CHAN KOK POH v Pendakwa Raya (JB-42JSKS-2-08/2024)

Perayu telah dituduh dengan satu pertuduhan sebagaimana berikut: - “Bahawa kamu pada 05/01/2019, jam lebih kurang 1000 hrs bertempat di Tokong Ci Guang Ting, Jalan Genuang, di dalam daerah Segamat di dalam negeri Johor, telah melakukan amang seksual fizikal ke atas seorang kanak-kanak lelaki bernama Seet Yi Shiun (L)(C)-KPT: 020406- 04-0263 berumur 16 tahun dan 11 bulan. Oleh hal demikian, kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 14(a) Akta KesalahanKesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 14 Akta yang sama.”

Pihak Pendakwaan telah memanggil seramai sebelas (11) orang saksi. Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) di akhir kes Pendakwaan telah mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Perayu. 3 3. Perayu telah memilih untuk memberi keterangan bersumpah. Seramai lapan (8) orang saksi Pembelaan termasuk Perayu telah dipanggil untuk memberi keterangan serta tiga (3) orang saksi Pendakwaan termasuk mangsa telah dipanggil semula memberi keterangan ketika kes Pembelaan.

Di akhir kes Pembelaan, HMS telah mensabitkan Perayu bagi pertuduhan dan menjatuhkan hukuman penjara tujuh (7) tahun dari tarikh sabitan (28.07.2024). Mahkamah turut memerintahkan Perayu menjalani kaunseling pemulihan selama dua (2) tahun sepanjang berada di dalam tempoh pemenjaraan dan seterusnya menjalani pengawasan polis selama dua (2) tahun setelah tamat menjalani hukuman.

Perayu yang tidak berpuas hati dengan keputusan HMS kini merayu kepada Mahkamah yang Mulia ini.

Pada 05/01/2019, semasa mangsa berada di Tokong Ci Quang Ting, Perayu telah mengajar mangsa (SP9) berkenaan dengan Chinese Phrase. Perayu telah memberikan mangsa sebuah buku untuk mangsa hafal ayat-ayat di dalam buku tersebut. Mangsa telah menghafal ayat-ayat berkenaan di dalam bilik tidur yang mana mangsa telah tidur di bilik tersebut pada malam sebelumnya.

Kemudiannya pada jam 10 sehingga 11 pagi, setelah habis menghafal ayat-ayat berkenaan, mangsa telah pergi ke bilik Perayu. Di dalam bilik tersebut, cuma ada mangsa bersama-sama dengan Perayu. Perayu kemudiannya telah menerangkan kepada mangsa berkenaan dengan ayat-ayat berkenaan.

Selepas itu, mangsa telah disuruh untuk baring di atas katil di dalam bilik Perayu. Perayu telah menyuruh mangsa untuk menanggalkan baju dan seluarnya. Selepas mangsa menanggalkan seluar dalam, Perayu telah menyentuh kemaluan mangsa dengan menggunakan tangan.

Perayu telah mengurut kemaluan mangsa dan menghisap kemaluan mangsa. Perayu juga telah menjilat puting dada mangsa dan kemudiannya menghisap semula kemaluan mangsa. Keseluruhan kejadian berlaku dalam tempoh lebih kurang 20 minit. Setelah itu, Perayu menyuruh mangsa membersihkan diri dengan air di dalam tandas yang berada di dalam bilik Perayu. Perayu juga ada memberikan kain kepada mangsa untuk mengesat bahagian yang telah diurut. Perayu kemudiannya menghantar mangsa pulang ke rumah. 5 10. SP3 kemudiannya meminta mangsa untuk memberitahu ibu bapa tentang kejadian tersebut. Mangsa telah membuat laporan polis iaitu Segamat/597/19 di Balai Polis Segamat pada 14/01/2019. Perayu kemudiannya ditangkap dan dituduh pada 20/03/2019.

