Charanjit Kaur A/P Sita Singh v Nagamuthu A/L Periasamy (BA-12BNCC-9-07/2024)

Ini adalah rayuan Perayu terhadap keputusan dan perintah Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) yang menolak tuntutan Perayu selepas perbicaraan penuh.

Setelah mendengar hujahan pihak-pihak, meneliti Rekod Rayuan serta membaca hujahan bertulis dan hujahan balas yang difailkan, saya mendapati terdapat salah arah yang material oleh HMS dalam penilaian keterangan dan aplikasi prinsip undang-undang yang berkaitan.

Berdasarkan keseluruhan fakta kes, saya berpendapat bahawa wujud suatu perjanjian pinjaman yang mengikat antara kedua-dua pihak. Kewujudan pertalian kontrak tersebut adalah jelas, termasuk melalui pengakuan Responden dalam pembelaannya. Dengan itu, Responden bertanggungan untuk membuat bayaran balik, dan isu sebenar yang perlu diputuskan hanyalah berkenaan jumlah yang masih terhutang.

Sehubungan itu, saya dapati rayuan ini adalah bermerit. Keputusan dan perintah Mahkamah Sesyen telah diketepikan dan digantikan dengan perintah-perintah sebagaimana yang akan dihuraikan di akhir alasan penghakiman ini.

Responden kini merayu ke Mahkamah Rayuan maka berikut adalah alasan penghakiman penuh saya.

Pertikaian utama antara pihak-pihak adalah sama ada sejumlah wang yang telah diserahkan oleh Perayu kepada Responden adalah bersifat pinjaman persahabatan atau merupakan suntikan modal bagi suatu pelaburan bersama.

Adalah tidak dipertikaikan bahawa pada 12.7.2021, Perayu dan Responden telah menandatangani suatu perjanjian bertulis yang dirujuk sebagai Friendly Loan Agreement (Perjanjian), di mana jumlah pinjaman yang dinyatakan di dalam Perjanjian tersebut adalah sebanyak RM620,000.00. Walau bagaimanapun, jumlah sebenar yang telah diserahkan kepada atau bagi pihak Responden adalah sebanyak RM549,995.00.

Pemindahan wang berjumlah RM549,995.00 tersebut dibuat melalui beberapa transaksi dan pada tempoh yang berbeza, termasuk sebahagiannya sebelum Perjanjian ditandatangani secara formal.

Antara transaksi tersebut adalah satu draf bank berjumlah RM250,000.00 yang dikeluarkan kepada RMP Global Resources Sdn. Bhd., yang dibuat menurut arahan Responden; sejumlah RM49,995.00 yang dimasukkan secara langsung ke dalam akaun Responden melalui beberapa transaksi; serta beberapa bayaran lain berjumlah keseluruhan RM150,000.00, termasuk bayaran yang dibuat melalui JPS Consultancy & Training Sdn. Bhd., sebuah syarikat yang dikaitkan dengan suami Perayu, iaitu Jagindar Singh.

Responden tidak menafikan bahawa beliau telah menerima manfaat daripada keseluruhan jumlah wang tersebut. Walau bagaimanapun, Responden mempertikaikan sifat transaksi berkenaan dan menegaskan bahawa Perjanjian tersebut hanyalah suatu modus operandi atau mekanisme bagi menyalurkan dana sebagai modal pelaburan dalam suatu usaha perniagaan bersama yang melibatkan syarikat beliau, Alpha Heritage (M) Sdn. Bhd., dan syarikat JPS Consultancy & Training Sdn. Bhd.

11.

Sebaliknya, Responden berhujah bahawa bayaran tersebut adalah bayaran “keuntungan” yang kononnya terhasil daripada pelaburan bersama, dan bukannya bayaran balik pinjaman.

Pertikaian antara pihak-pihak menjadi nyata apabila Responden gagal melunaskan baki jumlah RM493,995.00 dalam tempoh 12 bulan sebagaimana yang dipersetujui. Responden memberikan alasan bahawa kegagalan tersebut berpunca daripada pelaburan yang didakwa belum menghasilkan keuntungan atau pulangan yang mencukupi.

