CHUA CHONG YIAO v Pendakwa Raya (W-05(M)-112-03/2021)

Chua Chong Yiao iaitu perayu dalam kes rayuan di hadapan mahkamah ini telah disabitkan oleh Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur atas pertuduhan pengedaran dadah dan pemilikan dadah berbahaya. Bagi kesalahan pengedaran dadah, perayu telah dijatuhkan hukuman gantung di leher sehingga mati dan bagi pertuduhan memiliki dadah, perayu telah dijatuhkan hukuman penjara selama 3 tahun dari tarikh tangkap.

Bagi kemudahan rujukan dan pemahaman, 2 pertuduhan yang dikemukakan terhadap perayu oleh pihak pendakwaan adalah seperti berikut: Pertuduhan Bahawa kamu pada 1 September 2018, jam lebih kurang 8.20 malam, di tepi lebuhraya berhampiran Pam Minyak Shell Jalan Duta, di dalam daerah Brickfields, Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah mengedar dadah 242.6 gram heroin dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B (2) Akta yang sama. Pertuduhan Tambahan Bahawa kamu pada 1 September 2018, jam lebih kurang 8.20 malam, di tepi lebuhraya berhampiran Pam Minyak Shell Jalan Duta, di dalam daerah Brickfields, Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah didapati dalam milikan kamu dadah berbahaya iaitu 3.5 gram monoacetylmorphine. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta yang sama.

Perayu yang tidak berpuashati dengan keputusan Hakim Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur tersebut telah memfailkan rayuan ke Mahkamah ini terhadap sabitan dan hukuman bagi kedua dua pertuduhan tersebut.

Berdasarkan keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan melalui saksi-saksi pendakwaan dan keterangan dokumentar, naratif kes pendakwaan adalah seperti berikut. Pada 1.9.2018, lebih kurang jam 7.30 malam, Detektif Koperal Shari bin Dahalan (SP3) dari Bahagian Narkotik, Ibu Pejabat Polis Kontinjen (IPK) Kuala Lumpur telah menerima maklumat mengenai aktiviti dadah. Maklumat yang diterima juga menyatakan bahawa orang yang terlibat berumur awal 20an, berbaju biru, mempunyai wajah ‘baby face’ dan dalam perjalanan ke utara menaiki bas.

SP3 kemudian bersama beberapa anggota Bahagian Narkotik IPK Kuala Lumpur, telah menaiki 2 kenderaan pasukan dan menuju ke Tol Jalan Duta bertujuan menyekat perjalanan bas yang disasarkan yang menghala ke utara. Apabila sampai di Tol Jalan Duta, SP3 melihat bas yang hendak disasarkan tersebut berhenti di tepi jalan berhampiran pam minyak Shell Jalan Duta. SP3 dan anggota polis yang lainnya kemudian telah menaiki bas tersebut dan memperkenalkan diri mereka sebagai polis kepada pemandu bas berkenaan.

SP3 seterusnya telah menuju ke arah tempat duduk penumpang dan melihat suspek iaitu perayu duduk berseorangan berhampiran dengan tingkap bas. Selanjutnya, SP3 menuju ke arah perayu dan memperkenalkan diri sebagai polis. Perayu ketika itu dalam keadaan terkejut dan tergamam. Pemeriksaan badan yang dibuat terhadap perayu tidak menemui apa-apa barang salah.

SP3 seterusnya bertanya kepada perayu sama ada perayu ada membawa apa-apa barang salah di sisi undang-undang lalu perayu menjawab ‘atas’ dan memberi isyarat tangan menunjuk ke atas di tempat letak barang bas tersebut. SP3 selanjutnya mengarahkan perayu mengambil sendiri beg yang perayu tunjuk dan perayu telah mengambil 2 buah beg berwarna hitam dan atas arahan SP3 perayu telah membawa kedua-dua beg tersebut turun dari bas.

Setelah turun dari bas tersebut, SP3 telah mengarahkan perayu mengeluarkan barang barang dari kedua-dua beg tersebut. SP3 kemudian mendapati beg berjenama Acer (P13) hanya mengandungi pakaian dan bagi beg jenama TOUGH (P14) mengandungi item-item berikutnya:

sehelai seluar pendek;

(ii) sehelai T shirt;

