syarikat ini telah dikemukakan oleh pempetisyen berasaskan kepada satu penghakiman terus yang telah diperolehi oleh pempetisyen terhadap responden dan penghakiman terus tersebut telah dikekalkan oleh Mahkamah Rayuan.

Ini bermakna jumlah hutang yang dituntut oleh pempetisyen terhadap responden adalah jumlah hutang yang telah diadjudikasi oleh Mahkamah. Oleh itu untuk mengatakan bahawa tuntutan pempetisyen adalah masih dipertikaikan secara bona fide adalah sesuatu yang tidak dapat dipertahankan.

Selanjutnya, jika diteliti kepada afidavit jawapan tambahan pempetisyen (Lampiran 21), pempetisyen telah menyenaraikan jentera-jentera yang telah dijual serta tarikh dan jumlah hasil jualan yang diperolehi. Jumlah hasil jualan jentera-jentera tersebut dan pengiraan faedah secara terperinci menurut penghakiman tersebut telah dinyatakan oleh pempetisyen dalam notis tuntutan menurut seksyen 465(1)(e) dan 466(1)(a) bertarikh 10.09.2024.

Oleh itu, hujahan responden berkenaan hutang masih dipertikaikan, kadar faedah yang tidak telus serta hasil jualan jentera tidak dimaklumkan kepadanya adalah tidak boleh dipertahankan. Isu Kedua: Sama ada petisyen ini merupakan penyalahgunaan proses Mahkamah.

Peguam responden yang bijaksana menghujahkan bahawa petisyen ini adalah satu cubaan untuk menggunakan proses penggulungan sebagai alat tekanan untuk memaksa pembayaran hutang yang masih dipertikaikan secara bona fide oleh responden. Analisis dan dapatan Mahkamah berkenaan isu kedua

Mahkamah mendapati bahawa penghakiman terus telah diperolehi oleh pempetisyen pada 28.08.2019. Hutang penghakiman tersebut telah tidak dibayar oleh responden dalam tempoh masa 5 tahun sehingga menyebabkan pempetisyen mengeluarkan notis tuntutan bertarikh 10.09.2024.

Oleh itu apabila pempetisyen mengemukakan petisyen ini pada 11.10.2024, pempetisyen hanya melaksanakan haknya di bawah undang-undang dalam usaha mendapatkan bayaran jumlah penghakiman yang telah diperolehinya. Langkah atau tindakan pempetisyen ini adalah selari dan menurut peruntukan undang-undang dan bukannya menyalahguna proses undang-undang.

Responden hanya menimbulkan segala isu berkenaan penjualan jentera dan hasil jualan yang tidak diakaunkan kepada responden setelah petisyen ini dikemukakan terhadapnya. Sebelum dari itu, tiada sebarang dokumen dikeluarkan oleh responden kepada pempetisyen bagi mendapatkan maklumat berkenaan penjualan jentera-jentera yang diserahkan kepada pempetisyen. Ini jelas daripada ekshibit yang disertakan dalam affidavit membantah petisyen oleh responden (K.16) iaitu hanya surat-surat menyerahkan jentera yang diekshibitkan. Semua surat-surat tersebut menyatakan bahawa responden akan menebus semua jentera tersebut apabila kewangan responden mencukupi. Tiada satu pun surat yang meminta maklumat berkenaan penjualan dan hasil jualan jentera tersebut yang dikeluarkan kepada pempetisyen.

Malah selepas pempetisyen mengeluarkan notis tuntutan tersebut yang menyatakan pengiraan hutang secara terperinci, responden tidak membangkitkan apa-apa isu atau bantahan berkenaan nilai pasaran dan hasil jualan jentera-jentera tersebut sehinggalah petisyen ini dikemukakan terhadap responden.

Oleh itu Mahkamah ini mendapati bahawa petisyen penggulungan syarikat ini bukanlah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah oleh pempetisyen. Isu ketiga: Sama ada responden masih solven dan mempunyai keupayaan kewangan untuk membayar hutang.