Berikutan kegagalan tersebut, Perayu telah memfailkan tindakan di Mahkamah Sesyen bagi menuntut bayaran balik baki jumlah pinjaman, bersama tuntutan faedah serta ganti rugi am dan teladan. Selepas perbicaraan penuh, Mahkamah Sesyen telah menolak tuntutan Perayu.

15.

Perayu gagal membuktikan kewujudan suatu perjanjian pinjaman yang mengikat antara Perayu dan Responden, sama ada secara bertulis atau lisan, yang mewujudkan obligasi undang-undang ke atas Responden untuk membuat bayaran balik.

HMS menerima penjelasan Responden bahawa pemindahan wang yang diterima bukanlah bersifat pinjaman peribadi, sebaliknya berkaitan dengan urusan lain, termasuk bagi tujuan pelaburan atau perniagaan yang melibatkan pihak-pihak atau pihak lain yang berkaitan.

HMS juga berpendapat bahawa bukti dokumentari yang dikemukakan oleh Perayu tidak mencukupi untuk membuktikan secara muktamad bahawa wang tersebut diberikan sebagai pinjaman, khususnya apabila sebahagian transaksi tidak dinyatakan secara jelas sebagai “pinjaman” dalam dokumen atau rekod kewangan.

HMS turut mengambil kira bahawa keterangan saksi-saksi Perayu tidak dapat menyokong tuntutan kewujudan perjanjian pinjaman secara konsisten dan meyakinkan, dan mendapati terdapat keraguan terhadap versi Perayu berhubung tujuan sebenar pemindahan wang tersebut.

Bayaran balik sebahagian wang oleh Responden tidak semestinya membuktikan kewujudan suatu obligasi pinjaman, dan boleh ditafsirkan sebagai pembayaran bagi tujuan lain sebagaimana yang dihujahkan oleh Responden.

Berdasarkan pertimbangan keseluruhan bukti dan keterangan, HMS memutuskan bahawa Perayu gagal membuktikan kesnya atas imbangan kebarangkalian, dan dengan itu telah menolak tuntutan Perayu dengan kos. Isu yang ditimbulkan dalam rayuan

Berdasarkan Memorandum Rayuan, hujahan bertulis dan hujahan balas pihak-pihak, isu-isu yang ditimbulkan untuk penentuan saya dalam rayuan ini boleh dirumuskan seperti berikut:

Sama ada HMS telah tersalah arah dari segi fakta dan undang-undang dalam menilai keterangan keseluruhan, khususnya apabila menolak kewujudan suatu perjanjian pinjaman yang mengikat antara Perayu dan Responden.

Sama ada HMS telah gagal menghargai pengakuan Responden, sama ada secara nyata atau tersirat, termasuk pengakuan dalam pembelaan dan melalui perlakuan atau tindakan Responden sendiri, yang menunjukkan kewujudan pertalian kontrak dan obligasi untuk membuat bayaran balik.

Sama ada HMS telah tersalah arah dalam menilai bukti pemindahan wang kepada Responden, termasuk kegagalan menilai keterangan saksi dan dokumen secara keseluruhan, serta meletakkan penekanan yang tidak wajar kepada ketiadaan pernyataan “pinjaman” secara langsung dalam sebahagian transaksi.

Sama ada HMS telah tersalah guna atau tersalah tafsir prinsip undang-undang berkaitan beban dan standard pembuktian di bawah Akta Keterangan 1950, khususnya apabila menilai kekuatan probatif bukti Perayu berbanding pembelaan Responden.

Seterusnya sama ada HMS telah melakukan kekhilafan apabila menerima penjelasan Responden bahawa bayaran balik sebahagian wang tidak membuktikan kewujudan pinjaman, tanpa menilai implikasi undang-undang perlakuan tersebut dalam konteks keseluruhan fakta kes.

