[Timbalan Pendakwa Raya] v Zulnaz Attrash Bin Zulyadzri (KA-45A-23-05/2021)

Tertuduh di dalam kes ini telah dituduh oleh Pendakwa Raya (PR) atas 3 pertuduhan seperti berikut: a) mengedar dadah berbahaya jenis heroin seberat 29.9 gram di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (Akta 234); b) mengedar dadah berbahaya jenis methamphetamine seberat 111.63 gram di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta 234; dan c) mengedar dadah berbahaya jenis monoacyetylmorphines seberat 16.2 gram di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta 234.

Fakta kes ini adalah agak mudah dan straight forward di mana pihak PR bergantung sepenuhnya ke atas keterangan SP4 yang bolehlah diringkaskan seperti berikut: a) pada 25/12/2019 jam lebih kurang 4.30 petang, SP4 bersama-sama anggota serbuan telah menjalankan tugas ronda cegah jenayah di Jeti Point Kuah, Langkawi, Kedah dan telah melihat tertuduh di dalam keadaan yang 3 mencurigakan sedang menggalas sebuah beg berwarna hitam di laluan ketibaan feri penumpang; b) SP4 dan anggota telah menghampiri tertuduh dan memperkenalkan diri sebagai polis dengan menunjukkan kad kuasa polis. Tertuduh telah dikatakan bertindak agresif apabila cuba melarikan diri namun berjaya ditahan oleh pihak polis; c) semasa SP4 memperkenalkan diri sebagai polis, SP4 nampak air muka tertuduh berubah menjadi gelisah dan mendapati percakapannya tersekat-sekat semasa menjawab soalan; d) SP4 telah menjalankan pemeriksaan tubuh badan ke atas tertuduh dan merampas sebuah beg berwarna hitam berjenama Acer yang digalas oleh tertuduh. Apabila SP4 membuka zip di bahagian utama beg tersebut, SP4 menjumpai 3 peket plastik lutsinar berisi serbuk ketulan keputihan disyaki dadah heroin dan tiga peket plastik lutsinar berisi bahan disyaki dadah methamphetamine; e) turut dijumpai di dalam beg galas, dompet berwarna hijau gelap bertulisan Polo di dalamnya terdapat lesen memandu no siri: 38860573 kelas: D di atas nama tertuduh iaitu Zulnaz Attrash bin Zulyadzri; dan f) barang-barang kes yang disyaki dadah telah dikemukakan kepada ahli kimia iaitu SP2 yang telah mengesahkan – 4 i. di dalam satu peket plastik bertanda F1- mengandungi 9.9 gram heroin dan 5.4 gram monoacetylmorphines; ii. di dalam satu peket plastik bertanda F2- mengandungi 10.0 gram heroin dan 5.4 gram monoacetylmorphines; iii. di dalam satu peket plastik bertanda F3- mengandungi 10.0 gram heroin dan 5.4 gram monoacetylmorphines; dan iv. di dalam tiga peket plastik bertanda F4, F5 dan F6 mengandungi 111.63 gram methamphetamine.

Tiada pertikaian yang dikemukakan oleh peguam tertuduh berkaitan pembuktian jenis dan berat dadah berbahaya serta rantaian keterangan barang kes dari ianya ditemui oleh SP4 sehinggalah ianya dibawa ke mahkamah ini.

Berdasarkan kepada keterangan SP2 iaitu ahli kimia, mahkamah mendapati bahawa SP2 adalah seorang yang berkelayakan serta mempunyai pengetahuan dan kemahiran yang diiktiraf serta mencukupi. SP2 telah menjalankan metodologi yang tidak dipertikaikan dalam menjalankan analisis ke atas dadah-dadah yang dikemukakan kepadanya. Keterangan SP2 dan disokong oleh laporan yang disediakan olehnya sepertimana di P14 berjaya membuktikan jenis dadah-dadah serta beratnya.

