Che Azian @ Zulazli Bin Che Iberahim v Pendakwa Raya (DA-42JSKS-3-05/2025)

Perayu telah dituduh di Mahkamah Sesyen Pasir Mas dengan satu pertuduhan seperti berikut: “Bahawa kamu pada 24/04/2020 jam lebih kurang 11.30 pagi bertempat di dalam bilik rumah tanpa nombor Kg. Banggol Kulim, di dalam Daerah Machang, di dalam Negeri Kelantan, telah merogol anak tiri kamu nama: XXXXXXXXXXXXXXXXXX, No KPT XXXXXX-XX-XXXX (11 tahun 02 bulan semasa kejadian) yang mana perhubungan kamu dengannya adalah tidak dibenarkan di bawah undang-undang, hukum agama, adat atau kebiasaan untuk berkahwin dengannya, oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 376(B)(1) Kanun Keseksaan.” Hukuman Seksyen 376(B)(1) Kanun Keseksaan: Pemenjaraan selama tempoh tidak kurang 10 tahun dan tidak lebih daripada tiga puluh tahun dan hendaklah juga dihukum dengan sebatan.

Di akhir kes pendakwaan, hakim perbicaraan telah melepaskan dan membebaskan perayu tanpa dipanggil untuk membela diri. Pihak pendakwaan telah merayu ke Mahkamah Tinggi dan Mahkamah Tinggi telah mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap tertuduh dan telah S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ membenarkan rayuan pihak pendakwaan lalu memerintahkan agar perayu dipanggil membela diri.

Di akhir kes pembelaan, hakim perbicaraan telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes terhadap perayu melampaui keraguan yang munasabah dan telah mensabitkan perayu dan menjatuhi perayu hukuman pemenjaraan selama 15 tahun dari tarikh sabitan 30.04.2025 dan 3 sebatan. Tidak berpuas hati dengan keputusan hakim perbicaraan tersebut, perayu telah merayu ke Mahkamah ini terhadap sabitan dan hukuman.

Setelah meneliti rekod rayuan serta hujahan dan autoriti kedua-dua pihak, Mahkamah ini mendapati tiada merit dalam rayuan perayu dan Mahkamah ini telah menolak rayuan perayu. Perayu selanjutnya merayu ke Mahkamah Rayuan. Kes Pendakwaan.

Pada 23.11.2020, SP1 (Mangsa/Pengadu) telah membuat laporan polis bahawa beliau telah dirogol oleh bapa tirinya iaitu perayu pada 24.4.2020 jam lebih kurang 11.30 pagi semasa berada di rumah ibu kepada ayah tirinya itu di Kg. Banggol Kulim, Machang, Kelantan. Beliau menyatakan, semasa kejadian itu, adik kandungnya iaitu SP2 turut berada dan melihat kejadian itu dan telah menangis. S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ

SP2 juga telah mengesahkan di Mahkamah bahawa kakaknya iaitu SP1 telah dirogol oleh perayu semasa mereka berada di rumah ibu kepada ayah tirinya itu.

SP4 iaitu Pegawai Perubatan di HRPZ menyatakan bahawa beliau telah memeriksa SP1 pada 24.11.2020 semasa beliau bertugas di Hospital Kuala Krai. SP1 memberitahu kepada beliau bahawa SP1 telah dirogol oleh bapa tirinya pada bulan April hingga Oktober pada tahun yang sama. Hasil pemeriksaan SP4 ke atas SP1, SP4 mengesahkan terdapatnya koyakan lama pada selaput dara pada jam 3 dan 6. SP4 juga menyatakan bahawa koyakan lama yang terjadi itu terhasilnya daripada kemasukan benda tumpul dan koyakan lama itu telah terjadi lebih daripada 72 jam. Mengambil kira SP1 mengadukan bahawa beliau telah dirogol pada bulan April hingga Oktober, dan pemeriksaan pada selaput dara mangsa hanya dibuat pada November 2020, maka SP4 berpendapat sejarah yang pesakit/SP1 berikan adalah konsisten dengan kejadian rogol. Kes Pembelaan.

