[TIMBALAN PENDAKWA RAYA] v Mohamad Shafiruz Bin Roselai (PB-45A-60-10/2021)

Pada 1.2.2021 jam lebih kurang 10.00 malam, SP2 yang mengetuai pasukan serbuan telah bertindak atas maklumat berkaitan aktiviti pengedaran dadah jenis shabu oleh seorang lelaki melayu di alamat rumah No. 307, Permatang Pasir, Bukit Mertajam. [9] SP2 dan pasukan serbuannya yang terdiri daripada 4 orang anggota dari Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik IPD Seberang Perai Tengah (BSJN SPT) telah sampai di alamat tersebut dan membuat serbuan ke atas empat orang lelaki yang berada di halaman rumah tersebut.

Pada masa serbuan dilakukan, kawasan di halaman rumah tersebut diterangi dengan pencahayaan dari lampu rumah dan lampu jalan yang terletak berhampiran kawasan serbuan tersebut. [11] SP2 mengesahkan bahawa pencahayaan di tempat serbuan adalah terang. SP2 dengan jelas dapat melihat empat (4) orang lelaki berdiri di hadapan rumah tersebut. Sewaktu menghampiri mereka, nampak salah seorang lelaki, iaitu Tertuduh telah mencampakkan satu bungkusan plastic berwarna biru (ekshibit P16) ke atas tanah dengan tangan kirinya. [12] SP2 kemudiannya memperkenalkan diri sebagai pegawai polis dan menjalankan pemeriksaan di tempat bungkusan tersebut dilepaskan. Hasil pemeriksaan mendapati di dalam P16 t mengandungi satu paket plastik lutsinar (ekshibit P18) yang berisi hablur disyaki dadah. [13] Bungkusan tersebut telah dirampas dan selanjutnya pemeriksaan badan ke atas keempat-empat lelaki tersebut telah dijalankan dan tidak menemukan apa-apa barang salah. [14] Kesemua mereka ditangkap dan Tertuduh telah membawa anggota polis ke rumah yang didiami oleh keluarga Tertuduh beralamat No. 307, N/TO, Permatang Pasir yang terletak berdekatan rumah tersebut. Pemeriksaan telah dijalankan di dalam rumah keluarga Tertuduh dan tiada barang salah dijumpai. [15] Setelah selesai pemeriksaan, keempat-empat lelaki tersebut dan barang kes telah dibawa balik ke pejabat untuk tindakan selanjutnya. Barang kes sentiasa di dalam kawalan dan jagaan SP2 ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 5 of 38 manakala keempat-empat lelaki tersebut di bawah kawalan anggota yang lain. [16] Di pejabat BSJN SPT, SP2 telah membuat tandaan pada barang kes dan menimbang berat barang kes. SP2 juga telah menyediakan borang bongkar (ekshibit P3), Laporan Polis Kubang Semang 000209/21 (ekshibit P2), borang serah menyerah (ekshibit P4) dan seterusnya menyerahkan keempat-empat tangkapan dan semua barang kes kepada SP5. [17] Pada 05.2.2021 SP5 telah menyerahkan barang kes iaitu satu [1] sampul plastik barang kes PDRM bertanda ‘Z' yang bermeterai PDRM 595 ke Jabatan Kimia untuk analisis kimia. [18] Analisis kimia telah dijalankan oleh SP1 yang mengesahkan bahawa bahan tersebut adalah Methamphetamine seberat 129.8 gram. [19] Pada 23.3.2021, SP5 telah mengambil semula barang kes yang telah siap di analisis daripada SP1. PEMBUKTIAN KES PRIMA FACIE [20] Di akhir kes pendakwaan, pihak pendakwaan perlu membuktikan satu kes prima facie sebagaimana diperuntukkan dalam seksyen 180(1) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ). Pembuktian kes prima facie adalah berdasarkan keterangan yang boleh dipercayai dan kredibel yang mana jika tidak disangkal akan membolehkan sabitan dibuat ke atas Tertuduh (rujuk seksyen 180 (4) KTJ dan kes Abdullah Atan lwn. PP [2020] 9 CLJ 151).

Di dalam s. 180(4) KTJ menyatakan “mengemukakan keterangan kukuh yang membuktikan setiap satu faktor kesalahan’’. Ini bermaksud bahawa pihak pendakwaan perlu membuktikan setiap elemen kesalahan sama ada dengan mengemukakan keterangan yang boleh dipercayai, membuat inferen terhadap fakta atau mengguna pakai anggapan undang-undang (rujuk kes Abdullah Atan di muka surat 166). [22] Apa yang dimaksudkan dengan kes prima facie ialah kes yang mencukupi untuk Tertuduh dipanggil menjawab pertuduhan ke atasnya dan keterangan yang dikemukakan mencukupi melainkan ia disangkal atau diakas melalui keterangan lain. Ini adalah prinsip yang dinyatakan di dalam kes Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85). [23] Selanjutnya Mahkamah ini juga merujuk kes Ong Cheng Heong lwn. PP [1998] 4 CLJ 209, di mana pandangan Hakim Vincent Ng telah dirujuk dan disahkan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Abdullah Atan mengenai apa yang terjumlah sebagai satu kes prima facie seperti berikut: “..prima facie evidence is evidence which is sufficient to establish a fact in the absence of any evidence to the contrary but is not conclusive. I would follow that there should be credible evidence on each and every ingredient of the offence. Credible evidence is evidence which has been filtered and which has gone through the process of evaluation. Any evidence which is not safe to be acted upon should be rejected.” [24] Berdasarkan prinsip-prinsip yang dinyatakan di dalam kes-kes yang dirujuk di atas, dapatlah difahami bahawa dalam menentukan pembuktian kes prima facie, satu penilaian maksima perlu dibuat ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 7 of 38 terhadap keseluruhan keterangan saksi-saksi yang dikemukakan di Mahkamah dan Mahkamah juga hendaklah menilai kredibiliti saksi-saksi dan melihat inferen yang boleh dibuat dari keterangan yang dikemukakan dalam kes pendakwaan untuk membuktikan setiap elemen kesalahan. (rujuk kes PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457). [25] Keterangan yang perlu dikemukakan untuk membuktikan pertuduhan mengedar dadah berbahaya di bawah seksyen 39B (1)