Di dalam kes Mohd Johi Bin Said & Anor v Public Prosecutor [2005] 5 MLJ 409, Yang Arif Gopal Sri Ram JCA (pada ketika itu) berpendapat bahawa dalam kes rayuan jenayah, tugas Mahkamah adalah untuk menentukan sama ada sabitan adalah selamat. Pendekatan yang betul bukanlah sama ada keputusan itu salah akan tetapi sama ada sabitan itu selamat “the test is whether the conviction is safe”: - “Unlike civil appeals, where the appellant carries the burden of showing that the judge at first instance went wrong, in a criminal case the duty of the court is to consider whether the conviction is right. The correct approach is therefore not whether the decision is wrong but whether the conviction is safe.” PERTUDUHAN SEKSUAL TERHADAP KANAK-KANAK SUKAR

Tuduhan kesalahan seksual mudah dibuat, akan tetapi amat sukar bagi orang yang dituduh, walaupun tidak bersalah, untuk menafikannya, memandangkan sifat “intrinsic” kesalahan seksual yang biasanya hanya melibatkan pelaku dan mangsa. Tambahan pula, sabitan dalam kes-kes seksual terhadap kanak-kanak boleh dibuat tanpa keterangan sokongan. Mahkamah Rayuan dalam kes Pendakwa Raya v Mohamad Malek Ridhzuan bin Che Hassan [2014] 1 MLJ 363 telah mengatakan sebagaimana berikut: - “[14] Secara khusus mengenai kes-kes rogol, mahkamah juga perlu mengambil perhatian kepada perkara-perkara berikut: -

(a) bahawa adalah senang untuk seseorang membuat tuduhan rogol; tetapi sukar bagi orang yang dituduh, walaupun beliau tidak bersalah, untuk membuktikan sebaliknya. (‘An accusation for rape can be made with ease; it is difficult for the person accused, though innocent, to disprove it’);

(b) bahawa memandangkan bentuk instrinsik kesalahan rogol yang pada kebiasaanya melibatkan hanya dua orang (perogol dan mangsa), keterangan pengadu hendaklah dipertimbangkan dengan secara berhati-hati. (‘In view of the intrinsic nature of the crime rape where two persons are usually involved, the testimony of the complaint must be securitised with extreme caution’); dan

(c) bahawa jatuh-bangun kes pihak pendakwaan hendaklah bergantung sepenuhnya kepada meritnya sendiri, dan ia tidak boleh dibenarkan untuk mendapat kekuatan daripada kelemahan atau kecacatan dalam keterangan pihak pembelaan. (‘The evidence for the prosecution must stand or fall on its merits, and cannot be allowed to draw strength from the weaknesess of the evidence for the defence’).” RAYUAN PERAYU DI DALAM KES INI DIBENARKAN ATAS ALASAN-ALASAN BERIKUT: - a) Umur mangsa tidak pernah dibuktikan secara prima facie oleh pihak pendakwaan

Bagi pertuduhan di bawah Seksyen 14(a) Akta Tersebut, pihak Pendakwaan perlu membuktikan intipati pertuduhan seperti berikut: - I. Mangsa adalah seorang kanak-kanak di bawah umur 18 tahun; II. Mana-mana bahagian badan seseorang kanak-kanak disentuh; dan III. Sentuhan atau kontak fizikal tersebut adalah berbentuk seksual.

Umur mangsa kanak-kanak di bawah 18 tahun merupakan intipati pertama bagi kesalahan di bawah Akta Tersebut sebagaimana ditakrifkan di bawah Seksyen 2(1) Akta Tersebut: - “2(1) Akta ini hendaklah terpakai bagi kanak-kanak yang berumur di bawah lapan belas tahun dan sekiranya Akta ini berhubung dengan mana-mana undang-undang bertulis yang lain, bagi kanak-kanak yang berumur sebagaimana yang dinyatakan dalam undang-undang bertulis itu.”

