CHEW HWEE LEN v Pendakwa Raya (JA-44-42-10/2025)

- (g) untuk membela Pemohon dan mencabar saksi-saksi Pendakwaan semasa pemeriksaan balas; [3] Dalam membantah permohonan ini Responden telah mengemukakan alasan berikut:- a. Pemohon diberikan peluang untuk mengemukakan kes mereka pada peringkat Pembelaan namun ianya tidak pernah dikemukakan pada ketika itu dan adalah satu isu baharu; b. Hakim mahkamah sesyen telah membuat keputusan sabitan setelah mendengar saksi-saksi kedua-dua pihak dan dokumen-dokumen yang dikemukakan sepanjang perbicaraan; S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg c. Pemohon tidak mengemukakan alasan-alasan yang kukuh untuk menyokong permohonan untuk mengemukakan keterangan baharu; d. Sebahagian daripada dokumen yang dipohon adalah berkaitan pengadu yang lain dan tidak relevan kepada tindakan ini; e. Pendakwaan telah membuktikan kes mereka melalui dokumen serta saksi yang material dimana akhirnya mahkamah telah menerima versi Pendakwaan dan mensabitkan Pemohon; f. Daripada dokumen yang ingin dikemukakan sebagai keterangan baharu:- i) 1 - tidak pernah dipohon oleh Pemohon; ii) 4 - telahpun dikemukakan semasa perbicaraan di mahkamah rendah dah terdapat dalam rekod rayuan; iii) 5 - tidak relevan kepada tindakan ini. [4] Semasa perbicaraan pada 27.02.2026, pihak Responden telah bersetuju membekalkan dokumen yang terdapat pada usul 1A namun membantah ianya dikemukakan sebagai keterangan baharu. Mahkamah merekodkan persetujuan pembekalan dokumen sebagai perintah yang dipohon secara persetujuan. S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg Undang-Undang Penzahiran Dokumen s.51A KTJ Oleh Pendakwaan [5] Persoalan yang timbul adalah apakah yang perlu dibekalkan oleh pihak Pendakwaan semasa pertuduhan dan semasa membentangkan kes mereka selaras dengan s.51A KTJ? S.51A-Penghantaran serah dokumen tertentu S.51A. (1) Pihak pendakwaan hendaklah sebelum permulaan perbicaraan menghantar serah kepada tertuduh dokumen yang berikut:

suatu salinan maklumat yang dibuat di bawah seksyen 107 yang berhubungan dengan pelakuan kesalahan yang baginya tertuduh dipertuduh, jika ada;

suatu salinan apa-apa dokumen yang akan dikemukakan sebagai sebahagian daripada keterangan bagi pihak pendakwaan; dan

suatu pernyataan fakta bertulis yang memihak kepada pembelaan tertuduh yang ditandatangani oleh Pendakwa Raya atau mana-mana orang yang menjalankan pendakwaan itu. S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg [6] Manakala peruntukan s.107 adalah seperti berikut:- S.107 Maklumat bagi kesalahan s.107. (1) Tiap-tiap maklumat yang berhubungan dengan pelakuan sesuatu kesalahan, jika diberikan secara lisan kepada seseorang pegawai yang menjaga sesuatu balai polis, hendaklah diubah ke dalam bentuk bertulis olehnya atau di bawah arahannya dan dibacakan kepada pemberi maklumat itu. [7] Persoalan seterusnya: Apa yang boleh dilakukan sekiranya penyerahan dokumen menurut s.107 tidak dilakukan? Jawapannya terdapat dalam s.107A. S.107A Laporan mengenai status penyiasatan 107A