ADB 1952 bahawa dadah yang dirampas adalah dadah berbahaya seperti yang disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB. Dadah tersebut berada dalam pemilikan Tertuduh dengan dibuktikan bahawa dadah tersebut di bawah jagaan, kawalan dan pengetahuan Tertuduh dan seterusnya Tertuduh mengedar dadah tersebut. Pengedaran boleh dibuktikan melalui keterangan langsung berdasarkan tafsiran pengedaran di bawah seksyen 2 ADB atau anggapan di bawah seksyen 37 (da) Akta yang sama. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Elemen Pertama: Bahan tersebut adalah dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 129.8 gram; [26] Dadah yang dinyatakan di dalam pertuduhan adalah dari jenis yang tersenarai di Jadual Pertama dan sepertimana yang didefinasikan dibawah ADB 1952. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 8 of 38 [27] Untuk membuktikan elemen ini, pihak pendakwaan bergantung kepada keterangan SP1 yang merupakan seorang ahli kimia yang berkhidmat di Jabatan Kimia Malaysia. [28] Beliau telah menjalankan analisis kimia dan hasil analisisnya mendapati bahan tersebut adalah dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 129.8gram dan tersenarai di bawah ADB 1952. SP1 telah menyediakan dapatannya di dalam Laporan kimia dengan no makmal: 21-FR-P-00651 (ekshibit P11). [29] Pihak pembelaan mencabar keterangan SP1 berkaitan proses analisis yang dijalankan bahawa proses analisis tersebut tidak tepat. Cadangan pembelaan tersebut tidak dipersetujui oleh SP1. [30] Selanjutnya dicadangkan bahawa barang kes yang telah dicamkan semasa perbicaraan bukanlah barang yang diserah dan diterima oleh SP1. Cadangan ini juga tidak dipersetujui oleh SP1. [31] Apabila dicadangkan kepada SP1 bahawa terdapat kesilapan di dalam Laporan Kimia, beliau mengakuinya bahawa terdapat kesilapan menaip di dalam Laporan Kimia yang disediakan iaitu di perenggan kedua, baris kedua, ayat berbunyi “mendapati di dalamnya satu beg plastic bertanda “Z1” berisi satu paket plastic berisi “Z2”. SP1 menyatakan bahawa ayat yang betul adalah “mendapati di dalamnya satu beg plastic bertanda “Z1” berisi satu paket plastik bertanda “Z2”. Perkataan “berisi” itu adalah kesilapan menaip yang mana sepatutnya ditulis sebagai “bertanda”. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 9 of 38 [32] Selain itu, tiada cabaran serius yang ditimbulkan berkenaan dengan identiti dadah berbahaya tersebut, dan keputusan analisisnya seperti yang dinyatakan dalam Laporan Kimia No. 21-FR-P-00651 (ekshibit P11). [33] Mahkamah ini boleh menerima pendapat SP1 berdasarkan analisis yang telah dijalankan. Mahkamah ini juga berpandukan keputusan di dalam kes Munusamy Vengadasalam v. PP [1987] CLJ (Rep) 221, di mana Mahkamah Persekutuan telah memutuskan:- “…the Court is entitled to accept the opinion of the expert on its face value, unless it is inherently incredible of the defence calls evidence in rebuttal by another expert to contradict the opinion. So long as some credible evidence is given by the Chemist to support his opinion, there is no necessity for him to go into details of what he did in the laboratory, step by step.” [34] Berdasarkan keputusan kes tersebut di atas, maka sewajarnya Mahkamah ini menerima keputusan analisis yang dibuat oleh SP1 berkaitan dengan identiti dan kuantiti dadah berbahaya tersebut, tambahan pula keterangan SP1 berkaitan analisis yang dijalankan dan hasil penemuannya adalah sangat kredibel. Rantaian Keterangan [35] Mahkamah ini juga mendapati rantaian keterangan mengenai pergerakan barang kes tidak terputus. Berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan jelas menunjukkan bahawa pengendalian barang kes adalah teratur bermula dari rampasan sehingga dikemukakan di Mahkamah. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 10 of 38 [36] Di dalam kes Gunalan A/L Ramachandran v PP [2004] CLJ 551, menyatakan bahawa:- “ the chain of evidence is more important for the period from the time of recovery until the completion of the analysis by the chemist.” [37] Mahkamah ini juga telah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan mengenai rantaian keterangan berkaitan pengendalian barang kes dadah berbahaya iaitu bermula dari masa penemuan dan rampasan oleh SP2, kemudiannya diserahkan kepada SP5 dan seterusnya diserahkan kepada SP1 dan diambil semula oleh SP5. Kemudiannya barang kes telah disimpan di stor barang kes Berpusat Kepala Batas sehinggalah dikemukakan semasa perbicaraan di Mahkamah ini. [38] Keterangan SP2 bahawa selepas rampasan, barang kes sentiasa berada dalam kawalan dan jagaannya sehinggalah diserah kepada SP5. SP5 juga mengesahkan beliau telah menerima barang kes pada 2.2.2021 pada jam 1.25 pagi. Setelah menerima barang kes, SP5 telah mengambil tindakan dengan menimbang berat barang kes, membuat tandaan dan kemudiannya menyimpan barang kes di dalam peti besi berkunci di pejabatnya. Hanya beliau yang mempunyai akses ke atas peti besi tersebut. [39] Pada 4.2.2021, SP5 telah mengeluarkan barang kes dari peti besi untuk merakam gambar-gambar barang kes tersebut. Setelah selesai merakam gambar barang kes, SP5 telah menyimpan semula barang kes di dalam peti besi berkunci. [40] Berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan yang tersebut, Mahkamah mendapati rantaian keterangan mengenai ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 11 of 38 pengendalian barang kes dadah berbahaya bermula dari masa rampasan sehingga dihantar kepada SP1 adalah baik dan tidak terputus. [41] Pihak pendakwaan telah merujuk kepada kes Shahrizal Abdul Ghani v PP [2014] 1 MLJ 70 yang menyatakan seperti berikut:- “The exhibit recovered or seized by the police was the same exhibit sent to and examined by the deceased and subsequently produced in the court as evidence. The prosecution had adduced sufficient evidence in respect of every link in the chain of custody, from the moment the exhibit was recovered by the police up to the time it was produced in the court. The witnesses had described how and from whom it was received, where it was and what happened to it while in the witnesses' custody, the condition in which it was received and the condition in which it was handed over to the next link in the chain of custody.” [42] Selanjutnya pihak Pendakwaan juga merujuk kepada kes Su Ah Ping v PP [1980]1 MLJ 75 (Federal Court) YAA Suffian LP menyatakan: “In our judgement, if the officer who picked up an object at the scene produced it and identified it as the very object, that is enough, and there is no need to call every other officer who handled it.” [43] Mahkamah mendapati pihak pembelaan tidak mengemukakan cabaran yang kukuh berkenaan rantaian keterangan barang kes dadah tersebut. Selanjutnya Mahkamah ini berpuashati bahawa tiada keraguan terhadap penjagaan barang kes dari mula penemuannya sehingga diserahkan kepada SP1 untuk analisis kimia dan dikemukakan di Mahkamah. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 12 of 38 [44] Adalah dapatan Mahkamah ini bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pertama pertuduhan tersebut iaitu sabjek di dalam pertuduhan adalah dadah berbahaya yang termasuk di dalam Jadual Pertama ADB 1952 iaitu dadah jenis Methamphetamine seberat 129.8 gram. Elemen Kedua: Pemilikan dan Pengetahuan Terhadap Dadah Berbahaya. [45] Elemen kedua ini amat penting untuk membuktikan pertuduhan yang dihadapi oleh Tertuduh. Mahkamah ini merujuk kes Ibrahim Mohamad & Anor. v. PP [2011] 4 CLJ 113 FC, di mana Mahkamah Persekutuan telah memutuskan: “[6] It is trite law that possession is an important ingredient in the charge of trafficking. Unless there is direct evidence of trafficking, the prosecution must prove the ingredient of “possession” and the trial judge must make an affirmative finding of “possession” before the presumption of trafficking under s. 37(da) of the Act can be invoked.” [46] Bagi membuktikan “milikan”, terdapat 2 elemen utama yang perlu dibuktikan iaitu; yang pertama elemen fizikal, iaitu milikan yang merujuk kepada jagaan dan kawalan fizikal ke atas dadah berbahaya tersebut, manakala elemen kedua adalah elemen mental iaitu pengetahuan (mens rea possession). [47] Di dalam kes tersohor Chan Pean Leon v. PP [1956] 22 MLJ 237 yang seringkali dirujuk apabila membincangkan isu milikan, Hakim Thomson telah menjelaskan mengenai kedua-dua unsur tersebut seperti berikut: ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 13 of 38 “A movable thing is said to be in possession of a person when he is situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. To put it otherwise, there is a physical element and mental element which must both be present before possession is made out. Milikan Fizikal Jagaan dan Kawalan [48] Berpandukan kepada nas yang dirujuk, adalah menjadi suatu prinsip undang-undang yang mantap bahawa bagi membuktikan seseorang itu mempunyai “milikan”, maka hendaklah dibuktikan bahawa seseorang itu mempunyai kawalan dan jagaan ke atas barang tersebut dan dia bebas berurusan atau mengendalikan barang tersebut sepenuhnya tanpa penglibatan orang lain (power of disposal to the exclusion of others) dan dia mempunyai pengetahuan mengenai barang tersebut. [49] Di dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan terhadap barang kes dadah tersebut berdasarkan perkara-perkara berikut: i. Semasa SP2 dan pasukannya sampai ke tempat kejadian, SP2 dengan jelas melihat Tertuduh memegang satu bungkusan plastik biru dan melepaskannya ke tanah semasa menyedari kehadiran polis. ii. Bungkusan plastic biru yang dilepaskan oleh Tertuduh berada dalam jarak yang sangat dekat dengan Tertuduh, iaitu kurang dari satu meter daripada Tertuduh dan ianya mengandungi Methamphetamine seberat 129.8 gram. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 14 of 38 iii. Tindakan Tertuduh yang melepaskan bungkusan plastic biru tersebut menunjukkan niatnya untuk melupuskan barang bukti dan merupakan inferens kepada pengetahuannya terhadap kandungan bungkusan tersebut. iv. Barang kes dijumpai pada jarak yang dekat dengan Tertuduh dan tiada individu lain dilihat berinteraksi dengan bungkusan plastic warna biru tersebut. v. Kejadian berlaku dalam kawasan yang terang dan penglihatan SP2 dan SP4 tidak terhalang. Keterangan ini tidak dicabar secara berkesan oleh pihak pembelaan. Pengetahuan [50] Bagi membuktikan “pengetahuan” Tertuduh terhadap dadah berbahaya yang berada dalam milikannya, Mahkamah ini berpandukan kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Teh Hock Leong v. PP [2008] 4 CLJ 764 seperti berikut: “It is true that mens rea possession is an element of the offence of trafficking. But it is an element like the mental element in other crimes which cannot be established by direct evidence save in a case where an accused expressly admits the commission of the offence. It has, like the mens rea in other offences, to be established by circumstantial evidence. In other words it is an ingredient that is to be inferred from the totality of the circumstances of a particular individual case.” [51] Berpandukan nas di atas, Mahkamah ini merumuskan bahawa berdasarkan keterangan SP2 dan SP4 yang melihat perlakuan Tertuduh melepaskan bungkusan plastic semasa serbuan pada malam itu, maka satu inferen dapat dibuat bahawa Tertuduh ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 15 of 38 sememangnya mempunyai pengetahuan tentang dadah berbahaya tersebut. [52] Kelakuan Tertuduh yang tidak melawan, tetapi melepaskan bungkusan yang berisi dadah dari tangannya, menunjukkan bahawa Tertuduh sedar dan mempunyai pengetahuan terhadap sifat bahan yang terkandung di dalam bungkusan tersebut. Maka pengetahuan Tertuduh boleh disimpulkan berdasarkan conduct semasa serbuan dilakukan. [53] Mahkamah ini juga merujuk kepada kes Parlan bin Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717, di mana Mahkamah Persekutuan antara lain menyatakan seperti berikut: “Proof of knowledge is very often a matter of inference. The material from which the inference of knowledge can be drawn varies from case to case. It would be sufficient for the prosecution to prove facts from which it could properly be inferred that the accused had the necessary knowledge.” [54] Selanjutnya di dalam kes yang sama, Mahkamah Persekutuan juga menyentuh mengenai conduct dan menyatakan seperti berikut:- “If there is no evidence to show that the conduct is influenced by any act in issue or relevant fact as required by s. 8 Evidence Act 1950 (‘EA’), then it is not admissible as it would then be an equivocal act justifying inferences favourable to the accused being drawn. The degree of proof required to establish evidence of conduct would depend on the nature of the conduct. Conduct like the flight of an accused is a more positive act and is easily established. On the other hand conduct like the accused looking stunned, nervous, scared or frightened is very often a matter of perception and more detailed evidence may be required.” ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 16 of 38 [55] Selanjutnya Mahkamah ini juga merujuk kepada Seksyen 8 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan seperti berikut: “(1) Any fact is relevant which shows or constitutes a motive or preparation for any fact in issue or relevant fact.

