[Pejabat Timbalan Pendakwa Raya Negeri Perak (Taiping)] v Mohd Yusni Bin Ishak (AB-45A-2-01/2021)

Pada 20.6.2024, selepas perbicaraan penuh dijalankan, Mahkamah ini mendapati Tertuduh bersalah dan disabitkan atas kedua-dua pertuduhan dan dia dihukum penjara seumur hidup dan 12 sebatan rotan untuk pertuduhan pertama dan 4 tahun penjara untuk pertuduhan kedua, kedua-dua hukuman berjalan serentak dari tarikh tangkap 22.3.2020. 5 Peguambela Tertuduh telah memfailkan Notis Rayuan terhadap keseluruhan keputusan Mahkamah ini pada 21.6.2024. Namun, Tertuduh melalui pihak penjara telah memfailkan Notis Rayuan terhadap hukuman sahaja pada 28.6.2024. Alasan Penghakiman ini mengandungi sebab-sebab kenapa Mahkamah telah mensabitkan Tertuduh atas kedua-dua 10 pertuduhan.

Perbicaraan bermula di hadapan saya pada 14.2.2022 dan tamat pada 21.2.2024. Seramai 7 orang saksi telah memberi keterangan bagi pihak pendakwaan. Di akhir kes pendakwaan, atas penilaian maksimum 15 keterangan yang dikemukakan, saya berpuas hati bahawa suatu prima facie telah dibuktikan dan pada 16.2.2023 telah memanggil Tertuduh untuk membela dirinya. Setelah diterangkan 3 pilihan untuk membela dirinya, Tertuduh memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah. Kes ditangguhkan ke 27-28.4.2023 untuk membolehkan Tertuduh 20 membuat persediaan kes pembelaan. Walaubagaimanapun, pada tarikh tersebut, perbicaraan tidak dapat dijalankan kerana peguam Tertuduh tidak sihat. Sambung bicara diteruskan pada 7.8.2023 dengan keterangan Tertuduh. Kemudian ditangguhkan ke 15.8.2023 di mana seorang rakan Tertuduh (SD2) telah memberi keterangan di Mahkamah. 25

Seterusnya kes ditangguhkan beberapa kali sehinggalah 28.11.2023 atas permohonan Tertuduh kerana saksi polis yang hendak dipanggil (SD3) sedang menjalani rawatan chemotherapy untuk penyakit S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 3 kanser dan diberikan cuti sakit yang panjang. Pegawai Penyiasat kes (SP6) telah dipanggil semula pada 21.2.2024 untuk memasukkan pernyataan SD3 (P30) kepada pihak polis kerana Timbalan Pendakwa Raya (TPR) mendapati ada percanggahan keterangan saksi tersebut. Saksi SD3 telah diminta untuk menjelaskan percanggahan 5 keterangannya di Mahkamah dan dalam P30. Perbicaraan dalam perbicaraan (TWT) telah dijalankan pada hari yang sama dan selepas itu pihak pembelaan menutup kes. Hujahan lisan telah dijalankan pada 3.5.2024. Semasa keputusan di akhir kes pembelaan dibacakan, Mahkamah telah memutuskan bahawa kebolehpercayaan saksi tersebut 10 telah berjaya dicabar oleh pihak pendakwaan dan oleh itu keterangan SD3 tidak boleh digunakan. KES PENDAKWAAN [5] Pihak pendakwaan telah memanggil saksi tersebut untuk 15 menceritakan naratif kes pendakwaan: i. SP1 - Faznur-Azilah Binti Mahmud (Ahli Kimia); ii. SP2 - Muhammad Abdul Faiz Bin Zainuddin (Ahli Kimia); iii. SP3 - L/Kpl Asri Bin Jamin (Jurugambar); 20 iv. SP4 - Hairon Nizam Bin Abdul Hamid (rakan Tertuduh); v. SP5 - Sarjan Mohd Yusof Bin Hasan (Pegawai Tangkapan); vi. SP6 - Insp. Zulfian Velentino Silverius (Pegawai Penyiasat); vii. SP7 - Konstabel Walton Anak John (Pegawai Tangkapan). 25 [6] SP1 dan SP2 adalah 2 orang Ahli Kimia yang telah memberikan keterangan mengenai barang kes iaitu dadah berbahaya yang mereka telah membuat pemeriksaan dan analisa kimia masing-masing. SP1 menerima barang kes bahan tumbuhan kering dalam balutan plastik S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 4 bertanda ZV1 dan ZV2 (P4(A2) dan P4(A3)) daripada SP6 pada 12.5.2020 jam 12.39 pm dan memberi resit kimia bernombor makmal 20- FR-A-02187 (P5) kepada SP6. SP2 menerima barang kes berbentuk bahan ketulan dan serbuk dalam 6 peket plastik lutsinar bertanda ZV3 hingga ZV8 (P12A – P12F) daripada SP6 pada hari yang sama jam 12.33 5 pm dan memberi resit kimia bernombor makmal 20-FR-A-02183 (P5) kepada SP6 (P11).

Hasil analisa kimia oleh SP1 mengesahkan 2 ketulan mampat bahan tumbuhan tersebut dengan berat kasar 345.7 gram adalah 10 Cannabis seberat 337.3 gram seperti dinyatakan dalam laporan kimia P6. Hasil analisa kimia oleh SP2 pula mengesahkan bahan ketulan dan serbuk perang dengan berat bersih 21.3 gram tersebut mengandungi 0.44 gram Heroin dan 0.31 gram Monoacetylmorphines seperti dinyatakan dalam laporan kimia P13. Barang kes telah dikembalikan kepada SP6 15 oleh SP1 dan SP2 pada 17.8.2020 jam 2.50 pm. Pemeriksaan balas ke atas SP1 dan SP2 adalah mengenai kalibrasi mesin penimbang yang digunakan di makmal, berat kasar dadah dan identiti barang kes itu iaitu ia bukan barang kes seperti dalam laporan polis Selama 777-778/20. 20 [8] Keterangan mengenai penyerahan dan penyimpanan barang-barang kes pada 8.1.2021 di Setor Ibu Pejabat Daerah (IPD) Taiping oleh SP6 kepada D/Kpl Mohd Suzairi Bin Aluai telah dikemukakan melalui keterangan SP6 sahaja dan salinan buku daftar setor ditandakan sebagai P27. Barang kes disimpan sebelum itu dalam almari besi berkunci dalam 25 pejabat SP6. Keterangan juga telah dikemukakan bahawa dadah rampasan telah dirakam gambar oleh SP3 atas arahan SP6 pada 23.3.2020. SP3 juga telah membuat fingerprint dusting pada hari yang sama ke atas balutan dan plastik lutsinar mengandungi dadah tetapi tidak S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 5 berjaya menimbulkan cap jari yang boleh dikenal pasti. Gambar tempat kejadian dirakam pada 24.3.2020 atas arahan SP6. Kesemua 27 keping gambar ditandakan sebagai P15(1-27).

Keterangan oleh SP4 pula ialah mengenai motorsikal yang 5 dirampas yang dinaiki pada 22.3.2020 oleh SP5 di SJR Bukit Bertam - Mahang dan keberadaan saksi ini pada masa kejadian tersebut. Saksi memberi keterangan bahawa motorsikal jenis SYM bernombor pendaftaran ALB 4578 dimiliki olehnya dan beliau mengenali Tertuduh kerana mereka adalah berkawan (sebelah kampung). Pada 22.3.2020, 10 motorsikal itu berada dengan Tertuduh kerana telah dicagarkan oleh SP4 untuk pinjaman wang sebanyak RM500.00 memandangkan SP4 memerlukan wang untuk pergi bekerja di Kuala Lumpur. SP4 tidak pasti tarikh dia memberi motorsikal itu kepada Tertuduh tetapi yang saksi ingat ialah diserahkan pada pagi hari yang SP4 pergi ke Kuala Lumpur (sebelah 15 petangnya). Selepas 2-3 bulan baru SP4 kembali ke kampungnya kerana semasa pelaksanaan Perintah Kawalan Pergerakan (PKP) setelah dia ke rumah adiknya di Kuala Lumpur, dia tidak boleh berbuat demikian. SP4 telah pergi ke Kuala Lumpur seingatnya dengan menaiki keretapi lebih kurang sebulan sebelum PKP dilaksanakan. 20

Keterangan SP5 ialah pada 22.3.2020 jam lebih kurang 11.45 pagi semasa sedang membuat operasi sekatan jalan raya dalam tempoh PKP fasa pertama, polis telah menahan seorang lelaki Melayu iaitu Tertuduh yang sedang menunggang motorsikal bernombor pendaftaran ALB 4578. 25 Tertuduh dilihat menggalas beg bercorak hitam dan putih (P19) di belakang badannya. SP7 menahan Tertuduh dan SP5 mengatakan Tertuduh kelihatan menggeletar apabila beliau mengenalkan diri sebagai polis. Pemeriksaan badan dibuat di bahu jalan dibuat oleh SP5 tidak S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 6 menjumpai apa-apa barang salah. Apabila beg P19 itu diperiksa, di dalamnya terdapat 1 beg kecil jenama Tommy Hilfiger (P21) yang mengandungi sebuah dompet mengandungi kad pengenalan Tertuduh. Pemeriksaan dalam beg kecil tersebut mendapati 2 ketulan mampat daun kering disyaki cannabis dan 6 peket plastik kecil lutsinar berisi bahan 5 disyaki dadah heroin. Tertuduh terus ditahan dan bantuan diminta daripada Bilik Gerakan untuk kereta peronda membawanya ke Balai Polis Selama. Setibanya di situ, laporan polis dibuat sepertimana Selama Report 777-778/20 (P26), Borang Bongkar (P24) dan Borang Serah Menyerah (P25). SP5 menyerahkan Tertuduh dan barang rampasan 10 kepada SP6. Barang kes dikawal oleh SP5 sepanjang masa sehinggalah diserah kepada SP6. SP5 memberitahu Mahkamah tiada catatan rampasan telefon bimbit dalam P24 dan P25 kerana ia tidak dirampas. SP5 tidak bersetuju bahawa beg P19 berada dalam raga motorsikal semasa Tertuduh ditahan polis. SP5 bersetuju Insp. Zulfian iaitu SP6 ada 15 sampai ke tempat kejadian pada hari tersebut tetapi untuk tujuan membuat pemantauan SJR kerana SP6 adalah pegawai yang bertanggungjawab untuk SJR secara keseluruhannya manakala SP5 adalah Sarjan yang mengetuai di SJR tersebut sahaja. Keterangan SP5 disokong dengan keterangan SP7 yang juga merupakan anggota yang 20 bertugas di SJR.

