CHU WEE KONG v Pendakwa Raya (B-05(SH)-369-07/2024)

Ini adalah alasan keputusan penuh Mahkamah ini yang telah menolak rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman di bawah 2 pertuduhan di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 (‘ADB’) yang telah diputuskan dan dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi yang bersidang di Klang, Selangor Darul Ehsan.

Perayu di dalam kes ini telah dipertuduhkan dengan 2 kesalahan di bawah ADB. Untuk kesalahan pertama, Perayu dituduh di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama kerana melakukan kesalahan mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine berat bersih sebanyak 76.89 gram (‘Pertuduhan Pertama’). Untuk kesalahan kedua pula, Perayu dituduh di bawah seksyen 12(2) ADB dan boleh dihukum di bawah seksyen 39A(2) Akta yang sama kerana memiliki dadah berbahaya jenis Methamphetamine berat bersih sebanyak 35.95 gram (‘Pertuduhan Kedua’).

Setiap Pertuduhan itu diperturunkan semula seperti berikut: PERTUDUHAN PERTAMA “Bahawa kamu pada 21 Januari 2020 jam lebih kurang 3:15 pagi, di tepi Jalan Persiaran Raja Muda Musa, Pelabuhan Klang, dalam daerah Klang di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 76.89 gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.” PERTUDUHAN KEDUA “Bahawa kamu pada 21 Januari 2020 jam lebih kurang 3:15 pagi, di tepi Jalan Persiaran Raja Muda Musa, Pelabuhan Klang, dalam daerah Klang di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah didapati dalam kawalan kamu dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 35.95 gram dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39A(2) Akta yang sama.”

Di akhir perbicaraan, Hakim Mahkamah Tinggi (‘HMT’) telah mendapati Perayu gagal membangkitkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan di bawah kedua-dua Pertuduhan serta gagal mematahkan anggapan milikan dan pengetahuan barang dadah di bawah seksyen 37(d) ADB. Ekoran dari sabitan di bawah kedua-dua Pertuduhan itu, Perayu telah dihukum dengan hukuman pemenjaraan seumur hidup dan 12 sebatan di bawah Pertuduhan Pertama dan 10 tahun pemenjaraan serta 10 kali sebatan di bawah Pertuduhan Kedua.

Seramai 6 orang saksi telah dipanggil oleh pihak Pendakwaan. Fakta kes Pendakwaan adalah diringkaskan seperti berikut: a) Pada 21.1.2020 jam lebih kurang 2.30 pagi, SP3 telah terima maklumat mengenai aktiviti dadah oleh seorang lelaki bangsa Cina yang menaiki kereta jenis Nissan Teana No. WB2225N di tepi jalan tempat kejadian. Lelaki berbangsa Cina tersebut kemudiannya dikenali dan dicamkan oleh SP3 sebagai Perayu; b) Bertindak atas maklumat tersebut, pada jam lebih kurang 3.00 pagi, (setelah SP3 memberikan taklimat kepada 9 orang anggota serbuan) SP3 dan pasukan telah ke lokasi kejadian untuk membuat pemantauan; 5 c) Hasil pemantauan selama 5 minit di lokasi kejadian, SP3 dan pasukan nampak kereta Nissan Teana No. WB2225N warna putih tiba dan berhenti di tepi jalan tempat kejadian; d) Pada jam lebih kurang 3.15 pagi, serbuan dijalankan ke atas kereta tersebut dan SP3 memperkenalkan dirinya sebagai polis; e) Perayu telah bertindak agresif dan cuba untuk melarikan diri dengan melanggar kereta anggota polis namun berjaya ditahan oleh pasukan serbuan; f) Hasil pemeriksaan di bahagian poket kanan seluar pendek ‘Nike’ (P14) yang dipakai oleh Perayu menjumpai dua (2) peket plastik lutsinar (P17 dan P18) yang berisi ketulan-ketulan kristal disyaki dadah jenis syabu; g) Pemeriksaan ke atas kereta telah menjumpai beg hitam ‘Tangcool’ (P15) di bahagian tempat duduk penumpang hadapan. Hasil pemeriksaan ke atas beg P15 menjumpai satu

peket lutsinar (P20) yang di dalamnya mengandungi lapan

peket plastik lutsinar (P20(a-h)) berisi bahan yang disyaki dadah jenis syabu; h) Pemeriksaan selanjutnya telah menjumpai barang-barang peribadi milik Perayu sepertimana yang dinyatakan di dalam repot polis Pelabuhan Klang 378/20 (P11) yang dibuat oleh SP3 sebelum tangkapan dan barang-barang kes diserahkan kepada SP6, Pegawai Penyiasat; i) Hasil analisa SP4 mendapati bahan-bahan yang dirampas oleh SP3 dan dihantar oleh SP6 kepadanya adalah dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 76.89 gram dan 35.95 gram seperti yang dirumuskan di dalam Laporan Kimia (P29) yang disediakannya. KES PEMBELAAN [6] Seramai 6 orang saksi telah dipanggil oleh pihak Pembelaan termasuk Perayu. SD1 adalah Perayu, SD2 adalah penghuni rumah di Shah Alam manakala SD3 sehingga SD6 adalah anggota pasukan serbuan yang ditawarkan oleh pihak Pendakwaan dan