Yang Arif Celestina Stuel Galid J, dalam kes Mohd Faiz bin Ismail v Public Prosecutor [2023] MLJU 2329 dengan jelas menegaskan bahawa HMS mempunyai kewajipan statut untuk memastikan bahawa SP9, mangsa merupakan seorang kanak-kanak di bawah umur 18 tahun dan dapatan tersebut mestilah berdasarkan keterangan sebenar seperti sijil kelahiran dan kad pengenalan: - “[27] The Act requires that the court makes a finding that the victim is under 18 years of age. Such finding must be premised on actual evidence such as a birth certificate as decided in Jamaluddin Hashim v Public Prosecutor [1999] 3 CLJ 640 or a NRIC issued under para. (2A) of reg. 5 of the National Registration Regulations 1960 (repealed by the 1990 Regulations) which required the date of birth to be included in identity cards issued under them as was held in Mohd

Salleh MK Mohd Yusof v Public Prosecutor [2005] 2 CLJ ”

Yang Arif Moses Susayan JC dalam kes Public Prosecutor v Asihar bin Kamaruddin & Ors [2025] MLJU 1600 telah mengambil langkah lanjut “went one step further” dan memutuskan bahawa kad pengenalan sahaja adalah tidak memadai dan/atau mencukupi untuk membuktikan umur seorang kanak-kanak: - “[29] n Mohd Salleh MK Mohd Yusof v PP [2005] 2 CLJ 655; [2005] 4 MLJ 733; [2005] 3 AMR 107 the Court of Appeal said this: - “In contending that an identity card is no acceptable proof of a person’s date of birth, Encik Karpal Singh relied on the decision of the High Court in Jamaluddin Hashim v. PP [1999] 3 CLJ 640 where, on appeal, the conviction and sentence of the appellant for the rape of a woman allegedly under sixteen years of age were set aside on the ground that the identity card of the woman concerned, on which the prosecution had relied for the required proof, could not in law be used to prove her age or date of birth.” [30] Therefore, as stated in both cases referred to above, an identity card is insufficient to prove age. Given the statutory requirement under Section 14(a) of the Act and the legal burden on the prosecution, this failure raises reasonable doubt and renders the conviction unsafe and accordingly warrants appellate intervention. [34] … the prosecution failed to prove beyond reasonable doubt that the complainant was under 18 years of age at the time of the incident. Which is an essential element under Section 14(a).”

Dalam kes Jamaluddin Bin Hashim v Public Prosecutor [1999] 4 MLJ 1, Yang Arif KN Segara J (pada ketika itu) telah memutuskan sebagaimana berikut: - “For the offence of statutory rape under s 375 of the Penal Code (punishable under s 376) an essential ingredient to be proved by the prosecution is that the victim, at the time of the offence, was under 16 years of age. In this case, the prosecution has completely failed to adduce prima facie evidence, let alone prove this ingredient beyond reasonable doubt.”

Berbalik kepada kes di sini, HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila memutuskan bahawa: - “ingredien pertama telah berjaya dibuktikan oleh pihak Pendakwaan walaupun tiada sebarang keterangan dokumen seperti sijil kelahiran atau kad pengenalan mangsa dikemukakan sebagai keterangan.”

HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila memutuskan mangsa adalah seorang kanak-kanak di bawah 18 tahun semata-mata berdasarkan keterangan lisan SP3, SP4, SP6 dan SP9 tanpa meneliti sijil kelahiran mangsa sebagaimana diputuskan dalam kes Public Prosecutor v Asihar bin Kamaruddin & Ors (supra) dan Mohd Faiz bin Ismail v Public Prosecutor (supra).

Seterusnya, HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila memutuskan pihak pembelaan tidak membangkitkan apa-apa pertikaian mengenai umur mangsa ketika kejadian malah soalan yang ditanya oleh Peguambela yang bijaksana ketika pemeriksaan balas telah mengesahkan lagi mangsa masih bawah umur ketika kejadian.