SP6 pula memberi keterangan bahawa beliau hanya Pegawai Penyiasat kes dan bukan pegawai yang membuat tangkapan. Menurut SP6, beliau adalah pegawai yang bertanggungjawab untuk membuat 25 pemantauan operasi SJR di keempat-empat pos dalam daerah Selama dan bukan hanya memantau SJR Bukit Bertam sahaja. Oleh itu, antara pukul 7.00 pagi sehingga 3.00 petang beliau ada melawat semua pos SJR tersebut dan tidak terlibat dalam apa-apa operasi narkotik. SP6 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 7 memberitahu Mahkamah bahawa beliau ada menyiasat pemilik motorsikal tersebut tetapi tidak mengambil percakapan daripadanya. DAPATAN DAN PENILAIAN MAHKAMAH [12] Di akhir kes pendakwaan tugas Mahkamah adalah untuk 5 memutuskan di atas penilaian maksimum setiap keterangan yang dikemukakan samada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie sepertimana peruntukan s. 180(1) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ). Suatu kes prima facie akan dibuktikan apabila pihak pendakwaan telah berjaya mengemukakan keterangan-keterangan yang 10 boleh dipercayai (credible evidence) bagi membuktikan setiap elemen kesalahan yang dipertuduhkan yang mana sekiranya gagal dipatahkan atau dijelaskan akan membawa kepada sabitan: s.180(4) KTJ.

Di dalam kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457, 15 Mahkamah Persekutuan telah memutuskan: “[15] For the guidance of the court below, we summarise as follows the steps that should be taken by trial court at the close of the prosecution’s case: (i) the close of the prosecution’s case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each 20 of the prosecution’s witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused; (ii) ask yourself the question: if I call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now 25 before me? If the answer to that question is “Yes”, then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is “No” then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;”

Dalam kes Balachandran v PP [2005] 1 AMR 321, Hakim 30 Augustine Paul menyatakan: “A prima facie case is one that is sufficient for the accused to answer, and the evidence adduced must be such that it can only be surmounted by evidence in rebuttal. The force of that evidence must, if unrebutted, be sufficient to induce a S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 8 state of belief that the facts as they stand are a stated in the charge. In order to make a finding the court must, at the close of the prosecution’s case, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced to determine whether all the elements of the offence have been established. If the evidence is unrebutted, and the accused remain silent, he must be 5 convicted. Therefore, the test to be applied at the end of the prosecution’s case is whether there is sufficient evidence to convict the accused if he chooses to remain silent, which if answered in the affirmative means that a prima facie case has been made out. This requires a consideration of the existence of any reasonable doubt in the prosecution’s case, which if 10 it exists, cannot lead to the finding of guilt of a prima facie case having been made out.”. [Penekanan ditambah]

Oleh yang demikian, bagi memutuskan sama ada satu kes prima 15 facie terhadap Tertuduh telah dibuktikan, tugas Mahkamah ini ialah untuk menimbangkan keterangan kes pendakwaan atas suatu penilaian yang maksimum. Seterusnya, Mahkamah perlu menimbangkan persoalan berikut: Jika Mahkamah membuat keputusan untuk memerintahkan Tertuduh membela diri dan Tertuduh memilih untuk berdiam diri, adakah 20 Mahkamah bersedia untuk mensabitkan tertuduh dengan kesalahan berdasarkan keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan oleh pendakwaan? Jika jawapan bagi persoalan ini adalah "Ya", maka Tertuduh mestilah diperintahkan untuk membela diri. Jika jawapan bagi persoalan ini adalah "Tidak", maka kes prima facie tidak berjaya 25 dibuktikan dan Tertuduh hendaklah dilepas dan dibebaskan tanpa dipanggil untuk membela diri. (Rujuk kes-kes Mat v Public Prosecutor [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263, Balachandran v PP (supra)).

Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v Denish a/l Madhavan 30 [2009] 2 CLJ 209 telah membincangkan maksud perkataan milikan atau 'possession' dan di antara lain memetik dan menyatakan: S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 9 "Thompson J. in Chan Pean Leon v. Public Prosecutor [1956] 22 MLJ 237, said "possession" for the purposes of criminal law involves possession itself - which some authorities term "custody" or "control" - and knowledge of the nature of thing possessed. As to possession itself he cited the following definition in Stephen's Digest (9th Edition, p. 304), in which the 5 exclusive element mentioned by Taylor J appears:- 'A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the powers to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do 10 so in case need.' Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, when what is established is possession, not exclusive possession. So much for 15 exclusive possession." [Penekanan ditambah]

Sehubungan itu, elemen-elemen pertuduhan s.39B(1)(a) Akta yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan adalah bahawa: 20 i. Tertuduh mempunyai jagaan atau kawalan ke atas dadah tersebut serta mempunyai pengetahuan bahawa dadah tersebut adalah dadah berbahaya; ii. Dadah tersebut tersenarai di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 dan dengan berat seperti yang dinyatakan dalam 25 pertuduhan; dan iii. Tertuduh telah mengedar dadah berbahaya tersebut.

Bagi isu kedua dahulu iaitu jenis dadah, keterangan SP1 dan SP2 diterima oleh Mahkamah ini bahawa berat dadah dan jenis dadah seperti 30 dalam pertuduhan dan ini telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Di dalam kes Munusamy Vengadasalam v PP [1987] CLJ (Rep) 221, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa “…the Court is entitled to accept the opinion of the expert of its face value, unless it is S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 10 inherently incredible of the defence calls evidence in rebuttal by another expert to contradict the opinion. So long as some credible evidence is given by the Chemist to support his opinion, there is no necessity for him to go into details of what he did in the laboratory, step by step.” Tiada sebab kenapa Mahkamah tidak boleh menerima hasil analisa yang 5 diperolehi oleh kedua-dua Ahli Kimia dan Mankamah mendapati soalan-soalan yang dikemukakan oleh pihak pembelaan telah dijawab dengan baik dan munasabah oleh mereka (rujuk ms 19 Nota Keterangan). Keterangan SP1 dan SP2 adalah utuh dan oleh yang demikian, Mahkamah ini menerima keputusan hasil analisa yang dibuat oleh SP1 10 dan SP2 berkaitan dengan identiti dan kuantiti dadah berbahaya tersebut dan mendapati elemen kedua dalam pertuduhan telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan.

Berhubung isu kelewatan 52 hari mengemukakan barang kes 15 kepada Ahli Kimia, Mahkamah mendapati sebelum ini bahawa kelewatan tersebut telah diperjelaskan dan tiada berlaku percampuran dadah berbahaya sama ada semasa dalam simpanan SP5 mahu pun di Jabatan Kimia Malaysia. Masa selama 2.5 jam yang diambil oleh SP5 untuk membuat laporan polis juga telah dijelaskan. Malahan pendakwaan telah 20 membuktikan tiada pecahan rantaian keterangan. Di dalam kes Lim Tan Yi v PP & satu lagi [2021] 9 CLJ 523 mengenai isu kelewatan, Mahkamah ini mendapati bahawa dalam kes tersebut kelewatan adalah melebihi 11 jam dan tiada penjelasan diberikan berbanding dengan fakta dalam kes ini. 25

Setelah meneliti keseluruhan keterangan pihak pendakwaan mengenai identiti barang kes, Mahkamah ini berpuas hati bahawa tiada pecahan rantai keterangan barang kes daripada mula-mula dirampas S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 11 oleh SP5 sehinggalah dadah tersebut diterima semula daripada SP1 dan SP2 oleh SP6 dan disimpan di dalam peti besi berkunci di pejabat SP6 dan kemudian di Setor Barang Kes, IPD Taiping. Semua saksi pendakwaan yang berkenaan iaitu SP1, SP2, SP5, SP6 dan SP7 telah mengecam dengan positif barang kes dadah berbahaya tersebut. 5 ISU KAWALAN DAN MILIKAN SERTA PENGETAHUAN [21] Beralih kepada isu kawalan, pemilikan dan pengetahuan mengenai bahan disyaki dadah tersebut oleh Tertuduh, keterangan SP5 ialah bahawa beliau menahan Tertuduh di tempat kejadian iaitu sebuah 10 sekatan jalan raya yang dibuat semasa PKP dilaksanakan. Oleh itu, Mahkamah ini mengambil maklum SP5 bukanlah bertindak atas maklumat kegiatan pengedaran dadah dan sebaliknya pemeriksaan ke atas semua kenderaan di laluan itu adalah suatu pemeriksaan rutin. Ini kerana, SJR dibuat atas perintah Kerajaan bagi membendung pergerakan 15 manusia dalam usaha mengawal penularan wabak Covid 19 pada masa itu. Tangkapan Tertuduh setelah dadah berbahaya dijumpai dalam kawalannya pada masa kejadian adalah suatu “kebetulan” (coincidence). Namun, cabaran kepada SP5, SP6 dan SP7 ialah bahawa sebenarnya SP6 adalah pegawai yang membuat tangkapan ke atas Tertuduh kerana 20 SP5 berpangkat Sarjan sahaja. Tetapi SP5, SP6 dan SP7 tidak bersetuju dengan cadangan peguam Tertuduh kerana faktanya adalah seperti kes pendakwaan bahawa tangkapan Tertuduh ini suatu yang tidak dijangka kerana operasi SJR hanyalah untuk pemeriksaan ke atas pergerakan orang awam semasa PKP pertama kali dilaksanakan di Malaysia. 25

