Chong Wan Ling v Keang Chee Kuang (JB-12BNCvC-29-11/2025)

Rayuan ini adalah terhadap keputusan Mahkamah Sesyen Batu Pahat bertarikh 31 Oktober 2025, di mana Tuan Hakim Osman Affendi bin Mohd Shalleh telah menolak tuntutan Perayu bagi jumlah RM300,000.00 dan memerintahkan kos RM13,840.80 dibayar kepada Responden.

Rekod Rayuan, Hujahan Bertulis kedua-dua pihak, Hujahan Balasan, serta Rekod Rayuan Tambahan telah diteliti sepenuhnya oleh Mahkamah ini.

Isu utama rayuan ini ialah: a) Sama ada Perjanjian Ke-2 bertarikh 01.08.2019 merupakan perjanjian pinjaman atau perjanjian pelaburan; b) Sama ada baki RM46,000.00 daripada Pinjaman Pertama dimasukkan ke dalam jumlah RM300,000.00; c) Sama ada Responden telah memungkiri obligasi pembayaran balik; d) Sama ada Mahkamah Sesyen tersalah arah dalam menolak tuntutan Perayu hanya kerana pliding menyatakan "pinjaman"; dan e) Sama ada keterangan WhatsApp dan tingkah laku Responden menyokong kewujudan hutang.

Fakta-fakta yang dipersetujui menunjukkan sebagaimana yang berikut :a) Pada 15.12.2016, Perayu memberi pinjaman mesra RM100,000.00 kepada Responden. b) Responden membayar balik 18 kali berjumlah RM54,000.00, meninggalkan baki RM46,000.00. c) Pada 2019, Responden meminta tambahan RM300,000.00 untuk membeli mesin. d) Pihak-pihak menandatangani dokumen bertajuk "Investment Agreement" pada 01.08.2019. e) Perayu membayar RM254,000.00 dalam tiga transaksi (1.8.2019, 1.10.2019, 8.10.2019). f) Komunikasi WhatsApp menunjukkan Responden berjanji membayar RM10,000.00 sebulan bermula Mei 2021. g) Responden mengakui mesin "baru dapat pada bulan Disember" (mesej 4.1.2021). h) Tiada satu sen pun dibayar kepada Perayu selepas itu. i) Responden kemudian menukar versi dan mendakwa mesin "belum sampai".

Mahkamah ini telah merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan dalam CATAJAYA SDN BHD V SHOPPOINT SDN BHD & ORS [2020] MLJU 2333 yang telah menyatakan bahawa tajuk perjanjian tidak menentukan sifat kontrak. Dalam erti kata yang lain, Mahkamah mesti melihat kepada kandungan dan niat sebenar pihak – pihak terhadap kontrak yang dibina tersebut; sebagaimana yang dinyatakan di bawah :-

Headings are like marginal notes in a statute. Its function is merely to serve as a brief guide to the content of the section and for reference and identification purposes only (See: Foo Loke Ying & Anor. v. Television Broadcasts Ltd & Ors [1985] 1 CLJ 511). The headings to a particular provision in an agreement will not have any effect on the interpretation of that agreement or have any substantive meaning or interpretive value.

In SBJ Stephenson Ltd v Mandy [2000] FSR 286, Bell J held that the Court could look to the heading and be able to tell at a glance what the clause was about. The 2nd question is therefore answered in the negative.

Mahkamah ini juga merujuk dan bersetuju dengan kes THAM WOOI LOON v SHAHUL HAMID BIN MOHD ISMAIL [2022] MLJU 3156 di mana Mahkamah Tinggi telah membincangkan bahawa ciri utama sesuatu pinjaman ialah kewajipan membayar balik jumlah pokok tanpa risiko kerugian kepada pemberi pinjaman. Sebaliknya, pelaburan mempunyai sifat yang berbeza kerana ia melibatkan risiko untung atau rugi serta tiada jaminan pulangan atau pemulangan modal secara tetap. Dapatan ini dapat dilihat sebagaimana yang berikut :-

In essence, a loan is a monetary transaction whereby the lender provides a specific sum of money to the borrower in consideration of the borrower's promise to repay the said sum of money either with interest or without interest thereon. A lender does not take any risk of loss of the loan money or any risk of reduction in principal amount of loan money, and the borrower has to repay the lender at least the original amount of loan money irrespective of what happened to the loan money after it has been utilised by the borrower.