Pembelaan utama perayu adalah bahawa dia tidak pergi ke rumah tempat kejadian pada tarikh 24.4.2020 tersebut kerana dia berada di rumah ibu mentuanya di Jeli. S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ Ringkasan Hujahan Perayu.

Pihak perayu telah mendasarkan rayuannya kepada 3 perkara atau isu utama seperti berikut: i) Kredibiliti mangsa (SP1); ii) Pembelaan alibi; dan iii) Anggapan bertentangan menurut s. 114(g) Akta Keterangan.

Berkenaan isu pertama, peguam perayu yang bijaksana menghujahkan bahawa keterangan mangsa (SP1) adalah tidak kredibel dan tidak boleh dipercayai kerana dia memberi keterangan yang bercanggah semasa dalam perbicaraan dengan keterangannya yang direkodkan dalam laporan polis yang dibuat oleh SP1 iaitu ekshibit P1.

Secara khususnya, percanggahan keterangan SP1 yang dihujahkan oleh peguam perayu adalah berkenaan kehadiran SP2 iaitu adik mangsa di tempat kejadian yang tidak dinyatakan dalam laporan polis yang dibuat oleh SP1 namun semasa memberi keterangan dalam Mahkamah perbicaraan, SP1 mengatakan bahawa SP2 juga turut berada di tempat kejadian.

Atas dasar itu, peguam perayu menghujahkan bahawa keterangan SP1 tidak patut dipercayai oleh mahkamah perbicaraan dan tanpa keterangan SP1 maka pihak pendakwaan telah gagal membuktikan pertuduhan terhadap perayu. S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ Analisis dan dapatan Mahkamah Tinggi berkenaan isu pertama.

Bagi isu pertama ini, setelah meneliti keterangan SP1, Mahkamah ini mendapati bahawa keterangan yang dikatakan bercanggah adalah berkenaan kewujudan SP2 yang dikatakan hanya timbul semasa SP1 memberi keterangan di Mahkamah tetapi tidak dinyatakan kewujudan SP2 dalam laporan polis SP1 iaitu ekshibit

Berkenaan isu percanggahan keterangan SP1 ini, Mahkamah ini mendapati bahawa percanggahan atau perbezaan dalam sesuatu keterangan dalam mana-mana kes adalah tidak dapat dielakkan. Sepertimana yang diputuskan dalam kes De Silva v. PP [1964] CLJU 32; [1964] 1 LNS 32, Gill J telah mengatakan seperti berikut: “Discrepancies and contradiction there will always be in any case. In considering them what the court has to decide is whether they are of such a nature to discredit the witness entirely and render the whole of his evidence worthless and untrustworthy.”

Begitu juga dalam kes Pie Bin Chin v. PP [1983] CLJU 70; [1985] 1 MLJ 234, dimana Mahkamah mengatakan bahawa dalam mana-mana keterangan saksi sudah tentu akan terdapat percanggahan dan perbezaan tetapi perbezaan dan percanggahan tersebut tidak semestinya menyebabkan keseluruhan keterangan seseorang saksi itu harus ditolak keseluruhannya. S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ

Berdasarkan kedua-dua kes di atas, Mahkamah ini berpendapat bahawa dalam menangani perbezaan atau percanggahan keterangan seseorang saksi, Mahkamah harus meneliti secara halus dan mengenalpasti dari segi apakah keterangan yang dikatakan berbeza atau bercanggah tersebut. Adakah perbezaan atau percanggahan tersebut berkenaan isu pokok atau ia hanya berkenaan isu-isu sampingan yang tidak begitu material kepada fakta dalam isu sesuatu kes yang dibicarakan tersebut.

Dalam kes ini, SP1 mengatakan kejadian berlaku pada 24.4.2020 dan beberapa kejadian lain sehingga bulan Oktober 2020. SP1 mengingati tarikh 24.4.2020 secara khusus kerana ia hari cuti sekolah dan sebab tarikh tersebut hampir dengan tarikh hari jadi adik SP1.