dipanggil sebagai saksi Pembelaan. [7] Keterangan pembelaan Perayu secara ringkasnya adalah seperti berikut – a) Pada tarikh dan masa kejadian, Perayu mengatakan beliau telah pergi ke pusat snooker Golden Break di tempat kejadian untuk bermain snuker dengan Ah Kua; b) Semasa Perayu hendak meletakkan keretanya bersebelahan dengan perhentian bas, tiba-tiba keretanya dikepung /dihalang oleh dua (2) buah ketera Proton Waja; c) Perayu terkejut dan telah mengunci keretanya sebelum nampak 8 orang keluar dari kereta tersebut dan mengepung keretanya. Seorang lelaki berbangsa India menjerit menyuruhnya membuka pintu kereta dan memberitahu mereka adalah Polis; d) Perayu tidak percaya mereka adalah Polis dan enggan memberikan kerjasama kerana mereka tidak menunjukkan kad kuasa dan berpakaian preman. Perayu cuba melarikan diri tetapi berjaya ditahan; e) Perayu mengatakan lelaki berbangsa India memarahinya dengan kata-kata kesat dan memecahkan cermin keretanya dengan menggunakan pistol sebelum Perayu akur dan membuka pintu keretanya; f) Perayu mengatakan telah dipukul oleh sekumpulan lelaki tersebut dimana lelaki berbangsa India tersebut telah memintanya untuk mengeluarkan dadah yang tidak diketahui oleh Perayu; g) Perayu tiada pengetahuan mengenai dadah-dadah P20(a-h) yang dirampas oleh SP3; h) Perayu mengatakan setelah ditahan di Pelabuhan Klang, beliau dibawa oleh SP3 ke tiga (3) lokasi lain iaitu I-Soho, I-City, Shah Alam (‘Shah Alam’), Tropicana Metropark/ Pandora Blok B (‘Pandora’) dan Pangsapuri Parloma (‘Parloma’) yang dikatakan ada kaitan dengan aktiviti pengedaran dadah; i) Semasa di Shah Alam, SP3 tidak menjumpai sebarang dadah tetapi kemudiannya telah mengugut dan meminta wang RM50,000.00 daripada Perayu supaya boleh melepaskan Perayu. Tertekan dengan ugutan itu, Perayu mengatakan beliau mempunyai wang sebanyak itu di kediamannya di Pandora. SP3 dan pasukannya kemudian membawa Perayu ke Pandora tetapi wang tidak dijumpai. Tertekan lagi dengan ugutan SP3, Perayu kemudian memberi maklumat tentang satu tempat lain dimana terdapat dadah. Perayu kemudiannya membawa SP3 dan pasukannya ke Parloma; j) Perayu mengatakan polis menjumpai dadah di pangsapuri Parloma dan dadah-dadah tersebut bukan miliknya; k) Perayu telah dipaksa untuk menandatangani borang bongkar (P12 dan D25); l) SD2 mengesahkan tentang serbuan di Shah Alam dimana tiada sebarang dadah berbahaya dijumpai di situ; m) Saksi-saksi pembelaan lain hanya mengesahkan keterangan SP3 sahaja mengenai serbuan yang dijalankan pada tarikh, masa dan tempat seperti yang dinyatakan di dalam kedua-dua pertuduhan. KEPUTUSAN MAHKAMAH TINGGI [8] HMT telah berpuas hati berdasarkan keterangan bahawa pihak Pendakwaan telah membuktikan elemen identiti barang kes dadah dan milikan di bawah kesemua Pertuduhan. [9] Mengenai elemen milikan, HMT telah menerima keterangan pihak Pendakwaan bahawa: (i) semasa serbuan, hanya Perayu seorang yang berada di dalam kereta itu: (ii) Perayu telah cuba melarikan diri sendiri sehingga menyebabkan pasukan serbuan memecahkan cermin kereta untuk menghalang pergerakan Perayu; (iii) rampasan barang dadah Pertuduhan Kedua dari seluar Perayu dan rampasan barang dadah di bawah Pertuduhan Pertama di dalam beg ‘Tangcool’ yang dijumpai di tempat duduk penumpang hadapan menunjukkan Perayu mempunyai kawalan dan jagaan ke atas barang barang dadah itu; (iv) selain barang dadah, turut dijumpai kad pengenalan (ekshibit P16(a)) dan lesen memandu Perayu (ekshibit P16(b)) di dalam beg ‘Tangcool’;

kawalan dan jagaan Perayu ke atas barang yang mengandungi dadah itu menyebabkan HMT menggunapakai anggapan milikan dan pengetahuan jenis dadah di bawah seksyen 37(d) ADB; dan

(vi) Perayu mempunyai pengetahuan ke atas semua barang dadah di bawah kedua-dua Pertuduhan. [10] Mengenai perbuatan mengedar dadah berbahaya, HMT telah menggunakan takrif perbuatan mengedar dadah seperti di peruntukkan di bawah seksyen 2 ADB melalui perbuatan menyorok dan menyimpan. HMT juga telah mengambil kira berat jumlah barang dadah di bawah Pertuduhan Pertama yang menunjukkan bahawa ianya bukar sekadar untuk konsumsi sendiri tetapi adalah untuk pengedaran. [11] Rujukan telah dibuat kepada keputusan keputusan, di antaranya, di dalam kes Ibrahim Mohamad & Anor v PP [2011] 4 CLJ 113; [2011] MLJU 1491; Sahrul Mazlee Mohd Khalid v PP [2022] 1 LNS 4; [2022] 3 MLJ 919; PP v Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337; [2007] 5 MLJ 1; Tang Teck Seng & Anor v PP [2018] 10 CLJ 315; [2018] 4 MLJ 617; Teh Geok Hock v PP [ 1989] 