Peguam responden yang bijaksana telah menghujahkan bahawa responden masih merupakan sebuah syarikat yang solven, beroperasi secara aktif dan mempunyai kedudukan kewangan yang kukuh untuk membayar sebarang liabiliti semasa atau akan datang.

Peguam responden juga menghujahkan bahawa pempetisyen sepatutnya membuktikan bahawa responden tidak mampu membayar hutangnya dan pempetisyen telah gagal mengemukakan bukti tersebut. Analisis dan dapatan Mahkamah berkenaan isu ketiga

Berkenaan definasi tidak mampu membayar hutang, Seksyen 466 Akta Syarikat 2016 memperuntukkan seperti berikut:

Definition of “inability to pay debts”.

A company shall be deemed to be unable to pay its debts if:

the company is indebted in a sum exceeding the amount as may be prescribed by the Minister and a creditor by assignment or otherwise has served a notice of demand, by himself or his agent, requiring the company to pay the sum due by leaving the notice at the registered office of the company, and the company has for twenty-one days after the service of the demand neglected to pay the sum or to secure or compound for it to the satisfaction of the creditor;

execution or other process issued on a judgment, decree or order of any court in favour a creditor of the company is returned unsatisfied in whole or in part; or

it is proved to the satisfaction of the Court that the company is unable to pay its debts and in determining whether a company is unable to pay its debts the Court shall take into account the contingent and prospective liabilities of the company.

Dalam kes SCL Piling Sdn Bhd v. Ratu Erat Sdn Bhd [2005] 5 MLRH 821, Abdul Malik Ishak J (sebagaimana beliau pada ketika itu) mengatakan seperti berikut: “Here, the respondent was unable to pay its debts within the meaning of section 218(1)(e) of the Companies Act 1965. McPherson in his book entitled “The Law of Company Liquidation” third edition at page 54 explained the meaning to the phrase “unable to pay its debts” in this way: “The phrase “unable to pay its debts” is susceptible of two interpretations. One meaning which may properly be attached to it is that a company is unable to pay its debts if it is shown to be financially insolvent in the sense that its liabilities exceeds its assets. But to require proof of this in every case would impose upon an applicant the often near-impossible task of establishing the true financial position of the company, and the weight of authority undoubtedly supports the view that the primary meaning to the phrase is insolvency in the commercial sense - that is inability to meet current demands irrespective of whether the company is possessed of assets which, if realised, would enable it to discharge its liabilities in full.”

Dalam kes Sathiaseelan Nagappan v. Ketua Pengarah, Pertubuhan Keselamatan Sosial [2023] 4 MLRA 282 Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: “[81] Whilst commonly a 21-day Notice is given by leaving at the registered office of the company by a creditor and after the lapse of 21 days, if the company has not secured or compounded the debt to the satisfaction of the creditor, then the deeming provision would kick in.” “[82] However, that is not the only way of proving a debtor company’s inability to pay its debts. The petitioner may show the Winding up Court that based on the accounting record of the company where its assets and liabioities are concerned, its cash flow and bank statement and the fact that other supporting creditors have not been paid, it may still be conclusively proved that the company is unable to pay its debt.”

25.

Mahkamah ini telah meneliti kandungan petisyen penggulungan syarikat ini dan mendapati bahawa menurut carian syarikat yang dilampirkan kepada petisyen tersebut, modal saham responden adalah sebanyak RM5,000,000.00 sahaja. Jika diteliti kepada rekod gadaian responden, setakat 9.5.2021 terdapat 9 gadaian yang belum diselesaikan oleh responden yang berjumlah lebih daripada RM240,000,000.00. Menurut ringkasan maklumat kewangan responden setakat 31.12.2018 yang dibentangkan pada 30.12.2020 liabiliti semasa responden mengatasi asset semasa responden.

Berdasarkan kes Sathiaseelan Nagappan di atas juga, dan berdasarkan maklumat yang diperolehi daripada carian syarikat responden tersebut, Mahkamah ini berpendapat bahawa responden sememangnya tidak berkemampuan untuk membayar hutangnya kepada pempetisyen. Isu keempat: Sama ada Notis 218 telah disampaikan secara sah kepada Responden.