Semasa kejadian, SP1 baru berumur 11 tahun lebih dan semasa memberi keterangan pula SP1 telah berusia 13 tahun. Perbezaan keterangan SP1 dalam mahkamah dan dalam P1 adalah berkenaan kewujudan SP2 di tempat kejadian. Namun berkenaan rentetan kejadian rogol itu sendiri yang berlaku ke atas dirinya, tiada sebarang percanggahan atau perbezaan keterangan. SP1 boleh menceritakan secara terperinci dalam ekshibit P1 dan juga dalam keterangannya di Mahkamah berkenaan perbuatan perayu ke atas dirinya bermula dari perayu membuka pakaian SP1 secara paksa sehinggalah memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP1 dan mengeluarkan air mani atas badan SP1. S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ

Mahkamah ini mendapati keterangan SP1 dalam Mahkamah dan dalam laporan polisnya ekshibit P1 adalah secara terperinci yang tidak mungkin boleh direka oleh kanak-kanak jika dia sendiri tidak melalui pengalaman tersebut.

Oleh itu, walaupun terdapat perbezaan dalam keterangan SP1 berkenaan hal-hal sampingan, namun berkenaan kejadian rogol yang berlaku ke atasnya, keterangan SP1 sebagai seorang kanak-kanak masih kredibel dan boleh diterima sebagai keterangan yang meyakinkan.

Berkenaan isu kedua pula, peguam perayu yang bijaksana menghujahkan bahawa perayu telah tidak diterangkan haknya untuk memasukkan pembelaan alibi oleh Mahkamah perbicaraan lebih-lebih lagi di awal perbicaraan perayu tidak diwakili peguam. Oleh itu hak perayu untuk memasukkan pembelaan alibi telah terjejas dan perayu telah diprejudiskan. Analisis dan dapatan Mahkamah Tinggi berkenaan isu kedua.

Walaupun pada awalnya tiada sebarang catitan dalam nota keterangan berkenaan Mahkamah bicara telah memberitahu perayu akan haknya untuk memasukkan pembelaan alibi namun pihak pendakwaan telah memperakui dan menerima pembelaan alibi perayu walaupun secara lisan melalui soalan yang ditanya oleh perayu kepada SP1. S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ

Mahkamah perbicaraan juga telah kemudiannya menerima notis alibi bertulis daripada peguam perayu dan membenarkan saksi alibi perayu iaitu SD2 untuk memberi keterangan. Oleh itu hak perayu untuk kemukakan pembelaan alibi telah tidak dinafikan oleh Mahkamah perbicaraan.

Mahkamah ini selanjutnya mendapati bahawa saksi alibi perayu iaitu SD2 yang telah dipanggil untuk memberikan keterangan pembelaan bukanlah sebenar-benarnya seorang saksi alibi. Ini adalah kerana perayu dalam keterangannya memberitahu bahawa pada tarikh kejadian iaitu pada 24.4.2020 tersebut perayu tidak berada di rumah ibunya di Kg. Banggol Kulim, Machang Kelantan (tempat kejadian) tetapi perayu berada di rumah ibu mentuanya di Jeli. Jadi saksi alibi yang patut dipanggil adalah mana-mana orang yang berada bersama perayu di rumah ibu mentua perayu di Jeli pada 24.4.2020 tersebut.

Sebaliknya saksi yang dipanggil ialah SD2 yang tidak berada di rumah ibu mentua perayu di Jeli pada 24.4.2020. Pada masa kejadian, SD2 berada di rumahnya yang juga di Kg. Banggol Kulim, Machang dalam jarak antara 20 ke 30 meter dari rumah ibu perayu (tempat kejadian).

Dalam keterangannya, SD2 hanya mengatakan bahawa dia yakin perayu ada pergi ke Jeli pada tarikh tersebut. Bagi Mahkamah, ini hanya sangkaan SD2 semata-mata kerana SD2 tidak berada di rumah mentua perayu pada tarikh tersebut. S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ

Hanya perayu sahaja yang tahu kenapa tiada seorangpun dari kalangan keluarga mentuanya yang berada di Jeli itu tidak dipanggil sebagai saksi alibi sebaliknya SD2 yang tidak berada di sana yang dipanggil. Oleh itu pembelaan alibi perayu adalah tidak dibuktikan.