2 CLJ 977; [1989] 3 MLJ 162; dan Mohamed Yazri Minhat v PP [2003] 2 CLJ 65; [2003] 2 MLJ 241. [12] Di akhir kes Pembelaan, HMT mendapati Perayu gagal membangkitkan keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan dan gagal mengakas anggapan seksyen 37(d) ADB di atas imbangan kebarangkalian berdasarkan pertimbangan dan dapatan: (i) walaupun Perayu mendakwa dirinya dipukul dan dianiaya pihak Polis, namun tiada laporan Polis dibuat terhadap anggota serbuan dan perkara memukul dan menganiaya Perayu tidak pernah dicadangkan kepada mana-mana saksi Pendakwaan; (ii) dakwaan Perayu bahawa beliau diugut di alamat kediamannya setelah dibawa ke sana seperti terkandung di dalam video (ekshibit D34) tidak dapat dibuktikan kerana mutu rakaman video yang tidak memuaskan tidak dapat mengesahkan bahawa Perayu sebenarnya diugut untuk membayar wang sebanyak RM50,000 sebagai balasan untuk dilepaskan; (iii) tiada laporan Polis dibuat berkenaan dakwaan bahawa dadah di dalam kes ini sebenarnya dirampas oleh SP3 dari Palorma dan bukan dari dirinya dan kereta; (iv) Perayu cuba mengalih perhatian Mahkamah dari barang kes dadah yang dijumpai pada badan Perayu dan kereta kepada isu dadah yang dirampas dari tempat lain yang tidak menjadi subjek Pertuduhan di dalam kes ini; dan

pembelaan Perayu hanya bersifat pembelaan kosong dan difikirkan kemudian. [13] Di antara kes yang dirujuk adalah Syarifuddin v PP [2011] CLJU 1484; [2012] 6 MLJ 795; dan Mohamad Nazarie Halidi v PP & Another Appeal [2019] 6 CLJ 61; [2019] 4 MLJ 371. ISU RAYUAN DAN HUJAHAN Pihak Perayu [14] Perayu membangkitkan isu-isu berikut di dalam Rayuan ini bahawa: (i) HMT khilaf apabila gagal mendapati ketua serbuan SP3 merupakan saksi yang tidak kredibel; (ii) kelewatan melampau dalam penyediaan Laporan Polis (ekshibit P11) dan Borang Bongkar (ekshibit P12) apabila kedua-dua dokumen itu disediakan pada jam 2.30 petang keesokan harinya sedangkan serbuan berlaku pada jam 11.15 malam sebelumnya dan ini menyebabkan kebenaran kandungan kedua-dua dokumen itu disangsi; (iii) percanggahan di antara Laporan Polis (ekshibit D24) dan Borang Geledah (ekshibit D25) berkenaan rampasan barang dadah di Parloma mencabar kredibiliti keterangan SP3; (iv) HMT khilaf apabila gagal menilai keempat-empat serbuan yang berlaku di dalam kes ini adalah satu urutan peristiwa dalam satu transaksi yang sama untuk memenuhi tuntutan SP3 mendapatkan wang RM50,000 dari Perayu atau jika gagal, untuk mendapatkan rampasan barang dadah dan dengan yang demikian HMT seterusnya khilaf apabila memisahkan fakta rampasan dadah dari Parloma dari naratif kes Pendakwaan bahawa barang dadah dirampas dari seluar dan beg Perayu di tempat kejadian pertama;

HMT khilaf apabila mendapati pembelaan Perayu adalah satu pembelaan difikirkan kemudian apabila gagal mempertimbangkan Perayu tiada peluang membuat apa-apa laporan Polis mengenai penganiayaan terhadapnya kerana telah berada dalam tahanan reman sejak ditangkap; (vi) tambahan lagi, pembelaan Perayu telah pun diletakkan kepada saksi Pendakwaan SP3 dan SP6; (vii) kegagalan HMT menilai keterangan bahawa anggota serbuan telah mematikan rakaman CCTV di kediaman Perayu seperti ditunjukkan melalui saksi SD3 dan kegagalan pihak Pendakwaan mengemukakan rakaman CCTV itu mewajarkan pemakaian seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap Pendakwaan; dan (viii) kegagalan HMT mempertimbang dan menilai pembelaan Perayu secara menyeluruh telah memprejudiskan Perayu. [15] Berdasarkan isu-isu tadi, Perayu menghujahkan SP3 merupakan saksi Pendakwaan yang tidak kredibel. Pada asasnya, Perayu mengatakan serbuan di Shah Alam, diikuti serbuan di Pandora dan Parloma, didorong tuntutan SP3 terhadap Perayu untuk mendapatkan suapan sebanyak RM50,000 supaya melepaskan Perayu dan oleh kerana SP3 gagal mendapat wang itu, Perayu telah ditekan untuk mendedahkan lokasi di mana dadah boleh diperoleh. Hasil tekanan itu, Perayu membawa pasukan serbuan ke Palorma dimana barang dadah dirampas. Naratif kes Pembelaan adalah sebenarnya barang dadah di dalam kes ini dirampas dari Parloma dan bukan dari Perayu di lokasi kejadian pertama sepertimana Pertuduhan. [16] Dihujahkan juga, jika pemerhatian dibuat kepada keseluruhan keterangan kes Pembelaan, adalah tidak munasabah untuk berlaku 3 lagi serbuan di lokasi-lokasi lain setelah SP3 berjaya membuat rampasan barang dadah dari Perayu dari tempat kejadian dimana Perayu ditangkap. Fakta bahawa Perayu telah dibawa ke 3 lokasi lain menyokong kes Pembelaan bahawa tiada barang dadah dirampas