CHONG YEW CHAI v Pendakwa Raya (B-05(SH)-209-05/2025)

Lee Yuan Chong

Poen Thiam Leong

Chong Yew Chai) 25 KORUM HAJI AZMAN BIN ABDULLAH, HMR AHMAD FAIRUZ BIN ZAINOL ABIDIN, HMR HAYATUL AKMAL BINTI ABDUL AZIZ, HMR 02/07/2026 09:19:07 Kand. 41 PENGHAKIMAN 30

(A) MUKADIMAH [1] Perayu (Chong Yew Chai) telah dituduh dengan dua pertuduhan atas kesalahan mengedar dadah iaitu suatu kesalahan di 35 bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB 1952), seperti berikut: Pertuduhan Pertama 40 "Bahawa kamu pada 31 Ogos 2015, jam lebih kurang 5.00 petang, bertempat di No. 12, Jalan Tasik Dedap 1, Pantai Sepang Putra, Sungai Pelek, di dalam daerah Sepang, di dalam Negeri Selangor telah melakukan satu perbuatan sebagai persediaan bagi tujuan pengedaran dadah berbahaya iaitu dadah jenis Methamphetamine seberat 93.04 45 gram, dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan." 50 Pertuduhan Kedua "Bahawa kamu pada 31 Ogos 2015, jam lebih kurang 5.00 petang, bertempat di dalam motokar Honda CRV, nombor pendaftaran BGS 1618, di No. 12, Jalan Tasik Dedap 1, Pantai Sepang Putra, Sungai Pelek, di dalam daerah Sepang, di 55 dalam Negeri Selangor telah mengedar dadah berbahaya iaitu dadah jenis Methamphetamine seberat 51589 gram, dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan." 60 [2] Perbicaraan penuh telah dijalankan dan di akhir kes pembelaan, Hakim Mahkamah Tinggi (HMT) yang bijaksana memutuskan bahawa Perayu didapati bersalah dan disabitkan atas dua pertuduhan yang dikurangkan kepada memiliki dadah tersebut di 65 bawah s.12(2) ADB 1952 dan dihukum di bawah s.39A(2) ADB 1952. Perayu dikenakan hukuman pemenjaraan seperti berikut:

Pertuduhan Pertama: 70 Tertuduh dikenakan hukuman pemenjaraan selama 12 tahun berkuatkuasa dari tarikh ditangkap pada 31.08.2015, dan

Pertuduhan Kedua: 75 Tertuduh dikenakan hukuman pemenjaraan selama 23 tahun berkuatkuasa dari tarikh ditangkap pada 31.08.2015. Kedua-dua hukuman penjara berjalan serentak.

(B) FAKTA KES SECARA RINGKAS 80 [3] Pada asalnya Perayu ini telah dituduh bersama dua (2) lagi tertuduh yang lain iaitu Lee Yuan Cheong (T.1) dan Poen Thiam Leong (T.2). Perbicaraan penuh telah dijalankan dan di akhir kes pembelaan, HMT yang bijaksana memutuskan bahawa kesemua 85 didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan yang dikurangkan kepada memiliki dadah tersebut di bawah s.12(2) ADB 1952 dan dihukum di bawah s.32A(2) ADB 1952. [4] Selepas keputusan tersebut diatas, T.1 dan T.2 telah merayu 90 ke Mahkamah Rayuan terhadap keseluruhan keputusan HMT tersebut. Pada 20.06.2022, Mahkamah Rayuan telah mengetepikan perintah sabitan dan hukuman yang telah dijatuhkan keatas mereka dan melepaskan dan membebaskan mereka bagi kedua-dua pertuduhan tersebut di atas [Kes Rayuan Jenayah No.: B-05(H)-240- 95 05/2019 dan B-05(H)-241-05/2019]. Berikutan dengan perkembangan tersebut, Perayu ini telah membuat permohonan memfailkan Notis Rayuan di luar tempoh pemfailan di Mahkamah ini dan permohonan ini telah dibenarkan pada 05.05.2025. 100 [5] Notis Rayuan di hadapan kami pada hari ini adalah rayuan Perayu yang telah merayu terhadap keseluruhan keputusan HMT pada 26.04.2019 terhadap sabitan dan hukuman.