Akhir sekali, sama ada dapatan HMS, secara keseluruhan, adalah dapatan yang selamat dan disokong oleh keterangan, atau sebaliknya merupakan dapatan yang jelas bertentangan dengan bukti sehingga mewajarkan campur tangan Mahkamah ini. Asas campur tangan rayuan

Prinsip bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak seharusnya sewenang-wenangnya campur tangan terhadap dapatan fakta mahkamah bicara adalah suatu prinsip yang telah lama mantap. Namun, prinsip tersebut tertakluk kepada pengecualian yang jelas dan terhad, seperti yang dihuraikan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Gan Yook Chin & Anor v Lee Ing Chin & Ors (2004) 4 MLJ 1, yang memutuskan bahawa Mahkamah Rayuan boleh campur tangan terhadap dapatan fakta sekiranya dapatan tersebut dibuat melalui salah arah, kesilapan prinsip undang-undang, atau apabila dapatan tersebut jelas bertentangan dengan keterangan yang ada. Mahkamah turut menegaskan bahawa kegagalan mahkamah bicara menilai keseluruhan bukti secara menyeluruh merupakan satu salah arah yang membenarkan campur tangan.

Prinsip yang sama ditegaskan dalam Syarikat Perumahan Pegawai Kerajaan Sdn Bhd v Ahmad bin Saad (2013) 2 MLJ 257, di mana Mahkamah menyatakan bahawa campur tangan adalah wajar apabila dapatan mahkamah bicara tidak disokong oleh bukti material atau apabila mahkamah tersebut gagal mengambil kira keterangan yang relevan dan penting kepada isu yang diputuskan.

Selanjutnya, dalam Allied Capital Sdn Bhd v Mohd Latiff bin Shah Mohd (2012) 1 MLJ 482, telah diputuskan bahawa kesilapan dalam pendekatan menilai keterangan, termasuk salah guna prinsip undang-undang yang terpakai, merupakan suatu salah arah yang material dan membolehkan Mahkamah Rayuan membetulkan dapatan tersebut demi keadilan.

Prinsip-prinsip ini menunjukkan bahawa walaupun Mahkamah yang mendengar rayuan menghormati dapatan fakta mahkamah bicara, kewajipan saya untuk campur tangan akan timbul apabila dapatan tersebut tidak lagi selamat untuk dikekalkan dari sudut undang-undang dan keadilan. Analisa dan Dapatan Mahkamah

Dalam mempertimbangkan rayuan ini, saya telah merujuk dan meneliti hujahan Perayu secara terperinci dengan mengambil kira cara hujahan tersebut dikemukakan, iaitu berdasarkan pengenalpastian point of issues yang sebenar, keterangan dan bukti (evidential) yang dikemukakan, serta pengakuan (admission) yang dibuat oleh Responden sama ada dalam pliding mahupun melalui perlakuannya.

Saya berpuas hati bahawa pendekatan tersebut telah menzahirkan isu sebenar yang perlu diputuskan, khususnya berhubung kewujudan obligasi bayaran balik yang timbul daripada penerimaan wang yang diakui serta bayaran balik separa yang tidak dipertikaikan.

Setelah menimbang keseluruhan hujahan tersebut bersama Rekod Rayuan, saya menerima hujahan Perayu dan mendapati bahawa pendekatan yang diambil oleh HMS telah tersasar daripada isu sebenar dan gagal menghargai implikasi undang-undang yang timbul daripada keterangan dan pengakuan yang ada.

Pihak Responden pula berhujah bahawa walaupun suatu Friendly Loan Agreement telah ditandatangani oleh pihak-pihak, transaksi yang dipertikaikan sebenarnya tidak diniatkan sebagai suatu pinjaman yang mengikat, sebaliknya merupakan suatu pengaturan pelaburan atau suntikan modal bagi usaha perniagaan bersama.

Responden seterusnya berhujah bahawa perjanjian tersebut hanyalah bersifat modus operandi atau mekanisme dokumentasi semata-mata, dan bahawa bayaran balik separa yang dibuat adalah merujuk kepada pulangan keuntungan dan bukannya bayaran balik hutang.