pada mulanya sehinggalah pasukan serbuan dibawa ke Parloma. Maka, adalah perlu Mahkamah ini melihat serbuan-serbuan itu sebagai satu rentetan peristiwa yang berkaitan. [17] Versi Perayu itu disokong dengan keterangan Laporan Polis (ekshibit D24), Borang Bongkar (ekshibit D25) dan rakaman video (ekshibit D34) yang semuanya terkait serbuan di kediaman Perayu di Pandora. Kelewatan SP3 menyediakan Laporan Polis (ekshibit P11) dan Borang Geledah (ekshibit P12) terkait tangkapan Perayu dan rampasan di Pelabuhan Klang sehingga 12 jam kemudian pada jam 2 petang hari berikutnya telah membangkitkan keraguan tentang kebolehpercayaan kedua-dua dokumen itu apabila tiada penjelasan yang memuaskan daripada SP3. [18] Seterusnya, Perayu menyerang kredibiliti SP3 apabila membangkitkan percanggahan maklumat bagaimana rampasan barang dadah dibuat di Pandora. Mengikut ekshibit D24, Perayu telah mengambil dadah itu dan menyerahkan kepada SP3 tetapi ekshibit D25 mengatakan barang dadah dijumpai di atas meja manakala semasa keterangan lisan, SP3 mengatakan Perayu telah mengambil barang dadah dari atas meja dan menyerahkan kepada SP3. [19] Selanjutnya dihujahkan, jika Perayu telah mengambil dan menyerahkan barang dadah dari atas meja kepada SP3, mengapa perlu SP3 membuat pemeriksaan lanjut selama setengah jam lagi di dalam premis itu. Dihujahkan perkara itu sebenarnya adalah bagi tujuan mendapatkan wang RM50,000 itu. [20] Selain itu, dihujahkan juga rakaman CCTV (ekshibit D34) tidak menunjukkan sama ada SP3 mengambil dadah di atas meja ataupun Perayu telah mengambil barang dadah dan menyerahkannya kepada SP3. Transkrip CCTV menunjukkan SP3 terus menanyakan di mana barang selepas setengah jam di premis itu. Sekiranya Perayu telah pun menyerahkan barang dadah itu setelah mengakses premis itu pada jam 7 pagi, maka kenapa SP3 perlu terus menanyakan di mana “barang”. Fakta bahawa pertanyaan itu dibuat menunjukkan sebenarnya tidak ada rampasan barang dadah berlaku di Pandora dan perkara “barang” itu sebenarmya merujuk kepada tuntutan wang RM50,000 yang masih belum ditemui. [21] Berdasarkan semua isu dan hujahan itu, Perayu menghujahkan terdapat keraguan yang munasabah di dalam kes Pendakwaan tentang di mana sebenarnya barang dadah di dalam kes ini dirampas dan apakah sebenarnya motif di sebalik rampasan itu. Keterangan menyokong dakwaan Perayu bahawa beliau telah dianiaya setelah tidak memenuhi tuntutan SP3 untuk membayar wang RM50,000. Keraguan itu bertambah apabila pihak Pendakwaan gagal mengemukakan keterangan CCTV dari rumah kediaman Perayu di Pandora apabila fakta adanya CCTV di premis itu disahkan oleh SD3. Keterangan CCTV itu dapat menentusahkan sama ada telah berlaku tuntutan RM50,000 itu serta membuktikan motif tangkapan Perayu di dalam kes ini. [22] Di antara kes yang dirujuk Perayu termasuklah: Gunasegaran a/l Singaravelu v PP [2009] 7 MLJ 761; [2009] 7 CLJ 613; Rahmat Ghazali lawan Pendakwa Raya [2019] MLRHU 840; [2019] CLJU 1166; Sivabalan a/l Bathumalai v PP [2017] MLJU 109; [2017] 4 CLJ 326; Teo Chee Kong v PP [2021] MLJU 934; [2021] 7 CLJ 414; Koo Wing Cheung & Anor v PP [2014] 1 MLJ 229; [2014] 1 CLJ 46; dan Zulkefly bin Had v PP [2014] 6 CLJ 64; [2014] MLJU 1918. Pihak Responden [23] Pihak Responden pula menghujahkan HMT telah membuat dapatan yang betul bahawa Rayuan ini melibatkan rampasan dadah di tempat kejadian sepertimana Pertuduhan dan bukan rampasan dadah di tempat lain iaitu Palorma. Rampasan di Parloma jika pun benar, harus diasingkan dan dibezakan dari rampasan di dalam Rayuan ini dan tiada sebab mengapa keterangan SP3 harus diragui. Keterangan dokumentar jelas menyokong versi kes Pendakwaan. [24] Selain itu, dihujahkan juga tidak ada keterangan yang dapat menyokong dakwaan bahawa SP3 telah membuat tuntutan bayaran RM50,000 dan dalam proses itu telah menganiaya Perayu. Keterangan video ekshibit D34 tidak menyokong dakwaan itu dan tidak ada sebab mengapa SP3 ingin menganiaya Perayu. Fakta kes dengan jelas menunjukkan Perayu telah ditangkap berseorangan di dalam kereta dan perbuatan cuba melepaskan diri jelas menunjukkan Perayu mempunyai kawalan dan pengetahuan mengenai dadah di dalam kereta Nissan itu. [25] Selanjutnya, mengenai tempoh masa hampir 12 jam yang telah diambil oleh SP3 untuk membuat laporan Polis, pihak Responden menghujahkan bahawa Pegawai Penyiasat SP6 telah memberikan penjelasan dimana perlu diambilkira tangkapan telah berlaku pada jam 3.15 pagi, telah berlaku kekecohan atau “commotion”, dan kemudian, Perayu dibawa ke Pandora pada