Terdapat isu yang dikatakan percanggahan keterangan mengenai dari mana kad pengenalan Tertuduh dijumpai. Namun, Mahkamah mendapati SP7 mengakui sebenarnya dia tidak ingat di mana kad S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 12 pengenalan Tertuduh dijumpai. Oleh itu, Mahkamah mendapati tiada percanggahan keterangan yang material apabila keterangan SP5 dan SP7 dibandingkan. Kedua saksi polis menafikan bahawa mereka tiada di tempat kejadian. Menurut SP5 beliau berada di tempat kejadian dan sebab itulah beliau yang membuat laporan polis P26. Kedua-dua saksi 5 juga menyatakan ada jadual bertugas penugasan di SJR dan mereka memang bertugas pada hari itu. Berkenaan isu pocket diary yang tidak dikemukakan, SP5 telah menjelaskan bahawa beliau telah kehilangan buku catatan tersebut semasa berpindah ke Kangar. SP7 pula menyatakan bahawa ia tidak dibawa pada hari tersebut. SP5 dan SP7 10 telah ditanya dan menjawab tidak bersetuju bahawa beg P19 berada dalam raga motor. Satu isu lagi ialah motorsikal dan anak kunci motorsikal disita untuk tujuan pelucutanhak harta tetapi laporan polis untuk tujuan ini bukan dibuat oleh SP5. 15 [23] Dalam pemeriksaan balas SP5 juga, perkara yang penting di sini adalah saksi ini ditanya mengenai kedai makanan yang dikatakan beroperasi semasa itu. SP5 menafikan ada kedai makanan yang beroperasi kerana pada masa itu adalah PKP fasa pertama dan semua kedai sememangnya ditutup. Walaupun tiada dokumen mengenai PKP 20 dikemukakan, Mahkamah boleh mengambil judicial notice bahawa pada hari kelima PKP dilaksanakan, iaitu masih dalam tempoh PKP fasa pertama yang ketat, jika ada pun kedai makanan dan minuman yang dibuka, pembelian adalah untuk dibawa pulang sahaja dan tiada sesiapa pun boleh makan dan minum di kedai. Cabaran telah dibuat bahawa 25 sebenarnya SP4 dan Tertuduh telah dibawa oleh Tertuduh menaiki motorsikal itu pada jam 11.30 pagi dan apabila melihat SJR, SP4 telah mengarahkan Tertuduh untuk menghentikan motorsikal itu. Kemudian, SP4 dikatakan masuk ke dalam satu deretan kedai iaitu di sebuah kedai S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 13 kopi dan SP4 menyuruh Tertuduh membawa balik motorsikal itu kerana SP4 hendak minum kopi dan berjumpa seorang kawannya di situ. SP4 dicadangkan telah memasukkan beg galas P19 ke dalam raga motorsikal dan pada petang itu dia telah ke Kuala Lumpur kononnya takut ditangkap polis. SP4 menafikan semua cadangan oleh peguambela Tertuduh. 5

Adalah undang-undang mantap bahawa cadangan-cadangan oleh Tertuduh bukanlah keterangan. Mahkamah tidak boleh melayan ‘fanciful doubts’ yang cuba ditimbulkan oleh Tertuduh. Mahkamah merujuk kes PP v Chia Leng Foo [2000] 4 CLJ 649 di muka surat 670 di mana Mahkamah 10 memutuskan: “A suggestion in cross-examination can only be indicative of the case put forward or the stand taken by the parties on whose behalf the cross-examination is being conducted, but to no extent whatsoever can it be a 15 substitute for evidence if it is clearly repudiated by the witness to whom it is made...”.

Mahkamah mendapati bahawa tiada keraguan Tertuduh adalah orang yang ditahan sedang menaiki motorsikal bernombor pendaftaran 20 ALB 4578 tersebut kerana cabaran pembelaan bukanlah penafian yang Tertuduh tidak menaiki motorsikal itu atau menaiki motorsikal yang lain pada masa kejadian. Mahkamah mendapati SP4 tidak langsung berada di daerah Selama pada masa kejadian kerana dia telah ke Kuala Lumpur lebih kurang sebulan sebelum itu dan keterangan ini tidak dapat dicabar 25 oleh pihak pembelaan.

Mahkamah merujuk kepada laman web Prime Minister’s Office dan memetik dari teks Ucapan YAB Perdana Menteri yang disiarkan bertarikh 16.3.2020 dalam laman web https://www.pmo.gov.my/ucapan “Perintah 30 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 14 Kawalan Pergerakan ini meliputi; Pertama, larangan menyeluruh pergerakan dan perhimpunan ramai di seluruh negara termasuk aktiviti keagamaan, sukan, sosial dan budaya. Untuk menguatkuasakan larangan ini, semua rumah ibadat dan premis perniagaan hendaklah ditutup, kecuali pasaraya, pasar awam, kedai runcit dan kedai serbaneka 5 yang menjual barangan keperluan harian. Khusus untuk umat Islam, penangguhan semua aktiviti keagamaan di masjid dan surau termasuk Solat Jumaat adalah selaras dengan keputusan Mesyuarat Jawatankuasa Muzakarah Khas yang telah bersidang pada 15 Mac 2020.”. Seterusnya dipetik dari teks Ucapan YAB Perdana Menteri yang 10 disiarkan bertarikh 18.3.2020 dalam laman web https://www.pmo.gov.my/ucapan “Kedai makan juga dibuka. Tetapi untuk mengelakkan risiko jangkitan, saudara-saudari tidak dibenarkan makan di kedai. Pesan makanan, bungkus dan bawa balik ke rumah. Atau lebih baik gunakan perkhidmatan penghantaran makanan ke rumah atau home 15 food delivery service. Dengan cara ini, saudara-saudari tidak perlu keluar dari rumah untuk membeli makanan.”. Oleh itu, Mahkamah mendapati cadangan Tertuduh kepada SP4 bahawa dia pergi ke sebuah kedai berhampiran SJR untuk minum dengan kawannya (yang tidak dinamakan) adalah tidak munasabah sama sekali. Apabila Mahkamah 20 meneliti gambar tempat kejadian yang diambil pada 23.3.2020, jelas kelihatan dalam P15(1-4) tiada kedai yang dibuka/beroperasi.

Dalam kes Ibrahim Mohamad & Anor. v PP [2011] 4 CLJ 113, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan, antara lain, seperti berikut: 25 “[6] It is trite law that possession is an important ingredient in the charge of trafficking. Unless there is direct evidence of trafficking, the prosecution must prove the ingredient of “possession” and the trial judge must make an affirmative finding of “possession” before the presumption of trafficking under s. 37(da) of the Act can be invoked.” 30 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 15

Untuk membuktikan elemen milikan, 2 unsur utama yang perlu wujud adalah actus reus iaitu perbuatan milikan yang merujuk kepada jagaan atau kawalan fizikal (physical custody or control) ke atas dadah berbahaya tersebut dan elemen mens rea iaitu pengetahuan (mens rea possession): rujuk kes Chan Pean Leon (supra). Oleh itu, Tertuduh 5 hendaklah mempunyai kawalan atau jagaan ke atas barang kes dadah berbahaya tersebut dan bebas berurusan atau mengendalikan barang tersebut sepenuhnya tanpa penglibatan orang lain (power of disposal to the exclusion of others) serta pada masa yang sama mempunyai pengetahuan ke atas barang kes dadah berbahaya tersebut. Di dalam kes 10 Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764 Mahkamah Rayuan menyatakan: “It is true that mens rea possession is an element of the offence of trafficking. But it is an element like the mental element in other crimes which cannot be established by direct evidence save in a case where an accused expressly 15 admits the commission of the offence. It has, like the mens rea in other offences, to be established by circumstantial evidence. In other words it is an ingredient that is to be inferred from the totality of the circumstances of a particular individual case.” 20 [29] Pihak pembelaan ada mengemukakan dokumen D29 iaitu carian nama penumpang KTM iaitu Hairon Hamizan Bin Hamdi (No. K/P.: 810302-08-6263). Dokumen itu menyebut tiada nama penumpang tersebut dalam sistem KTM tetapi juga menyatakan pengambilan nama dan nombor kad pengenalan penumpang akan direkodkan dalam sistem 25 jika pembelian menggunakan sistem dalam talian manakala pembelian tiket di kaunter adalah bergantung kepada kerani yang bertugas. Walaubagaimanapun, nama SP4 yang diberikan kepada Mahkamah semasa saksi memberi keterangan ialah Hairon Nizam Bin Abdul Hamid (nombor kad pengenalan seperti di atas). SP4 memberitahu nama 30 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 16 adiknya yang tinggal di Balakong, Cheras ialah Fatimah Binti Abdul Hamid. Oleh itu, D29 tidak membantu pihak pembelaan dalam hal ini.