(iii) enam paket plastik lutsinar berisi serbuk disyaki dadah dan

(iv) 1 beg kecil berwarna hitam jenama POLO HILL(P15) yang di dalamnya mengandungi: a. paspot perayu; b. kad pengenalan perayu; c. lesen memandu perayu; d. telefon bimbit dan e. tiket bas tempat duduk No. 9C bertarikh 1.9.2018 atas nama perayu. [9] Pada 4.9.2018, Pegawai Penyiasat, Inspektor Mohd Azrul Syahari bin Sahar (SP5) telah menghantar 6 plastik lutsinar berisi serbuk tersebut kepada Jabatan Kimia Petaling Jaya untuk dianalisa. Seterusnya, bahan serbuk tersebut telah dianalisa oleh Ahli Kimia Khairul Anwar bin Norhan (SP4) dan mengesahkan bahawa bahan serbuk tersebut keseluruhannya mengandungi 242.6 gram heroin dan 3.5 gram monoacetylmorphine, kedua-duanya adalah dadah berbahaya yang disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB 1952”) Dapatan hakim bicara di akhir kes pendakwaan [10] Setelah membuat penilaian maksimum terhadap keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan, hakim bicara mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membukti kes prima facie bagi kedua-dua pertuduhan yang dikemukakan terhadap perayu. [11] Berhubung kesalahan pengedaran dadah di bawah seksyen 39B(1)(a) dan kesalahan pemilikan dadah di bawah seksyen 12(2), hakim bicara mendapati keterangan yang ada berjaya membuktikan elemen milikan oleh perayu terhadap dadah-dadah tersebut. Seterusnya, elemen pengedaran bagi pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) berkenaan dibuktikan dengan pemakaian anggapan dibawah seksyen 37(da)(i) memandangkan dadah heroin yang terlibat melebihi 15 gram dan membolehkan peruntukan anggapan tersebut digunapakai. [12] Sehubungan itu juga, perayu telah dipanggil untuk membela diri bagi kedua-dua pertuduhan yang dihadapi oleh perayu. Kes pembelaan [13] Perayu telah memberi keterangannya secara bersumpah dan secara asasnya, pembelaan perayu sebagaimana berikut. [14] Perayu mempunyai 2 beg yang diletakkan di bahagian atas tempat barang di bas tersebut, 1 beg berisi komputer riba perayu dan satu lagi beg berisi pakaian perayu. Walau bagaimanapun, perayu menafikan bahawa beg berisi dadah (P14) berkenaan adalah kepunyaan perayu. Perayu juga tidak mengetahui beg tersebut kepunyaan siapa. Perayu menjelaskan bahawa ada seorang perempuan berbangsa Cina yang duduk di sebelah tempat duduk perayu dan membawa beberapa beg serta meletakkan beg-beg tersebut di tempat barang yang sama dengan perayu. Perayu juga menyatakan bahawa pihak polis yang memasukkan beg kecil (P15) yang mengandungi barang-barang peribadi perayu dalam beg berisi dadah tersebut. Asas pembelaan perayu adalah perayu tiada pengetahuan mengenai dadah dalam beg P14 tersebut dan dadah berkenaan juga bukan dalam milikan perayu. Dapatan hakim bicara di akhir kes pembelaan [15] Di akhir kes pembelaan, hakim bicara telah menilai keseluruhan keterangan termasuk keterangan pihak pembelaan dan membuat dapatan bahawa keterangan pembelaan gagal mematahkan anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(i) pada imbangan kebarangkalian dan seterusnya gagal menimbulkan sebarang keraguan terhadap kes pendakwaan bagi kedua-dua pertuduhan. Justeru itu, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kedua-dua pertuduhan terhadap perayu tersebut di sebalik keraguan yang munasabah. [16] Dalam mencapai dapatan yang dibuat ini, hakim bicara menjelaskan antara lain bahawa keterangan berhubung seorang perempuan Cina yang duduk di sebelah perayu di dalam bas tersebut dan meletakkan beg-beg beliau di tempat yang sama perayu meletakkan beg-beg perayu hanya rekaan perayu semata-mata. Hakim bicara menerima keterangan SP3 bahawa tiada sesiapa yang duduk di sebelah perayu pada masa material tersebut. Tambahan pula tiada sebarang pertanyaan atau pengataan kepada saksi-saksi pendakwaan bahawa beg berisi dadah tersebut adalah kepunyaan perempuan Cina berkenaan. Ini juga diputuskan oleh hakim bicara menyokong dapatan bahawa keterangan mengenai kewujudan perempuan Cina tersebut adalah rekaan perayu sahaja. Selain itu, perayu juga tidak menafikan bahawa perayu yang menunjukkan beg-beg perayu kepada SP3 tetapi hanya menafikan bahawa perayu sendiri yang membawa beg-beg tersebut turun dari bas kerana beg-beg tersebut dibawa turun oleh pihak polis. Isu-isu yang dibangkitkan oleh perayu di mahkamah ini. [17] Berdasarkan hujahan bertulis dan hujahan lisan peguam perayu di mahkamah ini, isu-isu yang dibangkitkan untuk mencabar keputusan hakim bicara adalah seperti berikut:

kekhilafan hakim bicara menerima masuk keterangan SP3 berdasarkan soalan kepada perayu iaitu “ada bawa apa-apa barang salah dari segi undang-undang”;

(ii) kekhilafan hakim bicara menerima masuk keterangan perbuatan (conduct) perayu di bawah seksyen 8(2) Akta Keterangan 1950;

(iii) kekhilafan hakim bicara berhubung dapatan pemilikan dadah-dadah tersebut oleh perayu;