jam 7.00 pagi. Selepas selesai kesemuanya, SP3 telah membuat laporan polis, membuat tandaan pada barang kes dan membuat serahan kepada SP6 pada jam 2.15 petang. Dihujahkan bahawa penjelasan bagi kelewatan tersebut adalah munasabah dan telah dijelaskan oleh saksi-saksi pihak pendakwaan. PERTIMBANGAN DAN DAPATAN MAHKAMAH [26] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap seperti yang diputuskan di dalam kes Chan Pean Leon v PP [1956] 1 MLJ 237; [1956] 1 LNS 17 dan PP v Denish a/l Madhavan [2009] 2 MLJ 194; [2009] 2 CLJ 209, bahawa elemen jagaan atau kawalan tidak sahaja ditentukan oleh faktor kedekatan atau “proximity” ataupun pengetahuan tetapi ditentukan juga oleh pertimbangan sama ada tertuduh mempunyai kuasa tanpa orang lain untuk berurusan dengan dadah itu pada bila-bila masa sebagai pemilik. [27] Setelah mempertimbang hujahan bertulis dan mendengar hujahan lisan pihak-pihak, Mahkamah ini mendapati isu asas di dalam Rayuan ini berkisar kepada isu 3 serbuan lain berikutan tangkapan Perayu di Pelabuhan Klang dan sama ada 3 serbuan itu yang berlaku di Shah Alam, Pandora dan Parloma menimbulkan satu keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan mengenai sama ada barang dadah di dalam Rayuan ini sememangnya dirampas dari Perayu sepertimana Pertuduhan di Pelabuhan Klang atau sebaliknya, dirampas di satu tempat lain iaitu Parloma. [28] Pada pendapat Mahkamah ini, perkara yang paling asas untuk ditentukan adalah sama ada fakta kes Pendakwaan bahawa serbuan terhadap kereta Nissan yang dipandu oleh Perayu telah membawa kepada penemuan barang dadah pada badan Perayu dan beg “Tangcool” di dalam kereta atau tidak. [29] Keterangan kes Pendakwaan mengenai serbuan itu bergantung kepada keterangan tunggal SP3. Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa keterbuktian sesuatu tuntutan atau kes tidak bergantung kepada jumlah saksi dan keterangan dari saksi tunggal adalah mencukupi tertakluk kepada kredibiliti keterangan saksi itu (lihat seksyen 134 Akta Keterangan 1950 serta keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Md. Zainudin Raujan v. PP [2013] 4 CLJ 21; [2013] 3 MLJ 773 dan keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes kes Collins Chigbo Chima v PP [2019] CLJU 107; [2019] MLJU 84). [30] Setelah meneliti keterangan SP3 mengenai serbuan di Pelabuhan Klang serta keterangan dokumentar Laporan Polis (ekshibit P11), Borang Senarai Geledah (ekshibit P12) dan keterangan Pegawai Penyiasat SP6, kami tidak mendapati terdapat keraguan bahawa rampasan barang dadah sepertimana kedua-dua Pertuduhan telah berlaku di tempat kejadian di Pelabuhan Klang. Walaupun fakta kes menunjukkan berlakunya 3 serbuan lain di 3 lokasi berbeza, Mahkamah ini mendapati rampasan barang dadah di lokasi lain adalah rampasan tambahan dan berasingan dari rampasan barang dadah sepertimana Pertuduhan. [31] HMT sebagai Hakim perbicaraan telah mendapat manfaat penilaian “audio visual” dalam menilai keterangan SP3 dan kami tidak mendapati terdapat alasan untuk mengganggu dapatan HMT bahawa keterangan SP3 adalah keterangan yang kredibel dan boleh dipercayai. [32] Pada pandangan kami, adalah satu yang keterlaluan untuk menuduh SP3 sengaja membuat satu laporan palsu terhadap Perayu lebih-lebih lagi apabila Perayu sendiri mengakui beliau dan SP3 saling tidak pernah mengenali. Adalah menjadi prinsip undang-undang keterangan bahawa suatu tuduhan penganiayaan hendaklah disokong dengan keterangan dan tidak boleh diandaikan hanya berdasarkan satu dakwaan atau kepercayaan. Mahkamah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Wan Amirul Mubin bin Wan Kamaruddin v. Public Prosecutor [2017] CLJU 1478; [2017] 1 LNS 1478 CA; [2017] MLJU 1253; [2017] MLRAU 351 yang telah memutuskan: "It is unthinkable that PW4 had fabricated evidence in view of the complete absence of any evidence or allegation by the appellant that PW4 had made up a story regarding Exhibit P30. In fact, the appellant admitted during cross-examination that PW4, PW5 as well as PW7 had absolutely no reasons to lie about him. PW4 and PW5 were police officers who were merely performing their duties and they had no reasons to lie or to frame up the appellant whom they said they did not know. [30] It is significant to bear in mind that since both PW4 and PW5, were merely carrying on their official duties at the relevant time, in law the court is entitled to presume that their official acts were regularly performed and prima facie they did so honestly and conscientiously. Section 114 illustration