Mana-mana orang yang telah memberikan maklumat di bawah seksyen 107 boleh meminta suatu laporan mengenai status penyiasatan bagi kesalahan yang diadukan dalam maklumatnya daripada pegawai yang menjaga sesuatu balai polis yang maklumat itu telah diberikan olehnya. [8] Dalam meneliti seksyen 51A KTJ, Mahkamah ini berpendapat bahawa kewajipan statutori yang dikenakan ke atas pihak pendakwaan untuk menyerahkan dokumen pra-perbicaraan tidak melebihi apa yang diperuntukkan secara nyata di bawah perenggan (a) hingga (c) seksyen 51A(1) KTJ. Tanggungjawab di bawah seksyen 51A tidak seharusnya ditafsirkan sebagai mengenakan kewajipan ke atas pihak pendakwaan untuk S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg membekalkan pihak pembelaan dengan semua dokumen yang mungkin diperlukan bagi penyediaan pembelaan. [9] Berhubung dengan dokumen pra-perbicaraan yang memihak kepada pihak pembelaan, adalah memadai sekiranya pihak pendakwaan telah membekalkan pihak pembelaan dengan dokumen yang dinyatakan di bawah perenggan (c) seksyen 51A(1) KTJ, iaitu dokumen yang pada pendapat pihak pendakwaan adalah memihak kepada pihak pembelaan berhubung dengan pertuduhan tersebut. Oleh itu, perenggan (c) seksyen 51A(1) KTJ hanya memperuntukkan suatu kewajipan berbentuk direktori ke atas pihak pendakwaan untuk mendedahkan dokumen yang pada pandangannya memihak kepada pihak pembelaan. [10] Berdasarkan peruntukan dibawah KTJ, kesimpulan yang boleh dibuat berkenaan penzahiran atau pembekalan dokumen adalah seperti berikut:- a) pendakwaan hanya perlu membekalkan kepada Pembelaan dokumen-dokumen yang ingin mereka kemukakan semasa perbicaraan; b) Manakala Pembelaan dengan secara sendirinya boleh memohon dokumen dibawah s.107 sepertimana peruntukkan s.107A sekiranya dokumen yang diperlukan tersebut tidak diberikan oleh Pendakwaan. S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg Keterangan Baharu [11] Pemohon juga telah memohon untuk mengemukakan keterangan baharu, iaitu dokumen-dokumen yang dinyatakan diatas, yang tidak dikemukakan semasa perbicaraan di mahkamah sesyen dan memohon ianya difailkan sebagai rekod rayuan tambahan. [12] Undang-undang berkenaan pengemukakan keterangan baharu adalah jelas. Ianya adalah diatas budibicara mahkamah samada untuk membenarkan atau tidak suatu permohonan untuk mengemukakan keterangan baharu. Budibicara mahkamah hanya boleh digunakan dalam keadaan luar biasa (exceptional circumstances) sahaja. [13] Adalah undang-undang yang mantap bahawa mahkamah perlu menggunakan budibicara berdasarkan prinsip undang-undang yang sedia ada. [14] Dalam kes locus classicus R v. Parks [1961] 3 All ER 633, Lord Parker telah menggariskan syarat-syarat berikut untuk penerimaan keterangan baharu:-

the evidence sought to be called must be evidence which was not available at the trial;

(ii) the evidence must be relevant to the issues;

(iii) it must be credible evidence in the sense of being well capable of belief; and S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg

(iv) the Court will, after considering the evidence, go on to consider whether there might have been reasonable doubt in the minds of the jury as to the guilt of the appellant if that evidence had been given together with the other evidence at the trial." [15] Dalam kes Che Din Ahmad v. PP (1976) 1 MLJ 289, Syed Agil Barakbah J telah membuat dapatan seperti berikut:- Held(1) the principles for the exercise of the court’s discretion have been summarised by Lord Parker CJ in the case of R v Parks 3 All ER 633 as follows: (a) the evidence sought to be called must be evidence which was not available at the trial; (b) the evidence must be relevant to the issue; (c) it must be credible evidence in the sense of being well capable of belief; (d) the court, will, after considering that evidence go on to consider whether there would have been a reasonable doubt in the minds of the jury as to the guilt of the appellant if that evidence had been given together with the other evidence at the trial;