Pembelaan yang cuba ditimbulkan oleh Tertuduh ialah bahawa dia telah dianiaya oleh pihak polis. Tetapi tiada alasan yang munasabah 5 dikemukakan kenapa pihak polis hendak berbuat demikian. Isu bahawa adalah tidak logik Tertuduh tidak membawa wang juga bukan fakta yang penting sebab tidak ada keterangan yang mengatakan dia datang dari jarak mana dan sebagainya cuma arah sahaja. Cuma andaian peguam sahaja dia datang dari rumah di alamat Batu Kurau tetapi ini tidak 10 diketahui oleh SP5. Fakta Tertuduh tidak dituduh untuk kesalahan menunggang tanpa lesen juga tidak material sebab itu adalah prerogative pendakwaan untuk menuduh seseorang saspek. Setelah saya meneliti keseluruhan keterangan kes pendakwaan dan membandingkannya dengan cadangan pembelaan yang dibawa oleh Tertuduh, saya 15 mendapati tidak ada mana-mana keterangan saksi-saksi polis ini yang membuatkan saya ragu-ragu dengan keterangan mereka. Saya mendapati SP4, SP5, SP6 dan SP7 adalah saksi yang boleh dipercayai, tidak berbohong kepada Mahkamah dan konsisten dalam keterangannya. Mahkamah ini juga mendapati tiada percanggahan material dalam 20 keterangan saksi-saksi pendakwaan yang boleh menjejaskan kesnya. Sehubungan itu Mahkamah mendapati bahawa kredibiliti saksi-saksi pendakwaan adalah boleh dipercayai (rujuk prinsip dalam kes Mohamed Alias v PP [1983] 2 MLJ 172). 25 [31] Oleh itu, saya berbalik kepada isu utama sama ada keterangan SP5 dan SP7 wajar diterima oleh Mahkamah untuk memutuskan pemilikan dan pengetahuan oleh Tertuduh terhadap dadah yang dirampas tersebut. Tertuduh cuba “imply” bahawa keterangan saksi pendakwaan tidak boleh S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 17 dipercayai, dan siasatan SP6 adalah tidak lengkap. Namun Mahkamah mendapati saksi-saksi polis ini adalah jujur dan telus dalam keterangan mereka tentang apa yang berlaku di SJR tersebut. Kononnya kerana ada 2 inference di sini maka Mahkamah perlu memberikan faedah keraguan terhadap Tertuduh: Tai Chai Keh v. Public Prosecutor [1948] 1 LNS 5 122; Public Prosecutor v. Kasmin bin Soeb [1974] 1 LNS 116; [1974] 1 MLJ 230). Walau bagaimanapun, keterangan yang tidak dapat disangkal ialah semasa pemeriksaan fizikal oleh SP5, beliau menjumpai beg P19 pada badan Tertuduh dan keterangan ini disokong oleh SP7. Oleh itu, Mahkamah mendapati Tertuduh mempunyai milikan dan 10 kawalan fizikal ke atas beg galas P19 yang mengandungi dadah berbahaya tersebut pada masa kejadian. Bagi dadah jenis Heroin dan Monoacetylmorphines, pertuduhan adalah pemilikan sahaja dan berdasarkan keterangan yang ada, elemen pertuduhan kedua telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan. 15

Berdasarkan berat bersih dadah sebanyak 337.3 gram Cannabis pula yang dijumpai pada tubuh badan Tertuduh iaitu dalam beg galas P19, anggapan statutori di bawah s.37(da) Akta telah dioperasikan melalui pemakaian undang-undang bahawa Tertuduh telah mengedar 20 dadah tersebut. Seksyen tersebut menyatakan: “(da) any person who is found in possession of—:

(vi) 200 grammes or more in weight of cannabis; otherwise than in accordance with the authority of this Act or any other written 25 law, shall be presumed, until the contrary is proved, to be trafficking in the said drug;”. [33] Di dalam kes PP v Ouseng Sama-Ae [2008] 1 CLJ 337 di muka surat 342, Gopal Sri Ram HMR (pada ketika itu) telah menggariskan S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg elemen pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan jika ia bergantung kepada anggapan statutori di bawah s.37(da) di mana YA Hakim menyatakan: "Now, in order to establish a prima facie case against the accused by reliance 5 on the presumption under s. 37(da) of the Act, the prosecution had to prove: (i) that the accused was in actual possession of the drug in question; and (ii) that the accused at the material time had knowledge of the drug found to be in his possession, that is to say that he had 'mens rea possession'.”. 10 [34] Elemen pengetahuan dapat dibuktikan melalui inferens daripada perbuatan Tertuduh yang relevan di bawah s.8 Akta Keterangan 1950 iaitu reaksi Tertuduh yang menggeletar dan menggigil semasa dia ditahan di SJR dengan beg galas P19 di badannya. Seperkara lagi, Mahkamah mendapati beg P21 yang mengandungi dadah di dalam beg P19 tersebut 15 bukanlah sukar untuk dibuka dan hanya berzip sahaja manakala dadah tersebut berada dalam balutan plastik dan peket plastik kecil lutsinar yang boleh dengan mudah dilihat isi kandungan masing-masing semasa pemeriksaan dibuat oleh SP5 dan SP7. Oleh yang demikian, Mahkamah mendapati Tertuduh mempunyai pengetahuan yang dia memiliki barang 20 salah iaitu dadah berbahaya dalam balutan plastik P4(A2) dan P4(A3) serta peket plastik lutsinar P12(A – F) tersebut (rujuk Lin Lian Chen v PP [1992] 1 CLJ Rep 285 dan Parlan Bin Dadeh [2008] 6 MLJ). [35] Mahkamah ini tidak dapat memberikan favourable inference 25 kepada Tertuduh memandangkan keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan adalah mencukupi iaitu keterangan yang credible (boleh dipercayai) untuk membolehkan Tertuduh diperintahkan membela dirinya atas pertuduhan pindaan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Keterangan yang telah dinilai secara maksimum juga boleh 30 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg mensabitkan Tertuduh atas dakwaan pengedaran dadah jika dia tidak mematahkan (rebut) keterangan pihak pendakwaan dengan mengemukakan keterangan atas imbangan kebarangkalian. Oleh itu, Tertuduh perlu menjelaskan tentang dadah yang dirampas dari beg P19 yang digalasnya. 5 [36] Kembali kepada kes Denish Madhavan (supra), saya merujuk kepada perenggan yang berikut di mana Mahkamah Persekutuan menyatakan: “[17] The idea of exclusivity features in the meaning of "possession" in 10 criminal law as one of the elements necessary to constitute possession. As Taylor J said in Leow Nghee Lim v. Reg. [1955] 1 LNS 53: ... It is often said that 'possession must be exclusive'. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether 15 innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is 20 that a custodian has not the power of disposal. The statement that 'possession must be exclusive' is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions. … 25 [19] Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession. So much for exclusive possession.”. [Penekanan ditambah] 30 [37] Berdasarkan keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan, Mahkamah telah mendapati prima facie, Tertuduh mempunyai kuasa untuk mengendalikan dadah-dadah tersebut yang berada dalam beg P19 kerana berada dalam kawalan dan milikan S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg fizikalnya. Dalam menjelaskan maksud kes prima facie, telah diputuskan oleh Mahkamah dalam kes PP v Khee Thuan Giap [2017] 1 LNS 1838 seperti berikut: “… A prima facie case is made out against the accused where the prosecution has adduced credible evidence proving each ingredient of the offence which if 5 unrebutted or unexplained would warrant a conviction. Based on the established principle of law, before the Court can rule that a prima facie case has been made out, a maximum evaluation of the credibility of the witnesses must be done at the close of the case for the prosecution … 10 [15] Maximum evaluation means the assessment process for the essential purpose of analysing the credibility and reliability as well as trustworthiness of the evidence of the prosecution. Credible evidence is evidence which had been filtered and which had gone through the process of evaluation and any evidence which is not safe to be acted upon should be rejected (see PP v. Ong Cheng 15 Heong [1998] 4 CLJ 209). Thus, what is required by a trial Court is to test the evidence of a witness from all angles as well as its reliability and credibility by considering the entire evidence placed before the Court. The evidence must not be accepted at face value but must be tested and evaluated before reliance can be placed on each piece of evidence 20 adduced. Further, the trial Court has the duty to consider the evidence which favours the defence. This requires a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution and if there is any such doubt, there can be no prima facie case (Balachandran v. PP (supra)). 25 [16] The above principle of law on maximum evaluation should be read together with the principle relating to judicial appreciation of evidence which is set out in the following words of Gopal Sri Ram JCA in Lee Ing Chin & Ors v. Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 CLJ 19; [2003] 2 MLJ 97. A trier of fact who makes findings 30 based purely upon the demeanour of a witness without undertaking a critical analysis of that witness’s evidence, runs the risk of having his findings corrected on appeal…”. [Penekanan ditambah] [38] Dalam kes Mahkamah Persekutuan, Francis Okechukwu 35 Nwankwo v PP, Criminal Appeal No.: B-05(m)-631-12/2019 Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa: “[21] We have noted the trite principle mere possession of a thing without the mental element or mens rea and knowledge of the nature of the thing S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg will not incriminate the possession. Both the physical and mental elements must be fulfilled to establish possession in the criminal context. [See Saad bin Ibrahim v PP [1968] 1 MLJ 58; Chan Pean Leon v PP [1956] MLJ 237]. … [41] We appreciate the trite principle that the onus is on the PP to exclude 5 the possibility of access by others to the place of discovery. [See Abdullah Zawawi bin Yusoff v PP [1993] 2 MLJ 1]. Be that as it may, it is trite law that the duty on the PP is only to produce in Court all witnesses necessary for the unfolding of the narrative. Besides that, the PP has the discretion as to which witness to call. In the landmark case of Ti 10 Chuee Hiang v PP [1995] 2 MLJ 433, Edgar Joseph Jr, FCJ speaking for the FC remarked: “On the other hand, it is clear law that the prosecution must have in court all witnesses from whom statements have been taken, but they have a discretion whether to call them or not. (See Teh Lee Tong v PP [1956] MLJ 194). That discretion, however, must be exercised having 15 regard in the interests of justice, which includes being fair to the accused (per Lord Parker CJ in R v Oliva [1965] 3 All ER 116 at p 122; [1965], 2 WLR 1028 at p 1035), and to call witnesses essential to the unfolding of the narrative on which the prosecution case is based, whether the effect of their testimony is for or against the prosecution (per Lord Roche in the 20 Ceylon Privy Council case of Seneviratne v R [1936] 3 All ER 36 at p 49, applied in R v Nugent [1977] 3 All ER 662; [1977] 1 WLR 789”. [Penekanan ditambah] [39] Keterangan-keterangan yang didapati oleh Mahkamah ini melalui 25 saksi pendakwaan SP1 sehingga SP7 adalah memadai di peringkat kes prima facie iaitu sesuatu keterangan yang credible atau boleh dipercayai. Keterangan ini adalah mencukupi untuk Mahkamah ini memanggil Tertuduh untuk membela diri bagi pertuduhan di bawah seksyen 39B(1) Akta Dadah Berbahaya 1952 iaitu mengedar dadah berbahaya dalam 30 pertuduhan tersebut. Setelah diterangkan 3 pilihan, Tertuduh memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dan memanggil 2 orang saksi untuk menyokong kes pembelaan. 35 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg KES PEMBELAAN Keterangan Tertuduh (SD1) [40] Tertuduh memberi keterangan secara bersumpah dan memberitahu Mahkamah dia bekerja kampung. Pada 22.3.2020 dia berada di Sedim untuk membaiki rumah bapa saudaranya. Pada jam 9.00 5 pagi, SP4 telah datang ke rumah bapa saudara Tertuduh dan mengajaknya balik ke kampung di Batu Kurau. Hari itu adalah hari Ahad dan Tertuduh telah habis kerjanya membuat rumah. Mereka bertolak pada jam 10.00 pagi dan Tertuduh menumpang motorsikal SP4. Tertuduh memberitahu dia nampak SP4 menggalas sebuah beg dan kemudian SP4 10 meletakkan beg itu ke dalam raga motorsikal. Tertuduh mendakwa dia tidak melihat dan tidak tahu apa isi kandungan beg itu. [41] Mereka menaiki motorsikal dan apabila tiba di Pekan Mahang, SP4 melihat ada SJR di hadapan, lebih kurang 200 meter. SP4 kononnya 15 berhenti mengejut di sebelah kedai nasi ayam yang berhampiran dan bertanya sama ada Tertuduh memiliki lesen motor dan Tertuduh menjawab dia ada lesen “L” sahaja untuk menunggang motorsikal seorang. Mereka berjumpa seorang yang bernama Saiful (SD2) di situ. Tertuduh menunggu di luar kedai sahaja kerana tugasnya “menunggu 20 motor” manakala SP4 bersembang dengan SD2. Kemudian SP4 menyuruh Tertuduh membawa motorsikalnya dan SP4 akan menaiki motorsikal dengan SD2. Ini kerana Tertuduh mendakwa SP4 tidak memiliki lesen motorsikal. 25 [42] Kemudian SP4 memberikan kunci motorsikalnya kepada Tertuduh lalu dia bertolak dari kedai makan itu menghala ke SJR. Tertuduh mendakwa SP4 berkata “Tak apa, hang pergi jalan dulu. Saya nak beli S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg nasi.”. Sampai di SJR Tertuduh ditahan oleh seorang anggota polis iaitu SP6 dan bukan SP5 atau SP7, kononnya dua orang anggota polis itu tiada di SJR tersebut. Tertuduh diminta oleh SP6 untuk mengeluarkan kad pengenalan dan lesen lalu dia mengeluarkan dokumen tersebut dari poket belakang seluar jeans yang dipakainya. Semasa itu beg galas berada 5 dalam raga motorsikal dan dia memberitahu polis beg itu kepunyaan Hairon yang berada di kedai makan sedang membungkus nasi di Pekan Mahang. Selepas setengah jam barulah SP5, SP7 dan Kpl Nurul Faizal datang menaiki van dan membawa Tertuduh ke balai polis. Tertuduh mendakwa semasa dia menandatangani Borang Bongkar, dokumen itu 10 belum dilengkapkan dan adalah kertas kosong sahaja. Tertuduh juga mendakwa dipaksa menggalas beg itu untuk diambil gambar di IPD. Keterangan SD2 [43] SD2 adalah rakan SP4 dan kenalan Tertuduh iaitu mereka adalah 15 sekampung dan sudah kenal 3-4 tahun. Saksi memberitahu Mahkamah dia bekerja membawa kenderaan “backhoe”. Keterangan dalam pemeriksaan utamanya di muka surat 192 – 193 Nota Keterangan adalah seperti berikut: 20 “S: Selepas itu apa berlaku? Kawan ini minta tolong bawa kawannya balik. Si Hairon ini minta tumpang kawan dia balik. Apa dia tanya sama kamu? Dia cakap ada roadblock. 25 Mahkamah: Di minta tumpang siapa balik? Kawan ini. Kawan si Hairon. 30 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg Mahkamah: Kawan dia yang tumpang balik? Macam mana ini? Saya tak faham Peguambela Hairon minta tumpang. 5 Hairon minta tumpang daripada kamu ke? Ya, tumpang saya balik. Apa yang dia katakan kepada kamu? 10 Dia cakap lesen tak ada. Adakah kamu setuju untuk menghantar dia? Ada tetapi lambat sedikit. 15 Kemudian, apa berlaku? Apa yang dibuat oleh Hairon? Dia tumpang. Dia balik dulu. Hairon balik dulu. Hairon balik dulu? Ya. 20 ...”. [44] Selepas itu dia menukar jawapan dan mengatakan Tertuduh balik dahulu. SD2 nampak ada beg hitam dalam raga motorsikal. Seterusnya SD2 memberitahu Mahkamah selepas 30 minit baru mereka berdua bertolak balik kerana ramai orang membeli/membungkus makanan untuk 25 dibawa balik. Rumah SD2 terletak di Batu Kurau. SD2 bersetuju jika dia hendak melalui SJR tersebut ke Mahang yang terletak seelpas sempadan negeri Kedah, dia akan memerlukan kebenaran untuk merentas negeri kerana telah bergerak dari Perak ke Kedah. 30 [45] Semasa pemeriksaan balas, SD2 mengakui keluarga Tertuduh hanya meminta pertolongannya untuk memberi keterangan di Mahkamah S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg lebih kurang sebulan sebelum tarikh sambung bicara. SD2 juga memberitahu jaraknya dengan motorsikal itu yang diletakkan di tepi jalan ialah lebih kurang 2 meter. SD2 menafikan bahawa dia mereka cerita untuk membantu Tertuduh. Saksi ditanya jarak rumahnya dengan kedai makan itu dan dia menjawab 20 km. SD2 juga bersetuju kawasan di Batu 5 Kurau juga ada kedai makan. Apabila ditanya nama kedai nasi ayam itu yang dia biasa di kawasan itu, SD2 tidak pasti nama kedai tersebut. Oleh itu TPR mencadangkan bahawa kedai nasi ayam itu tidak wujud kerana saksi tidak dapat mengingati nama kedai itu sedangkan dia mengakui selalu pergi ke kedai itu dan SD2 menjawab “Tidak setuju”. 10 [46] Dalam pemerhatian saya ke atas tingkah laku SD2 di Mahkamah, saya mendapati saksi ini kelihatan seperti “takut” dan menukar-nukar jawapannya seperti dalam petikan keterangan di atas. Banyak juga perkara yang SD2 tidak ingat walaupun SD2 menyatakan dia pasti ada 15 berjumpa SP4 dan Tertuduh pada 22.3.2020 sebab dia ada buat kerja di Pekan Mahang. Mahkamah mengambil judicial notice bahawa pada masa awal PKP (hari kelima), pekerjaan membawa “backhoe” seperti itu bukan termasuk di bawah “essential services” dan oleh itu, atas imbangan kebarangkalian, Mahkamah mendapati keterangan SD2 tidak munasabah 20 berbanding keterangan yang dikemukakan pihak pendakwaan. Malah SD2 bersetuju juga dalam tempoh PKP tiada aktiviti yang tidak berbentuk “urgent” boleh dilakukan. Umum tahu bahawa larangan semasa PKP termasuk “Penutupan semua premis kerajaan dan swasta kecuali yang terlibat dengan perkhidmatan penting kepada negara iaitu air, elektrik, 25 tenaga, telekomunikasi, pos, pengangkutan, pengairan, minyak, gas, bahan api, pelincir, penyiaran, kewangan, perbankan, kesihatan, farmasi, bomba, penjara, pelabuhan, lapangan terbang, keselamatan, pertahanan, pembersihan, peruncitan dan bekalan makanan.” S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg [47] Mahkamah berpendapat keterangan SD2 perlu diteliti dengan waspada kerana tiada keterangan sokongan bebas bagi keterangan saksi ini. Adalah tidak munasabah juga dalam tempoh pergerakan yang ketat semasa PKP fasa pertama SD2 boleh merentas negeri 20 km dari rumahnya untuk membeli nasi ayam. SP4 juga dalam pemeriksaan balas 5 menafikan ada pergi ke kedai di SJR dan berjumpa “kawan yang lain” pada 22.3.2020 kerana SP4 berada di Kuala Lumpur. Nama “kawan yang lain” itu pula tidak ada ditanyakan kepada SP4 semasa kes pendakwaan. Sudah terang lagi bersuluh bahawa keterangan SD2 ini hanyalah suatu afterthought kerana SP4 tidak pernah ditanya dengan terperinci 10 mengenai “kawan yang lain” itu dan cadangan pada masa itu ialah SP4 hendak minum kopi dengan kawannya itu sedangkan TIDAK ada mana-mana orang yang boleh makan dan minum di luar pada masa itu seperti diakui oleh Tertuduh sendiri. 15 Keterangan SD3 [48] Saksi terakhir pembelaan ialah Kpl Nurul Faisal Bin Md Sabri, salah seorang anggota yang bertugas di SJR pada hari kejadian. Secara ringkasnya, saya boleh simpulkan bahawa saksi ini dipanggil untuk menidakkan keseluruhan keterangan yang telah diberikan oleh SP5, SP6 20 dan SP7 (rujuk kepada Nota Keterangan muka surat 209 – 225). Di awal keterangannya SD3 sudah menafikan ada memberikan percakapan kepada SP6. Selepas mendapati keterangan SD3 adalah bercanggah dengan hampir 75% rakaman percakapannya, Mahkamah telah meminta penjelasan daripada SD3 mengenai percanggahan tersebut. Bantahan 25 oleh SD3 iaitu penjelasannya adalah kerana SP6 tidak mengambil rakaman percakapannya di hadapan SD3 sendiri dan tidak mendapatkan tandatangan SD3 di atas rakaman percakapan di bawah s.112 KAJ tersebut. SD3 juga menafikan bahawa dia bertugas pada hari tersebut di S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg SJR dan hanya tiba di situ dengan SP5 dan SP7 manakala SP6 yang menunjukkan kepada mereka dadah yang dijumpai. Mahkamah membuat ruling bahawa terdapat percanggahan yang material pada keterangan SD3 di Mahkamah dan akan mengadakan trial-within-a-trial (TWT). . 5 [49] Semasa SP6 dipanggil semula untuk memberi keterangan dalam TWT, beliau menafikan semua tuduhan yang dibuat oleh SD3 terhadapnya. SP6 juga memberitahu Mahkamah bahawa adalah perkara yang biasa untuk anggota polis memberi percakapan yang sama seperti kandungan dalam laporan tangkapan. Seperkara lagi, percakapan SD3 10 dirakam di Pejabat Narkotik (bilik SP6), dan pada masa itu pegawai atasan beliau (Insp. Zaki) berada di pejabatnya di sebelah bilik SP6. Setelah berpuas hati dengan keterangan SP6 tentang bagaimana percakapan itu dirakam, Mahkamah telah menandakannya sebagai P30. Kemudian Mahkamah memutuskan tidak perlu memanggil SD3 semula 15 kerana penjelasan mengenai percanggahan keterangan telahpun diberikan oleh SD3 tempohari. Oleh itu, Mahkamah merizabkan ruling (sama ada kebolehpercayaan SD3 telah berjaya dicabar oleh pihak pendakwaan) ke atas impeachment proceedings ke keputusan di aknit kes pembelaan. 20 [50] Prosedur pencabaran kebolehpercayaan saksi ialah seperti diputuskan dalam kes Muthusamy v PP [1947] 1 MLRH 587 di mana mahkamah menyatakan di muka surat 589: “The proper way to apply the sections is this. On the request of either side, the Court reads the former statement. If there is no serious discrepancy the Court 25 so rules and no time is wasted. The first necessity is to read it with the confident expectation that it will be different from the evidence but looking judicially to see whether the difference really is so serious as to suggest that the witness is unreliable. S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg Differences may be divided into four classes:

minor differences, not amounting to discrepancies;

apparent discrepancies;

serious discrepancies;

material contradictions. 5 … If the witness admits making the statement, or is proved to have made it, then the two conflicting versions must be carefully explained to him, preferably by the Court, and he must have a fair and full opportunity to explain the difference. If he can, then his credit is saved, though there may 10 still be doubt as to the accuracy of his memory. This procedure is cumbersome and slow and therefore should not be used unless the apparent discrepancy is material to the issue.”. [51] Mahkamah telah meneliti keterangan SP6 bahawa statement itu 15 diambil di pejabatnya dalam kehadiran SD3 dan pegawai atasan beliau juga ada di pejabat masa itu yang mana lokasi mereka berdekatan sahaja. Setelah membandingkan kedua-dua keterangan ini, Mahkamah tidak dapat menerima penjelasan SD3 kerana tidak ada sebab diberikan kenapa polis hendak menganiaya Tertuduh sedangkan dia boleh 20 memberikan penjelasan itu kepada Mahkamah. Setelah menimbangkan keseluruhan keterangan SD3 berbanding dengan keterangan SP6, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya mencabar kebolehpercayaan SD3 dan membuat ruling semasa keputusan di akhir kes pembelaan dibacakan, bahawa keterangan saksi 25 ini di Mahkamah tidak boleh diguna pakai: King Seng Hock & Anor v PP [2013] 1 MLRA 364. Oleh itu, keterangan SD3 dikeluarkan keseluruhannya. Dan demikian itu, dapatan Mahkamah sebelum ini bahawa versi pendakwaan adalah keterangan yang dinilai atas penilaian maksimum dan mengaitkan Tertuduh dengan dadah dalam pertuduhan 30 tersebut adalah terpelihara. S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg [52] Tugas mahkamah di akhir kes pembelaan ialah untuk menimbangkan keterangan pembelaan Tertuduh dengan keterangan pihak pendakwaan sebelum memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah mengikut seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah. Oleh 5 kerana anggapan statutori pengedaran telah terpakai disebabkan berat dadah dalam pertuduhan tersebut, beban pembuktian ke atas pihak pembelaan ialah untuk mematahkan anggapan bahawa dia telah mengedar dadah berbahaya tersebut, di atas imbangan kebarangkalian. 10 [53] Oleh itu, apabila Mahkamah menimbangkan pembelaan Tertuduh, prinsip yang diambil kira adalah seperti diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Ganapathy a/l Rengasamy v PP [1998] 2 MLJ 577 – “It needs to be remembered that however weak a defence may be, trial judges 15 being judges of both fact and law should not just brush aside the defence on the basis that the prosecution witnesses are to be believed and not the defence. Where the law casts the onus of giving an explanation upon an accused person, and the explanation is given, which is consistent with innocence, the court is duty bound to consider whether it might reasonably be 20 true, although not convinced of its truth. On the issue of the court’s duty to consider the defence, the age-old decision in Mat v. PP [1963] MLJ 263 is still good law as it was then. This is followed by the Supreme Court in Mohamad Radhi bin Yaakob v. PP [1991] 3 MLJ 169”. [Penekanan ditambah] 25 [54] Mahkamah telah mengapplikasikan prinsip di dalam kes Mat v PP (supra), yang memutuskan: “The correct law for Magistrates to apply is as follows. If you accept the explanation given by or on behalf of the accused, you must of course acquit. But this does not entitle you to convict if you do not believe that explanation, for he is still entitled to an 30 acquittal if it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt, as the onus of proving his guilt lies throughout on the prosecution. If upon the whole evidence you are left in a real state of doubt, the prosecution has failed to satisfy the onus of proof which lies upon it. S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg The position may be conveniently stated as follows:–

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the accused's guilt Convict.

If you accept or believe the accused's explanation Acquit.

If you do not accept or believe the accused's explanation Do not convict but consider the next steps below.