Responden juga menegaskan bahawa Mahkamah perlu menilai niat sebenar pihak-pihak berdasarkan keseluruhan latar belakang transaksi dan bukan semata-mata bergantung kepada istilah yang digunakan dalam perjanjian bertulis.

Walau bagaimanapun, setelah meneliti hujahan Responden tersebut bersama keseluruhan keterangan, saya tidak dapat menerima pengataan-pengataan tersebut. Hujahan bahawa perjanjian tersebut hanyalah suatu modus operandi atau bahawa transaksi tersebut bersifat pelaburan tidak disokong oleh pliding yang konsisten, keterangan dokumentari, mahupun perlakuan pihak-pihak sendiri.

Sebaliknya, kewujudan perjanjian bertulis yang menyebut obligasi bayaran balik, pengakuan penerimaan wang, serta bayaran balik separa yang tidak dipertikaikan adalah lebih selaras dengan kewujudan suatu obligasi pinjaman.

Dalam keadaan ini, hujahan Responden bahawa transaksi tersebut bersifat pelaburan tidak dapat menewaskan keterangan dan pengakuan yang ada. Wujud suatu Perjanjian Pinjaman yang mengikat?

Isu teras dalam rayuan ini adalah sama ada, berdasarkan keseluruhan keterangan, adakah wujud suatu perjanjian pinjaman yang mengikat antara Perayu dan Responden. HMS telah memutuskan bahawa Perayu gagal membuktikan kewujudan perjanjian tersebut.

Dalam menilai isu ini, saya berpandangan bahawa kewujudan suatu kontrak pinjaman tidak semestinya bergantung kepada kewujudan suatu perjanjian bertulis yang lengkap atau penggunaan istilah tertentu semata-mata. Sebagaimana yang ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Tan Swee Hoe Co Ltd v Ali Hussain Bros [1980] 2 MLJ 16, persoalan utama ialah sama ada, berdasarkan imbangan kebarangkalian, wang tersebut telah diberikan dan diterima dengan kefahaman bahawa ia merupakan suatu pinjaman yang membawa obligasi untuk dibayar balik. Prinsip ini selanjutnya diperkukuhkan dalam Boustead Trading (1985) Sdn Bhd v Arab-Malaysian Merchant Bank Bhd [1995] 3 MLJ 331, di mana Mahkamah menegaskan bahawa niat dan perlakuan pihak-pihak, serta substans transaksi, adalah lebih utama daripada bentuk atau label perjanjian dalam menentukan kewujudan obligasi kontraktual.

Berdasarkan Rekod Rayuan dan keterangan yang dikemukakan, adalah tidak dipertikaikan bahawa sejumlah wang telah dipindahkan daripada Perayu kepada Responden dalam beberapa transaksi. Responden sendiri tidak menafikan penerimaan wang tersebut. Penafian Responden hanyalah berhubung sifat transaksi tersebut, bukan kewujudan pemindahan wang.

Yang lebih penting, saya bersetuju dengan Perayu bahawa kewujudan pertalian kontrak antara pihak-pihak adalah jelas, antaranya melalui pernyataan Responden dalam pembelaannya sendiri. Prinsip bahawa fakta yang diakui dalam pliding mengikat pihak yang membuat pengakuan tersebut telah ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Sinnaiyah & Sons Sdn Bhd v Damai Setia Sdn Bhd [2015] 7

1.

Walaupun Responden cuba mencirikan transaksi berkenaan sebagai berkaitan pelaburan atau urusan lain, saya dapati, kandungan pembelaan tersebut, apabila dibaca secara keseluruhan, menunjukkan pengakuan bahawa wang telah diterima daripada Perayu. Sepertimana ditegaskan dalam Kerajaan Malaysia v Lay Kee Tee & Ors [2009] 1 MLJ 1, pengakuan tidak perlu dinyatakan secara eksplisit tetapi boleh disimpulkan daripada keseluruhan pliding dan perlakuan pihak. Dalam keadaan ini, pengakuan tersebut, pada pandangan saya, mewujudkan suatu hubungan kewangan yang membawa bersamanya tanggungan undang-undang.