KES PENDAKWAAN 105 [6] HMT yang bijaksana telah menjelaskan fakta material kes pendakwaan ini di dalam alasan penghakimannya yang kami dengan hormatnya terima pakai dengan pengubahsuaian dimana perlu. 110 [7] Pada 31.08.2015 jam lebih kurang 2.00 petang, ASP Mohd Husni Bin Manaf (SP4) telah menerima maklumat berkaitan aktiviti pengedaran dan pemprosesan dadah yang dikatakan berlaku di rumah No. 12, Jalan Tasik Dedap 1, Pantai Sepang Putra 1 Sungai Pelek, Selangor (rumah/premis). Bertindak di atas maklumat 115 tersebut, SP4 bersama-sama pegawai dan anggota polisnya yang lain yang dibahagikan kepada lima (5) pasukan serbuan telah berlepas ke lokasi berkenaan. [8] Mereka tiba di alamat rumah/premis tersebut sekitar jam 5.00 120 petang. Setelah membuat pemerhatian selama 30 minit, SP4 mendapati pintu pagar rumah berkenaan berada di dalam keadaan yang tertutup dan sebuah kereta jenis Toyota Harrier No. pendaftaran WLB 9698 (Toyota Harrier) berada di luar rumah tersebut. Di dalam pemerhatian tersebut juga, SP4 telah melihat T.1 dan T.2 keluar dari 125 pintu rumah tersebut sambil mengangkat tong-tong plastik (ekshibit P13A - P13G) yang mengandungi cecair lalu meletakkannya di luar pintu rumah tersebut. Kemudian Perayu telah keluar dari pintu rumah tersebut seolah-olah menyatakan sesuatu kepada T.1 dan T.2 sambil menunjukkan tong-tong cecair tersebut ke arah kereta Honda CRV 130 No. Pendaftaran BGS 1618 yang di parkir di dalam halaman rumah tersebut. T.1 dan T.2 mengangkat tong-tong plastik tersebut dan meletakkannya di dalam kereta Honda CRV (ekshibit P53) tersebut. Selepas itu T.1 dan T.2 pun beredar keluar dari pintu pagar manakala Perayu pula telah masuk ke dalam kereta Honda CRV di bahagian 135 pemandu. [9] SP4 dan pasukan serbuannya telah menghampiri T.1 dan T.2 yang berada di pintu pagar rumah sambil SP4 memperkenalkan dirinya sebagai polis. Kedua-dua T.1 dan T.2 cuba untuk melarikan 140 diri namun mereka berjaya ditangkap. Perayu pula ditangkap ketika masih berada di bahagian pemandu dalam kereta Honda CRV tersebut. Perayu telah diarahkan untuk keluar dari kereta tersebut. Setelah Perayu keluar sepertimana yang diarahkan, SP4 telah membuat pemeriksaan badan ke atas Perayu dan SP4 telah 145 menjumpai enam (6) batang anak kunci (ekshibit P70) dari poket seluar sebelah kanan yang dipakai oleh Perayu. Di dalam pemeriksaan yang dilakukan ke atas kereta Honda CRV tersebut, SP4 telah menemui tujuh (7) tong plastik (ekshibit P13A - P13G) di bahagian bonet kereta tersebut. Dengan menggunakan kunci ekshibit 150 P70, SP4 telah membuka mangga pintu gril rumah tersebut dan masuk ke dalam rumah tersebut dan seterusnya menjumpai bahan disyaki mengandungi dadah berbahaya. [10] Ketiga-tiga tertuduh telah dibawa ke Balai Polis Sg. Pelek 155 bersama-sama dengan barang-barang rampasan di tempat kejadian. Barang-barang rampasan yang disyaki mengandungi dadah ini telah dianalisa oleh ahli kimia (SP3) di mana SP3 mengesahkan seperti berikut: 160

7 tong plastik yang berada di dalam kereta Honda CRV didapati mengandungi 51,589 gram dadah jenis Methampethamine ;

(ii) 1 bekas plastik tandaan ‘D1’ (P27A) yang berada di dalam bilik kedua tingkat bawah rumah tersebut yang mengandungi 84 165 gram dadah jenis Methampethamine;

(iii) 3 bekas plastik tandaan "G1-G3" (P24-P26) yang dijumpai berada di dalam bilik kedua tingkat atas rumah tersebut yang mengandungi 9.04 gram dadah jenis Methamphetamine. 170

(ii) Dapatan Mahkamah di Akhir Kes Pendakwaan [11] HMT, atas penilaian maksimum telah memutuskan pihak pendakwaan telah membuktikan satu kes prima facie sepertimana yang dikehendaki di bawah s.80(1) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) 175 dan memutuskan bahawa: “Berpandukan kepada garis panduan yang disebutkan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 dan setelah membuat penilaian maksima ke atas keterangan yang dikemukakan oleh 180 pihak pendakwaan serta krebiliti saksi-saksi pendakwaan di akhir kes pendakwaan, mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya mengemukakan satu kes prima facie terhadap ketiga-tiga Tertuduh bagi kedua-dua pertuduhan selaras dengan takrif mengedar di dalam seksyen 2 ADB 1952. 185 Bagi Pertuduhan Pindaan Pertama (ekshibit P3), mahkamah ini menggunapakai anggapan di bawah sub seksyen 37 (b) dan (d) dan (da xvi) ADB 1952 terpakai ketiga-tiga Tertuduh. Manakala bagi Pertuduhan Kedua (ekshibit P4) anggapan di bawah seksyen 37 (d) dan (da xvi) 190 terpakai terhadap ketiga-tiga Tertuduh. Maka dengan itu ketiga-tiga Tertuduh dengan ini dipanggil untuk membela diri di atas kedua-dua pertuduhan yang telah dibuat ke atas mereka.”

(iii) Pembelaan Perayu Secara Ringkas 195 [12] Perayu berumur 54 tahun semasa memberi keterangan pada 06.03.2019 (K.10 PDF 48-61). Menurut Perayu, sebelum ditangkap, dia bekerja menjual makanan Cina di sebuah gerai di Restoren Yew Fook yang terletak di Nilai, Negeri Sernbilan dengan pendapatan 200 bulanan dalam lingkungan RM2,000.00 sehingga RM2,500.00. Dia memiliki sebuah kereta jenis Honda CRV nombor pendaftaran BGS