If you do not accept or believe the accused's explanation and that explanation does not raise in your mind a reasonable doubt as to his guilt Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt Acquit.”. [55] Sebelum pergi lebih lanjut dalam analisis keterangan pembelaan, pertamanya, Mahkamah ini tidak mengambil kira apa-apa keterangan 5 yang tidak diberikan di bawah amaran/caution. Kedua, Mahkamah ini mengambil maklum bahawa adalah undang-undang mantap jika pun seorang saksi tidak berkata benar atas sesuatu perkara, tidak semestinya keseluruhan keterangannya akan ditolak oleh Mahkamah. Mahkamah perlu menapis keterangan semua saksi-saksi untuk memilih keterangan 10 yang boleh diambil kira dan yang wajar ditolak: Khoon Chye Hin v PP [1961] 1 MLJ 105. [56] Mahkamah juga merujuk kepada kes Azaman bin Aziz v PP [2017] 5 MLJ 510 di mana Mahkamah Rayuan menyatakan: 15 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg “[69] However, it is not the law that if a witness demonstrably tell lies on one or two points, it must necessarily follow that he will not be a truthful witness and that his whole evidence must in law be rejected. At the highest, his reliability has been brought to the fore and as a matter of 5 prudence it warrants that the rest of his evidence must be scrutinised with great care and suspicion. The court in Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP [2014] MLJU 1876; [2014] 5 CLJ 679 reiterated the rule that: Even if SP25 was found to be not telling the truth in the Suhakam Inquiry, 10 it does not follow that likewise, he will not be a truthful witness in the trial. It is trite that if a witness demonstrably tell lies on one or two points, then it is clear that he is not a reliable witness and as a matter of prudence the rest of his evidence must be scrutinised with great care and indeed with suspicion. However, to say that because a witness has been proven 15 to be a liar on one or two points then the whole of his evidence ‘must in law be rejected’ is to go too far and is wrong (see Khoon Chye Hin v PP [1961] 1 MLJ 105). It must be noted that the Suhakam Inquiry and trial are two separate and unrelated proceedings. There is no nexus what so ever between the two proceedings. 20 [70] It is of course the business of the learned trial judge to assess whether the said witness (PW5), in the light of the lies on one or two points, is a credible witness or otherwise. He will need to approach the evidence of the said witness with caution and warn himself of the danger 25 of acting on his evidence — see Mohd Johi Said & Anor v PP at p 395 paras (f)–(g)….”. [Penekanan ditambah] [57] Mahkamah perlu menapis keterangan saksi-saksi dan membandingkan keterangan mereka supaya tidak membuat penilaian 30 yang tersilap atas keterangan semua saksi. Di dalam kes Nguyen Quoc Viet v PP [2015] MLJU 1169 yang mana menyatakan “in the absence of any evidence to the contrary, the benefit of the doubt ought to be given to the appellant. His defence is not mired in mere denial and afterthought”. Dalam pemeriksaan balas Tertuduh, Mahkamah mendapati baru timbul 35 cerita SP4 masuk ke kedai makan untuk membungkus nasi sedangkan dalam pemeriksaan balas SP4, saksi tersebut hanya S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg dicadangkan yang dia masuk ke sebuah kedai kopi kerana dia hendak minum kopi. Semasa pemeriksaan balas oleh TPR, rujuk muka surat 184 Nota Keterangan, Tertuduh telah memberi keterangan yang bertentangan dengan keterangannya sendiri. Dan Mahkamah mendapati ini adalah material contradiction yang telah 5 menggagalkan kes pembelaan kerana dia tidak bercakap benar dan ini telah menggugat kredibiliti Tertuduh sebagai seorang saksi. Tertuduh dalam kes pendakwaan telah mencabar SP5 bahawa adalah mustahil Tertuduh akan melalui SJR tersebut jika dia tahu ada dadah berbahaya dalam beg galas tersebut. Oleh itu Tertuduh tidak cuba 10 melarikan diri sebab dia tiada pengetahuan tentang dadah tersebut. Namun semasa pemeriksaan balas, Tertuduh telah ditanya: Saya cadangkan kepada kamu jika benar pada masa kejadian kamu ditahan kamu ada bersama Hairon, kamu akan memberitahu dia semasa Hairon memberi keterangan bahawa semasa kejadian sebelum 15 kamu ditahan Hairon telah meletakkan beg ke dalam raga motorsikal dan dadah tersebut adalah milik Hairon? Mahkamah: Faham tak soalan? Hairon bagi tahu kat saya ada dadah. 20 Mahkamah: Faham tak soalan? TPR kata sebelum ditahan itu Hairon, kamu ada letak beg dalam raga dan dadah itu milik Hairon? Hairon bagi tahu. 25 [58] Mahkamah mendapati Tertuduh telah terperangkap dengan pembohongannya sendiri apabila mengatakan SP4 ada memberitahunya S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg dalam beg itu ada dadah. Jika benar SP4 telah memberitahunya dalam beg itu ada dadah, kenapa Tertuduh masih membawa beg yang berisi dadah kepunyaan SP4 dan meneruskan perjalanan melalui SJR itu sedangkan dia sendiri nampak polis di hadapannya? Ini bermakna, Tertuduh telah berbohong mengenai isu bahawa dia tidak tahu 5 ada dadah dalam beg galas tersebut dan oleh itu dia berani melalui SJR tersebut. Di muka surat 169 pula Tertuduh menjawab kalau dia tahu dalam beg itu ada barang salah dia tidak akan melalui jalan itu (SJR) dan berpatah balik “Dari awal lagi saya kalau saya tahu ada barang salah dekat badan saya, dekat raga motor ...”. Saya mendapati sekali lagi 10 Tertuduh telah terlepas cakap dan memberitahu perkara yang benar bahawa beg galas itu berada di badannya. [59] Tertuduh disoal balas oleh TPR bahawa dia tidak bertanya kepada SP4 semasa kes pendakwaan yang SP4 ada menyerahkan motorsikal 15 untuk dibawa oleh SP4. Tertuduh menjawab “Tak setuju. Saya nak tanya tapi tak boleh”. Jawapan Tertuduh ini tidak munasabah kerana dia diwakili oleh seorang peguam yang berpengalaman luas dalam mengendalikan perbicaraan jenayah. Dalam hal ini Mahkamah mendapati pembelaan juga adalah bersifat penafian kerana Tertuduh cuba meletakkan 20 kesalahan itu kepada SP4 yang sedang menjalani hukuman untuk kes yang lain selepas Tertuduh sendiri ditangkap. Keterangan Tertuduh juga adalah berubah-ubah seperti dinyatakan di atas dan apabila ditanya isu berkenaan SP4 berhenti di kedai nasi ayam tidak pernah ditimbulkan semasa kes pendakwaan, Tertuduh telah mengangguk tetapi menjawab 25 “Tidak setuju”. Mahkamah mendapati penafian Tertuduh langsung tidak mematahkan anggapan statutori bahawa Tertuduh sedang mengedar dadah berbahaya di dalam beg P19 tersebut. S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg [60] Apabila anggapan statutori terpakai dalam kes ini, evidentiary burden iaitu atas imbangan kebarangkalian, telah berpindah kepada Tertuduh untuk mematahkan anggapan tersebut, sebagai contoh dengan mengaku dadah itu untuk kegunaan sendiri dan disokong oleh bukti yang boleh dipercayai: PP v Tiu Boon Kui [2009] MLJU 516. Tetapi dalam kes 5 pembelaan Tertuduh, dia menafikan beg galas tersebut yang mengandungi dadah berbahaya sebenarnya dijumpai pada badannya. Namun, berdasarkan keterangan SP5 dan SP7, Mahkamah mendapati penjelasan Tertuduh atas imbangan kebarangkalian 51% tidak lebih probable berbanding keterangan saksi-saksi polis tersebut. 10 [61] Mahkamah ini merujuk kepada kes Sathya Vello v PP [2022] 5 CLJ 659 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan: "[40] It is therefore the weight of the drug that determines whether it is a case 15 of presumed trafficking or direct trafficking. Clearly the object behind s. 37(da) is to impose on the accused the legal burden of proving that the large amount of drug found in his possession was not for the purpose of trafficking. That is a matter within his special knowledge. ... 20 [42] Technically a person can be charged with trafficking under s. 39B(1)(a) of the DDA even where the amount of the drug is below the minimum weight prescribed by s. 37(da) because an act of "trafficking" as defined by s. 2 does not depend on the amount of the drug. It depends on the nature of the acts, 25 which include those acts defined as "trafficking" by s. 2. ... [75] In this regard, it must be remembered that the presumption of trafficking under s. 37(da) operates by operation of law and the court has 30 no discretion not to invoke it once affirmative evidence of knowledge is proved against the accused and the weight of the drug is of or above the minimum prescribed by the section. .." [Penekanan ditambah] 35 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg [62] Atas imbangan kebarangkalian, apabila menilai semula keterangan, Mahkamah mendapati versi pendakwaan bahawa dadah berbahaya yang dirampas dalam beg galas yang dipakai oleh Tertuduh di badannya adalah lebih probable berbanding versi pembelaan yang beg berada dalam raga motorsikal. Oleh itu, Tertuduh mempunyai milikan 5 fizikal ke atas semua dadah berbahaya yang dirampas oleh SP5. Dapatan ini adalah selari dengan keputusan dalam kes Muhammed Hassan v Public Prosecutor [1998] 2 CLJ 170. [63] Mahkamah juga merujuk kepada prinsip dalam kes PP v 10 Somasundram Rajasegran & Anor [2016] 1 LNS 1067 di mana YA Hakim merujuk kes PP v Iskandar Bin Mohamad Yusof [2006] 5 MLJ 559 seperti berikut: [105] Apart from the duty imposed by a trial court at the conclusion of the whole case as described already, a trial court must carry out a maximum 15 re-evaluation of the prosecution's case but this time considered and tested as against the sworn evidence given by the accused. This was of course, something that was not possible to do at the close of the prosecution case. [106] In Public Prosecutor v. Iskandar bin Mohamad Yusof [2006] 1 LNS 34; 20 [2006] 5 MLJ 559, it was held by Suriyadi J (as he then was): [11] At the defence stage, a different scenario expressed itself. The prosecution's story had to be re-evaluated maximum-like, but this time padded by the additional defence's version, which was given under oath. At the end of the accused person's case, unless the prosecution 25 succeeded at convincing me beyond reasonable doubt, he must be acquitted. All the latter needed to do was to weaken the prosecution's case on a balance of probability." (emphasis added) [Penekanan ditambah] [64] Mengenai isu Alcontara Notice, kononnya Tertuduh ada 30 memberikan notis kepada SP6 mengenai dadah yang diletakkan dalam raga motorsikal oleh SP4, Mahkamah mendapati keterangan SP6 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg adalah bahawa beliau telah menyiasat SP4 sebagai pemilik motorsikal tetapi tidak ada mengambil rakaman percakapan. SP6 juga telah bertanya kepada Tertuduh kenapa SP4 pergi ke Kuala Lumpur tetapi tidak diterangkan alasan itu semasa SP6 memberi keterangan. Namun, apa yang penting ialah SP6 disoal balas bahawa Tertuduh hanya 5 memberitahu dia membonceng motorsikal bersama SP4 dan beg galas diletakkan oleh SP4 dalam raga motorsikal tetapi SP6 menjawab “Tidak setuju” kerana allegation ini tiada dalam pengetahuannya sebagai pegawai penyiasat kes. Ini bermakna, cadangan ini hanya bersifat cadangan sahaja dan bukan keterangan sebenar kerana perkara-perkara 10 tersebut tidak pernah diberitahu oleh Tertuduh kepada SP6 sebagai pengawai penyiasat kes ini. [65] Tidak ada sebab kenapa saksi polis hendak berbohong kepada Mahkamah kerana mereka hanya menjalankan tugas di SJR tersebut dan 15 tidak menyangka akan menahan Tertuduh yang sedang membawa dadah berbahaya dalam beg galas tersebut. Di dalam kes Syarifuddin v. PP [2012] 1 MLRA 751; [2012] 6 MLJ 795, Azahar bin Mohamed, HMR menyatakan: "Further on this point, we note that a serious allegation by the appellant as to 20 the manner and the circumstances in which the cannabis was actually recovered, according to his version, tantamount to a grave accusation of fabrication by the police to frame-up the appellant. However, there is no evidence at all to point to a reason or motive why the police witnesses would want to fabricate the evidence to frame-up the appellant." 25 [66] Di dalam kes PP v. Abd Latif Sakimin [2005] 5 MLRH 39; [2005] 6 MLJ 351 pula Mahkamah menyatakan: "To my mind, such a serious allegation by the accused as to the manner and the circumstances in which the drugs were actually recovered from him 30 tantamount to a grave accusation of fabrication by the police to frame-up the accused. However, there is no evidence at all to point to a reason or motive why PW4 and PW5 would want to fabricate the evidence to frame-up the S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg accused. PW4 denied to a suggestion by learned counsel for the accused that he wanted to strengthen the case for the prosecution against the accused. There is no reason why these witnesses should conspire to fabricate evidence against the accused to get the accused convicted, particularly in a case at hand, which involves capital punishment." 5 [67] Secara keseluruhannya, Mahkamah berpuas hati bahawa keterangan saksi pendakwaan telah membuktikan ketiga-tiga elemen pertuduhan tersebut dan Tertuduh mempunyai kawalan dan milikan sebenar dan dia mempunyai pengetahuan tentang beg galas P19 yang 10 mengandungi dadah berbahaya seperti dalam pertuduhan. Mahkamah juga mendapati bentuk dadah dalam balutan plastik dan peket-peket plastik lutsinar tersebut sudah sedia untuk diedarkan kepada pembeli: Ong Ah Chuan v. PP [1981] 1 MLJ 64. 15 [68] Oleh itu Mahkamah mendapati Tertuduh, bukan SP4, adalah seorang pengedar dadah dan ada kuasa untuk melupuskan dadah tersebut. Setelah menimbang keseluruhan keterangan pembelaan yang dibandingkan dengan keterangan kes pendakwaan (tested against the prosecution case) Mahkamah mendapati keterangan pembelaan 20 Tertuduh lebih kepada bersifat penafian dan pemikiran kemudian, dan saya telah membincangkan kenapa saya tidak menerima pembelaan yang ditimbulkan. Mahkamah tidak mempercayai pembelaan Tertuduh kerana didapati Tertuduh telah memilih keterangan pendakwaan setakat yang “selamat” bagi dirinya dan kemudian menukar naratif cerita 25 mengenai pemilikan dan pengetahuan tentang kewujudan balutan plastik dan peket plastik yang mengandungi dadah tersebut: Mohamad Radhi B Yaakob v Public Prosecutor [1991] 3 MLJ 169. Pembelaan cuba membangkitkan keraguan kononnya dadah dalam beg plastik tersebut sebenarnya dimiliki oleh SP4 dan kelewatan membuat dokumentasi dan 30 penandaan barang kes telah menggagalkan kes pendakwaan. S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg KEPUTUSAN DI AKHIR KES PEMBELAAN [69] Mahkamah mendapati Tertuduh telah gagal untuk mematahkan anggapan undang-undang yang terpakai di atas imbangan kebarangkalian bahawa dia memiliki dadah yang dirampas tersebut untuk tujuan pengedaran. Oleh itu, anggapan pengedaran dadah rampasan 5 dalam beg galas P19 menjadi fakta sebenar bahawa dia sebenarnya mengedar dadah tersebut seperti dalam pertuduhan. Seterusnya Mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah dan Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan mengedar dadah berbahaya jenis Cannabis 10 seberat 337.3 gram di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan memiliki dadah seberat 0.75 gram (0.44 gram Heroin dan 0.31 gram Monoacetylmorphines) iaitu kesalahan di bawah seksyen 12(3) Akta yang sama. 15 HUKUMAN [70] Hukuman yang diperuntukkan di bawah seksyen 39B(2) Akta 324 ialah hukuman mati atau penjara seumur hidup dan minimum 12 sebatan seperti Akta Pindaan A 1558. TPR memohon hukuman yang sesuai dan akan memberikan pengajaran terhadap Tertuduh memandangkan berat 20 dadah yang agak besar. Parlimen telah mengambil langkah yang serius untuk mencegah kegiatan pengedaran dadah berbahaya apabila meminda Akta 234 beberapa kali untuk menunjukkan keseriusan kesalahan berkaitan dadah berbahaya. Oleh yang demikian, Mahkamah perlu memberikan hukuman yang setimpal dengan fakta kes, mitigasi oleh 25 Tertuduh dan mengambil kira kepentingan awam yang melebihi kepentingan Tertuduh dalam hal ini. S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg [71] Tertuduh berumur 43 tahun pada masa kejadian dan bekerja sendiri sebgai pembuat rumah dengan pendapatan yang tidak menentu. Tertuduh menjaga bapanya yang berumur 73 tahun seorang pesakit angin ahmar dan menanggung ibunya yang berusia 69 tahun (ada penyakit diabetes dan darah tinggi). Rekod kesalahan lampau pada tahun 5 2007 berkaitan dadah telah diakui oleh Tertuduh (P31) di mana dia diletakkan di bawah pengawasan polis selama 2 tahun. Peguam memohon supaya ia tidak diambil kira oleh sebab ia merupakan “spent conviction”. Peguambela Tertuduh memohon hukuman penjara dikenakan kerana tiada bukti pembelian atau penjualan dadah. 10 [72]