the conditions so propounded are cumulative and it was for the appellant to satisfy the court that all four conditions are fulfilled. As he had failed to do so in this case, the application must be dismissed. Seterusnya Yang Arif Hakim mengatakan:- Now, section 317 of the Criminal Procedure Code gives a discretion to the judge in hearing any appeal to allow additional evidence if he thinks such is necessary. In considering such application the appellate court has always adopted the attitude S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg that it is only in the most exceptional circumstances, and subject to what may be described as exceptional conditions, that the court is ever willing to listen to additional evidence. (Mohamed bin Jamal v Public Prosecutor [1964] MLJ 254 255, per Thomson L.P., quoting Hallett J. in the case of R v Jordan (1956) 40 Cr App R 152 154). It is clear, therefore, that not only the circumstances must be most exceptional but the subject which is proposed to be adduced by further evidence is subject to exceptional conditions. It becomes necessary only if a failure of justice would result if such additional evidence was not taken and allowed when additional facts have come to light since the date of trial. The matter is left entirely to the discretion of the court. [16] Prinsip undang-undang yang sama juga telah ditegaskan dalam kes Mahkkamah Persekutuan Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP [2016] 6 CLJ 161 FC. [17] Untuk mana-mana permohonan untuk mengemukakan keterangan baharu, seseorang pemohon perlu memenuhi keempat-empat syarat yang telah digariskan oleh Lord Parker dalam R v. Parks (supra). Dalam kegagalan mematuhi kesemua 4 syarat tersebut, mahkamah tidak boleh menggunakan kuasa budibicara dan permohonan tersebut perlu ditolak. Tambahan lagi, ianya hanya dibenarkan dalam keadaan luar biasa (exceptional circumstances) sahaja. [18] Adalah juga menjadi keperluan di pihak Pemohon menunjukkan dalam afidavit sokongan tentang kaitan dokumen yang hendak dijadikan keterangan baharu dan bagaimana S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg dokumen tersebut boleh membantu kes Pemohon. Dalam afidavit sokongan Pemohon perkara-perkara tidak diperjelaskan. [19] Dalam kes Thai Kim Sim v PP (2020) 1 CLJ 128, mahkamah telah merujuk kepada kes Che Din Ahmad dan mengatakan seperti berikut:- “[13] It is well-established that in considering the admission of additional evidence on appeal, the following conditions must be satisfied:

the evidence must be one which was not available at trial;

(ii) the evidence sought to be admitted on appeal must be relevant to the issues to be canvassed in the appeal;

(iii) the evidence must be credible and capable of belief; and

(iv) whether the admission of the additional evidence would create a reasonable doubt as to the guilt of the accused if it is considered together with other evidence at trial.” [18] In this regard, I find that the applicant has failed to demonstrate in his affidavits the manner in which the regulatory settlements could have been relevant to his case. The applicant made a sweeping averment that the inside information could have been disclosed to Tiong Kiong Choon by Lim Lee Kuan but not the applicant. The regulatory settlements relate to the tipping of inside information between two different individuals, namely between one Lim Lee Kuan and Lee Tian Wah @ Lim Siew Wah. They have nothing to do with the position taken by the applicant that the inside information could have been disclosed to Tiong Kiong Choon by Lim Lee Kuan and not the applicant. S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg [19] The disclosure was made by Lim Lee Kuan to Lee Tian Wah @ Lim Siew Wah. It was not one which was made to Tiong Kiong Choon. If that is the position taken by the applicant, in what manner could such disclosure be possible? Was it part of the applicant's defence that the inside information was in fact disclosed to Tiong Kiong Choon by Lim Lee Kuan? Was it suggested or put across to any of the prosecution's witnesses in cross-examination as part of the applicant's defence during trial? These questions were not addressed by the applicant in his affidavits to support the question of relevancy of the regulatory settlements for their admission as additional evidence in his appeal. [20] Dalam kes Dato’ Sri Mohd Najib v PP (2022) 5 MLJ 143, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan berikut: “some of the additional documents sought to be admitted was available at trial, at the very least, could have been discovered or obtained by reasonable diligence” [21] Manakala dalam kes Mohamad Juwahir v PP (2025) CLJU 2979 Mahkamah Rayuan telah memperjelaskan seperti berikut syarat-syarat yang digariskan dalam R v. Parkes:- [12] Adalah jelas berdasarkan kepada nas undang-undang yang telah diputuskan di atas penerimaan keterangan tambahan di peringkat rayuan ini hanya boleh dibenarkan jika keterangan baru yang dikemukakan tersebut adalah relevan dan perlu demi S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg untuk keadilan sesuatu kes dan bukannya sesuatu yang bersifat amalan. [13] Justeru itu, adalah penting untuk diperhalusi secara mendalam sama ada kandungan pernyataan-pernyataan yang terdapat di dalam afidavit sokongan perayu ini berjaya memenuhi prinsip-prinsip sebagaimana yang telah digariskan di dalam kes Murugayah v. PP (supra) bagi Mahkamah Yang Mulia ini mempertimbangkan permohonan perayu di dalam mengemukakan keterangan tambahan ini. [A] Syarat Pertama: Keterangan yang hendak dikemukakan itu (Kedua-dua laporan perubatan tersebut) tidak ada pada masa perbicaraan. [14] Berbalik semula kepada permohonan pemohon di hadapan kami ini, kami bersetuju dengan penghujahan timbalan pendakwa raya yang bijaksana bahawa tiada merit di dalam alasan pemohon untuk menyokong notis usul di Lampiran 1 ini berpaksikan kepada faktor-faktor berikut:

Lampiran 1 gagal memenuhi prinsip-prinsip di dalam kes R v. Parks, (supra) Murugayah v. PP (supra) dan Che Din Ahmad v. PP (supra) secara kumulatif. Ini adalah kerana jika pemohon sudah mengetahui bahawa pada tahun 2014, pemohon telah mendapat serangan angin ahmar yang telah mengakibatkan pemohon lumpuh separuh badan di sebelah kiri, mengapa pemohon tidak segera bertindak untuk membuat pemeriksaan perubatan dan mengemukakan dokumen-dokumen perubatan berkaitan penyakitnya sebelum dan semasa perbicaraan di mahkamah sesyen pada tahun 2023. Mengapa pemohon harus menunggu sehingga tahun 2025 untuk mendapatkan dokumen-dokumen tersebut. S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg Kini, pemohon menuding jari dan menyalahkan peguambela pemohon terdahulu kerana kegagalan mengemukakan segala keterangan berkenaan kesihatan pemohon sewaktu perbicaraan di peringkat kes pendakwaan dan pembelaan adalah sesuatu yang remeh dan amat sukar untuk diterima kesahihannya. [B] Syarat Kedua: Keterangan tambahan tersebut mesti relevan kepada isu berbangkit [15] Kedua-dua laporan perubatan yang hendak dikemukakan ini bukanlah merupakan dokumen yang relevan untuk diberikan asas pertimbangan. Pertuduhan terhadap pemohon adalah di atas kesalahan memegang kemaluan mangsa dan bukannya memasukkan kemaluan tertuduh ke dalam punggung mangsa atau merogol yang melibatkan mangsa kanak-kanak perempuan. Dengan itu, dakwaan pemohon bahawa pada 9 Julai 2025, pemohon telah berjumpa dengan doktor pakar Dr. Zainal Adwin bin Zainal Abiddin dari Hospital Gleneagles Johor dan berdasarkan kepada simptom-simptom, doktor menyatakan pemohon menghidap penyakit mati pucuk dan tidak dapat untuk ereksi yang memuaskan bagi menjalani hubungan seks dengan isteri pemohon, adalah tiada kaitan dengan pertuduhan ini. Kesalahan memegang kemaluan mangsa tetap boleh dilakukan jika pemohon mati pucuk sekali pun. [16] Justeru itu, keterangan tambahan ini bukan sahaja tidak relevan seperti yang dikatakan tadi tetapi ianya juga tidak mempunyai nilai probatif yang mampu memberi impak yang ketara pada dapatan yang dibuat oleh hakim bicara sehingga memungkinkan sabitan dan hukuman yang dikenakan terhadap pemohon diketepikan. S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg [C] Syarat Ketiga: Keterangan tambahan tersebut adalah kredibel dan boleh dipercayai. [17] Tidak dapat dinafikan bahawa jika kedua-dua laporan perubatan tersebut adalah kredibel sekali pun kerana ianya telah disediakan oleh pegawai perubatan yang bertauliah namun, ia tetap tidak dapat merubah fakta bahawa hasil pemeriksaan perubatan yang dibuat tersebut tidak mempunyai kaitan dengan pertuduhan yang dihadapi oleh pemohon. Lebih parah lagi keterangan tambahan tersebut hanya timbul selepas dua (2) tahun pemohon disabitkan di atas kesalahan yang dilakukannya ini. [18] Maka nyatalah di sini bahawa permohonan pemohon ini "is clearly an attempt to have a second bite at the cherry" dan tidak memenuhi ambang (threshold) yang diperuntukkan di bawah seksyen 61 Akta Mahkamah Kehakiman 1964. [D] Syarat Keempat: Keterangan tambahan tersebut boleh menimbulkan keraguan di minda hakim bicara jika diberikan bersama keterangan yang lain di waktu perbicaraan. [19] Pada hemat kami, keterangan tambahan ini jika sekali pun wujud selepas sabitan dan hukuman dijatuhkan, ia tetap tidak akan menimbulkan keraguan atau kesangsian di fikiran hakim mahkamah sesyen yang bijaksana mengenai keadaan mental (state of mind) dan fizikal pemohon tentang kebersalahan pemohon jika sekali pun ianya dizahirkan bersama keterangan-keterangan tambahan lain yang ada pada masa perbicaraan itu. Pendek kata, dokumen tambahan tersebut tidak dapat menyelamat atau menyokong permohonan pemohon. Dengan itu, tiada