Kereta ini digunakan untuk berulang alik ke tempat kerja dan mengangkut keperluan gerai makanan. 205 [13] Perayu mengenali Khoo Suk Kim (Khoo) sejak Mei 2015 di mana Khoo ini merupakan pelanggan tetapnya. Di dalam perbualannya mereka, Perayu menceritakan kepada Khoo bahawa perniagaannya merosot dan berhasrat untuk mencari pekerjaan sampingan yang lain, bagi menampung kehidupannya. Khoo 210 memberitahu Perayu bahawa majikannya iaitu Chooi mempunyai satu projek baru memproses bahan kimia di Sepang dan menawarkan Perayu untuk kerja-kerja pembersihan. Perayu mendakwa hanya bekerja sebagai tukang cuci di rumah tersebut dengan gaji sebanyak RM1000.00 sebulan. Perayu tidak tahu rumah 215 tersebut digunakan untuk memproses dadah. [14] Pada 31.08.2015 jam lebih kurang 1.00 petang, melalui panggilan telefon, Khoo meminta Perayu datang ke rumah tersebut pada jam 4.00 petang bagi mengangkat dan memindahkan tong-tong 220 yang mengandungi cecair yang terdapat di ruang tamu rumah tersebut kerana pekerja-pekerjanya tidak bekerja pada hari tersebut kerana cuti umum. Pada jam 4.45 petang T.1 dan T.2 tiba dengan menaiki kereta Toyota Harrier dan meletakkan keretanya di luar pagar rumah tersebut. Manakala Perayu pula meletakkan keretanya 225 di halaman rumah tersebut. Di dalam rumah tersebut, Perayu mendapati terdapat tujuh (7) tong mengandungi cecair yang berada di bawah tangga bersebelahan ruang tamu. [15] Ketujuh-tujuh tong tersebut telah diangkat oleh T.1 dan T.2 dan diletakkan di dalam bonet kereta Perayu seperti mana yang 230 diarahkan oleh Perayu. Pintu utama kemudiannya telah dikunci oleh Perayu dan dia pun duduk di bahagian pemandu keretanya itu. Semasa Perayu hendak menghidupkan enjin keretanya, Perayu melihat T.1 dan T.2 telah ditahan oleh sekumpulan lelaki. Perayu merasa terkejut namun dia tidak berbuat apa-apa. 235 [16] Perayu kemudiannya telah diarahkan turun oleh SP4 dan ditahan. Serangkai kunci telah dirampas oleh SP4i daripada poket kanan seluar Perayu dan pintu rumah dibuka dengan menggunakan kunci tersebut. SP4 memberitahu ketiga-tiga tertuduh bahawa rumah 240 tersebut adalah tempat pemprosesan dadah dan kesemua tong yang berada di dalam kereta Perayu merupakan dadah berbahaya. Perayu merasa terkejut apabila diberitahu sedemikian dan mendakwa tidak tahu tong-tong yang diangkat mengandungi dadah serta menyatakan tidak pernah melihat proses dadah dilakukan dan 245 hanya menggunakan peralatan pembersihan sahaja. [17] Semasa pemeriksaan balas, Perayu mengatakan tidak tahu bahan kimia apakah yang diproses di tempat tersebut. Perayu juga tidak bertanya kepada Khoo tentang bahan kimia tersebut kerana 250 Khoo hanya menyuruh Perayu membersihkan rumah tersebut sahaja. Untuk tujuan pembersihan, Khoo hanya memberikan sabun yang mengandungi bahan-bahan kimia seperti Ammonia dan Chlorine, penyapu, berus, sabun untuk mencuci lantai dan tandas. Perayu ada memakai sarung tangan dan sarung muka daripada jenis yang biasa 255 sahaja. Perayu mengatakan semasa dia masuk ke dalam rumah tiada terdapat apa-apa bau yang menunjukkan tempat tersebut bukannya tempat untuk memproses bahan kimia. Tujuan Perayu pergi ke rumah tersebut adalah untuk membuat kerja-kerja pembersihan dan bukannya untuk memproses dadah.

(iv) Dapatan Mahkamah Di Akhir Kes Pembelaan [18] HMT yang bijaksana telah memutuskan bahawa: 265 “Daripada keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pembelaan, mahkamah ini mendapati bahawa amat sukar untuk mempercayai keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pembelaan. Adalah nyata bahawa ketiga-tiga Tertuduh telah gagal untuk mematahkan anggapan di bawah subseksyen 37(d) yang telah dibangkitkan di atas 270 imbangan kebarangkalian bagi kedua-dua pertuduhan ini. Lanjutan daripada itu pihak pembelaan juga telah gagal untuk menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Adalah jelas bahawa pihak pendakwaan telah berjaya mengemukakan kesnya melampaui keraguan yang munasabah. 275 Seharusnya juga saya mengulangi bahawa di akhir penghakiman ini, saya hanya menggunapakai satu anggapan sahaja iaitu di bawah subseksyen 37(d). lni adalah kerana mahkamah ini tidak boleh lagi menggunapakai anggapan atas anggapan (presumption upon 280 presumption) bagi kedua-dua pertuduhan ini berpandukan kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Alma Nudo Atenza v PP Criminal Appeal No: 05-94-05/2017.” 285

(C) ALASAN-ALASAN UTAMA RAYUAN [19] Peguam Perayu telah memfailkan sebanyak 14 alasan di dalam Petisyen Rayuan, yang diringkaskan seperti berikut: 290 i. Kelompangan material di dalam kes pendakwaan berkenaan penama Chooi dan Khoo; ii. Kegagalan Pegawai Penyiasat menyiasat Chooi dan Khoo; 295 iii. Notis Alcontara; iv. HMT telah terkhilaf dalam memutuskan bahawa Perayu mempunyai pengetahuan terhadap dadah dan kegagalan dalam menilai pembelaan Perayu; dan 300 v. Flagrancy of Counsel; vi. Pemakaian anggapan atas anggapan. 305

(D) ANALISA DAN DAPATAN KAMI

(I) KELOMPANGAN MATERIAL DI DALAM KES PENDAKWAAN BERKENAAN PENAMA CHOOI DAN KHOO;