The conduct of any party, or of any agent to any party, to any suit or proceeding in reference to that suit or proceeding, or in reference to any fact in issue therein or relevant thereto, and the conduct of any person of an offence against whom is the subject of any proceeding, is relevant if the conduct influences or is influenced by any fact in issue or relevant fact, and whether it was previous or subsequent thereto.” [56] Dalam kes ini, pihak pendakwaan telah mengemukakan fakta dan inferen untuk membuktikan bahawa Tertuduh memiliki dadah tersebut di mana menurut keterangan SP2 dan SP4, bahawa pada masa serbuan dilakukan, Tertuduh dilihat telah melepaskan beg plastic berwarna biru. [57] Beg plastic berwarna biru itu telah dijumpai pada jarak yang dekat dengan Tertuduh, dan ianya mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine, maka Mahkamah ini berpendapat bahawa melalui tindakan Tertuduh yang tersebut menunjukkan Tertuduh mempunyai kawalan atau jagaan dan pengetahuan ke atas dadah berbahaya yang terkandung di dalam bungkusan plastic berwarna biru tersebut. [58] Justeru, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan secara prima facie bahawa Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan serta pengetahuan mengenai dadah yang dijumpai, maka ianya adalah dalam milikan Tertuduh ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 17 of 38 semasa dia ditangkap tanpa bergantung kepada anggapan statutori di bawah seksyen 37(d) ADB. Elemen Ketiga : Pengedaran [59] Memandangkan elemen milikan telah berjaya dibuktikan, maka anggapan pengedaran di bawah di bawah seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952 adalah terpakai. [60] Berat bersih dadah jenis Methamphetamine yang ditemui di dalam bungkusan plastic warna biru adalah 129.8 gram. Jumlah berat yang tersebut menunjukkan bahawa ianya bukanlah untuk kegunaan sendiri (own consumption) oleh Tertuduh. [61] Tertuduh memiliki jumlah dadah yang banyak, ini merupakan suatu ‘overt act’ oleh Tertuduh yang menunjukkan bahawa dadah tersebut bagi tujuan pengedaran. Mahkamah ini merujuk dan berpandukan kepada kes yang dirujuk oleh pihak Pendakwaan iaitu PP v Mohd Farid bin Mohd Sukis & Anor (2002) 8 CLJ 814 yang menyatakan seperti berikut: “There are many circumstances from which such an inference can be drawn. One such circumstance is the weight of the drugs involved. Where, for example, the quantity of drugs involved is large it can be inferred that they were not kept for personal consumption (see Ong Ah Chuan v. PP[1980] CLJU 181; [1980] 1 LNS 181; [1981] 1 MLJ 64). This will facilitate the inference that they were kept for the purpose of trafficking. Where the quantity is very small it can be inferred that they were kept for the purpose of personal consumption and therefore not for trafficking. The object of s. 37(da) ofthe Act is therefore to enable the court to draw a statutory inference of trafficking based on the ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 18 of 38 quantity of drugs possessed. It must be realised that the basic facts, once proved, create the substantive offence of trafficking by way of a presumption in the absence of direct evidence to that effect. The basic facts, once established, do not in any way control or narrow down the meaning of "trafficking". [62] Selanjutnya Mahkamah Rayuan di dalam kes Mohamed Yazri Minhat v. PP [2003] 2 CLJ 65 menyatakan: “As a matter of common sense the larger the quantity of drugs involved the stronger the inference that they were not intended for the personal consumption of the person carrying them, and the more convincing the evidence needed to rebut it.” [63] Dari keputusan tersebut, adalah jelas bahawa Mahkamah Rayuan telah menerima pakai inferens bahawa semakin banyak dan semakin berat dadah berbahaya yang dimiliki, semakin kuat inferens yang boleh dibuat bahawa seseorang itu mengedar dadah berbahaya tersebut. [64] Kesimpulan yang dapat dibuat berdasarkan keterangan-keterangan yang dikemukakan tentang bagaimana Tertuduh ditahan dan bagaimana dadah berbahaya itu ditemui serta jumlah dadah yang besar, maka membolehkan Mahkamah ini menggunakan anggapan di bawah seksyen 37(da)(xvi) bahawa Tertuduh memiliki dadah jenis Methamphetamine tersebut bagi tujuan pengedaran (trafficking). Kredibiliti Saksi-Saksi Pendakwaan [65] Seramai lima (5) orang saksi pendakwaan telah dipanggil untuk memberi keterangan. Mahkamah mendapati keterangan semua ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 19 of 38 saksi pendakwaan adalah kredibel, konsisten dan saling menyokong. [66] Sekiranya ada percanggahan di dalam keterangan saksi-saksi pendakwaan, ianya bukanlah berkaitan perkara asas pertuduhan dan tidak menjejaskan atau ‘fatal’ kepada kes pendakwaan. [67] Keterangan SP2 dan SP4, khususnya adalah konsisten mengenai serbuan yang dilakukan dan penemuan barang kes. Kredibiliti mereka adalah utuh dan Mahkamah ini berpandangan tiada sebab untuk meragui keterangan mereka (rujuk PP v. Mohamed Ali [1962] 28 MLJ 257 dan Shah Irwan Ton v. PP [2013] CLJU 377; [2013] 1 LNS 377) [68] Tiada bukti bahawa pihak polis mempunyai motif untuk mereka-reka cerita, menganiaya Tertuduh atau tidak bercakap benar. SP2 dan SP4 tidak mengenali Tertuduh dan adalah mustahil untuk mempercayai jika dikatakan pasukan serbuan tersebut mereka-reka cerita berkenaan penangkapan dan rampasan dadah berbahaya tersebut pada masa berlakunya serbuan tersebut. KEPUTUSAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PENDAKWAAN [69] Setelah meneliti dan membuat penilaian yang maksima terhadap keterangan yang dikemukakan oleh semua saksi pendakwaan, dan setelah menghalusi hujahan oleh kedua-dua pihak, Mahkamah mendapati dari hal keadaan kes ini, adalah Tertuduh pada sepanjang masa memiliki secara fizikal dadah berbahaya tersebut dan inferens yang boleh dibuat bahawa Tertuduh mempunyai ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 20 of 38 pengetahuan tentang dadah yang dijumpai di dalam plastic biru yang dipegangnya sebelum plastic biru tersebut dilepaskan ke tanah. [70] Oleh itu Mahkamah mendapati secara prima facie bahawa Tertuduh mempunyai milikan dadah tersebut bebas dari anggapan statutori di bawah s. 37(d) Akta. [71] Oleh kerana elemen milikan telah dibuktikan tanpa bergantung kepada anggapan statutori di bawah seksyen 37(d), maka bagi membuktikan elemen pengedaran, anggapan di bawah seksyen 37(da) ADB 1952 adalah terpakai. [72] Di dalam kes ini SP1 telah mengesahkan bahawa berat dadah Methampethamine yang terlibat adalah 129.8 gram. Berat tersebut jauh melebihi 50 gram, maka sekaligus membangkitkan anggapan statutory berkenaan pengedaran di bawah s. 