(iv) kegagalan hakim bicara membangkitkan anggapan bertentangan terhadap pendakwaan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950;

kegagalan hakim bicara memberi pertimbangan yang sewajarnya terhadap pembelaan perayu. Analisa dan keputusan mahkamah ini. [18] Sebelum isu-isu yang dibangkitkan oleh pihak perayu dipertimbangkan dan diputuskan, adalah bersesuaian diimbas kembali elemen-eleman yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan bagi kesalahan pengedaran dadah berbahaya di bawah seksyen 39B(1)(a) dan kesalahan pemilikan dadah berbahaya di bawah seksyen 12(2) ADB

[19] Bagi kesalahan pengedaran dadah di bawah seksyen 39B(1)(a), pihak pendakwaan perlu pertamanya, membuktikan bahawa dadah yang ditemui adalah dalam milikan tertuduh dan seterusnya, dadah tersebut adalah bagi maksud pengedaran. Elemen milikan boleh dibuktikan secara langsung berdasarkan keterangan saksi-saksi di mahkamah dan ini termasuk pembuktian pengetahuan tertuduh terhadap dadah tersebut atau melalui bantuan peruntukan anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB

Apa yang perlu dibuktikan bagi anggapan di bawah seksyen 37(d) ini terpakai adalah elemen ‘jagaan’ atau ‘kawalan’ terhadap dadah berkenaan. Selanjutnya, elemen pengedaran dadah berkenaan boleh dibuktikan melalui keterangan langsung saksi-saksi yang membuktikan salah satu perbuatan di bawah definisi pengedaran di bawah seksyen 2 ADB 1952 atau dengan bantuan peruntukan anggapan di bawah seksyen 37(da) Akta yang sama. Peruntukan anggapan seksyen 37(da) ini terpakai apabila fakta ‘milikan’ terhadap berat tertentu dadah berkenaan telah dibuktikan. Berkaitan kes ini, pemilikan dadah heroin dan monoacetylmorphines yang beratnya 15 gram atau lebih, peruntukan anggapan 37(da) ini adalah terpakai. [20] Mahkamah tertinggi di negara ini telah banyak membincangkan kaedah pembuktian kesalahan kes kes dadah di bawah ADB 1952 dan salah satunya adalah kes Mahkamah Persekutuan Public Prosecutor v Abdul Manaf bin Muhamad Hassan [2006] 3 MLJ 193 di mana dinyatakan di mukasurat 203 seperti berikut: ‘[17] It ought to be stated at the outset that the decision in Muhammad bin Hassan only prohibits the use of double presumptions under ss 37(d) and 37(da) of the Act. It is therefore, open to the prosecution to rely on either of the presumptions. In other words, the prosecution may positively prove possession without relying on the presumption under s 37(d) of the Act and go on to rely on the presumption of trafficking under 37(da) of the Act to support a charge under s 39B of the Act. See Tunde Apatira & ors v Public Prosecutor; Msimanga Lesaly v Public Prosecutor [2005] 4 MLJ 314, a decision of Court of Appeal which was confirmed by this Court in Federal Court Criminal Appeal No 05 – 27 of 2004(K). Conversely, the prosecution may rely on the presumption under s 37(d) to prove possession and seek to prove by affirmative evidence (independent of the presumption under section 37(da)) that the accused was in fact trafficking in the dangerous drugs.’ (penekanan ditambah) [21] Selain itu, adalah bersesuaian juga rujukan dibuat kepada kes Mahkamah Persekutuan Ibrahim Mohamad v PP [2011] 4 CLJ 113 yang menyatakan seperti berikut: “The law is well settled that having only custody or control over the said drugs is insufficient to establish “possession”. The physical act of control or custody must be accompanied with evidence that the accused had knowledge of the said drugs. In the absence of any statutory presumptions, knowledge has to be proved either by direct evidence or circumstantial evidence. Mere knowledge alone without exclusivity of either physical custody or control or both is insufficient in law to constitute, possession let alone trafficking.” (penekanan ditambah) [22] Berkaitan kes perayu ini, pihak pendakwaan membuktikan elemen milikan dadah-dadah berkenaan secara keterangan saksi-saksi pendakwaan tanpa bantuan peruntukan anggapan seksyen 37(d) dan elemen pengedaran melalui bantuan peruntukan anggapan di bawah seksyen 37(da) ADB 1952. Ini jelas bagi mengelakkan pemakaian anggapan berganda yang tidak dibenarkan oleh undang-undang melalui keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Muhammad bin Hassan v PP [1998] 2 MLJ 273; [1998] 2 CLJ 170. Isu-isu berbangkit Isu kekhilafan hakim bicara menerima masuk keterangan SP3 berdasarkan soalan kepada perayu iaitu “ada bawa apa-apa barang salah dari segi undang-undang”. [23] Berhubung isu ini, peguam perayu berhujah, secara asasnya, bahawa soalan dan apa-apa jawapan yang diberikan oleh perayu setelah ditanya oleh SP3 sama ada perayu ada membawa apa-apa barang salah tidak boleh diterima sebagai keterangan di mahkamah atas alasan tiada pernyataan amaran di bawah seksyen 37B(1)(b) ADB 1952 kepada perayu diberikan. Tambahan pula jawapan yang diberikan adalah kepada seorang koperal iaitu SP3 iaitu bukan seorang pegawai polis berpangkat Inspektor keatas mengikut kehendak peruntukan seksyen 37B(1)(b) tersebut. Dihujahkan lagi bahawa apa-apa tindakan perayu selepas pertanyaan yang tanpa beramaran tersebut tidak boleh dirumuskan bahawa perayu mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang ditemui dalam beg berkenaan. [24] Perkara utama di sini adalah pernyataan beramaran di bawah seksyen 37B(1)(a) gagal diberikan oleh seorang pegawai berpangkat Inspektor ke atas kepada perayu setelah perayu ditangkap oleh pihak polis dan kesan tindakan dan jawapan perayu terhadap soalan yang ditanya oleh SP3 kepada perayu. [25] Bagi menangani isu ini, adalah wajar dirujuk peruntukan undang-undang yang berkaitan dan keputusan mahkamah tertinggi berhubung perkara yang sama. Pertamanya, seksyen 37B ADB 1952 menyatakan seperti berikut:

Where any person is charged with any offence against this Act any statement, whether such statement amounts to a confession or not or is oral or in writing, made at any time, whether before or after such person is charged and whether in the course of a police investigation or not and whether or not wholly or partly in answer to questions, by such person to or in the hearing of any police officer of or above the rank of Inspector or any senior officer of customs and whether or not interpreted to him by any other police officer or senior officer of customs or any other person concerned or not in the arrest, shall notwithstanding anything to the contrary contained in any written law, be admissible at his trial in evidence and, if such person tenders himself as a witness, any such statement may be used in cross examination and for the purpose of impeaching his credit: Provided that no such statement shall be admissible or used as aforesaid-

(a)..

in the case of a statement made by such person after his arrest, unless the court is satisfied that a caution was administered to him in the following words or words to the like effect— “It is my duty to warn you that you are not obliged to say anything or to answer any question, but anything you say, whether in answer to a question or not, may be given in evidence”: Provided that a statement made by any person before there is time to caution him shall not be rendered inadmissible in evidence merely by reason of no such caution having been given if it has been given as soon as possible.” (penekanan ditambah) [26] Berhubung isu yang berkaitan, Mahkamah Persekutuan dalam kes terkini, Ariff Arhannan Che Udin v PP [2022] 4 CLJ 1 telah memutuskan bahawa perbuatan oleh seseorang yang telah ditangkap itu bukan merupakan suatu “pernyataan” di bawah seksyen 37B ADB 1952 dan boleh diterima sebagai keterangan di bawah seksyen 8(2) Akta Keterangan 1950. Abdul Rahman Sebli FCJ dalam kes tersebut menjelaskan seperti berikut: “[40] As for the first ground, the complaint was that the learned JC was wrong in admitting evidence of the appellant’s conduct of picking up the black bag containing the drug and handing it to SP6. It was submitted that the evidence was inadmissible and should have been ruled out by the learned JC notwithstanding the fact that no objection was raised to its admission, citing Alcontara Ambross Anthony v. PP [1996] 1 CLJ 705 where Edgar Joseph Jr FCJ delivering the judgment of this court said at p. 721: Although no objection had been raised to the admission of this inadmissible evidence, the Judge was nevertheless under an automatic duty to stop it from being adduced. Inadmissible evidence does not become admissible by reason of failure to object. [41] The basis for the argument was that the appellant’s conduct amounted to a statement and no caution under s. 37B of the DDA was administered by SP6 or any other police officer of or above the rank of inspector after the appellant’s arrest at the car park…” (penekanan ditambah) [27] Selanjutnya, dalam kes yang sama, dijelaskan: “[53] Having given the matter our utmost consideration and having regard to the authorities, we agree with Nik Hashim J (as he then was) in Kanapathy Kupusamy & Anor (supra) that to hold that the conduct of an accused amounts to a statement under s. 37A (now s. 37B) of the DDA would be to overstretch the language beyond its common usage. Likewise, we agree with James Foong JCA (as he then was) in his dissenting judgment in Y Jeyamuraly Yesiah (supra) that conduct cannot be considered as a statement under the section that required a caution to be administered before it could be admitted in evidence. [54] The word “statement” in s. 37B of the DDA must be confined to “something that is stated” or “written or oral communication” (Bhogilal Chunilal Pandya, Cormac McCarron, supra) and does not include conduct such as the act of the appellant in the present case of picking up the black bag containing the drug and handing it to SP6. If it were otherwise, the conduct of an accused running away from the police would also amount to a “statement” and would be inadmissible in evidence unless he had been cautioned under s. 37B of the DDA before he takes flight. … [58] In the circumstances, we are constrained to reject learned counsel’s contention that the learned JC was wrong in admitting evidence of the appellant’s conduct on the ground that no caution under s. 37B of the DDA was administered to him. It is clear that such evidence of conduct is relevant and admissible under s. 8(2) of the Evidence Act 1950 which reads:

The conduct of any party, or of any agent to any party, to any suit or proceeding in reference to that suit or proceeding, or in reference to any fact in issue therein or relevant thereto, and the conduct of any person an offence against whom is the subject of any proceeding, is relevant if the conduct influences or is influenced by any fact in issue or relevant fact, and whether it was previous or subsequent thereto. [59] The fact in issue before the High Court was whether the appellant had knowledge of the drug inside the black bag. His conduct of picking up the black bag and handing it to SP6 was clearly relevant to the issue. We are therefore unable to accept learned counsel’s argument that the prosecution cannot rely on s. 8(2) of the Evidence Act 1950 on the ground that there is a special Act to deal with admissibility of statements, including conduct, given by an accused person charged with an offence under the DDA, applying the maxim generalia specialibus non derogant (the provisions of a general statute must yield to the provisions of a special one). The argument must fall once it is determined that conduct does not amount to statement.” (penekanan ditambah) [28] Kembali kepada kes terhadap perayu, perbuatan perayu menunjukkan beg-beg perayu di atas tempat letak barang dan mengambil sendiri beg-beg tersebut lalu di bawa turun bas di mana salah satu beg tersebut mengandungi dadah boleh diterima masuk sebagai keterangan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950, walaupun apa juga maklumat semasa atau sebelum sesuatu perbuatan itu termasuk dalam parameter seksyen 27 Akta Keterangan 1950. Ini dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Siew Yoke Keong v PP [2013] 3 MLJ 630 yang menjelaskan seperti berikut: “[29] In addition, it must be added that the evidence of Siew leading PW6 and the police team to the first house and pointing out the place where the bunch of eight keys was found, and later pointing out the place where the key to the safe was found would also be relevant and admissible as conduct under s 8 of the Evidence Act. In this regard in Prakash Chand v State AIR 1979 SC 400, the Supreme Court of India said: For example, the evidence of the circumstances, simpliciter, that an accused person led a police officer and pointed out the place where stolen articles or weapons which have been used in the commission of the offence were found hidden, would be admissible as conduct, under s 8 of the Evidence Act, irrespective of whether any information contemporaneously with or antecedent to any such conduct falls within the purview of s 27 of the Evidence Act (vide Himachal Pradesh Administration v OM Prakash AIR 1972 SC 975). (See also Durlav Namasudra v Emperor AIR 1932 Cal 297; [1932] 26 CWN 373; [1932] 37 Cr LJ 546, Ramakrishnan v Bombay State AIR 1955 SC 104; [1955] Cr LJ 196, and Gurusamy v Public Prosecutor [1965] 1 MLJ 245, Public Prosecutor v Hashim bin Hanafi, Public Prosecutor v Kok Wah Kuan [2008] 1 MLJ 1; [2007] 6 CLJ 341).” (penekanan ditambah) [29] Walaupun hakim bicara memutuskan bahawa tiada penangkapan dibuat semasa perayu disoal sama ada ada membawa barang salah dan menunjukkan ke arah beg perayu, ini tidak menjejaskan fakta bahawa perayu telah menunjukkan beg-beg tersebut dan perayu sendiri yang membawa beg-beg tersebut turun dari bas berkenaan. Perbuatan ini, seperti dijelaskan terdahulu, boleh diterima sebagai keterangan walaupun selepas perayu telah ditangkap. Di sini ingin ditekankan bahawa mahkamah ini boleh menilai semula dan membuat semakan terhadap keterangan yang ada bagi memutuskan sesuatu isu. [30] Mahkamah Persekutuan dalam kes Ahmad Najib Aris v PP [2009] 2 CLJ 800, telah menjelaskan perkara ini seperti berikut: “[20] As regards the first main ground of appeal raised by the appellant, I am of the view that the Court of Appeal has the power to revise or re-evaluate all the evidence available as adduced by the prosecution. The Court of Appeal is in a position to do so in the present case even though the grounds of decision of the trial judge as appearing in the appeal records is found lacking in specific findings and with no reasons for the findings. In a case involving purely a question of fact, the Court of Appeal is free to determine whether or not the various findings of the trial court are correct (see Mohamed Mokhtar v PP [1972] 1 MLJ 122).” (penekanan ditambah) (rujuk juga kes PP v Azilah Hadri & Anor [2015] 1 CLJ 579) [31] Dalam isu yang berkaitan, mahkamah in juga tidak mempunyai sebarang sebab untuk menolak dapatan fakta oleh hakim bicara yang menerima keterangan SP3 bahawa perayu yang mengambil kedua-dua beg di atas tempat letak barang di atas tempat duduk penumpang dalam bas tersebut dan membawanya turun dari bas. Lebih-lebih lagi hakim bicara mempunyai kelebihan audio-visual terhadap saksi-saksi yang memberi keterangan dan dapat membuat penilaian yang lebih tepat berhubung kredibiliti seseorang saksi kecuali dapatan yang dibuat tersebut bertentangan dengan keterangan yang dikemukakan. [32] Prinsip yang mantap ini juga telah dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Lee Ah Seng & Anor v PP [2007] 5 CLJ 1 yang menyatakan seperti berikut: “the approach to be taken by the appellate court when dealing with a trial’s court