KEGAGALAN PEGAWAI PENYIASAT MENYIASAT CHOOI DAN KHOO; [20] Peguam Perayu yang bijaksana telah berhujah bahawa 315 pegawai penyiasat (SP5) telah gagal untuk menyiasat Chooi dan Khoo walaupun SP9 (agen premis) telah mengesahkan bahawa Khoo menyewa premis tersebut berdasarkan arahan daripada Chooi. HMT telah gagal menilai keseluruhan keterangan Perayu semasa pembelaan terutama sekali berkenaan dengan kewujudan watak- 320 watak Chooi dan Khoo yang bukan direka oleh Perayu mahupun suatu pemikiran semula. Kewujudan Khoo tertera di dalam perjanjian sewaan (eksibit P68). Khoo adalah orang kanan Chooi. Menurut SP9, Chooi telah memaklumkan kepada SP9 bahawa pekerja-pekerjanya menghuni premis tersebut dan kunci premis tersebut telah 325 diberikan Chooi kepada Khoo. [21] Khoo merupakan penyewa premis tersebut dan seorang saksi material dan seharusnya dipanggil oleh pihak Pendakwaan sejak dari awal perbicaraan lagi untuk menjelaskan berkenaan dadah di dalam 330 premis tersebut, berkenaan tong-tong plastik, hubungannya dengan Chooi, serta berkenaan keberadaan Perayu di premis tersebut. Peguam berhujah memandangkan Khoo adalah seorang penghuni dan dia mempunyai kawalan dan jagaan terhadap premis tersebut. Kegagalan memanggil Khoo dan Chooi untuk memberi keterangan 335 berkenaan dengan premis tersebut telah menimbulkan kelompangan material di dalam kes Pendakwaan dan kehadiran mereka terhadap premis tersebut tidak dikecualikan oleh pihak pendakwaan. Peguam bijaksana merujuk kes (antaranya): 340 - Chan Wei Loon v Public Prosecutor and anor [2021] 4 MLJ 660, Mahkamah Persekutuan memutuskan: “[93] The evidence laid down above pinpoints the access possibility by the third party to the ground floor. It is trite that the burden is on the prosecution to exclude access of the said ground floor by others to prove that the 345 appellants were exclusively in custody and control of the dangerous drugs and the machines found on the ground floor. The prosecution had failed to establish such evidence when the onus is not on the defence to prove possibility of access by others, but on the prosecution to exclude such possibility. The burden of proving its case at every stage lies on the 350 prosecution. The only task of the accused is to raise a reasonable doubt as to the truth of the prosecution’s case. See: Mohan Singh a/l Lachman Singh v Public Prosecutor (2002) 3 MLJ 291” - Ti Chuee Hiang v Public Prosecutor [1995] 2 MLJ 433, held: 355 “Having said that, it is in our view clear law that while the prosecution has a complete discretion as to the choice of witnesses to be called at the trial (see, eg Adel Muhammed el Dabbah v A-G of Palestine [1944] AC 156 at pp 167-169; [1944] 2 All ER 139 at pp 143-144), the most basic limitation 360 upon prosecutorial discretion in the presentation of a case is that it also has a duty to call all of the necessary witnesses to establish proof against the accused beyond all reasonable doubt, and if, in the exercise of its discretion, it fails to fulfil this obligation – which is nothing less than a statutory duty – the accused must be acquitted.” 365 [22] Peguam Perayu seterusnya berhujah bahawa HMT yang bijaksana telah tersalah arah dengan meletakkan beban untuk mengemukakan Chooi serta Khoo semasa perbicaraan adalah pada pihak pembelaan dan bukan pada pihak pendakwaan sepertimana di 370 dalam alasan penghakiman HMT seperti berikut: “In addition, I will go further to say that to prove the existence and the important of Mr Khoo and Mr Chooi, the legal burden lies on the accused to prove the same. It is the defence duty to call Mr Khoo and 375 Mr Chooi to give evidence, and not for the prosecution to investigate, for they are the one who could explain or shed light so as to show some semblance of truth in the accused. It would be easy for the accused to shift the blame or level accusation against a third party with scanty or no information about the said person and say the investigating officer need to 380 investigate if it was true. In such a situation, it is absurd to expect the investigating officer to do so and consequently hit a wall making explanation in court to become almost impossible. Hence to do so, could not be held against the prosecution.”(penekanan oleh kami) 385 [23] Peguam Perayu merujuk kes Shah Rehan bin Abdul Rahman v PP [2015] 3 MLJ 337, Mahkamah Rayuan memutuskan berikut: “[20] Secondly, it is a well-established principle of Malaysian criminal law that the general burden of proof lies throughout the trial on 390 the prosecution to prove beyond reasonable doubt the guilt of the accused for the offence with which he is charged. There is no similar burden placed on the accused to prove his innocence. He is presumed innocent until proven guilty. To earn an acquittal, his duty is merely to cast a reasonable doubt in the 395 prosecution’s case (per Mohamed Azmi SCJ in Mohamad Radhi bin Yaakob v Public Prosecutor at p 172 (MLJ); at p 315 (CLJ)). [25] Generally, in a criminal trial, there is no burden cast on the 400 accused to call witnesses and no adverse inference may be drawn on the failure of the defence to call witnesses (Goh Ah Yew v Public Prosecutor [1949] 1 MLJ 150, Abu Bakar bin Alif v R [1953] 1 MLJ 19, Public Prosecutor v Tan Gong Wai & Anor [1985] 1 MLJ 355, Illian & Anor v Public Prosecutor [1988] 1 405 MLJ 421, Tan Foo Su v Public Prosecutor [1967] 2 MLJ 19). The learned trial judge in the instant appeal had erred in invoking the s 114(g) provision on the failure of the appellant to call the three named persons. On that ground alone, we ought to allow the appeal. There was a clear misdirection by the 410 learned trial judge.” [24] Isu kelompangan material akibat daripada kegagalan pihak pendakwaan dalam mengemukakan Khoo dan Chooi dan kegagalan SP5 untuk menyiasat mereka ketika perbicaraan walaupun adalah 415 jelas mereka mempunyai akses terhadap premis tersebut menunjukkan kelemahan dalam siasatan yang gagal dinilai secara maksima oleh HMT. HMT juga telah tersalah arah dalam menerima keterangan pegawai penyiasat (SP5) walaupun SP5 gagal menyiasat kes secara menyeluruh. HMT memutuskan: 420 “Dengan izin, I find SP5’s evidence remains intact even though if there were flawed or shortcoming in his investigation. Defence counsels in his written submission faulted SP5 for not carrying his investigation with the Imigresen Department, National Registration Department and Road 425 Transport Department to get more information about Mr Khoo by using his identity card number. SP5 readily admitted his frailties when confronted by the defence. Apparently, I had taken additional precaution of assessing SP5’s evidence and sufficiently considered the evidence in its entirety and found him to be a credible and reliable witness having regard to all the 430 surrounding circumstances. No doubt there were infirmities, short comings or omission by SP5 to investigate certain facts as mentioned by the learned counsel in his cross examination but this does not erode SP5’s credibility as a witness of truth or neither it demolish the core of his evidence after having heard and seen the demeanour of the witness in 435 person in the witness box. In short, his evidence cannot be washed off altogether even though there was failure of the investigating officer to pursue various aspects as raised by the defence. After reading and considering his evidence as a whole, with due caution and care, accept, in the light of other evidence on the record that part of his evidence is credit 440 worthy. I find no reason to doubt the credibility of SP5 evidence. To me, there was nothing improbable about his evidence. Accordingly the challenge by the learned counsels on the credibility and lack of thorough investigation of SP5 cannot prevail.” 445 [25] Peguam berhujah, kredibiliti SP5 dalam memberi keterangan bukanlah menjadi satu isu di dalam kes semasa akan tetapi kegagalan beliau dalam menyiasat lebih lanjut berkenaan Khoo serta Chooi telah memprejudiskan Perayu dan telah menyebabkan Perayu mendapat satu perbicaraan yang tidak adil kerana Perayu telah 450 kehilangan satu peluang untuk menyoal balas mereka untuk mengesahkan pembelaannya pada peringkat perbicaraan di Mahkamah Tinggi. [26] Pihak pendakwaan di dalam hujahannya, tidak menafikan 455 bahawa penama bernama Chooi telah diletakkan kepada SP9 yang merupakan agen hartanah semasa pemeriksaan balas. Namun Chooi bukan merupakan penyewa rumah tersebut dan tidak menandatangani perjanjian sewa rumah tersebut dan butiran Chooi tiada dinyatakan dalam perjanjian sewa (P68). Malahan Chooi dan 460 Khoo tidak berada di tempat kejadian yang mana dadah-dadah tersebut dirampas. Oleh itu, mereka bukanlah merupakan saksi material dalam kes ini dan tidak diperlukan untuk memberikan naratif kes pendakwaan. SP4 telah memberikan keterangan bahawa nama Khoo dan Chooi tidak pernah dimaklumkan kepada SP4 selaku 465 pegawai tangkapan. [27] Perayu juga tidak memberikan butir-butir Khoo dan Chooi seperti nama, nombor telefon dan alamat kepada pegawai penyiasat SP5 semasa siasatan. Meskipun begitu, SP5 telah cuba untuk 470 membuat siasatan berdasarkan nama pada perjanjian sewa iaitu Khoo namun tidak berjaya. [28] Kami merujuk Alasan Penghakiman HMT yang bijaksana dan mendapati HMT telah mengulas dan membuat dapatan berkaitan 475 penglibatan Khoo dan Chooi. HMT mengambil maklum tidak dipertikaikan melalui keterangan SP9 iaitu ejen bahawa rumah tersebut disewakan kepada Khoo atas arahan Chooi dan Khoo telah menandatangani Tenancy Agreement tersebut (ekshibit P68) sebagai penyewa dan Low Chee Teok (Low) sebagai pemilik rumah 480 tersebut manakala SP9 juga turut menandatangani sebagai saksi bagi perjanjian ini. Meskipun tidak dinafikan bahawa pada ekshibit P68 terdapat nama Khoo serta No. Kad Pengenalannya, namun SP5 menyatakan bahawa Khoo tidak dapat dikesan kerena setelah semakan di buat dengan Majlis Daerah Nilai, SP5 mendapati alamat 485 yang tertera di dalam Tenancy Agreement tersebut adalah tidak wujud. Namun SP9 mengakui tiada semakan di buat pada nombor kad pengenalan Khoo bagi menentukan sama ada ianya berpadanan dengan namanya. Mengenai Chooi pula, mengikut SP5, beliau tidak mempunyai maklumat terperinci berkenaan Chooi dan hanya sekadar 490 tahu namanya sahaja melalui SP9 (ejen rumah) dan dengan itu SP5 menghadapi kesukaran untuk mengesan penama Chooi ini. [29] Kami merujuk kepada alasan penghakiman yang telah meletakkan beban untuk membuktikan kewujudan Khoo and Choo ke 495 atas Perayu sebagai orang yang dituduh di dalam kes ini. Pada hemat kami ini adalah salah arah kerana beban membuktikan kes terletak di bahu pendakwaan sepanjang masa dan tertuduh adalah dianggap tidak bersalah sehingga dibuktikan sebaliknya. Untuk mendapatkan pembebasan, tugas atau kewajipan tertuduh hanyalah 500 untuk menimbulkan keraguan yang munasabah dalam kes pendakwaan. Kami merujuk kes tersohor Mohamad Radhi Bin Yaakob v PP [1991] 3 MLJ 169, Mahkamah Agung memutuskan: “It is a well-established principle of Malaysian criminal law that the general 505 burden of proof lies throughout the trial on the prosecution to prove beyond reasonable doubt the guilt of the accused for the offence with which he is charged. There is no similar burden placed on the accused to prove his innocence. He is presumed innocent until proven guilty. To earn an acquittal, his duty is merely to cast a reasonable doubt in the prosecution 510 case. In the course of the prosecution case, the prosecution may of course rely on available statutory presumptions to prove one or more of the essential ingredients of the charge. When that occurs, the particular burden of proof as opposed to the general burden, shifts to the defence to rebut such presumptions on the balance of probabilities which from the 515 defence point of view is heavier than the burden of casting a reasonable doubt, but it is certainly lighter than the burden of the prosecution to prove beyond reasonable doubt. To earn an acquittal at the close of the case for the prosecution under s 173(f) or s 180 of the Criminal Procedure Code, the court must be satisfied that no case against the accused has been 520 made out which if unrebutted would warrant his conviction (Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492). If defence is called, the duty of the accused is only to cast a reasonable doubt in the prosecution case. He is not required to prove his innocence beyond reasonable doubt.” 525 [30] Kami mendapati HMT telah meletakkan beban untuk membuktikan kewujudan Khoo and Choo ke atas Perayu sebagai orang yang dituduh di dalam kes ini. Pada hemat kami, ini adalah salah arah dan menyebabkan “miscarriage of justice”. Kami bersetuju dengan hujjahan peguam Perayu bahawa kegagalan pihak 530 pendakwaan mengemukakan Chooi dan Khoo ini menyebabkan kelompangan material di dalam kes pendakwaan. Pada hemat kami atas alasan ini sahaja keputusan HMT mensabitkan Perayu boleh diketepikan. 535

