Cellwave Communications Sdn Bhd v Mohd Fadzli Bin Mustafa (A52NCVC-321-09/2014)

Dalam kes ini plaintif menuntut daripada defendan wang berjumlah RM250,000.00 yang diberikan kepada defendan oleh plaintif atas permintaan defendan sebagai suatu pinjaman persahabatan pada 6.2.2013.

Plaintif mendakwa plaintif telah berkali-kali menuntut pembayaran balik wang berjumlah RM250,000.00 yang diberikan oleh plaintif kepada defendan sebagai pinjaman persahabatan namun defendan telah gagal membuat bayaran balik wang tersebut kepada plaintif.

Defendan menentang tuntutan plaintif dan mendakwa bahawa wang yang diberikan oleh plaintif kepada defendan merupakan sebagai bayaran perkhidmatan konsultasi, mesyuarat, bimbingan dan perancangan yang diberi oleh defendan kepada plaintif dan bukannya sebagai pinjaman persahabatan.

Plaintif telah memberikan wang sebanyak RM250,000.00 kepada defendan dan defendan telah menerima wang tersebut sebanyak RM250,000.00 daripada plaintif pada 6.2.2013 dan defendan telah menandatangani satu baucar pembayaran bertarikh 6.2.2013 yang mengakui penerimaan wang berjumlah RM250,000.00 tersebut.

Semasa perbicaraan Dato Amrul Hisyam Bin Alias (SP1) hadir sebagai saksi plaintif manakala Mohd Fadzli Bin Mustafa (SD1) dan Sabri Bin Abdul Radzi (SD2) hadir sebagai saksi defendan.

Dato Amrul Hisyam bin Alias (SP1) merupakan salah seorang pengarah syarikat plaintif. Dalam keterangannya beliau menyatakan bahawa beliau adalah salah seorang pengarah yang meluluskan pinjaman persahabatan kepada defendan berjumlah RM250,000.00 di atas permintaan defendan. SP1 juga dalam keterangannya menyatakan bahawa seorang lagi pengarah syarikat plaintif iaitu isteri beliau tiada sebarang bantahan untuk syarikat plaintif memberikan pinjaman persahabatan sebanyak RM250,000.00 kepada defendan.

SP1 juga dalam keterangannya juga menyatakan bahawa beliau telah menyerahkan satu baucar pembayaran (payment voucher) yang telah ditandatangani oleh defendan pada 6.2.2013 iaitu tarikh yang sama wang berjumlah RM250,000.00 diserahkan kepada defendan sebagai pinjaman persahabatan.

SP1 juga menjelaskan bahawa baucar bayaran (payment voucher) bukan hanya untuk urusan pembayaran tetapi untuk segala urusan pengeluaran wang oleh syarikat tanpa mengira jumlah untuk segala aktiviti syarikat untuk mengeluarkan wang dari akaun syarikat menggunakan baucar bayaran (payment voucher).

Defendan (SD1) dalam keterangannya menyatakan wang berjumlah RM250,000.00 yang diakui diterima oleh beliau adalah untuk tujuan pembayaran perkhidmatan konsultasi, mesyuarat, bimbingan dan perancangan yang diberi oleh defendan kepada plaintif. Begitu pun, dalam keterangannya ketika disoal balas oleh peguamcara plaintif, defendan menyatakan tiada sebarang perlantikan sebagai konsultan mahu pun perjanjian bertulis dan juga tiada sebarang invois yang dikeluarkan oleh SD1 kepada syarikat plaintif termasuk juga kepada satu lagi syarikat yang didakwa oleh defendan sebagai anak syarikat plaintif iaitu Stealth Solutions Sdn Bhd.

Defendan sendiri dalam keterangannya menyatakan ketika pemeriksaan balas oleh peguamcara plaintif bahawa tidak terdapat nama plaintif sebagai pemegang saham Stealth Solutions Sdn. Bhd.

Berdasarkan kepada keterangan saksi-saksi, mahkamah mendapati bahawa plaintif telah berjaya membuktikan bahawa wang berjumlah RM250,000.00 yang telah diberikan oleh plaintif adalah suatu pinjaman persahabatan atas permintaan defendan kepada plaintif sendiri. Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa wang berjumlah RM250,000.00 tersebut telah diserahkan kepada defendan.