Di dalam masa yang sama, keterangan SP2, SP4 dan SP5 berserta pengecaman mereka ke atas fizikal barang-barang kes termasuk ke atas gambar-gambar barang kes di P17 dan dokumen-dokumen di P5, P14, P27 dan P28 telah berjaya membuktikan identiti serta perjalanan barang kes dari ianya ditemui sehinggalah ianya dibawa ke mahkamah. Mahkamah berpuas hati bahawa tiada sebarang pecahan ke atas rantaian keterangan barang kes.

Isu utama yang dipertikaikan dan perlu diputuskan oleh mahkamah selepas itu adalah sama ada pihak PR telah berjaya membuktikan satu kes prima facie bahawa dadah tersebut berada di dalam milikan tertuduh. Dengan kata yang lain sama ada beg tersebut (P24) berada di dalam jagaan atau kawalan tertuduh dan tertuduh mempunyai pengetahuan ke atas dadah-dadah yang ditemui di dalam P24 tersebut.

Berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang dikemukakan di peringkat pendakwaan, mahkamah merumuskan seperti berikut: a) tertuduh dilihat sedang berjalan berseorangan di laluan ketibaan feri penumpang di dalam keadaan yang mencurigakan; b) tertuduh sedang menggalas beg P24 di bahagian belakang badannya; c) dadah-dadah telah ditemui di dalam P24 yang sedang digalas oleh tertuduh; 6 d) terdapat dompet P25 di dalam P24 tersebut dan P25 mengandungi 1 lesen memandu atas nama tertuduh; e) tertuduh cuba untuk melarikan diri daripada pihak polis dan menurut SP4, air muka tertuduh tiba-tiba berubah menjadi gelisah dan percakapan tersekat-sekat semasa menjawab soalan SP4.

Kedudukan P24 tersebut yang sedang digalas oleh tertuduh bagi pandangan mahkamah menunjukkan bahawa ianya berada di dalam jagaan serta kawalan tertuduh. Ia juga menunjukkan bahawa tertuduh mempunyai kuasa untuk berurusan dengannya serta berupaya menghalang orang lain dari berurusan dengannya.

Di dalam kes Zainuddin bin Abbas v PP [2014] 1 LNS 1356, perayu dilihat menyandang sebuah beg berwarna coklat yang di dalamnya terdapat beg berwarna kelabu yang mengandungi: a) 1 peket plastik lutsinar berisi ketulan jernih disyaki dadah berbahaya methamphetamine (ekshibit P5A); b) 1 Pasport Republik Indonesia atas nama perayu (ekshibit P12); dan c) 1 Kartu Tanda Penduduk Republik Indonesia atas nama perayu (ekshibit P13).

Mahkamah Rayuan di dalam penghakimannya menyatakan; “Di dalam membuat dapatan bahawa perayu mempunyai pengetahuan tentang dadah di dalam beg yang disandang oleh perayu, hakim bicara telah mengambilkira keterangan SP3 dan SP4 seperti dinyatakan di atas yang menunjukkan bahawa ketika pihak polis sampai di hadapan restoran tersebut, tidak terdapat sesiapa melainkan perayu yang sedang menyandang beg ekshibit P7; bahawa tidak terdapat motosikal di sekitar kawasan itu; bahawa ketika polis memperkenalkan diri, perayu terkejut dan cuba melarikan diri dan bahawa perayu berjaya ditangkap selepas berlaku pergelutan. Kami berpendapat hakim bicara tidak khilaf dalam menerima keterangan SP3 dan SP4 dan membuat inference bahawa dalam keadaan itu, perayu mempunyai pengetahuan tentang dadah berbahaya tersebut.”

Manakala di dalam kes Chan Kim Seng v PP [2016] 3 MLJ 80, ketika serbuan, perayu telah dilihat memegang di tangannya sebuah beg yang apabila dibuka telah ditemui dadah. Mahkamah Rayuan di dalam penghakimannya merumuskan; “In my view, the accused by physically holding on to exhibit P11 (a) raises the logical inference that the accused has not only knowledge of the contents in exhibit P11 (a) and control over them, but also their composition. Thus, the prosecution has proven the element of possession.”