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952. [73] Adalah diputuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh bagi pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952. Oleh itu Tertuduh dipanggil untuk membela diri. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 21 of 38 KES PEMBELAAN [74] Selain Tertuduh (SD1), pihak pembelaan turut memanggil empat (4) orang saksi pembelaan iaitu: Bilangan Saksi Nama dan peranan SD2 Muhammad Hapis bin Nazri – kawan Tertuduh SD3 Mohd Afiq bin Mohd Noor – kawan Tertuduh SD4 Muhamad Hilmi bin Abu Hassan – kawan Tertuduh SD5 Riyadh Naufal – sepupu Tertuduh [75] Perbicaraan kes pembelaan bermula pada 19.12.2024 dengan Tertuduh (SD1) memberi keterangan. Secara ringkasnya keterangan SD1 seperti berikut:- i. Sebelum serbuan pada malam tersebut, SD1 bersama SD2, SD3 dan SD4 sedang memunggah barang dari lori di hadapan rumah ibu saudara SD1 (iaitu SP3). ii. Pada masa yang sama SD1 melihat beberapa orang datang ke arahnya iaitu di tempat mereka memunggah barang. Orang itu memperkenalkan diri sebagai Polis dan hendak membuat pemeriksaan badan ke atas SD1 dan 3 yang lain. SD1 dan 3 yang lain tidak melarikan diri. iii. Pihak polis telah membuat pemeriksaan badan ke atas mereka berempat dan tidak menjumpai apa-apa barang salah. Kemudian pihak polis bertanya berkenaan rumah ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 22 of 38 tersebut dan SD1 memberitahu bahawa itu adalah rumah Maksu (SP3). SD1 memberitahu pihak polis bahawa rumahnya terletak di sebelah rumah SP3. Selepas itu pihak polis pergi ke rumah SD1 lalu masuk ke dalam rumah tersebut dan membuat pemeriksaan di dalam bilik SD1, tetapi tidak menjumpai barang salah. iv. Setelah selesai membuat pemeriksaan di dalam rumah, pihak polis telah membawa SD1 keluar dan membuat pemeriksaan di sekitar kawasan rumah. Salah seorang anggota polis telah menjumpai satu plastic biru di dalam semak berdekatan rumah SP3. v. Anggota polis tersebut telah membuka plastic tersebut dan mengatakan ada dadah di dalam plastic tersebut. SD1 mengesahkan bahawa kawasan di hadapan rumah SP3 adalah cerah, terdapat lampu dan mereka berempat berada pada jarak yang berdekatan antara satu sama lain dan mereka dapat melihat kawasan keliling. Tambahan pula kawasan semak tidak ditutupi oleh pagar, sesiapa pun boleh keluar masuk. SD1 mendakwa bahawa sesiapa pun boleh pergi ke kawasan semak. vi. SD1 mendakwa bahawa pada masa serbuan tersebut dia tidak memegang apa-apa plastik yang mengandungi dadah. SD1 tidak tahu mengenai plastik biru dan plastik tersebut bukan kepunyaannya dan dia tidak mencampaknya ke tanah. SD1 tidak tahu kandungan plastic biru yang dikatakan dijumpai oleh pihak polis di kawasan semak. [76] SD2, SD3, SD4 dan SD5 memberi keterangan bahawa mereka menyaksikan keseluruhan kejadian dan menegaskan tiada siapa ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 23 of 38 yang memegang atau membuang plastik biru tersebut, termasuk Tertuduh. Mereka menyatakan pihak polis menemui plastik itu di kawasan semak, kemudian memanggil Tertuduh ke arah kawasan penemuan tersebut. [77] Kemudiannya kesemua empat orang ditangkap dan dibawa ke Balai. Semasa di Balai Polis, SD1 ada menandatangani satu borang tetapi dia tidak tahu apakah borang tersebut. PENILAIAN DAN DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR PERBICARAAN (AT THE CONCLUSION OF THE TRIAL) [78] Tugas Mahkamah di akhir perbicaraan (at the conclusion of the trial) adalah untuk mempertimbangkan semua keterangan yang telah dikemukakan di Mahkamah dan selanjutnya memutuskan sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah (beyond reasonable doubt) seperti mana diperuntukkan di bawah seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah yang menyatakan seperti berikut:- “Procedure at the conclusion of the trial

At the conclusion of the trial, the Court shall consider all the evidence adduced before it and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt.

If the Court finds that the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall find the accused guilty and he may be convicted on it. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 24 of 38

If the Court finds that the prosecution has not proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall record an order of acquittal.” [79] Mahkamah ini merujuk kes Public Prosecutor v. Tan Chai Hing [2018] 6 CLJ 436, di mana Mahkamah Rayuan telah menyentuh tentang tanggungjawab Mahkamah di akhir kes pembelaan seperti berikut: “[20] Under. S. 182A of the Criminal Procedure Code, it is clearly the duty of the court to consider all the evidence before it and shall decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. This is a mandatory requirement as evident by the use of the word ‘shall’ in that section. What it entails is that, at the end of the defence, it is incumbent on the court to evaluate the entire evidence placed before it including the prosecution evidence. This was exactly what the learned judge had undertaken at the end of the defence case having considered the case of Jaafar Ali v. PP [1999] 1 CLJ 410...” [80] Adalah merupakan prinsip undang-undang yang mantap bahawa di akhir kes pembelaan, pihak pendakwaan masih menanggung beban untuk membuktikan kes terhadap Tertuduh melampaui keraguan yang munasabah. Manakala pihak pembelaan hanya perlu menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap versi pendakwaan (rujuk kes PP v Chia Leong Foo [2000] 6 MLJ 705). [81] Intipati pembelaan Tertuduh bahawa dia tidak memegang atau membuang apa-apa bungkusan plastik yang mengandungi dadah seperti yang didakwa. Plastik biru tersebut dijumpai oleh pihak polis di kawasan semak di hadapan rumah, dan bukannya dalam milikan Tertuduh atau sesiapa di antara mereka dan ianya dijumpai selepas pemeriksaan ke atas rumah Tertuduh. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 25 of 38 [82] Mahkamah ini telah meneliti keterangan kesemua saksi-saksi pembelaan dalam konteks keseluruhan keterangan yang dikemukakan di Mahkamah. [83] Untuk membuktikan pemilikan, pihak pendakwaan bergantung kepada keterangan SP2 dan SP4, manakala pihak pembelaan menafikan sebarang pengetahuan mengenai kandungan beg plastic biru tersebut. [84] Adalah jelas bahawa keterangan pembelaan bertentangan dengan keterangan saksi-saksi pendakwaan khususnya keterangan SP2. Pembelaan berhujah bahawa wujud dua versi kejadian, iaitu versi pendakwaan yang menyatakan Tertuduh melepaskan bungkusan dadah dari tangan kiri ke atas tanah, dan versi pembelaan yang menyatakan dadah dijumpai sendiri oleh pihak polis di kawasan semak. [85] Dalam menilai keterangan pendakwaan khususnya SP2, Mahkamah ini merujuk kepada kes Wong Swee Chin v. PP [1980] CLJU 138, di mana Zulkefli Makinuddin FCJ (pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “SP2 was not an interested witness, but a police officer performing his duties. He had related what he actually saw and did on that day. SP2's evidence is credible and ought to be believed. (See the cases of PP v. Mohamed Ali [1962] CLJU 129; [1962] 1 LNS 129 and PP v. Teh Cheng Poh [1979] CLJU 82; [1979] 1 LNS 82). ... It is also to be noted that there is no challenge by the defence on the evidence of SP2 of any ulterior motive that he might have to concoct evidence against the appellant. On this point there is a principle of law which states that ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 26 of 38 failure to cross-examine a witness on a crucial part of the case will amount to an acceptance of the witness' testimony.” [86] Selanjutnya di dalam kes Liam Heng Boon v. PP [2012] 5 MLJ 259, Abdul Malik Ishak HMR (pada ketika itu) menyatakan: “Here was a case where the learned High Court Judge was confronted with two versions. One version from the prosecution and the other version was from the appellant. His Lordship preferred the prosecution’s version and he made a finding that the appellant's version was not probable having viewed the Yamaha motorcycle himself and after considering the demonstration by the appellant of placing those exhibits in the compartment of the Yamaha motorcycle. Confronted with two divergent versions as to the recovery of the offending drugs, we recalled to mind the sage words of Thomson CJ in PP v. Mohamed Ali [1962] CLJU 129; [1962] 1 LNS 129: When a police witness says something that is not inherently improbable his evidence must be in the first instance be accepted. If his evidence is contradicted by other evidence or it shaken by cross-examination then it becomes the business of the Magistrate to decide whether or not it should be accepted. In the absence of contradiction, however, and in the absence of any element of inherent probability the evidence of any witness, whether a police witness or not, who gives evidence on affirmation, should normally be accepted”. [87] Dalam menangani isu dua versi keterangan, Mahkamah ini menerima keterangan versi pendakwaan dan mendapati versi pembelaan adalah tidak munasabah selepas Mahkamah ini mendapati bahawa keterangan SP2 dan SP4 yang tidak tergugat semasa di soal balas oleh pihak pembelaan. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 27 of 38 Percakapan saksi di bawah seksyen 112 Kanun Tatacara Jenayah [88] Di dalam kes ini, pihak pembelaan tidak mempertikaikan bahawa SD2 dan SD3 telah memberi percakapan mereka kepada pihak polis dan direkodkan di bawah seksyen 112 KPJ. [89] Pihak pendakwaan telah mengemukakan rakaman percakapan tersebut untuk mencabar kebolehpercayaan SD2 dan SD3, kerana wujud percanggahan di dalam percakapan tersebut dengan keterangan mereka di Mahkamah. Memandangkan pihak pembelaan tidak mempertikaikan bahawa percakapan tersebut telah dirakamkan, maka Mahkamah telah menerima masuk percakapan tersebut sebagai (ekshibit P19 dan P20). [90] Penelitian Mahkamah terhadap pernyataan tersebut mendapati wujudnya percanggahan yang material dengan keterangan lisan mereka di Mahkamah. SD2 dan SD3 perlu memberi penjelasan mengenai percanggahan tersebut kepada Mahkamah. [91] Mahkamah ini membandingkan percakapan dalam P19 dan P20 dengan keterangan lisan mereka di Mahkamah seperti berikut:- [92] Di dalam P19, SD 2 menyatakan :- “lepas dia perasan polis datang, dia campak sesuatu yang dia pegang atas tanah sebelah dia berdiri. Masa tu saya tak perasan barang apa” [93] Sebaliknya semasa pemeriksaan utama SD2 menyatakan “saya tidak nampak Shafiruz pegang apa-apa plastic dan tidak nampak dia buang apa-apa plastic”. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 28 of 38 [94] Di dalam percakapan P20, SD3 menyatakan seperti berikut:- “S: Adakah kamu nampak B1 Shafiruz mencampakkan satu bungkusan plastik ke atas tanah sebelum kamu ditahan? Ya, saya nampak B1 buang plastik atas tanah sebab perasan polis datang. Apakah warna bungkusan plastik tersebut? Plastik itu warna biru. Tangan manakah B1 mencampakkan plastik tersebut? Tangan kiri dia saya tengok. Adakah kamu tahu kandungan dalam plastik itu? Saya tidak tahu apa dalam plastik itu, tapi saya memang nampak dia campak plastik itu ke tanah. Berapakah jarak bungkusan yang dicampak oleh B1 dengannya? Jarak lebih kurang 1 – 2 kaki sahaja saya rasa. Sebab saya nampak betul-betul dekat tepi B1. Saya memang nampak jelas bungkusan itu B1 yang campak atas tanah. Adakah kamu tahu dari mana B1 ambil bungkusan atau dadah itu? SD3; Saya tak tahu, memang dari awal lagi saya tengok ada kat tangan dia.” [95] Manakala keterangan lisan SD3 di Mahkamah menyatakan “sepanjang masa Shafiruz tidak pegang plastic dan tidak ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 29 of 38 campak plastic. Semasa kejadian tiada ahli keluarga Shafiruz yang nampak”. [96] Mahkamah mendapati SD2 dan SD3 telah gagal menjelaskan dengan munasabah mengapa keterangan mereka di dalam ekshibit P19 dan ekshibit P20 berbeza dengan keterangan lisan semasa perbicaraan. Keterangan mereka mengenainya bukanlah penjelasan malahan merupakan penafian semata-mata. [97] Mahkamah ini mendapati dan memutuskan bahawa keterangan oleh SD2 dan SD3 berkaitan plastic biru yang berisi dadah dalam rakaman percakapan mereka adalah contradictory and irreconcilable dengan keterangan lisan yang diberikan dalam perbicaraan. [98] Mahkamah ini merujuk kepada penghakiman Suffian LP dalam kes Khoo Siew Bee & Anor v. Ketua Polis, Kuala Lumpur [1978] CLJU 80; [1978] 1 LNS 80 dipetik sebagai berkata: "... the statements have been signed by the accused (s. 112(5), Criminal Procedure Code), and so it will be difficult for them to depart radically from what has been recorded". [99] Setelah meneliti