Walaupun tiada sebarang perjanjian bertulis dibuat mengenai perjanjian persahabatan tersebut, namun terdapatnya pengakuan defendan menerima jumlah wang sebanyak RM250,000.00 tersebut dan terdapatnya baucar penbayaran (payment voucher) yang ditandatangani oleh defendan sendiri.

Oleh itu adalah jelas dan nyata bahawa isu mengenai penyerahan wang berjumlah RM250,000.00 tidak boleh dipertikaikan oleh defendan.

Dalam pembelaannya, defendan telah memplidkan bahawa wang berjumlah RM250,000.00 adalah sebagai pembayaran perkhidmatan konsultasi, mesyuarat, bimbingan dan perancangan yang diberi oleh defendan kepada plaintif. Oleh itu beban pembuktian telah berpindah kepada defendan untuk membuktikan dakwaanya. Mahkamah merujuk kepada Seksyen 102 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan seperti berikut:- “The burden of proof in a suit or proceeding lies on that person who would fail if no evidence at all were given on either side. ILLUSTRATIONS ...

A sues B for money due on a bond. The execution of the bond is admitted, but B says that it was obtained by fraud, which A denies. If no evidence were given on either side, A would succeed as the bond is not disputed and the fraud is not proved. Therefore the burden of proof is on B.”

Mahkamah mendapati bahawa walaupun defendan memplidkan bahawa wang berjumlah RM250,000.00 adalah sebagai pembayaran perkhidmatan konsultasi, mesyuarat, bimbingan dan perancangan yang diberi oleh defendan kepada plaintif namun semasa disoal balas defendan mengakui bahawa tidak terdapat sebarang surat perlantikan mahupun surat penerimaan perlantikan sebagai konsultan untuk plaintif mahupun satu lagi syarikat yang didakwa defendan sebagai anak syarikat plaintif.

Oleh itu mahkamah sukar untuk menerima keterangan defendan tentang perkara ini tanpa sebarang bukti memandangkan terdapat penerimaan wang berjumlah RM250,000 yang diakui sendiri oleh defendan. Ini bukanlah jumlah wang yang kecil tetapi merupakan jumlah yang besar.

Defendan juga di dalam plidingnya memplidkan bahawa satu lagi syarikat iaitu Stealth Solutions Sdn. Bhd adalah anak syarikat plaintif namun dalam keterangan defendan semasa pemeriksaan balas oleh peguamcara plaintif, defendan telah mengakui bahawa plaintif bukanlah pemegang mana-mana saham bagi syarikat Stealh Solutions Sdn. Bhd.

Oleh itu adalah jelas bahawa defendan telah gagal untuk membuktikan bahawa kedua syarikat iaitu plaintif dan Stealth Solutions Sdn. Bhd. mempunyai apa-apa kaitan sama sekali. Seksyen 103 Akta Keterangan 1950 memperuntukkan seperti berikut:- “The burden of proof as to any particular fact lies on that person who wishes the court to believe in its existence, unless it is provided by any law that the proof of that fact shall lie on any particular person. ILLUSTRATIONS ...

B wishes the court to believe that at the time in question he was elsewhere. He must prove it.”

Mahkamah mendapati bahawa dakwaan defendan mengenai kedua-dua syarikat iaitu plaintif dan Stealth Solutions Sdn. Bhd. sebagai syarikat induk dan anak syarikat tidak disokong oleh apa-apa bukti dokumentari sedangkan beban pembuktian kini telah beralih kepada defendan berdasarkan peruntukan seksyen 103 Akta Keterangan 1950.

Mahkamah mendapati bahawa dakwaan defendan tidak memenuhi sebarang peruntukkan undang-undang yang menyokong dakwaannya dan hanyalah dakwaan kosong defendan semata-mata.

Mahkamah mendapati bahawa defendan semasa perbicaraan terutamanya semasa pemeriksaan balas oleh peguamcara plaintif telah gagal untuk membuktikan dakwaan-dakwaan bahawa defendan adalah seorang konsultan yang dilantik oleh plaintif untuk memberikan perkhidmatan seperti yang didakwa oleh defendan.

Mahkamah juga mendapati bahawa dengan ketiadaan sebarang bukti dokumentari mengenai perlantikan defendan mahupun sebarang kertas kerja, minit mesyuarat, khidmat nasihat defendan kepada plaintif bagi menunjukkan bahawa defendan benar-benar dilantik sebagai konsultan untuk plaintif bercanggah dengan apa yang didakwa oleh defendan di dalam plidingnya serta bukti dokumentari seperti maklumat mengenai Stealth Solutions Sdn. Bhd.