NOTIS ALCONTARA [31] HMT telah terkhilaf apabila gagal untuk menghargai pembelaan Perayu malahan mendapati Perayu telah memberi satu notis Alcontara yang tidak sempurna. Peguam Perayu berhujah bahawa 540 Perayu telah memberikan notis Alcontara yang sempurna sejak dari awal kes dibicarakan dengan menyoal balas saksi-saksi Pendakwaan berkenaan dengan kewujudan Khoo dan Chooi dimana saksi Pendakwaan SP9 yang merupakan agen premis tersebut juga telah mengesahkan kewujudan dua penama ini serta butiran Khoo adalah 545 tertera pada perjanjian sewa [P68]. Peguam merujuk kes Shah Rehan bin Abdul Rahman v Public Prosecutor [2015] 3 MLJ 337, di mana Mahkamah Rayuan memutuskan: “[14] It would be recalled that three other persons were named by the appellant in his defence, namely: Baby Majidee, Shasha and Abdul 550 Maungni. The existence of these three persons was also not only revealed during the defence case but was brought up as early as when SP1 was called to give evidence. It is not true as submitted by the learned deputy that these three names only surfaced when SP6, the investigating officer, gave evidence. The Alcontara notice 555 was duly given to the prosecution at the earliest stage of the case. The appellant’s version of the roles of Baby Majidee and Shasha was also put to this witness at this stage.” [32] Berdasarkan kepada nas undang-undang di atas, Peguam 560 berhujah bahawa nama Khoo dan Chooi telah ditimbulkan dari awal lagi kepada saksi-saksi Pendakwaan akan tetapi pegawai penyiasat (SP5) gagal menyiasat berkenaan dengan kedua-dua nama ini dan pihak Pendakwaan sendiri telah gagal untuk memanggil mereka untuk memberi keterangan ketika Perbicaraan yang telah menjejaskan kes 565 Pendakwaan. Kami bersetuju dengan hujahan peguam Perayu bahawa Perayu telah memberikan notis Alcontara yang sempurna sejak dari awal kes dibicarakan dengan menyoal balas saksi-saksi Pendakwaan berkenaan dengan kewujudan Khoo dan Chooi. Pada hemat kami Notis Alcontara memang telah diberikan dengan 570 sewajarnya kepada pihak pendakwaan pada peringkat awal kes dan kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan kedua saksi ini menyebabkan satu inferen bertentangan di bawah s.114(g) Akta Keterangan adalah terpakai terhadap kes pendakwaan, 575