semua keterangan saksi-saksi pendakwaan dan saksi-saksi pembelaan, Mahkamah mendapati bahawa keterangan saksi pendakwaan adalah kukuh [100] Keterangan SP2 dan SP4 bahawa mereka melihat Tertuduh memegang plastik biru dan melepaskannya ke tanah adalah tidak tercabar. Demonstrasi yang ditunjukkan oleh jelas ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 30 of 38 menunjukkan keterangannya bukanlah rekaan atau sengaja di ada-adakan. [101] Mahkamah juga mendapati sepertimana yang dibincangkan di awal tadi bahawa rantaian keterangan mengenai pengendalian barang kes adalah terpelihara dan tidak terputus. [102] Mahkamah juga mendapati saksi-saksi pembelaan, khususnya SD4 dan SD5, merupakan saudara dan kawan kepada Tertuduh dan Mahkamah percaya sedikit sebanyak mereka mempunyai kepentingan atau membantu Tertuduh dalam kes ini. Mereka bukanlah saksi bebas. Mahkamah haruslah berhati-hati dan tidak menerima keterangan mereka tanpa sokongan yang bebas dan objektif. Pembelaan mereka bahawa dadah dijumpai di semak tidak disokong oleh satu bukti yang bebas. [103] Mahkamah juga mendapati keterangan kesemua saksi pembelaan berkaitan perkara tersebut dalam rakaman percakapannya adalah contradictory and irreconcilable dengan keterangan lisan dalam perbicaraan ini, maka Mahkamah memutuskan bahawa keterangan lisan semua saksi pembelaan mengenainya adalah dikeluarkan (expunged) dari rekod Mahkamah. [104] Sehubungan itu Mahkamah ini tidak menerima keterangan SD2 dan SD3 yang menyatakan tiada siapa memegang atau membuang plastic berisi dadah. Mahkamah juga mendapati keterangan SD4 tidak konsisten apabila SD4 mengakui bahawa plastik biru itu berada “di sebelah kaki Shafiruz” apabila dipanggil ke kawasan ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 31 of 38 tersebut oleh polis — satu pengakuan yang melemahkan naratif pembelaan. [105] SP2 dan SP4 adalah konsisten, khususnya dalam mengenal pasti tindakan Tertuduh yang memegang dan melepaskan bungkusan tersebut dalam jarak yang sangat dekat dengan Tertuduh. Pemerhatian dibuat dalam keadaan terang dan dari jarak yang tidak menghalang penglihatan. Mahkamah mendapati tidak terdapat percanggahan material dalam keterangan mereka yang boleh menjejaskan kredibiliti mereka. [106] Dalam konteks kes ini, Mahkamah dapat membuat inferens bahawa Tertuduh mempunyai milikan dan pengetahuan berkenaan barang kes dadah tersebut berdasarkan keterangan SP2. SP2 telah bertindak atas maklumat berkaitan aktiviti pengedaran dadah oleh seorang lelaki Melayu di rumah beralamat no. 307, Permatang Pasir, 14000 Bukit Mertajam Pulau Pinang. Mahkamah dapati penahanan Tertuduh bukanlah suatu tindakan melulu oleh pihak polis yang diketuai oleh SP2. [107] Sepanjang perbicaraan dijalankan, Mahkamah ini dapat melihat dan mendengar keterangan saksi-saksi pendakwaan dan pembelaan. Secara keseluruhannya saksi-saksi pendakwaan khasnya SP2 telah memberi keterangan yang konsisten semasa pemeriksaan balas. Tiada sebab yang munasabah bagi Mahkamah ini tidak mempercayai keterangannya. [108] Selain itu, Mahkamah mendapati bahawa SD5 mempunyai hubungan kekeluargaan dengan Tertuduh. Walaupun keterangan ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 32 of 38 beliau tidak boleh ditolak semata-mata atas sebab ada hubungan kekeluargaan, Mahkamah mengambil kira bahawa kredibiliti saksi ini tetap perlu dinilai dengan teliti. Dalam kes ini, keterangan beliau tidak dapat mengatasi keterangan SP2 dan SP4 yang konsisten. [109] Pada pandangan Mahkamah, keterangan pembelaan adalah rekaan semata-mata. Mahkamah juga tidak mendapati sebarang penjelasan munasabah yang boleh mematahkan inferens pemilikan dan pengetahuan yang telah timbul daripada fakta bahawa Tertuduh dilihat memegang dan melepaskan barang kes. Pembelaan yang dikemukakan bahawa dadah bukan milik Tertuduh dan dijumpai secara terpisah di kawasan semak tidak menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. [110] Selanjutnya Mahkamah ini mendapati keterangan pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan terhadap pemilikan dadah tersebut. Pihak pembelaan juga telah gagal mematahkan anggapan statutory di bawah seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952 yang terpakai terhadapnya. Akhirnya pihak pembelaan telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes pendakwaan melampaui keraguan yang munasabah. Oleh itu Mahkamah ini mendapati tertuduh bersalah dan disabitkan kesalahannya sebagaimana pertuduhan. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 33 of 38 KEPUTUSAN MAHKAMAH DAN HUKUMAN [111] Setelah menilai keseluruhan keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan pembelaan serta hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan semua elemen pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 terhadap Tertuduh melampaui keraguan munasabah. [112] Keterangan langsung daripada SP2 dan SP4 bahawa Tertuduh memegang dan melepaskan plastik biru yang mengandungi Methamphetamine adalah jelas dan konsisten. [113] Pencahayaan di tempat kejadian pada waktu serbuan dilakukan adalah terang yang membolehkan SP2 melihat bagaimana Tertuduh melepaskan beg plastic biru di dalam Mahkamah. SP 2 telah membuat demonstrasi di Mahkamah bagaimana beg plastic biru dipegang dan dilepaskan oleh Tertuduh. [114] Sebaliknya, versi pembelaan bahawa dadah dijumpai oleh polis di semak adalah satu rekaan semata-mata dan tidak menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. [115] Mahkamah tidak menolak bahawa wujud dua versi kejadian, namun setelah menimbang kredibiliti, konsistensi dan logik keterangan kedua-dua pihak, Mahkamah lebih cenderung menerima versi pendakwaan. Keterangan pembelaan, meskipun bersumpah, tidak cukup kuat untuk menggugat kes pendakwaan yang telah terbukti melampaui keraguan munasabah. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 34 of 38 [116] Oleh yang demikian, Mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa: i. Dadah jenis Methamphetamine seberat 129.8 gram adalah dalam milikan, jagaan dan kawalan Tertuduh; ii. Tertuduh mempunyai milikan dan pengetahuan mengenai dadah tersebut; iii. Kuantiti dadah melebihi 50 gram, maka anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da)(xvi) ADB 1952 adalah terpakai dan tidak berjaya dipatahkan oleh pembelaan. [117] Maka, Mahkamah mensabitkan Tertuduh atas kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan menghukum Tertuduh di bawah Seksyen 39B(2) akta yang sama. Hukuman [118] Dalam rayuan mitigasi, pihak pembelaan memohon Mahkamah mempertimbangkan hukuman alternatif pemenjaraan seumur hidup berikutan dengan pindaan yang dibuat kepada seksyen 39B. [119] Setelah mendengar hujah dari kedua-dua beiah pihak, Mahkamah telah menjatuhkan hukuman penjara seumur hidup dari tarikh tangkapan dan dua belas (12) kali sebatan terhadap Tertuduh. [120] Akta 846 mula berkuatkuasa pada 4.7.2023. Kini Mahkamah mempunyai budibicara sepenuhnya untuk mengenakan hukuman gantung sampai mati atau hukuman penjara seumur hidup dan sebatan tidak kurang dari 12 sebatan untuk kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) ADB. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 35 of 38 [121] Mahkamah ini merujuk kes PP v. Umapathi Ganesan [2023] 9 CLJ 625, di mana Mohd Radzi Abdul Hamid J telah menyatakan “Taking those views into consideration, the role of a convicted accused in the spectrum of trafficking activities and the mitigating reasons for them must now be considered by the court in determining whether the passing of a death sentence is commensurate with the type of act of trafficking as defined under s. 2 of the DDA. That definition cannot now be taken as all-encompassing and one that fits all. In addition to that, the weight or volume of the dangerous drugs found in the possession of the convicted accused will be another key consideration. A distinction should now be made between cases where the amounts of dangerous drugs involved barely meets the minimum threshold for a presumption of trafficking under s. 37(da) of the DDA and those that are greatly in excess of that minimum. An amount that barely meets the minimum threshold or thereabouts should not, in the absence of any heavy aggravating factor, prima facie justifies the death sentence. Thus, having considered all the possible aggravating and mitigating factors and keeping in mind the spirit and intent of the Act 846, in this court's view, the death sentence should only be reserved for exceptionally serious cases where the convicted accused: (i) served a major role in the act of trafficking (see Letitia Bosman (supra); Mohamad Fauzi Ridzwan & Anor v. PP [2006] 1 CLJ 478; [2006] 2 MLJ 15); (ii) trafficked in large amounts or quantity of dangerous drugs or greatly in excess of the minimum threshold for the presumption of trafficking under s. 37(da) of the DDA (see: Ong Ah Chuan v. PP [1980] CLJU 181; [1980] 1 LNS 181; [1981] 1 MLJ 64; Muhammad Lukman Mohamad v. PP [2021] 7 CLJ 524; [2021] MLJU 1015; PP v. Saifulzainizam Mat Nasir v. PP [2021] CLJU 1074; [2021] 1 LNS 1074; [2021] 5 MLJ 265); (iii) was caught in the act of processing or manufacturing dangerous drugs (see: Chan Wei Loon v. PP & Another Appeal [2021] 6 CLJ 623; [2021] 4 MLJ 660); (iv) trafficked dangerous drugs that were found individually packed in large amounts, that raises the inference they were meant for selling or distribution (see: PP v. ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 36 of 38 Mohd Fazelan Md Khuzeh [2015] 9 CLJ 221; [2015] 6 MLJ 688); (v) was caught in the act of selling large amounts of dangerous drugs; (vi) had in his possession large quantity of paraphernalia for the processing, manufacturing or administration of dangerous drugs (see: Saifulnizam Mat Nasir (supra); (vii) was caught giving instructions to others, in particular minors, in the act of processing, manufacturing, selling or distributing dangerous drugs; (viii) used sophisticated methods to conceal, hide or transport dangerous drugs (see: Wjchai Onprom v. PP [2006] 3 CLJ 724; [2006] 5 MLJ 415; Bebou Akpo Bouraima Iwn. PP [2017] CLJU 511; [2017] 1 LNS 511; [2017] MLJU 477); (ix) trafficked in large quantities of chemically processed dangerous drugs or designer drugs (see: Khairil Anwar Abdul Rahim (supra); Obiequo Emmanuel Chukwunanu v. PP [2018] CLJU 1089; [2018] 1 LNS 1089; [2018] MLRHU 849); (x) had in his possession illegal arms or weapons when he was caught; (xi) took life-threatening measures to resist arrest; (xii) had multiple prior convictions; and/or

(xiii) acted in cohorts with corrupt members of any enforcement agency. Those factors are merely examples of exceptional aggravating factors that may, in this court's view, justify the death sentence. It would be up to the court to deliberate on and weigh them against all mitigating factors guided by established laws on sentencing (see: Bhandulananda Jayatilake v. PP [1981] CLJU 139; [1981] 1 LNS 139; [1982] 1 MLJ 83) PP v. Ramakrishnan Subramaniam & Ors [2012] 9 CLJ 443; [2013] 2 MLJ 549; PP v. Aris Mohd Nor [2019] CLJU 1555; [2019] 1 LNS 1555; PP v. Loo Choon Fatt [1976] CLJU 102; [1976] 1 LNS 102; [1976] 2 MLJ; and PP v. ShahrulAzuwan Adanan & Anor [2013] 2 CLJ 686; [2013] 8 MLJ 70) and to find if any one of them or a combination of any number of those factors justify the court's exercise of discretion to pass the death sentence.” [122] Berdasarkan keterangan yang dikemukakan dalam kes ini, Mahkamah mendapati Tertuduh tidak berperanan besar dalam aktiviti pengedaran dadah. Semasa diserbu Tertuduh tidak menjual ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 37 of 38 atau memproses dadah dalam kuantiti yang besar. Mahkamah tidak mendapati apa-apa faktor pemberatan yang mewajarkan Tertuduh dikenakan hukuman gantung sampai mati. [123] Mahkamah ini sedar bahawa kes pengedaran dadah di seluruh negara adalah serius di mana setiap hari pasti ada serbuan dan tangkapan dilakukan oleh pihak berkuasa seperti yang dilaporkan oleh pihak media. [124] Walau bagaimanapun, Mahkamah ini berpendapat hukuman yang dikenakan ke atas Tertuduh harus mencerminkan keseriusan pertuduhan yang dihadapinya dan memberi pengajaran kepada Tertuduh dengan memberi keutamaan kepada kepentingan awam. [125] Setelah mempertimbangkan fakta kes, rayuan Tertuduh, faktor pemberatan hukuman dan berpandukan nas undang-undang, Mahkamah berpendapat hukuman penjara seumur hidup mulai dari tarikh tangkap dan 12 kali sebatan adalah wajar dan adil. Bertarikh: 24 Jun 2025 ……………………………… (FATHIYAH BINTI IDRIS) Hakim Mahkamah Tinggi Butterworth Pulau Pinang ALASAN PENGHAKIMAN PP vs SHAFIRUZ ROSELAI / Page 38 of 38 PIHAK-PIHAK: Bagi pihak Pendakwaan: Nur Fazliyana binti Ahmad Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Pulau Pinang Bagi pihak OKT: Hussaini bin Abdul Rashid Hussaini & Co Peguam Bela dan Peguam Cara Pulau Pinang