The essence of an investment simpliciter is a monetary transaction whereby an investor provides a specific sum of money to the investment manager or business promoter whereby the money is to be used for the purpose of investing in an asset or business venture in consideration of the promise, for a fee or brokerage payable to the investment manager or business promoter, of the manager or promoter to repay the investment proceeds which may be more (if the investment turns out to be profitable) or less (if the investment turns out to be a loss) than the original sum provided. A key feature of an investment simpliciter is that the investment manager or business promoter operates or manages an investment account on behalf of or in trust for the investor in return for a brokerage or management fee. In such simple investment, the investor enjoys profit or takes risk of loss from the investment and the investment manager or business promoter collects his brokerage or management fee but does not guarantee that the investor will get back at least the original principal sum.

Mahkamah ini telah meneliti Perjanjian Ke - 2 dan mendapati Perjanjian tersebut mengandungi ciri-ciri yang berikut: a) Pulangan tetap RM10,000.00 sebulan, bukan berdasarkan untung rugi; b) Tiada perkongsian keuntungan; c) Tiada hak pengurusan diberikan kepada Perayu; d) Mesin tidak pernah menjadi milik Perayu (kecuali klausa yang bercanggah dengan realiti); dan e) Responden sendiri mengakui dalam WhatsApp bahawa beliau akan "bayar bulan Mei".

Mahkamah ini berpendapat, ciri-ciri perjanjian tersebut bukan bersifat pelaburan, tetapi ciri pinjaman dengan jadual ansuran tetap. Mahkamah Sesyen tersalah arah apabila hanya melihat kepada tajuk "Investment Agreement" tanpa menilai: a) komunikasi pra - kontrak; b) tingkah laku pihak-pihak; c) struktur pembayaran; dan d) risiko kewangan sebenar.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini memutuskan bahawa Perjanjian Ke-2 adalah Perjanjian Pinjaman dan bukan Perjanjian Pelaburan. ISU 2 - SAMA ADA RM46,000.00 DIMASUKKAN DALAM JUMLAH RM300,000.00

Keterangan WhatsApp menunjukkan Responden bersetujubahawa: "Mak cik bayar RM254,000.00 sahaja, baki RM46,000.00 masuk dalam pinjaman kedua."

Namun begitu, Responden tidak pernah menuntut RM46,000.00 sehingga selepas tindakan difailkan.

Mahkamah Sesyen gagal menilai keterangan ini.

Oleh yang demikian, Mahkamah ini memutuskan bahawa jumlah RM300,000.00 adalah termasuk baki RM46,000.00.

Responden memberikan dua versi bercanggah: a) Dalam WhatsApp: mesin "baru dapat pada bulan Disember." b) Dalam Mahkamah: mesin "belum sampai."

Mahkamah ini berpendapat bahawa percanggahan ini adalah material dan menjejaskan kredibiliti. Mahkamah Sesyen gagal menilai percanggahan ini secara betul. Mahkamah ini mendapati Responden tidak kredibel.

Responden berhujah bahawa Seksyen 92 Akta Keterangan 1950 ("AK 1950") menghalang keterangan lisan. Mahkamah ini dengan hormatnya tidak dapat bersetuju dengan hujahan yang dikemukakan oleh Responden atas alasan-alasan yang dikemukakan di bawah ini.