Saya juga mendapati bahawa HMS telah tersalah arah apabila menilai pembelaan Responden secara terpisah-pisah (piecemeal) dan terlalu literal, tanpa menghargai implikasi undang-undang yang timbul daripada pengakuan penerimaan wang dan hubungan transaksi antara pihak-pihak.

Pendekatan sedemikian adalah bertentangan dengan prinsip yang ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Ng Hoo Kui & Anor v Wendy Tan [2019] 1 MLJ 107, bahawa keterangan dan pliding tidak boleh dinilai secara berasingan atau terpecah-pecah (piecemeal) sebaliknya mestilah dibaca dan dinilai secara keseluruhan bagi menentukan substans sebenar pertikaian.

Saya juga mendapati terdapat bukti yang jelas bahawa sejumlah wang telah berpindah kepada Responden, sama ada secara langsung atau melalui kaedah dan saluran yang dipersetujui. Walaupun sebahagian transaksi tidak dinyatakan secara langsung sebagai “pinjaman”, ketiadaan label sedemikian tidak menafikan realiti bahawa wang tersebut telah diterima oleh Responden.

Pendekatan HMS yang meletakkan penekanan berlebihan kepada bentuk atau deskripsi transaksi, tanpa menilai keterangan secara keseluruhan, pada pandangan saya, merupakan satu salah arah. Adalah undang-undang mantap bahawa Mahkamah perlu menilai dan meneliti ciri-ciri (substance) transaksi dan perlakuan pihak-pihak dan bukan semata-mata istilah yang digunakan.

Prinsip ini telah ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Boustead Trading (1985) Sdn Bhd v Arab-Malaysian Merchant Bank Bhd [1995] 3 MLJ 331, bahawa penentuan kewujudan obligasi undang-undang hendaklah dibuat berdasarkan realiti dan niat transaksi, dan bukan bentuk luaran semata-mata.

Tambahan pula, adalah tidak dipertikaikan bahawa Responden telah membuat bayaran balik sebahagian daripada wang yang diterima. Walaupun Responden berhujah bahawa bayaran tersebut adalah bagi tujuan lain, saya berpendapat bahawa perlakuan tersebut, apabila dinilai bersama keseluruhan keterangan, adalah lebih konsisten dengan kewujudan suatu obligasi bayaran balik berbanding penjelasan alternatif yang dikemukakan. Kegagalan Membayar Balik dan Pelanggaran Perjanjian

Dengan kewujudan perjanjian pinjaman yang mengikat, Responden adalah bertanggungan untuk membuat bayaran balik. Fakta bahawa Responden gagal menyelesaikan bayaran balik penuh terhadap jumlah wang yang diterima tidak dipertikaikan.

Oleh itu, saya mendapati bahawa kegagalan Responden untuk membayar balik jumlah yang masih terhutang merupakan suatu kemungkiran terhadap perjanjian pinjaman tersebut.

Maka, saya juga bersetuju dengan hujahan bahawa isu yang sebenar dan relevan dalam kes ini bukanlah lebih menjurus kepada sama ada Responden bertanggungan, kerana ianya adalah tidak dinafikan tetapi sebenarnya berkenaan jumlah yang sepatutnya dibayar balik.

Berdasarkan analisis di atas, saya berpuas hati bahawa HMS telah melakukan kekhilafan dan salah arah yang material dalam menilai keterangan serta dalam mengguna pakai prinsip undang-undang yang berkaitan. Dapatan HMS bahawa Perayu gagal membuktikan kewujudan perjanjian pinjaman adalah dapatan yang tidak disokong oleh keterangan keseluruhan.

Dalam keadaan sedemikian, dan selaras dengan prinsip campur tangan Mahkamah yang mendengar rayuan, saya berpandangan bahawa campur tangan adalah bukan sahaja wajar tetapi perlu bagi mengelakkan ketidakadilan.