HMT TELAH TERKHILAF DALAM MEMUTUSKAN BAHAWA PERAYU MEMPUNYAI PENGETAHUAN TERHADAP DADAH DAN KEGAGALAN DALAM MENILAI PEMBELAAN PERAYU. 580 [33] Di akhir kes pembelaan, peguam Perayu berhujah HMT tidak menilai pembelaan Perayu bahawa dia telah pergi ke premis tersebut bagi kerja pembersihan atas arahan Khoo malah menyatakan ia merupakan satu penafian kosong yang menunjukkan bahawa 585 pembelaan Perayu langsung tidak diendahkan. Peguam merujuk kes Low Thiam Teck v Public Prosecutor [2015] 3 MLJ 134, Mahkamah Rayuan memutuskan: “[23] Both the appellant and the second accused did not resist arrest. 590 There was no evidence of any overt act on their part other than ‘terkejut’. In fact their conduct could only benefit the appellant's case as it negatived any inference of knowledge of the drugs from either the appellant or the second accused, particularly the appellant. With no evidence of fear adduced, let alone there was no 595 attempt to escape or a struggle put up against the police, the prosecution had failed to establish any evidence upon which an inference of knowledge about the drugs in the car can be made. Without knowledge, the prosecution had failed to establish the ingredient of possession (Public Prosecutor v Salleh bin Zakaria & 600 Anor [2010] 4 MLJ 25; [2010] 4 CLJ 671). Further there was insufficient evidence to show that the appellant had possession of the dangerous drugs in question together with the other two accused persons, or with either one of them (PP v Mohd Bandar Shah bin Nordin & Anor [2008] 4 MLJ 556; [2008] 4 CLJ 859 605 [24] On the issue of proximity to the drugs, we agreed with learned counsel that physical proximity to the drugs perse is insufficient to prove possession without proof of knowledge. Except for the evidence of proximity, there was nothing in the conduct of either the 610 appellant or the second accused at the time of their arrest upon which a prima facie inference could be made that the appellant or both of them had knowledge of the drugs. At the highest, the evidence merely showed that perhaps the appellant had some momentary custody of the bags together with the second accused. 615 In such circumstances there was no possession (per Lord Morris in Warner v Metropolitan Police Commissioner [1968] 2 All ER 356).” [34] Berdasarkan kepada hujahan serta nas undang-undang di atas, Peguam berhujah bahawa Perayu tidak mempunyai pengetahuan 620 terhadap kandungan sebenar di dalam tong-tong plastik (P13A-P13G) serta dadah di dalam premis tersebut memandangkan perbuatan Perayu pada hari kejadian menimbulkan inferens bahawa dia sememangnya tiada pengetahuan terhadap kandungan tong plastik serta dadah di dalam premis tersebut dan Perayu di dalam kes 625 ini hanyalah mempunyai momentary custody terhadap tong-tong plastik serta premis tersebut pada hari kejadian dan ini bukanlah satu kes dimana Perayu mempunyai kawalan dan jagaan terhadap tong tersebut untuk satu tempoh yang lama. 630 [35] Pihak pendakwaan pula berhujah bahawa Perayu telah ditangkap dengan dadah-dadah di tempat kejadian. Keterangan SP4 iaitu pegawai tangkapan semasa pemeriksaan utama yang menyatakan kunci rumah (tempat kejadian) iaitu P70 telah diperolehi daripada seluar yang dipakai oleh Perayu dan kunci tersebut dapat 635 membuka rumah tersebut. Keterangan SP4 konsisten dengan keterangan T.1 dan T.2 yang mengakui bahawa hanya Perayu mempunyai kunci kepada rumah tersebut. Keterangan T.1 dan T.2 menyokong fakta bahawa arahan telah diberikan oleh Perayu untuk meletakkan tong-tong di dalam kereta Honda CRV kepunyaan 640 Perayu, Perayu berada di dalam rumah dan seterusnya telah mengunci rumah tersebut setelah tong-tong dikeluarkan; [36] Kami dapati HMT telah gagal menilai keterangan-keterangan Perayu dan HMT telah terkhilaf dalam memutuskan bahawa Perayu 645 mempunyai pengetahuan terhadap dadah di mana dinyatakan di dalam Alasan Penghakiman seperti berikut: “Manakala bagi SD3 pula, beliau pastinya terkejut dan tergamam kerana peluang untuk beliau memboloskan dirinya sudah tertutup dengan 650 kehadiran ramai anggota polis untuk melakukan tangkapan. Apa yang mampu beliau lakukan hanyalah terus berada di dalam kereta tersebut sahaja. Sehubungan dengan kelakuan SD3 itu, it is worth at this point to note the relevance of what was said by Justice Lim Beng Chong (as he then was) in PP v. Badrulsham bin Baharom [1988] 585 where he has this 655 to say; "It is appropriate at this stage for me to deal with two further points raised by the learned defence counsel in his submission. First, he drew the attention of this court to the fact that the accused did not 660 put up a struggle or make any attempt to run away. The short answer to this point is that from the evidence I am satisfied that the accused had no opportunity to do so as he was suddenly surrounded by PW3 and PW5 before he could even begin to realize that he was in danger of being arrested. As he was caught red- 665 handed with the dangerous drugs in his possession and he had knowledge of the said drugs, what else could he do apart from saying that there was nothing in the bag". To me, the inescapable inference that can be drawn from the conduct of the three 670 accused is this. Their suspicious behaviour was in line with their state of mind namely they had knowledge of their act. There is a clear nexus between their conduct and the offence in question. All these gave rise to a further inference that the criminal act was done in concert pursuant to the pre-arranged plan or arrangement. In law, a common intention may often be difficult to prove by way 675 of direct evidence, but it can be inferred from the circumstances of the case and the conduct of the accused ( see the case of Dato ' Mokhtar Bin Hashim & Anor v Public Prosecutor [1983} 2 MLJ 232 ). Menyentuh berkaitan pembelaan ketiga-tiga Tertuduh bahawa mereka ke 680 rumah tersebut adalah semata-mata untuk membuat kerja-kerja pembersihan, pada hemat saya pembelaan yang dibangkitkan ini tidak munasabah sama sekali dan tidak sedikit pun menimbulkan apa-apa keraguan di dalam fikiran mahkamah ini. Malah pembelaan yang diketengahkan oleh ketiga-tiga Tertuduh ini bahawa mereka tidak mempunyai pengetahuan langsung tentang kewujudan dadah 685 tersebut hanyalah merupakan suatu penafian kosong sahaja. Mahkamah Rayuan di dalam kes PP v Mohamad Malek Ridhzuan Che Hassan [2013] 8 CLJ 359 memutuskan seperti berikut : "Penafian, jika tidak disokong oleh keterangan yang kukuh dan boleh 690 dipercayai, adalah "self-serving assertion "yang tidak mempunyai apa-apa nilai keterangan di sisi undang-undang ".” [37] Pada hemat kami, fakta kes adalah jelas semasa serbuan, Perayu tidak cuba melarikan diri. Kami juga dapati tiada fakta yang 695 menunjukkan Perayu tidak melarikan diri kerana telah dikepung. Pada tahap ini kami berpendapat perbuatan Perayu yang tidak melarikan diri adalah konsisten dan munasabah dengan pembelaannya bahawa Perayu tidak mempunyai pengetahuan langsung tentang kewujudan dadah tersebut dan HMT telah khilaf 700 apabila membuat dapatan bahawa pembelaan Perayu hanyalah merupakan suatu penafian kosong sahaja.