secebis pun kegagalan keadilan yang bakal dialami oleh pemohon jika permohonan ini dinafikan atau ditolak. S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg [22] Di dalam kes Murugayah v. PP [2004] 2 CLJ 489, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Augustine Paul HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan kuasa budibicara untuk Mahkamah membenarkan keterangan baharu hanya boleh menggunakan berlandaskan prinsip undang-undang yang sedia ada: "It will be observed that the reception of additional evidence is a matter of discretion. It is settled law that the exercise of a discretion must be in accordance with established judicial guidelines. In the case of adducing additional evidence, the guidelines were spelt out in Ladd v. Marshal [1954] 3 All ER 745 in the form of three conditions. In elaboration of the conditions Lord Parker CJ said in R v. Parks [1961] 3 All ER 633 at p. 634: Those principles can be summarised in this way. First, the evidence that it is sought to call must be evidence which was not available at the trial. Secondly, and this goes without saying, it must be evidence relevant to the issues. Thirdly, it must be evidence which is credible evidence in the sense that it is well capable of belief; it is not for this court to decide whether it is to be believed or not, but it must be evidence which is capable of belief. Fourthly, the court will after considering that evidence go on to consider whether there might have been a reasonable doubt in the minds of the jury as to the guilt of S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg the appellant if that evidence had been given together with the other evidence at the trial. The statement of the law in R v. Parks [1961] 2 All ER 633 has been adopted and applied in local cases such as Mohamad bin Jamal v. PP [1964] MLJ 254; Dol bin Lasim v. PP [1986] 2 CLJ 197; [1986] CLJ (Rep) 112; Lo Fat Thjan & Ors v. PP [1968] 1 MLJ 274 and Che Din bin Ahmad v. PP [1975] CLJU 7; [1976] 1 MLJ 289. The conditions are cumulative and not in the alternative and it is for the appellant to satisfy the court that they have been fulfilled (see Che Din bin Ahmad v. PP [1975] CLJU 7; [1976] 1 MLJ 289). It is only in the most exceptional circumstances that the court will receive additional evidence. " Kesimpulan [23] Adalah jelas bahawa hanya didalam situasi yang luarbiasa (exceptional circumstances) sahaja mahkamah akan menerima keterangan tambahan dalam untuk pendengaran suatu rayuan. Keempat-empat syarat yang digariskan dalam kes R v. Parkes mesti dipenuhi secara kumulatif dan tidak secara berasingan. [24] Setelah meneliti keterangan yang dikemukakan untuk Notis Usul Pemohon, Mahkamah ini mendapati:- S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg a) Kesemua dokumen yang dipohon oleh Pemohon sememangnya wujud semasa perbicaraan di mahkamah rendah dan boleh diperolehi dengan ketekunan yang munasabah (reasonable diligence); b) Lima (5) dari dokumen tersebut adalah tidak relevan kepada tindakan ini. [25] Setelah meneliti kandungan afidavit-afidavit yang dikemukakan serta penghujahan bertulis dan lisan oleh kedua-dua pihak, Mahkamah ini berpuashati bahawa Pemohon gagal untuk memenuhi kesemua kehendak undang-undang yang membolehkan Mahkamah ini menggunakan kuasa budibicara secara kehakiman untuk membenarkan permohonan ini. [26] Oleh yang demikian:- a) Usul 1A dalam Lampiran 1 dibenarkan secara persetujuan; b) Usul 1B dan 2 dalam Lampiran 1 ditolak. Bertarikh : 09-03-2026 t.t (ABDUL FAREED BIN ABDUL GAFOOR) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya Johor Bahru S/N DfqxOOsGfkqs8rpQYoXNkg KAUNSEL : PEGUAM PEMOHON : Fairoz Elyas Majeed RESPONDEN : Tetralina Ahmed Fauzi dan Faizal Mahdi mewakili