Mahkamah merujuk kepada kes PP v Tiu Boon Kui [2009] MLJU Di dalam kes tersebut, YA Hakim Azahar Bin Mohamed (pada masa itu) telah menerima pembelaan tertuduh bahawa dia adalah seorang penagih dadah yang membeli dadah untuk kegunaannya sendiri untuk 15 mengurangkan kesakitan akibat kemalangan yang pernah dialaminya. Tertuduh dalam kes itu juga telah membawa keterangan ahli keluarganya untuk menyokong dakwaan tertuduh. Oleh itu, YA Hakim memutuskan untuk meminda pertuduhan di bawah s.39A(2) Akta 234 dan menjatuhkan hukuman penjara 17 tahun (tiada hukuman sebatan kerana tertuduh 20 berumur lebih 50 tahun) setelah merujuk kepada kes PP v Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256 di mana di muka surat 257, YA Hashim Yeop Sani (pada ketika itu berkata): “In respect of offence under the Dangerous Drugs Ordinance, 1952 there has been a gradual change in the attitude of the legislature during the last few years. 25 The Ordinance has been amended by Parliament a number of times, in 1971 (by Act A112 of 1972) then in 1973 (by Act A 194 of 1973) and then in 1975 (by Act A293 of 1975). At the moment there is yet another amendment which is awaiting the Royal Assent. In the legislative exercise in 1973 penalties attached to the various offences under the law were enhanced. For the offence of 30 possession of any dangerous drugs under section 12(2) of the Ordinance, for example, the penalty was increased from a maximum of $10,000 fine to a S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg maximum of $20,000 fine and the maximum imprisonment was increased from three years to five years. In the legislative exercise in 1975, among other things, a new provision (new section 39A) was inserted whereby it is provided that whoever is convicted of an offence under the Ordinance and the subject matter of which is heroin or morphine of five grams or more in weight shall be liable to 5 imprisonment (with no option of a fine) for a term not exceeding fourteen years and not less than three years and he shall also be liable to whipping of not less than six strokes…. It is common sense to say that behind these legislative exercises was the 10 government’s realization albeit gradual, of the problem of drug abuse in this country, the degenerating effect of the misuse of dangerous drugs and the attendant dangers it has posed to society itself. The amendments passed by Parliament therefore reflect the public policy. It must be presumed that behind the public policy is the consideration of public interest. 15 The change in the attitude of the legislature itself during the last three years reflects the seriousness of the problem. In my view the courts will not be performing their functions honestly if the seriousness of the situation is not reflected in the sentence imposed or if the sentence 20 appears to defeat the object of the statute. This is not saying that the courts in the treatment of drug offences should at all times be severe. Each case has to be determined on its own merits. But in every case the courts must be realistic and rational.” [Penekanan ditambah] 25 [73] Setelah mendengar rayuan kedua-dua pihak, Mahkamah mendapati fakta kes ini tidak menunjukkan bahawa hukuman mati wajar diberikan berdasarkan berat dadah yang terlibat untuk pertuduhan pertama. Namun, kesalahan mengedar dadah membawa hukuman yang 30 berat untuk menjadi pengajaran kepada masyarakat supaya tidak terlibat dengan kegiatan ini. Oleh yang demikian, Mahkamah ini telah menjatuhkan ke atas Tertuduh hukuman penjara seumur hidup dari tarikh tangkap 22.3.2020 dan 12 sebatan rotan selaras dengan peruntukan s.39B(2) Akta 324 untuk pertuduhan pertama dan 4 tahun penjara untuk 35 pertuduhan kedua, kedua-dua hukuman berjalan serentak. S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg KESIMPULAN [74] Mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah. Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan atas pertuduhan mengedar dadah berbahaya jenis Cannabis seberat 337.3 gram di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 5 1952 dan memiliki dadah seberat 0.75 gram (0.44 gram Heroin dan 0.31 gram Monoacetylmorphines) di bawah seksyen 12(3) Akta yang sama. Seterusnya, Tertuduh dijatuhi hukuman penjara seumur hidup dan 12 sebatan bagi pertuduhan pertama dan 4 tahun penjara bagi pertuduhan kedua di mana kedua-dua hukuman penjara berjalan serentak dari tarikh 10 tangkap 22.3.2020. Bertarikh 30 September 2024 15 NOOR RUWENA BINTI MD. NURDIN Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya, Taiping 20 Bagi pihak Pendakwa Raya: 25 DPP Mohd Waffy Bin Ismail Pejabat Timbalan Pendakwa Raya Negeri Perak, Taiping 30 Bagi pihak Tertuduh: Yagoo Subramaniam Messrs. Yagoo & Assoc., Pulau Pinang. 35 S/N nes1y0AxwUOs3jumvnPlPg