Kedua-dua kes ini telah dirujuk oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Adib Nafis bin Hassane Nafis lwn Public Prosecutor [2020] 1 LNS 1240 yang melibatkan perayu ditangkap semasa sedang memegang sebuah beg dan ditemui di dalamnya dadah berbahaya jenis cannabis. Mahkamah Rayuan di dalam penghakimannya memutuskan bahawa; “Taking note of the above case, since the Appellant was slinging the bag alone and there was no one else with him at that point of time, he too had the power to exclude other persons from the enjoyment of the contents of the bag. That would constitute possession of the drug by the Appellant. It is also in evidence that the Appellant admitted he had carried the bag (Page 288 Volume 2 (4) of the Appeal Record).”

Nas-nas duluan ini menjadi panduan mahkamah ini di dalam merumuskan bahawa P24 tersebut sememangnya berada di dalam jagaan serta kawalan tertuduh dan sehubungan dengan itu, dadah-dadah yang ditemui di dalam P24 semestinyalah berada di dalam jagaan serta kawalan tertuduh. Kedudukan dadah tersebut di dalam P24 serta kewujudan lesen memandu tertuduh di dalam P35 yang turut berada di dalam P24, membolehkan satu inferens berkaitan pengetahuan dibuat ke atas tertuduh.

Ini ditambah dengan reaksi tertuduh sebaik SP4 memperkenalkan diri sebagai polis di mana tertuduh dikatakan cemas dan pertuturannya tersekat-sekat. Ini menguatkan inferens mahkamah ini berkaitan pengetahuan tertuduh ke atas dadah-dadah tersebut.

Peguam tertuduh dalam hujahannya mempertikaikan keterangan SP4 terutamanya ke atas aspek kewujudan P25 di dalam P24.

Ketiadaan flight manifest dan CCTV di KLIA bukanlah dapat menjejaskan kes pendakwaan, kerana keterangan-keterangan sokongan tersebut, pada pendapat saya jika dikemukakan akan dapat menguatkan lagi kes pendakwaan khususnya untuk membuktikan yang tertuduh pada tarikh, masa dan di tempat yang disebutkan di dalam kes pendakwaan telah dilihat menguruskan bagasi-bagasi yang berisi dadah tersebut secara bersendirian.