of the Evidence Act 1950 in this regard provides that the court many presume that judicial and official acts have been regularly performed. In the case of PP v. Dato' Seri Anwar Ibrahim [2014] 4 CLJ 162, the Court of Appeal said — "It must be borne in mind that s. 114 illustration (e) of the Evidence Act 1950 provides that the court may presume that judicial and official acts have been regularly performed. In State of Punjab v. Rameshwar Dass [1957] Cri LJ 1630, the Punjab & Haryana Court held at p. 1631 as follows: “It is well settled that prima facie the public servants must be assumed to act honestly and conscientiously. It would, therefore, be basically wrong, without other cogent ground to consider them as untrustworthy witness in respect of their activities in performance of their official duties merely because of their official status unless the evidence is considered to be suspicious and that the conviction of the accused cannot be sustained on the statements of the official witnesses. The presumption that a person acts honestly applied as much in favour of a police officer as of other persons, and it is not a judicial approach to distrust and suspect him without good grounds?” [31] Accordingly, without cogent reasons that would allow us to hold otherwise, it would be manifestly wrong to consider PW4 and PW5 as untrustworthy witnesses in handling this case. In the end what we have before us is nothing more than the bare oral testimony which was a mere denial." [33] Persoalannya, apakah Mahkamah ini harus menerima bahawa serbuan di Shah Alam, Pandora dan Parloma adalah terkait dengan serbuan di Pelabuhan Klang dan merupakan satu transaksi sepertimana dihujahkan oleh Peguambela Perayu sehinggakan kesemua fakta dan keadaan sekeliling harus dipertimbang bersama-sama dalam menentukan kebenaran serbuan dan rampasan di Pelabuhan Klang. Peguambela telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Teo Chee Kong [supra] dan memetik: “[27] It must be noted that the fourth exception in the above excerpt pertains to section 170(1). It permits more than one accused person to be tried together although the offences in question may not be the same. As we said earlier, the primary requirement is that the offences in question were committed in the same transaction. The test that has been adopted by our courts to determine what is “same transaction” is the test that was given in the well-known case of Amrita Lal Hazra v Emperor 42 Cal 957. It was described as the “best test” by the former Court of Appeal in Chin Choy v PP [1955] 1 MLJ 236. The Amrita test is as follows: “It is not possible to frame a comprehensive formula of universal application to determine whether two or more acts constitute the same transaction; but circumstances which must bear on the determination of the question in an individual case may be easily indicated: they are proximity of time, unity or proximity of place, continuity of action and continuity of purpose or design.” [28] In respect of the Amrita test which has been consistently followed by Malaysian courts to determine the test of “same transaction”, Lee Hun Hoe J in PP v Loh Ang Sing [1965] 2 MLJ 129 said that it is not necessary for all the limbs of the test to be satisfied. The crucial limb is unity of purpose or design. The relevant passage reads as follows: “The usual tests applied to decide whether different acts are parts of the same transaction are proximity of time, unity of place, unity of purpose or design and continuity of action. However, I do not think it is necessary that all of them should be present to make the several incident parts of the same transaction. In my view the main test is that of unity of purpose or design. Unity of purpose or design and continuity of action are essential elements to link together different acts into one and the same transaction. If the various acts are done with a particular end in view they may be treated as parts of the same transaction.” [penekanan oleh Perayu] [34] Perlu disebut bahawa kes Teo Chee Kong [supra] adalah berkaitan pemakaian seksyen 170(1) Kanun Tatacara Jenayah mengenai kebolehan menuduh dan membicarakan lebih dari seorang yang melakukan kesalahan yang sama atau menuduh lebih dari seorang yang telah melakukan kesalahan berbeza tetapi di dalam transaksi yang sama atau di mana seorang melakukan kesalahan dan seorang lain hanya melakukan perbuatan bersubahat atau percubaan melakukan kesalahan. Isu yang ditimbulkan di dalam kes itu adalah sama ada perayu boleh