Mahkamah juga mendapati bahawa defendan telah memberikan keterangan yang bercanggah berkenaan mengenai penubuhan syarikat Era Diskusi Sdn. Bhd. yang mana defendan mendakwa bahawa penubuhan syarikat tersebut adalah untuk menerima pembayaran daripada plaintif. Ini memandangkan bahawa keterangan defendan sendiri sewaktu pemeriksaan balas oleh peguamcara plaintif, defendan telah memberikan keterangan bahawa syarikat Era Diskusi Sdn. Bhd. telah ditubuhkan lebih awal iaitu pada 11.6.2012.

Defendan telah dilantik sebagai salah seorang pengarah dalam syarikat Era Diskusi Sdn. Bhd. tersebut pada 8.1.2013 dan mahkamah juga mendapati bahawa keterangan defendan ini bercanggah apabila defendan menerima wang berjumlah RM250,000.00 tersebut dan bukannya dibuat pembayaran kepada syarikat Era Diskusi Sdn.Bhd. yang menurut keterangan defendan ditubuhkan untuk menerima segala pembayaran khidmat konsultan oleh defendan.

Mahkamah mendapati bahawa keterangan-keterang an defendan amat bercanggah dengan keterangan beliau sendiri dan mahkamah, di atas imbangan kebarangkalian , tidak dapat menerima keterangan defendan sebagai menyokong pembelaan yang diutarakan oleh defendan.

Saksi defendan SD2 pula pada pendapat mahkamah tidak membantu kes defendan memandangkan keterangan SD2 yang tidak dapat mengingati kejadian-kejadian yang berlaku.

Mahkamah merujuk kepada kes Tan Aik Teck V Tang Soon Chye [2007] 5 CLJ 441 yang mana Mokhtar Sidin HMR (sebagaimana beliau pada waktu itu) telah memutuskan bahawa:- “[7] The plaintiff admitted that there was no loan agreement in respect of the loan given to the defendant. The loan given could only be proved by the two cheques which were paid into the defendant's account and also the admission by the defendant that he had put the money into his bank account. Since the defendant had admitted that he had received the two cheques and had credited them into his account, I am of the view that the plaintiff had discharged his burden that the money was a loan unless proven otherwise by the defendant. As such, the burden is on the defendant that the money given to him by the plaintiff was not a friendly loan… ...[12] It is clear to me that the defendant, in particular his counsel, was under the misconception what is meant by a friendly loan. A friendly loan is opposed to the normal borrowing from a moneylender or financial institution. A friendly loan is a loan between two persons based on trust… …[13]In my view, a friendly loan is a loan given by the lender to the borrower based on mutual trust whereby the borrower was to repay the loan within the specified time with no interests charged. For the reasons I have stated, I see no merit in the contention of the defendant in respect of this…”

Mahkamah berpendapat dengan mengguna pakai prinsip di dalam kes Tan Aik Teck (supra) maka amatlah jelas bahawa defendan perlu membuktikan dan menunjukkan sebaliknya bahawa wang berjumlah RM250,000.00 yang diakui diterima oleh defendan bukanlah satu pinjaman persahabatan.

Defendan juga perlu membuktikan dan menunjukkan kepada mahkamah bahawa wang tersebut adalah sebagai bayaran untuk perkhidmatan defendan sebagai konsultan namun defendan di sini telah gagal untuk membuktikan di atas imbangan kebarangkalian bahawa wang tersebut diterima oleh defendan sebagai bayaran perkhidmatan defendan sebagai konsultan.

Berdasarkan kepada alasan-alasan di atas , mahkamah memutuskan, atas imbangan kebarangkalian, plaintif telah membuktikan tuntutan plaintif terhadap defendan. Justeru itu mahkamah memutuskan tuntutan plaintif terhadap defendan dibenarkan dengan kos.

Oleh yang demikian, defendan diperintahkan membayar kepada plaintif wang berjumlah RM250,000.00, faedah 5% setahun bermula dari tarikh saman difailkan sehingga tarikh penyelesaian penuh.

Kos perbicaraan ini ditetapkan pada jumlah RM10,000.00 dibayar oleh defendan kepada plaintif. Bertarikh pada 3 haribulan Oktober 2017 tt (ISHAK BIN BAKRI) Hakim, Mahkamah Sesyen Shah Alam. Selangor.