(V) “FLAGRANCY OF COUNSEL” 705 [38] Terdapat isu berkenaan flagrancy of counsel yang telah mewakili Perayu pada peringkat perbicaraan yang mana peguam yang mewakili Perayu telah juga mewakili T.1 dan T.2 yang dituduh bersama-sama Perayu pada peringkat perbicaraan. Peguam telah meletakkan Pembelaan yang berbeza bagi Perayu serta dua orang 710 yang dituduh bersama-sama Perayu dan HMT telah menyatakan seperti berikut di dalam alasan penghakiman seperti berikut: “Saya berhasrat untuk merangkumkan pembelaan ketiga-tiga Tertuduh di dalam satu alasan penghakiman sahaja meskipun saya tidak dapat 715 dinafikan bahawa terdapat sedikit kelainan di dalam pembelaan SD3. Namun pada dasarnya pembelaan ketiga-tiga Tertuduh ini rata-ratanya adalah hampir sama sahaja...”. [40] Kami dapati, peguam yang mewakili Perayu dengan jelas 720 mengatakan Perayu tidak mempunyai pengetahuan mengenai dadah yang berada di dalam tong-tong dan di dalam rumah tersebut. Dalam hal yang demikian, kami dapati tiada isu dalam hal ini dan Perayu tidak sesekali jua terprejudis untuk mendapatkan satu perbicaraan yang adil dan lebih-lebih lagi dia telah diwakili oleh peguam pilihannya 725 sendiri.