dituduh dan dibicarakan bersama dengan tiga tertuduh lain dalam pendakwaan yang melibatkan berbagai kesalahan di bawah Akta Pencegahan Pengubahan Wang Haram, Pencegahan Pembiayaan Keganasan dan Hasil Aktiviti Haram 2001 termasuk tindakan pelucutanhak. [35] Dalam menolak rayuan perayu di dalam kes itu, Mahkamah Rayuan memutuskan walaupun terdapat tertuduh lain yang melakukan kesalahan yang berbeza di bawah Akta yang sama, namun setiap mereka dilihat sebagai telah memainkan peranan masing-masing dalam melaksanakan satu niat yang sama iaitu salahguna kuasa dan pengubahan wang haram. Maka, walaupun setiap tertuduh melakukan perbuatan yang berbeza, namun terdapat kesatuan niat, tujuan dan usaha dalam melakukan perbuatan yang berbeza itu kepada berlakunya satu kesalahan induk yang sama iaitu salahguna kuasa dan rasuah: “[29]…We also think that in money laundering or corruption cases that involves several persons and an elaborate scheme, it is entirely probable that the place of crime or the time applicable to a particular accused may differ from that of a co-accused. However, the common link between accused persons would be “unity of purpose or design” to commit the crime in question. In the instant case, all the money laundering charges in question are allegedly in relation to corrupt practices committed by accused persons who held senior positions in the Sabah Water Department. Awang Mohd Tahir bin Mohd Talib was the director of the department and the appellant was his deputy. Lim Lam Beng is a former deputy director.” [36] Berbalik kepada Rayuan ini, kami berpendapat kes semasa tidak melibatkan pertimbangan pemakaian seksyen 170(1) Kanun Tatacara Jenayah dan dengan yang demikian, kes Teo Chee Kong [supra] adalah tidak relevan untuk pertimbangan Mahkamah ini dan harus dibezakan. Sebagai menjelaskan, Perayu tidak dipertuduhkan dengan lebih satu kesalahan tetapi hanya 1 kesalahan. Selain itu, hanya Perayu seorang berhadapan Pertuduhan tanpa adanya pesalah lain. Maka rujukan kepada perbincangan di dalam kes Teo Chee Kong [supra] adalah tersasar. [37] Namun begitu, adalah tidak salah untuk Perayu mengutarakan kesnya bahawa pihak Pendakwaan gagal membuktikan kes prima facie atau gagal membuktikan satu kes melampaui keraguan yang munasabah terhadapnya kerana timbulnya keraguan berdasarkan faktor-faktor yang telah dihujahkan. [38] Kami tidak mendapati isu mengenai rampasan barang dadah di Pandora atau Parloma telah menyebabkan keraguan terhadap kes Pendakwaan mengenai serbuan dan rampasan barang dadah sepertimana Pertuduhan. Bahkan kami mengatakan pihak Perayu adalah terikat dengan keterangan saksi-saksi Polis yang telah dipanggil memberi keterangan iaitu SD3, SD4 dan SD6 yang masing-masing telah mengesahkan bahawa barang dadah dirampas dari Parloma manakala SD3 dan SD4 menafikan berlakunya ugutan mengenai RM50,000. SD4 juga tidak bersetuju apabila dicadangkan Perayu telah berjanji untuk membawa pasukan serbuan ke Palorma setelah tiada dadah dan wang dijumpai di Pandora. [39] Adalah menjadi prinsip undang undang keterangan bahawa pihak yang memanggil saksi adalah terikat dengan keterangan saksi itu [lihat John Nyumbei v PP [2007] 2 CLJ 509; [2007] 7 MLJ 206]. Maka Perayu adalah terikat dengan keterangan SD3, SD4 dan SD6 yang telah bercanggah dengan kes Perayu bahawa: (i) Perayu telah diugut oleh SP3; (ii) Perayu menjanjikan wang sebanyak RM50,000 yang akan diambil dari Pandora; dan (iii) oleh kerana wang itu tiada di Pandora, maka sebagai gantinya Perayu membawa SP3 kepada penemuan barang dadah di Parloma. [40] Berhadapan dengan keterangan sedemikian, Perayu seharusnya mencabar keterangan SD3, SD4 dan SD6 sebagai saksi belot di bawah peruntukan Kanun Tatacara Jenayah tetapi tidak berbuat demikian. Kegagalan berbuat demikian menyebabkan keterangan mereka tetap utuh dan memberi kesan sebagai menyokong versi kes Pendakwaan. [41] Sebagai menambah, kalaupun terdapat percanggahan dalam keterangan SP3 mengenai perbezaan deskripsi bagaimana barang dadah dijumpai di Parloma berdasarkan perbezaan ekshibit D24, D25 dan keterangan lisan SP3, kami tidak mendapati percanggahan itu telah menyentuh kebenaran versi kes Pendakwaan mengenai rampasan barang dadah dari Perayu di Pelabuhan Klang. Dalam keadaan apa sekalipun, adalah menjadi prinsip undang-undang bahawa kalaupun timbulnya percanggahan, ia tidak semestinya menyebabkan keterangan saksi itu harus ditolak selagi mana percanggahan itu tidak menyentuh akar umbi Pertuduhan (lihat PP v Datuk Haji Harun bin Idris (No 