Mahkamah ini merujuk kepada kes Puganeswaran a/l Ganesan & Ors v Public Prosecutor and other appeals [2020] MLJU 1309, di mana Mahkamah Persekutuan melalui Yang Arif Abdul Rahman Sebli FCJ (CJSS sebelum bersara) telah mengatakan sebagaimana berikut: - “[20] This is not to say that mere failure by the defence to challenge any crucial part of the prosecution case must lead to a conviction, as the duty to prove the case beyond any reasonable doubt, subject to any exception to the rule, rests with the prosecution throughout and does not shift: see Woolmington v DPP [1935] 1 AC 462; (1936) 25 Cr App R 72 where Viscount Sankey LC said: - “Throughout the web of the English criminal law one golden thread is always to be seen, that it is the duty of the prosecution to prove the prisoner’s guilt subject to … the defence of insanity and subject also to any statutory exception. If, at the end of and on the whole of the case, there is a reasonable doubt, created by the evidence given by either the prosecution or the prisoner … the prosecution has not made out the case and the prisoner is entitled to an acquittal.”

Seterusnya dalam kes Alcontara A/L Ambross Anthony v Public Prosecutor [1996] 1 MLJ 209, Mahkamah Persekutuan melalui Yang Arif Edgar Joseph Jr FCJ (pada ketika itu) telah menegaskan seperti berikut: - “However, failure on the part of the defence to put its case, as aforesaid, can never, by itself, relieve the prosecution of its duty of establishing the charge against the accused beyond any reasonable doubt.”

23.

Beban untuk membuktikan bahawa SP9 adalah berumur di bawah 18 tahun adalah beban pihak Pendakwaan di sepanjang perbicaraan yang tidak boleh dialihkan kepada pihak Perayu walaupun pihak Perayu tidak membangkitkan apa-apa pertikaian semasa perbicaraan. 14 25.

Berdasarkan faktor-faktor di atas, Mahkamah ini mendapati HMS telah terkhilaf apabila memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan yang SP9 merupakan kanak-kanak di bawah umur 18 tahun tanpa meneliti sebarang keterangan dokumen seperti sijil kelahiran dan/atau kad pengenalan SP9. b) HMS telah tersalah arah dalam pelaksanaan budi bicara apabila perbicaraan diteruskan tanpa peguamcara Perayu

Pada tarikh sambung bicara pada 9 dan 10 haribulan Oktober 2023, Perayu telah memaklum kepada HMS bahawa Peguamcara Perayu telah terkandas di New Zealand akibat ancaman bom di lapangan terbang berkenaan.

Pihak Pendakwaan tidak membantah terhadap penangguhan tersebut dan juga telah berhujah bahawa sekiranya bicara diteruskan, Perayu akan dinafikan hak untuk mewakili Peguam dan sabitan boleh diketepikan sekiranya rayuan dibuat atas prosedur perbicaraan yang tidak teratur.

Seterusnya, HMS telah membenarkan penangguhan pada 09.10.2023 dan mengekalkan tarikh sambung bicara pada 10.10.2023 setelah memerintahkan Peguamcara yang lain dari firma berkenaan hadir.

Namun demikian, pada 10.10.2023, tiada Peguamcara yang mewakili Perayu dan HMS telah memerintahkan sambung bicara terhadap Perayu diteruskan tanpa diwakili Peguamcaranya. 16 31. Di sini HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang apabila memutuskan bahawa: - “Mahkamah berpendapat tiada ketidakadilan dalam prosedur perbicaraan berlaku kerana Mahkamah ini mempunyai kuasa budi bicara untuk membenarkan penangguhan atau tidak dengan melihat kepada fakta dan keadaan sesuatu kes. Di dalam kes ini, penangguhan tidak dibenarkan kerana kes ini telah berlarutan dan perbicaraan akhirnya telah mengambil masa selama 5 tahun dan merupakan kes tertunggak dan perlu dilupuskan.”