Mahkamah ini terlebih dahulu merujuk kepada Seksyen 92 AK 1950 yang telah menyatakan sebagaimana yang berikut :-

Exclusion of evidence of oral agreement When the terms of any such contract, grant or other disposition of property, or any matter required by law to be reduced to the form of a document, have been proved according to section 91, no evidence of any oral agreement or statement shall be admitted as between the parties to any such instrument or their representatives in interest for the purpose of contradicting, varying, adding to, or subtracting from its terms: Provided that—

any fact may be proved which would invalidate any document or which would entitle any person to any decree or order relating thereto, such as fraud, intimidation, illegality, want of due execution, want of capacity in any contracting party, the fact that it is wrongly dated, want or failure of consideration, or mistake in fact or law; [18] Mahkamah ini juga merujuk kepada kes TAN CHONG & SONS MOTOR COMPANY (SDN) BERHAD v ALAN MCKNIGHT [1983] 1 MLJ 220 di mana Mahkamah Persekutuan telah menyatakan sebagaimana yang berikut :- Admissibility of Pre-contract statements and section 92 of Evidence Act: There is this rule of evidence contained in section 92 of Evidence Act to the effect that no oral evidence will be admissible to contradict, vary, add or subtract the terms of a written agreement unless the oral evidence comes within one of the exceptions or illustrations contained in the section. Counsel for the appellants therefore submitted that the representations having been orally made, whilst the agreement, namely the Order, being in writing, the representations were therefore not admissible. The case of Wong Wai Cheng v AG Singapore [1979] 1 MLJ 59 62 was referred to in the court below as an authority for the submission. That case, however, dealt with an attempt by a party to the contract to prove an implied term which would affect the terms of the written contract by relying upon precontract negotiations and statements. But the primary purpose rather the dominant purpose of proving the precontract statements in the case under the present appeal was not to contradict, vary, add or subtract the terms of the Order, but to prove the existence of a warranty, a separate contractual promise, although such proof resulted in a conflict between the warranty and the terms of the contract subsequently entered into. Such proof is obviously allowed by the provisions (b) and (c) and also illustrations (d), (g) and (h) of section 92. Perhaps, a short answer to the objection can be given in that the prohibition against admissibility of evidence under section 92 only applies where all as opposed to some only of the terms of the contract are written into the agreement. Thus where some terms are given orally and some in writing, oral evidence could be given to prove the terms agreed to orally. The expression "When the terms of any such contract" at the beginning of section 92 must be read to mean "When all the terms of any such contract". Damu Jadhao v Paras Nath Singh [1965] 2 MLJ 38 39. We therefore hold that the oral representations made by Mr.Sze were admissible. [19] Walaupun Seksyen 92 AK 1950 secara umumnya melarang bukti lisan digunakan untuk menambah, mengubah atau bercanggah dengan terma sesuatu kontrak bertulis, larangan tersebut tidak bersifat mutlak. Mahkamah Persekutuan menjelaskan bahawa bukti lisan masih boleh diterima sekiranya tujuan ia dikemukakan bukan untuk mengubah kandungan kontrak bertulis, tetapi untuk membuktikan wujudnya representasi atau janji awal yang berasingan (seperti warranty). [20] Dalam keadaan sedemikian, walaupun mungkin terdapat percanggahan antara representasi lisan tersebut dengan terma kontrak bertulis yang kemudiannya dimeterai, bukti