2) [1977] 1 MLJ 15; [1976] 1 LNS 19). [42] Begitu juga dengan hujahan sama ada rakaman CCTV ekshibit D34 tidak menunjukkan Perayu menyerahkan barang dadah kepada SP3 atau telah menunjukkan Perayu diugut. HMT telah melihat dan mempertimbang rakaman itu dan kami tidak mendapati terdapat alasan untuk mengganggu dapatan fakta bahawa CCTV yang tidak memuaskan itu menunjukkan berlakunya perbuatan ugut. Setelah meneliti penjelasan SP3 mengenai rakaman CCTV itu bahawa ruang lingkup rakaman tidak menunjukkan semua bahagian premis itu, kami mendapati penjelasan itu bukan satu yang tidak munasabah. Kami juga mendapati keterangan SD3 mengenai pengetahuannya tentang CCTV itu tidak menunjukkan satu usaha untuk menyelindung keterangan dan mensasarkan siasatan kes ini. [43] Kami juga tidak mendapati ada isu bermerit mengenai kelewatan SP3 membuat Laporan Polis dan Borang Bongkar berkaitan serbuan dan rampasan di Pelabuhan Klang. Kami juga meneliti penjelasan SP3 mengenai isu kelewatan itu dan mendapati penjelasan SP3 bahawa terdapat beberapa serbuan yang telah menyebabkan kelewatan sebagai penjelasan yang munasabah. Pada pandangan Mahkamah ini, tidak semua keadaan kelewatan mewajarkan satu inferens bahawa kelewatan itu didorong oleh sesuatu motif atau perkara yang mencemar ketelusan tindakan Polis. Pada pendapat kami, rujukan Perayu kepada keputusan di dalam kes Rahmat Ghazali lawan Pendakwa Raya [supra] dengan petikan berikut adalah tidak tepat dan tidak relevan dengan fakta di dalam Rayuan ini: “[61] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan peguam bela bahawa terdapat percanggahan yang material dalam keterangan SP1 dalam mahkamah jika dibandingkan dengan laporan polis (P2) yang dibuat oleh SP1 [lihat m.s. 4-5 Rekod Rayuan Jilid 3]. P2 telah dibuat oleh SP1 pada 14/12/2015 pada jam 1845 iaitu 6.45 petang di Balai Polis Petaling. Mengikut P2, kejadian telah berlaku pada jam 1200 iaitu 12.00 tengahari setelah selesai perbincangan antara SP1 dan perayu di pejabat perayu. SP1 telah membuat laporan polis selepas 6 jam 45 minit kejadian berlaku. Tiada penjelasan yang munasabah oleh SP1 mengenai kelewatan dalam membuat laporan polis.” [44] Perlu ditekankan kes Rahmat Ghazali [supra] melibatkan satu pertuduhan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan berkenaan kesalahan menggunakan kekerasan dengan niat mencabul kehormatan. Sudah tentu di dalam kes sebegitu seperti juga di dalam kes kesalahan seksual yang lainnya tempoh masa yang diambil oleh mangsa untuk membuat satu laporan Polis adalah salah faktor yang sering diambil kira kerana ianya terkait dengan elemen minda mangsa dan kerelaan. Ianya juga terkait dengan kebarangkalian perkara yang dipertuduhkan itu telah digembar-gemburkan. Perlu ditekan juga, faktor kelewatan membuat laporan Polis di dalam kes itu bukan satu satunya alasan Mahkamah membenarkan rayuan tertuduh tetapi lebih berat lagi adalah di atas pertimbangan berbagai percanggahan di dalam keterangan mangsa yang lebih menunjukkan adanya kerelaan mangsa kepada perbuatan tertuduh. [45] Berbalik kepada Rayuan ini, pertimbangan harus diberikan kepada tugas kerja pasukan polis dalam suatu serbuan yang membawa kepada serbuan-serbuan berlainan lokasi. Maka, bukanlah menjadi tugas Mahkamah untuk menentukan jadual waktu bila seharusnya satu laporan Polis dibuat dalam keadaan itu. Ketua pegawai serbuan sudah tentu mempunyai pertimbangannya sendiri dalam sesuatu operasi tentang bilakah operasi itu boleh dianggap berakhir dan bilakah waktu paling sesuai untuk membuat laporan. Adalah tidak wajar untuk Mahkamah mencampur tangan di dalam urusan Polis dan tatacara pengendalian operasi. Perkara sedemikian adalah dalam bidangkuasa dan budibicara Polis. Pertimbangan penting adalah apakah keterangan menunjukkan satu kelewatan itu munasabah setelah mengambil kira fakta sekeliling operasi itu dan kelewatan itu boleh dijelaskan tanpa dicemari petunjuk berlakunya penganiayaan terhadap tertuduh. KESIMPULAN DAN KEPUTUSAN [46] Sebagai kesimpulan, kami tidak mendapati Perayu berjaya membangkitkan isu bermerit yang mewajarkan Mahkamah ini mengganggu dapatan fakta dan undang-undang HMT serta mengenepikan sabitan dan hukuman yang dijatuhkan. Kami bersetuju dengan keputusan HMT dalam membuat dapatan prima facie di akhir kes Pendakwaan dan seterusnya membuat dapatan bahawa Perayu gagal membangkitkan keraguan munasabah Peguam bagi pihak Perayu : En. Ayasamy Velu & En. Lavin Thiruchelvam Tetuan V. Samy Renu & Co. Peguam bagi pihak Responden : Tuan Zaki Asyraf Bin Zubir