Perayu tidak mempertikaikan bahawa pemberian penangguhan adalah budi bicara HMS. Walau bagaimanapun, budi bicara tersebut mesti dilaksanakan mengikut undang-undang. Mahkamah Persekutuan dalam kes Liaw Kwai Wah & Anor v Public Prosecutor [1987] 2 MLJ 69 memutuskan bahawa: - “Maxwell on The Interpretation of Statutes, 12th Ed., at pp. 147–8, under the Heading “The exercise of discretion must be reasonable,” states that— “Even though an act done is ostensibly in execution of a statutory power and within its letter, it will nevertheless be held not to come within the power if done otherwise than honestly and within the spirit of the enactment. A discretion is to be ‘regulated according to known rules of law,’ (Lee v Bude & Torrington Junction Ry Co (1871) LR 6 CP 576 per Willes J. at pp. 580, 581), and not the mere whim or caprice of the person to whom it is entrusted on the assumption that he is discreet … ‘It is true,’ said Lord Greene M.R. in Associated Provincial Picture Houses Ltd v Wednesbury Corporation [1948] 1 KB 223 at p 229), ‘the discretion must be exercised reasonably.’” The principles which should guide the courts in the exercise of the revisionary powers have been clearly set out by Jenkins C.J. in Emperor v Lachiram ILR 28 Bom 533. In that case his Lordship said that “this controlling power of the court is a discretionary power and it must be exercised with regard to all the circumstances of each particular case, anxious attention being given to the said circumstances, which vary greatly.”

Seterusnya dalam kes Suruhanjaya Pilihan Raya & Ors v Kerajaan Negeri Selangor and another appeal [2018] 2 MLJ 322, Mahkamah Rayuan telah memberi pendekatan Mahkamah atasan apabila menilai pelaksanaan budi bicara oleh Mahkamah Bicara: - “[97] There are, therefore, two situations where the exercise of the discretion can be assailed on appeal:

(a) where the discretion has been exercised on a wrong principle and should have been exercised in a contrary way; or

(b) where there has been a miscarriage of justice occasioned by the exercise of the discretion. [98] Other than these two situations, the exercise of the discretion must not ordinarily be disturbed on appeal as the presumption is that the judge has rightly exercised his discretion. For reasons that we have given, and with due respect to the learned judge, we were of the view that he had acted on a wrong principle in allowing the Selangor Government’s application for discovery of the locality code and locality name that was used for the 2003 and 1994 delimitation exercises.”

Perbicaraan yang adil adalah menjadi matlamat utama Sistem Kehakiman di Negara ini. Yang Arif Tengku Maimun CJ (pada ketika itu) dalam kes Yahya Hussein Mohsen Abdulrab v Public Prosecutor [2021] 5 MLJ 811 telah memutuskan: - “[32] It is beyond argument that art 5(1) of the Federal Constitution fundamentally guarantees the right to a fair trial. This is encompassed in the words ‘save in accordance with law’. In other words, it is only through the process of law that a person may be deprived of his life or personal liberty. [34] There is another important case which bears mention, that is, the judgment of the High Court in Public Prosecutor v Choo Chuan Wang [1992] 3 CLJ Rep 329. Not only does the case unequivocally state that art 5(1) of the Federal Constitution recognises the right to a fair trial, but it also explains the general effect of the breach of that right as follows, at p 333 per Edgar Joseph Jr J: - “… It follows that if an accused person can establish a breach of this right then, in the words of Sandhawalia CJ in Madheshwardhari Singh v The State (ibid), he would be entitled to an unconditional release and the charges levelled against him would fall to the ground.” [35] In Lee Kwan Woh v Public Prosecutor [2009] 5 MLJ 301, this court stated thus: - “… However, when the principle is applied to a criminal case, what it means is that an accused has a constitutionally guaranteed right to receive a fair trial by an impartial tribunal and to have a just decision on the facts. If there is an infraction of any of these rights, the accused is entitled to an acquittal.” [36] The above passage although relates to hearings before a fair and impartial tribunal is capable of a wide enough construction to refer to the consequence of a breach of the right of fair trial in the context of a criminal case. The principle in the passage cited is that where an accused person is denied his right to a fair trial, the result of that breach warrantsp an acquittal and discharge.”