tersebut tetap boleh diterima di bawah pengecualian Seksyen 92 AK 1950 tersebut, khususnya apabila tidak semua terma perjanjian direkodkan secara bertulis dalam dokumen kontrak. [21] Mahkamah ini juga meneliti kes Mahkamah Rayuan dalam SRI KELANGKOTA-RAKAN ENGINEERING JV SDN BHD & ORS v ARAB-MALAYSIAN PRIMA REALTY SDN BHD & ORS [2001] 1 MLJ 324 yang menyatakan bahawa mahkamah boleh melihat "real transaction behind the façade" sebagaimana yang berikut :- That brings me to the question of admissibility. In my judgment, s 92 of the Act had nothing whatever to do with this case. The judge was in error when he thought that it did. The appellants were not seeking to admit evidence to contradict the terms of the agreements that had been entered into. They wanted the court to see the real transaction behind the facade of the agreements. That this is permissible is settled by high authority. I will not go through all the cases here. Suffice that I mention just one. [22] Walaupun pada dasarnya Seksyen 92 AK 1950 berfungsi untuk menghalang kemasukan bukti lisan yang bercanggah dengan terma kontrak bertulis, bagi memastikan bahawa kandungan dokumen bertulis kekal muktamad dan mengikat antara pihak-pihak, namun prinsip tersebut tidak bersifat mutlak dan tertakluk kepada pengecualian yang diperuntukkan oleh undang-undang. [23] Menilai semula semua keterangan yang dikemukakan, Mahkamah ini berpendapat bahawa Perayu tidak cuba mengubah terma bertulis, tetapi membuktikan niat sebenar dan representasi prakontrak dan ini adalah salah satu pengecualian dibawah Proviso (a) Seksyen 92 AK 190 tersebut. [24] Oleh itu, Seksyen 92 AK 1950 tidak menghalang bukti WhatsApp dan komunikasi pra-kontrak antara pihak-pihak. ISU 5 - KESILAPAN MAHKAMAH SESYEN BERKAITAN PLIDING [25] Mahkamah Sesyen memutuskan bahawa kerana Perayu memplidkan "pinjaman", maka tuntutan mesti gagal jika perjanjian adalah "pelaburan". [26] Ini merupakan suatu kekhilafan dari segi undang-undang. Prinsip yang terpakai ialah mahkamah tidak terikat kepada label yang diberikan oleh pihak-pihak, sebaliknya terikat kepada fakta material yang terbukti di hadapan Mahkamah. Oleh itu, jika fakta menunjukkan kewujudan suatu pinjaman, maka Mahkamah hendaklah membuat penentuan berdasarkan fakta tersebut dan bukannya semata-mata bergantung kepada label atau istilah yang digunakan dalam dokumen. [27] Mahkamah Sesyen tersalah arah apabila menolak tuntutan hanya kerana "tajuk perjanjian". DAPATAN AKHIR MAHKAMAH TINGGI [28] Setelah meneliti keseluruhan rekod, hujahan, undang-undang dan fakta, Mahkamah ini memutuskan: a) Perjanjian Ke-2 adalah perjanjian pinjaman. b) Jumlah RM300,000.00 adalah hutang yang perlu dibayar balik. c) Responden telah memungkiri obligasi pembayaran balik. d) Mahkamah Sesyen tersalah arah dalam undang-undang dan fakta. e) Rayuan Perayu adalah dengan ini dibenarkan.

Mahkamah ini dengan ini memerintahkan:

Rayuan dibenarkan sepenuhnya.

(ii) Keputusan Mahkamah Sesyen bertarikh 31.10.2025 diketepikan.

(iii) Responden diperintahkan membayar kepada Perayu: RM300,000.00; o Faedah 5% setahun dari tarikh tindakan difailkan sehingga penyelesaian penuh; Kos Mahkamah Sesyen; dan Kos rayuan RM8,000.00 tertakluk fi alukator.

(iv) Penghakiman adalah untuk Perayu. PENUTUP Keputusan ini dibuat setelah menilai keseluruhan rekod, keterangan saksi, dokumen, komunikasi WhatsApp, dan prinsip undang-undang kontrak yang terpakai. Mahkamah mendapati bahawa hubungan kewangan antara pihak-pihak adalah jelas suatu pinjaman, dan Responden telah gagal menunaikan kewajibannya. BERTARIKH PADA 3 APRIL 2026 YA DATUK ZAMRI BIN BAKAR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI (1) MUAR JOHOR DARUL TAKZIM Peguam bagi pihak Perayu: TETUAN THINA & CO. Pegua, bagi pihak Responden: TETUAN LEE HISHAMMUDDIN ALLEN & GLEDHILL