Peguam responden yang bijaksana telah menghujahkan bahawa petisyen ini juga adalah cacat dan tidak wajar diteruskan kerana pempetisyen gagal membuktikan bahawa notis tuntutan statutori di bawah Seksyen 466(1)(a) Akta Syarikat 2016 telah disampaikan secara sah kepada responden. Analisis dan Dapatan Mahkamah berkenaan isu keempat

Mahkamah telah meneliti kandungan petisyen penggulungan syarikat dan Mahkamah ini mendapati bahawa daripada dokumen carian syarikat, khususnya dalam maklumat koperat, alamat berdaftar responden ia di PT 4943 Wisma Chengaljati Kota Harmoni, Jalan Chempaka Merah, 17500 Tanah Merah, Kelantan.

Notis tuntutan menurut seksyen 465(1)(e) dan 466(1)(a) Akta Syarikat 2016 telah dialamatkan ke alamat tersebut dan telah diserahkan ke alamat tersebut. Bukti penyerahan adalah seperti yang dilampirkan dalam Lampiran bertanda “A-5” dalam petisyen penggulungan khususnya catatan berkenaan jejak (tracking) pos berdaftar yang menunjukkan notis tuntutan tersebut telah disampaikan kepada alamat tersebut pada 17.09.2024 jam 1.15 petang. Oleh itu, hujahan responden bahawa notis tuntutan tersebut gagal diserahkan secara sah kepada responden adalah tidak boleh dipertahankan. Isu kelima: Sama ada tindakan pempetisyen memfailkan petisyen ini adalah wajar dalam konteks undang-undang dan fakta.

Peguam responden yang bijaksana menghujahkan bahawa tindakan pempetisyen memfailkan petisyen penggulungan ini adalah satu penyalahgunaan proses mahkamah. Pempetisyen tidak pernah menunjukkan inisiatif serius untuk melaksanakan penghakiman melalui proses biasa seperti writ penyitaan atau saman penguatkuasaan. Sebaliknya, ia terus melonjak kepada petisyen penggulungan, yang menunjukkan niat untuk memberi tekanan kepada responden secara tidak adil. Analisis dan Dapatan Mahkamah berkenaan isu kelima

Mahkamah ini berpendapat bahawa sebagai pemiutang penghakiman, pempetisyen mempunyai budibicara yang mutlak untuk menentukan dan memilih bagaimana dan dengan cara apa untuk melaksanakan penghakiman yang telah diperolehinya terhadap responden. Responden selaku penghutang penghakiman tiada hak untuk menentukan dan mengarahkan pempetisyen untuk mengambil tindakan perlaksanaan penghakiman tertentu terhadapnya.

Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa tindakan penggulungan syarikat yang diambil oleh pempetisyen terhadap responden tersebut adalah wajar dan selari dengan peruntukan undang-undang sedia ada yang sedang berkuatkuasa.

Atas alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini telah membenarkan petisyen penggulungan syarikat ini terhadap responden dengan kos. Alasan Penghakiman ini bertarikh 26.10.2025. ……………..…………..……… MOHD ROSLI BIN YUSOFF Hakim, Mahkamah Tinggi (2) Kota Bharu, Kelantan Darul Naim. Peguam Pempetisyen: Dato' Law Yew Foo & Teo Kai Jie, Tetuan Law Partnership, Level 12, Tower 8, Avenue 5, The Horizon Phase 2, Bangsar South, No.8 Jalan Kerinchi, 59200 Kuala Lumpur. Peguam Responden: Ahmad Fadhli Salleh, Nurul Raihas Binti Hashim & Datin Norah binti Abu Bakar, Tetuan Zahari Affendi & Partners, Suite D-20-4, Jalan Atmosphere 7, Pusat Perniagaan Bandar Putra Permai, 43300 Seri Kembangan.