PEMAKAIAN ANGGAPAN ATAS ANGGAPAN [40] Di akhir kes pendakwaan, HMT telah menggunapakai 730 anggapan atas anggapan (presumption upon presumption) di bawah s.37(b), 37(d), dan 37(da) ADB 1952 bagi pertuduhan pertama serta s.37(d) dan 37(da) ADB 1952 bagi pertuduhan kedua dan berikutan dengan itu, Perayu telah dipanggil untuk membela diri bagi pertuduhan-pertuduhan tersebut. Peguam berhujah bahawa di akhir 735 kes pembelaan, HMT telah terkhilaf dalam tidak memutuskan sama ada anggapan di bawah s.37(b) ADB 1952 telah disangkal oleh Perayu ataupun tidak bagi pertuduhan pertama dan merujuk kepada kes Seyedalireza Seyedhedayatollah Ehteshamiardestani v Public Prosecutor [2014] 6 MLJ 408, Mahkamah Rayuan 740 memutuskan: “[23] In the instant case, it is our judgment that the failure of the learned trial judge to make a finding as to which presumption was relied upon for possession and trafficking and the failure to consider 745 whether the appellant had rebutted the presumption, amounts to a misdirection by way of non-direction which has prejudiced the appellant. [24] Having found that there are merits in the grounds raised by learned 750 counsel, we unanimously allowed the appeal. The conviction and sentence of the High Court was set aside. The appellant was acquitted and discharged.” [41] Peguam berhujah bahawa berdasarkan nas undang-undang di atas, tiada sebarang dapatan di buat oleh HMT berkenaan dengan 755 anggapan di bawah s.37(b) ADB 1952 yang telah dipakai bagi pertuduhan pertama terhadap Perayu. Adalah dihujahkan bahawa anggapan ini seharusnya digunakan terhadap Khoo yang merupakan penyewa premis tersebut. Berdasarkan kepada hujahan-hujahan di atas, Peguam memohon agar sabitan dan hukuman terhadap Perayu 760 bagi kedua-dua pertuduhan yang dipertuduhkan terhadapnya diketepikan memandangkan terdapat salah arah yang serius dari segi undang-undang (serious errors of law) yang memerlukan campur tangan Mahkamah ini. 765 [42] Responden berhujah bahawa di akhir kes pembelaan HMT dengan jelas telah menyatakan bahawa beliau hanya menggunakan satu anggapan sahaja iaitu s.37(d) di bawah ADB 1952 seperti berikut: 770 “Seharusnya saya mengulangi bahawa di akhir penghakiman ini, saya hanya menggunapakai satu anggapan sahaja iaitu di bawah subseksyen 37(d). Ini adalah kerana mahkamah ini tidak boleh lagi menggunapakai anggapan atas anggapan (presumption upon presumption) bagi kedua-dua pertuduhan ini berpandukan kepada keputusan Mahkamah 775 Persekutuan di dalam kes Alma Nudo Atenza v PP Criminal Appeal No: 05-94-05/2017.” [43] Kami mendapati HMT telah menyedari bahawa oleh kerana HMT telah menggunakan anggapan atas anggapan di akhir kes 780 pendakwaan, HMT telah menggunapakai anggapan atas anggapan (presumption upon presumption) di bawah s.37(b), 37(d), dan 37(da) ADB 1952 bagi pertuduhan pertama serta s.37(d) dan 37(da) ADB 1952 bagi pertuduhan kedua dan berikutan dengan itu, Perayu telah dipanggil untuk membela diri bagi pertuduhan-pertuduhan tersebut. 785 HMT mengatakan bahawa di akhir penghakiman ini, HMT hanya menggunapakai satu anggapan sahaja iaitu di bawah subseksyen 37(d) kerana Mahkamah tidak boleh lagi menggunapakai anggapan atas anggapan (presumption upon presumption) bagi kedua-dua pertuduhan ini berpandukan kepada keputusan Mahkamah 790 Persekutuan di dalam kes Alma Nudo Atenza v PP Criminal Appeal No: 05-94-05/2017.

(F) KESIMPULAN 795 [44] Kami memutuskan bahawasanya semasa HMT memanggil Perayu, T.1 dan T.2 membela diri, HMT telah menggunapakai anggapan yang berganda di bawah s.37(b), 37(d) dan 37(da)(xvi) terpakai ke atas ketiga-tiga tertuduh. HMT telah menggunapakai anggapan yang berganda di bawah s.37(b), 37(d) dan 37(da)(xvi) 800 terpakai ke atas kesemua tertuduh. Manakala bagi pertuduhan kedua, digunapakai anggapan yang berganda juga dibawah s.37(d) dan 37(da)(xvi). Manakala di akhir kes pembelaan, HMT hanya menjelaskan bahawa HMT tidak sepatutnya menggunapakai anggapan berganda dan telah memutuskan hanya memakai 805 anggapan di bawah s.37(d) sahaja untuk pemilikan. Namun masih tidak membuat dapatan sama ada anggapan 37(d) tersebut disangkal ataupun tidak. Dengan ini kami berkeputusan bahawa penggunaan lebih daripada satu anggapan ini adalah fatal dan ditambah pula dengan kegagalan memutuskan anggapan yang dikekalkan dibawah 810 s.37(d) ADB dapat disangkal ataupun tidak. Dengan ini, kami memutuskan kekhilafan menggunapakai anggapan berganda ini adalah fatal mengikut kes Mahkamah Persekutuan iaitu antaranya ialah kes Alma Nudo Atenza v PP [2025] MLJU 2707. 815 [45] Oleh alasan tersebut, dengan ini kami membenarkan rayuan pihak Perayu dan melepas dan membebaskan Perayu daripada kedua-dua pertuduhan. Tarikh: 1 Julai 2026 820 (HAYATUL AKMAL ABDUL AZIZ) HAKIM MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA 825 Kaunsel: Bagi Perayu : Nur Qistina binti Mohd Nizam