assessment of credibility of witness is well established by high authorities. The credibility of a witness is primarily for the trial judge. An appellate court should always be slow in disturbing such findings of fact arrived at by the judge who had audio-visual advantage of the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.” (penekanan ditambah) [33] Sehubungan itu, kami mendapati tiada sebarang kekhilafan oleh hakim bicara yang menerima keterangan SP3 berhubung perbuatan perayu yang menunjukkan beg-beg berkenaan dan membawa beg-beg tersebut turun dari bas di mana salah satu beg tersebut iaitu P14 mengandungi dadah berbahaya. [34] Selain itu, berdasarkan keterangan antaranya perbuatan perayu seperti yang dinyatakan terdahulu dan keterangan bahawa terdapat barang barang peribadi perayu dalam satu beg kecil di dalam beg P14 yang berisi antaranya dadah berbahaya tersebut dapat membuktikan elemen pemilikan terhadap dadah berkenaan tanpa perlu bantuan anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952. Nas undang-undang berhubung isu milikan ini adalah mantap seperti dijelaskan dalam kes yang sering dirujuk iaitu kes Chan Pean Leong v PP [1956] 1 MLJ 237, di mana Thomson J menyatakan: “A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need." (penekanan ditambah) (rujuk juga kes Ibrahim Mohamad v PP [2011] 4 CLJ 113(FC)) Isu kekhilafan hakim bicara menerima masuk keterangan perbuatan (conduct) perayu di bawah seksyen 8(2) Akta Keterangan 1950 [35] Berkaitan isu ini, peguam perayu mempertikaikan keputusan hakim bicara yang menerima keterangan bahawa semasa SP3 memperkenalkan diri sebagai polis kepada perayu, perayu terkejut dan tergamam. Dihujahkan, reaksi perayu ini tidak boleh menjurus kepada dapatan bahawa perayu mempunyai pengetahuan bahawa dadah berbahaya ada dalam milikan perayu. Reaksi perayu ini dikatakan tidak berkaitan dengan suatu fakta yang menjadi isu seperti yang dikehendaki di bawah seksyen 8(2) Akta Keterangan 1950. [36] Bagi memudahkan rujukan, seksyen 8(2) menyebut: The conduct of any party, or of any agent to any party, to any suit or proceeding in reference to that suit or proceeding, or in reference to any fact in issue therein or relevant thereto, and the conduct of any person an offence against whom is the subject of any proceeding, is relevant if the conduct influences or is influenced by any fact in issue or relevant fact, and whether it was previous or subsequent thereto. (penekanan ditambah) [37] Berhubung isu yang sama, Mahkamah Persekutuan dalam kes Samundee Devan Muthu Kerishnan v PP [2010] 3 CLJ 269 menjelaskan: “[15] We also of the view that the contemporaneous conduct of the appellant in attempting to run away when PW7 identified himself as ‘police’ is relevant and admissible pursuant to s.8 of the Evidence Act 1950 under the circumstances of the instant appeal. Such conduct, of course not to be taken in isolation but together with all the other circumstances of the case. That would be the correct approach to circumstantial. (see Chan Chwen Kong v PP [1962] 1 LNS 22) (penekanan ditambah) [38] Seterusnya, Mahkamah Persekutuan dalam kes Parlan Dadeh v PP [2008] 6 MLJ 19 di mukasurat 45 menjelaskan: "The inference to be drawn from the evidence of conduct of the appellant against the background of the other evidence is that he knew what he was carrying (see Deputy Public Prosecutor v Brooks)." [39] Kembali kepada kes terhadap perayu, fakta berkaitan isu dalam kes ini adalah dadah berbahaya yang ditemui dalam beg yang ditunjukkan dan dibawa turun dari bas oleh perayu. Reaksi kontemporari perayu iaitu terkejut dan tergamam apabila SP3 memperkenalkan diri sebagai anggota polis kepada perayu adalah jelas merupakan perbuatan yang yang boleh diterima sebagai keterangan di bawah seksyen 8(2) Akta Keterangan 1950. [40] Sehubungan itu, hakim bicara tidak terkhilaf dalam menerima keterangan perbuatan perayu tersebut dan oleh itu, hujahan peguam berhubung isu ini tidak dapat dipertahankan. Isu kekhilafan hakim bicara berhubung dapatan pemilikan dadah-dadah tersebut oleh perayu [41] Berkaitan isu ini, peguam perayu terkhilaf apabila menerima keterangan bahawa barang-barang peribadi perayu ditemui dalam beg kecil (P15) yang ditemui dalam beg (P14) yang berisi dadah dan fakta ini membawa kepada dapatan hakim bicara bahawa dadah-dadah tersebut adalah dalam milikan perayu. Dihujahkan bahawa, adalah tidak logik, barang-barang peribadi seperti telefon bimbit, wang tunai dan kad pengenalan diletakkan dalam beg di tempat penyimpanan barang di atas tempat duduk dalam bas tersebut. Selanjutnya dihujahkan bahawa, kemungkinan tidak boleh diketepikan bahawa SP3 telah menganiaya perayu dan meletakkan beg kecil berisi barang-barang peribadi perayu tersebut dalam beg yang berisi dadah berkenaan. [42] Isu ini jelasnya bersangkut paut dengan dapatan fakta oleh hakim bicara yang melibatkan juga dapatan mengenai kredibiliti SP3. Pertamanya, hakim bicara mempuyai kelebihan dalam membuat dapatan berhubung kredibiliti saksi-saksi. Seperti yang telah dihuraikan terdahulu, hakim bicara mempunyai kelebihan audio-visual saksi-saksi dan kelebihan untuk menilai demeanour saksi-saksi tersebut dan dalam kes ini SP3. Dapatan telah dibuat oleh hakim bicara bahawa keterangan SP3 adalah diterima oleh mahkamah. Selain