Akhir sekali berkenaan isu ketiga, peguam perayu yang bijaksana menghujahkan bahawa kegagalan pihak pendakwaan memanggil nenek saudara dan emak sepupu mangsa (SP1) untuk memberi keterangan telah menimbulkan satu anggapan bertentangan menurut s.114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap kes pendakwaan. Peguam perayu juga menghujahkan bahawa Jika nenek saudara dan emak sepupu SP1 dipanggil, ia mungkin boleh menyokong keterangan SP1. Analisis dan dapatan Mahkamah Tinggi berkenaan isu ketiga.

Berkenaan isu ketiga ini, pertamanya Mahkamah ni berpendapat bahawa adalah menjadi prerogatif pihak pendakwaan untuk memanggil mana-mana saksi atau untuk tidak memanggil mana-mana saksi untuk membuktikan kesnya. Mahkamah dan pihak pembelaan tidak boleh menetapkan atau menentukan bagaimana pihak pendakwaan harus mengendalikan dan membuktikan kesnya. Pihak pendakwaan menanggung risiko jika tersalah memanggil atau tersalah tidak memanggil saksi-saksi yang berkenaan.

Berkenaan nenek saudara dan emak sepupu mangsa dalam kes ini yang tidak dipanggil memberi keterangan, Mahkamah ini berpendapat bahawa daripada keterangan yang ada, tiada S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ sebarang keterangan yang mengatakan bahawa nenek saudara dan emak sepupu mangsa berada di tempat kejadian dan menyaksikan kejadian tersebut. Jika pun mereka berdua mengetahui berkenaan kejadian tersebut, ia adalah hasil dari maklumat atau cerita yang disampaikan oleh mangsa sendiri. Sudah tentu maklumat yang ada pada nenek saudara dan emak sepupu mangsa bukanlah satu keterangan bebas yang boleh menyokong keterangan SP1 secara material. Jika mereka dipanggil untuk memberi keterangan sekalipun, keterangan mereka hanyalah satu “siaran ulangan” berkenaan cerita yang telah diceritakan oleh SP1 kepada mereka semata-mata.

Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat bahawa kegagalan untuk memanggil nenek saudara dan emak sepupu mangsa tidak boleh menimbulkan anggapan bertentangan di bawah s. 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap kes pendakwaan. Rayuan terhadap hukuman.

Berkenaan hukuman pula, walaupun tempoh hukuman ada disentuh dalam petisyen rayuan perayu, namun peguam perayu yang bijaksana tidak menghujahkan berkenaan isu tersebut.

Berdasarkan alasan-alasan yang telah dinyatakan di atas, Mahkamah ini mendapati tiada merit dalam rayuan perayu. Mahkamah ini juga mendapati hukuman pemenjaraan selama 15 S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ tahun dan 3 sebatan yang dijatuhkan oleh hakim perbicaraan juga adalah adil dan munasabah dalam keadaan kes ini.

Oleh itu Mahkamah ini menolak rayuan perayu dan mengekalkan sabitan dan hukuman Hakim perbicaraan yang bijaksana.

Atas permohonan lisan perayu, Mahkamah ini membenarkan perlaksanaan hukuman digantung sementara menunggu rayuan perayu ke Mahkamah Rayuan didengar dan diputuskan. Alasan Penghakiman ini disediakan pada 04.03.2026. ……………………………….. MOHD ROSLI BIN YUSOFF Hakim Mahkamah Tinggi (2) Kota Bharu Kelantan Darul Naim Peguam Perayu: Wan Norfarhan Liyana Binti Wan Baharunddin, Tetuan Farhan Liyana & Co, PT 474 Tingkat 2, Blok K Jalan Kota Jelasin 8/1, Bandar Baru Tunjong, 16010 Kota Bharu, Kelantan. S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ Peguam Responden: TPR Nik Nur Adila Binti Mat Zaidan, Timbalan Pendakwa Raya, Pejabat Pendakwaan Negeri Kelantan, AG-3-03-06, Al-Waqah @ Tunjong, Tingkat 3, Bangunan H Elite Design, 16010 Kota Bharu, Kelantan. S/N nbEwJq9obUim/IhgBmDtzQ