Seterusnya, dalam kes Abdul Hadi Ahmad lwn. PP [2014] 2 CLJ 145, Yang Arif Mohd Zawawi Salleh JCA (pada ketika itu) memutuskan sebagaimana berikut: - “[33] … Perbicaraan yang adil adalah menjadi matlamat utama semua sistem kehakiman. Kami bersetuju dengan sentimen yang diungkapkan dalam kes Joseph v. SI Police, 2005 (2) KLT 269; 2005 (1) KLG 559; ILR 2005 (1) Ker 554; seperti berikut:

The concept of fair trial entails familiar triangulation of interests of the accused, the victim and the society. A trial which is primarily aimed at ascertaining truth has to be fair to all concerned. As held by the Supreme Court in Zahira Habibullah Sheikh v. State of Gujarat

Berbalik kepada kes di sini, Perayu menghujahkan bahawa keputusan HMS untuk meneruskan perbicaraan pada 10.10.2023 tanpa kehadiran Peguamcara Perayu telah mengakibatkan suatu ketidakadilan yang nyata dan sekaligus menjejaskan hak Perayu yang dijamin di bawah Perkara 5 Perlembagaan Persekutuan.

Adalah juga dihujahkan bahawa kegagalan Peguamcara Perayu untuk hadir bukanlah disengajakan atau berpunca daripada kecuaian pihak pembelaan, sebaliknya adalah akibat keadaan luar jangkaan iaitu perjalanan beliau ke Malaysia telah disekat oleh kerana ancaman bom di Lapangan Terbangan New Zealand yang menghalang Peguamcara Perayu kembali ke Malaysia. 22 38. Tambahan pula, pada 09.10.2023, Timbalan Pendakwa Raya telah pun menghujahkan kepentingan hak Perayu untuk diwakili Peguamcara. Namun demikian, tindakan HMS untuk meneruskan sambung bicara pada keesokan harinya tanpa sebarang perwakilan guaman telah bercanggah dengan nas undang-undang di atas serta menunjukkan bahawa budi bicara HMS telah dilaksanakan secara tidak munasabah tanpa mengambil kira hak-hak Perayu yang dijamin di bawah Perkara 5 Perlembagaan Persekutuan.

Perayu juga telah berhujah bahawa penekanan semata-mata terhadap faktor kelewatan kes dan status kes yang tertunggak, tanpa mengambil kira hak Perayu merupakan suatu salah arah “misdirection” dalam pelaksanaan budi bicara HMS.

Dalam keadaan ini, jelas wujud situasi kedua seperti yang digariskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Suruhanjaya Pilihan Raya & Ors v Kerajaan Negeri Selangor and another appeal (supra), iaitu kegagalan keadilan “miscarriage of justice” akibat daripada keputusan HMS untuk meneruskan perbicaraan tanpa perwakilan guaman.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini mendapati keseluruhan perbicaraan pada 10.10.2023 telah mencemari hak Perayu yang dijamin di bawah Perkara 5 Perlembagaan Persekutuan. 23 42. Mahkamah ini mendapati lain-lain isu yang dibangkitkan oleh Perayu seperti percanggahan keterangan saksi-saksi adalah tidak material dan tidak menggugatkan kes pendakwaan. HMS juga telah menyatakan bahawa keterangan mangsa (SP9) adalah konsisten, kukuh dan boleh dipercayai.

Atas alasan-alasan yang dinyatakan di atas, keputusan HMS diketepikan dan rayuan dibenarkan. Bertarikh 9 April 2026 t.t. KALYANA KUMAR A/L SOCKALINGAM PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI MUAR JOHOR Bagi pihak Perayu : Nor Shahid bin Abd Malik bersama Haressh A/L Tamilselvan Tetuan Nor Shahid Abd Malik & Associates Bagi pihak Responden : Siti Asmah binti Zainal Ariffin Timbalan Pendakwa Raya Negeri Johor