Berdasarkan Rekod Rayuan dan keterangan dokumentari yang tidak dipertikaikan, saya berpuas hati bahawa Perayu telah memindahkan kepada Responden sejumlah wang keseluruhan sebanyak RM549,995.00 dalam beberapa transaksi yang dibuat dalam tempoh berkaitan. Jumlah ini adalah selaras dengan keterangan saksi Perayu serta dokumen pemindahan wang yang dikemukakan semasa perbicaraan.

Responden tidak menafikan bahawa beliau telah menerima sejumlah wang tersebut. Pertikaian Responden hanyalah berhubung sifat transaksi dan bukan terhadap jumlah keseluruhan wang yang telah diterima. Dalam keadaan sedemikian, saya menerima bahawa jumlah RM549,995.00 merupakan jumlah pinjaman yang telah diserahkan kepada Responden.

Saya seterusnya mengambil kira fakta yang tidak dipertikaikan bahawa Responden telah membuat bayaran balik sebahagian daripada jumlah pinjaman tersebut, iaitu sebanyak RM56,000.00. Bayaran balik ini turut disokong oleh bukti dokumentari dan diakui oleh kedua-dua pihak.

Oleh itu, setelah mengambil kira jumlah bayaran balik yang telah dibuat, baki jumlah pinjaman yang masih terhutang kepada Perayu adalah sebanyak RM493,995.00.

Sebagai tambahan, saya juga mendapati bahawa HMS telah tersalah arah apabila gagal menilai isu kuantum secara teratur, khususnya dengan tidak membezakan antara persoalan liabiliti dan persoalan kuantum, sedangkan bukti berhubung penerimaan wang dan bayaran balik sebahagian adalah jelas dan tidak dipertikaikan. Kegagalan untuk mengenal pasti dan menganalisis isu-isu yang berbeza secara berperingkat sedemikian merupakan satu salah arah, sepertimana yang ditegaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Gan Yook Chin & Anor v Lee Ing Chin & Ors [2004] 4 MLJ 1, dan membuka ruang kepada campur tangan Mahkamah Rayuan.

Dalam keadaan ini, saya berpuas hati bahawa tuntutan Perayu bagi jumlah RM493,995.00 adalah terbukti atas imbangan kebarangkalian dan merupakan jumlah yang wajar untuk diberikan sebagai bayaran balik baki pinjaman.

Berdasarkan keseluruhan alasan yang telah dihuraikan di atas, saya berpuas hati bahawa berdasarkan imbangan kebarangkalian, wujud suatu perjanjian pinjaman yang mengikat antara Perayu dan Responden, bahawa Responden telah menerima sejumlah wang di bawah perjanjian tersebut, dan bahawa Responden telah gagal melunaskan bayaran balik sepenuhnya, sekali gus telah mungkir obligasinya.

Sehubungan itu, rayuan ini adalah bermerit dan dengan ini dibenarkan dengan kos. Keputusan dan perintah Mahkamah Sesyen dengan ini diketepikan.

Mahkamah ini seterusnya memasukkan penghakiman memihak kepada Perayu seperti berikut:

Responden diperintahkan membayar kepada Perayu jumlah sebanyak RM493,995.00 sebagaimana yang dituntut di bawah prayer (a) Penyata Tuntutan;

Faedah ke atas jumlah tersebut diberikan sebagaimana yang dituntut dalam prayer (d) dan (e) Penyata Tuntutan;

Tuntutan Perayu bagi ganti rugi am adalah dengan ini ditolak.

Kos rayuan ini dibenarkan kepada Perayu dan ditaksirkan sebanyak RM8,000.00, tertakluk kepada alokatur. Bertarikh: 22 Disember 2025 ~signed~ (NOOR HAYATI BINTI HAJI MAT) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA SHAH ALAM, SELANGOR Peguam bagi pihak Perayu : Kelvin Shaun Row Tetuan Calvin Shaun & Co. Peguam bagi pihak Responden: Sanwant Singh bersama dengan Siti Nor Arifiyah binti Subahudin