Berdasarkan kepada alasan-alasan di atas, saya berpuas hati memutuskan bahawa pembelaan tertuduh telah gagal untuk menggugat kes pendakwaan, seterusnya tidak menimbulkan satu keraguan yang munasabah. Pihak pendakwaan pula telah berjaya membuktikan satu kes terhadap OKT melampaui keraguan yang munasabah sepertimana pertuduhan.” [26] Berkaitan keterangan cap jari, SP5 telah mengesahkan bahawa SP5 telah menjalankan dusting ke atas peket-peket plastik tersebut namun tiada cap jari yang berjaya ditimbulkan. Ini menyebabkan SP5 menyatakan bahawa tiada cap jari tertuduh yang ditemui di atas peket-peket plastik tersebut. [27] Di dalam apa jua keadaan, ketiadaan cap jari tidaklah boleh menjejaskan kes pihak PR. Ini kerana ia hanya berdiri sebagai keterangan sokongan sahaja. Apatah di dalam kes ini, keterangan SP4 adalah kukuh di dalam membuktikan bahawa ketika ditangkap, tertuduh sememangnya sedang memegang P24 tersebut. [28] Mahkamah turut mempertimbangkan hujahan peguam berkaitan siasatan ke atas penama “Raj”. Keterangan SP5 menunjukkan bahawa tertuduh tidak pernah menyebut berkaitan “Raj” atau mana-mana orang lain semasa rakaman percakapannya diambil. Oleh itu, ia tidak memungkinkan SP5 untuk menjalankan apa-apa siasatan ke atas penama “Raj” ini. [29] SP5 bersetuju bahawa di dalam rakaman percakapan tertuduh, ada disebut tertuduh telah berjumpa dengan seorang lelaki India namun ia adalah pertemuan sebelum masuk ke Langkawi. Apabila mahkamah meminta penjelasan lanjut, SP5 menjelaskan bahawa tertuduh menyebut berjumpa dengan satu lelaki India di Hospital Seberang Perai dan butiran lelaki ini tidak dimasukkan ke dalam percakapannya kerana ia berlaku sebelum tertuduh masuk ke Langkawi. [30] Berdasarkan kepada keterangan-keterangan ini, mahkamah berpandangan bahawa SP5 tidak boleh dipersalahkan di atas keterbatasan siasatan berkaitan penama “Raj” kerana tertuduh tidak pernah mendedahkan butiran penama ini dengan jelas kepada SP5. Selain itu, rakaman percakapan tertuduh telah ditunjukkan kepada SP5 oleh peguam tanpa ianya dikemukakan sebagai keterangan kepada mahkamah. Oleh itu, mahkamah tidak dapat menilai apa maklumat sebenar yang dikemukakan dan hanya menerima penjelasan yang diberikan oleh SP5. [31] Berdasarkan analisis ini, mahkamah merumuskan bahawa pihak PR telah berjaya membuktikan elemen utama di dalam kes ini iaitu dadah-dadah tersebut adalah berada di dalam milikan tertuduh. [32] Berkaitan elemen pengedaran, pihak PR bersandarkan kepada peruntukan andaian di bawah seksyen 37(da) Akta 234 yang bersandarkan kepada elemen pemilikan. Di bawah peruntukan ini, mahkamah berhak membuat dapatan bahawa satu kes prima facie pengedaran dibuktikan bawah seksyen 180(4) Kanun Tatacara Jenayah (Akta 593), dengan membangkitkan anggapan pengedaran bawah seksyen 37(da) Akta 283. Pendekatan ini telah diputuskan sebagai betul di sisi undang-undang oleh Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman oleh Ketua Hakim Negara di dalam kes Abdullah Atan v. PP & Other Appeals [2020] 9 CLJ