itu, tiada keterangan yang dapat dilandaskan bagi membuat inferens yang munasabah bahawa SP3 telah menganiaya perayu dengan memasukkan beg kecil yang mengandungi barang-barang peribadi perayu ke dalam beg berisi dadah tersebut. SP3 hanya menjalankan tugas rasminya berdasarkan maklumat aktiviti dadah yang diterima dan tiada keterangan juga yang menunjukkan bahawa SP3 mengenali perayu sebelum tarikh kejadian. Sehubungan dengan itu juga, kami tidak melihat sebarang kekhilafan hakim bicara dalam penerimaan keterangan SP3 ini. Di samping itu juga keterangan berhubung pemilikan dadah-dadah tersebut juga termasuk keterangan mengikut keadaan lain seperti menunjukkan beg-beg yang salah satunya berisi dadah dan membawa sendiri beg-beg tersebut turun dari bas. [43] Pada peringkat ini, adalah bersesuaian dirujuk kes Mahkamah Persekutuan Yusri Pailmi v Public Prosecutor [2011] 4 MLJ 533, yang menyatakan seperti berikut: “The learned trial judge and the majority of the Court of Appeal had found SP2 to be a witness of truth. SP2 was not an interested witness of truth, but a police officer performing his duties. He had related what he actually saw and did on that day. SP2’s evidence is credible and ought to be believed (see the cases of Public Prosecutor v Mohamed Ali [1962] MLJ 257 and Public Prosecutor v The Cheng Poh [1980] 1 MLJ 251) (penekanan ditambah) [44] Justeru itu juga, kami dapati keterangan mengenai pemilikan dadah-dadah tersebut telah dinilai berdasarkan fakta dan undang-undang oleh hakim bicara dan membuat dapatan berhubung pemilikan dadah-dadah berkenaan oleh perayu dengan betul. Isu kegagalan hakim bicara membangkitkan anggapan bertentangan terhadap pendakwaan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. [45] Peguam perayu membangkitkan isu bahawa kegagalan pihak pendakwaan memanggil pemandu bas pada masa yang material atau petugas di stesen bas yang menguruskan senarai penumpang bas pada masa yang berkaitan, mengakibatkan inferens yang bertentangan dibuat terhadap kes pendakwaan di bawah seksyen 114(g) Akta keterangan 1950. [46] Undang-undang mantap adalah jelas bahawa inferens bertentangan di bawah seksyen 114(g) ini terpakai jika terdapat penyembunyian keterangan yang material termasuk saksi-saksi dan dokumen-dokumen penting untuk kes berkenaan. (rujuk: Munusamy v Public Prosecutor [1987] 1 MLJ 492 (SC), Amri Ibrahim & Anor v PP [2017] 1 CLJ 617 (FC), Ong Hooi Beng & Ors v PP [2015] 3 MLJ 812 (CA)) [47] Fakta yang telah dibuktikan dalam kes ini adalah dadah berbahaya telah ditemui dalam beg yang terdapat barang-barang peribadi perayu yang diletakkan di atas tempat letak barang di bahagian atas tempat duduk perayu di No. 9C. Beg berisi dadah ini pula telah ditunjukkan oleh perayu dan perayu sendiri membawa turun beg tersebut. Dalam konteks ini, keterangan pemandu bas dan petugas di stesen bas, tidak dapat menyanggah fakta penting ini. Tambahan pula, dapatan telah dibuat oleh hakim bicara berdasarkan keterangan, bahawa tiada sesiapa yang duduk di sebelah perayu pada masa yang material dan kewujudan seorang perempuan berbangsa Cina duduk di sebelah perayu telah diputuskan adalah rekaan perayu semata-mata. Selain itu juga, tiada sebarang kelompangan pada kes pendakwaan dengan keterangan yang sedia ada di mahkamah. Kes pendakwaan telah dapat dibuktikan di sebalik keraguan yang munasabah. [48] Justeru itu juga, keterangan pemandu bas atau petugas distesen bas berkenaan adalah tidak material sama-sekali kepada kes pendakwaan dan oleh itu juga inferens bertentangan di bawah seksyen 114(g) adalah tidak terpakai terhadap kes pendakwaan. [49] Di samping itu, peguam perayu ada membangkitkan isu bahawa keterangan SP3 perlu disokong oleh keterangan lain seperti pemandu bas, penumpang bas yang lain atau anggota serbuan yang lain juga tidak dapat dipertahankan. Ini adalah kerana pembuktian sesuatu fakta bukan bergantung kepada bilangan saksi yang memberi keterangan, tetapi nilai keterangan yang diberikan berdasarkan saksi yang kredibel walau pun seorang sahaja. Pentadbiran keadilan akan kucar-kacir jika pihak pendakwaan dimestikan untuk mengemukakan lebih dari seorang saksi sebagai keterangan sokongan bagi membuktikan sesuatu kes, sedangkan dalam kebanyakkan kes seperti kes bunuh tidak terdapat saksi mata dan hanya bergantung kepada keterangan mengikut keadaan. [50] Prinsip berhubung bilangan saksi ini juga telah dijadikan undang-undang di bawah seksyen 134 Akta keterangan 1950 yang menyebut: “No particular number of witnesses shall in any case be required for the proof of any fact.” [51] Peruntukan seksyen 134 ini dijelaskan juga dalam kes Aziz bin Muhamad Din v Public Prosecutor [1996] 5 MLJ 473 di mukasurat 484 seperti berikut: Section 134 of the Evidence Act 1950 ('the Act') states that 'no particular number of witnesses shall in any case be required for the proof of any fact'. The section enshrines the well-recognized maxim that 'evidence has to be weighed and not counted'. On the need for corroborative evidence for the proof of any fact, Sinha J said in Vadivelu Thevar v State of Madras AIR 1957 SC 614 in the following terse terms at pp 618-619: On a consideration of the relevant authorities and the provisions of the Act, the following propositions may be safely stated as firmly established:

As a general rule, a court can and may act on the testimony of a single witness though uncorroborated. One credible witness outweighs the testimony of a number of other witnesses of indifferent character.

Unless corroboration is insisted upon by statute, courts should not insist on corroboration except in cases where the nature of the testimony of the single witness itself requires as a rule of prudence, that corroboration should be insisted upon, for example in the case of a child witness, or of a witness whose evidence is that of an accomplice or of an analogous character.

Whether corroboration of the testimony of a single witness is or is not necessary must depend upon facts and circumstances of each case and and no general rule can be laid down in a matter like this and much depends upon the judicial discretion of the judge before whom the case comes (penekanan ditambah) Isu kegagalan hakim bicara memberi pertimbangan yang sewajarnya terhadap pembelaan perayu. [52] Isu terakhir yang dibangkitkan oleh peguam perayu adalah hakim bicara telah gagal menilai pembelaan perayu dengan sewajarnya dalam perspektif yang betul. Hakim bicara telah mengenepikan pembelaan bermerit perayu. [53] Undang-undang adalah jelas bahawa, untuk mendapatkan perintah perlepasan dan pembebasan, setelah seseorang tertuduh dipanggil untuk membela diri hanyalah untuk menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Dalam melaksanakan tanggungjawab ini, pihak pembelaan perlu menjawab keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan seperti yang dijelaskan dalam kes Azhar Lazim v PP [2012] LNS 262, di mana dinyatakan: “[27] A credible defence is a defence that answers the evidence of the prosecution. It is purely a question of fact whether the explanation of the defence is capable of raising a reasonable doubt.” (penekanan ditambah) [54] Dalam kes terhadap perayu ini, setelah meneliti alasan penghakiman hakim bicara, hakim bicara telah mengambil kira dan menilai pembelaan perayu secara terperinci termasuk juga keterangan pihak pendakwaan seperti dilihat di muka surat 15 hingga 31 alasan penghakiman tersebut. Setelah itu, hakim bicara membuat dapatan bahawa pembelaan perayu merupakan rekaan perayu semata-mata dan juga hanya suatu penafian terhadap kes pendakwaan. Oleh itu juga, perayu telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. [55] Di sini kami tidak mempunyai sebarang alasan untuk mengganggu dapatan yang dibuat oleh hakim bicara yang berlandaskan pada fakta dan undang-undang yang betul. Oleh itu juga hujahan peguam perayu berhubung isu ini juga adalah tidak bermerit. Kesimpulan [56] Berdasarkan dari huraian di atas, kami sebulat suara mendapati sabitan terhadap perayu dalam kes ini adalah selamat. Sehubungan dengan itu juga, rayuan perayu terhadap sabitan dan hukuman adalah ditolak dan keputusan Mahkamah Tinggi adalah dikekalkan. Bertarikh 2 Mac 2023 - sgd - (Dato’ Nordin bin Hassan) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Bagi pihak Perayu : Syaheera binti Rosli (Bersamanya Abd Razak bin Md. Zin) Peguambela dan Peguamcara [Tetuan Hanif & Co.] Bagi pihak Responden : Datin Asma bin Musa (Bersamanya Zaki Asyraf bin Zubir) Timbalan Pendakwa Raya [Jabatan Peguam Negara, Putrajaya]