Keputusan di akhir kes pendakwaan [33] Sehubungan dengan itu, mahkamah dengan ini memutuskan bahawa berdasarkan kepada pertimbangan maksimum mahkamah ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan, pihak PR telah berjaya membuktikan satu kes prima facie ke atas ketiga-tiga pertuduhan yang dikenakan ke atas tertuduh. [34] Tertuduh dengan ini diperintahkan untuk membela diri bagi ketiga-tiga pertuduhan dan 3 pilihan diterangkan kepadanya. Pembelaan tertuduh [35] Di peringkat pembelaan, hanya tertuduh sahaja yang memberi keterangan. [36] Secara amnya, keterangan tertuduh menyatakan bahawa beg P24 tersebut adalah bukan kepunyaannya tetapi sebaliknya kepunyaan seorang yang dikenali sebagai Raj. Menurut tertuduh, Raj dikenalinya kerana mereka menggunakan gimnasium yang sama iaitu di Just Fitness di Jitra, Kedah. Raj dikatakan tinggal Taman Seri Aman di Jitra, Kedah. [37] Pada hari kejadian iaitu pada 25/12/2019 yang merupakan cuti hari Krismas, Raj telah mengajak tertuduh untuk pergi bercuti ke Langkawi. Tertuduh yang tinggal di Jitra telah diminta untuk mengambil Raj di Hospital Seberang Perai yang kononnya datang melawat saudaranya yang sakit. Tertuduh telah memandu keretanya dan bertemu Raj di sana dan tertuduh mendapati Raj pada ketika itu membawa 3 beg dan salah satunya P24. Beg-beg tersebut diletakkan di dalam kereta tertuduh oleh Raj. [38] Mereka kemudiannya telah menuju ke Kuala Perlis dengan kereta dan menaiki feri dari Kuala Perlis ke Langkawi. Raj telah membawa beg-beg tersebut ke dalam feri dan mereka sampai di Langkawi pada lebih kurang jam 4.00 petang. Sebelum turun dari feri, Raj telah membawa 2 dari begnya dan meminta tertuduh untuk membawa P24. Mereka kemudiannya telah turun dari feri dan berjalan keluar dari jeti. [39] Tertuduh berjalan sambal menggalas P24 dan Raj dikatakan berada bersebelahan dengannya. Secara tiba-tiba, tertuduh telah ditahan oleh beberapa lelaki yang kemudiannya dikenali sebagai pihak polis yang diketuai oleh SP4. Pemeriksaan SP4 ke atas P24 telah menemui dadah yang menjadi sabjek pertuduhan di dalam kes ini. Menurut tertuduh, Raj telah berlalu pergi dan ini menyebabkan tertuduh panik dan terkejut apabila SP4 menemui dadah yang dikatakan bukan miliknya. [40] Secara ringkasnya, pembelaan tertuduh adalah Raj adalah pemilik sebenar P24 dan dadah-dadah yang ditemui di dalamnya. Tertuduh adalah dengan kata lain telah kononnya dianiayai oleh Raj. [41] Pembelaan berkenaan penama Raj ini telah berbangkit sejak kes di peringkat pendakwaan lagi. Namun mahkamah menegaskan bahawa di peringkat pendakwaan cadangan-cadangan yang dibangkitkan adalah hanya bersifat cadangan dan bukannya keterangan. Oleh itu, ia tidak dapat dinilai sebagai keterangan. Ini pernah disentuh oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Ali Hosseinzadeh Bashir v. Public Prosecutor [2015] 1 CLJ 918; [2015] MLJU 2069 seperti berikut; “[23] It must be understood that what counsel puts or suggests to a witness in cross examination is not evidence. They are merely suggestions and to give notice to the prosecution that the defence has a different version of the events. They prove nothing and will remain nothing unless confirmed by the witness or by the party on whose behalf the suggestions are made when his turn comes to give evidence.” [42] Maka tugas mahkamah di peringkat pembelaan adalah untuk menimbang dengan secara tuntas sama ada pembelaan yang telah dikemukakan oleh tertuduh dengan membandingkannya dengan keterangan-keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak PR bagi menentukan sama ada versi yang dikemukakan oleh tertuduh ini telah menimbulkan keraguan dan mewajarkannya dilepaskan. [43] Mahkamah ini berkesempatan untuk melihat dan meneliti keterangan yang diberikan oleh tertuduh di dalam pernyataan bertulis dan keterangan lisan iaitu sama ada semasa soalan tambahan di peringkat pemeriksaan utama dan semasa pemeriksaan balas serta pemeriksaan semula. Mahkamah mendapati bahawa keterangan yang diberikan oleh tertuduh adalah mencurigakan dalam beberapa aspek seperti berikut: a) tertuduh mengakui bahawa P24 tersebut digalas olehnya ketika ditahan oleh SP4, namun menyatakan bahawa bersama-sama dengannya terdapat beg pakaian tertuduh sendiri. Perkara ini tidak pernah berbangkit semasa SP4 dan SP5 memberi keterangan. Malahan di dalam Borang Geledah di P27, tidak wujud pun beg selain P24 yang dirampas dari tertuduh; b) ketiadaan beg lain bersama-sama tertuduh selain P24 menunjukkan bahawa keterangan tertuduh bahawa tujuan tertuduh ke Langkawi adalah untuk bercuti bersama-sama dengan Raj adalah suatu yang direka-reka bagi menjustifikasikan pembelaannya. Mahkamah berpandangan adalah tidak logik bagi seseorang ke Langkawi untuk bercuti tidak membawa apa-apa pakaian; c) lebih menambah kesangsian adalah tertuduh langsung tidak membuat apa-apa tempahan hotel mahupun kenderaan untuk digunakan di Langkawi sedangkan tertuduh mengakui bahawa ia merupakan satu percutian yang diajak oleh Raj. Kebiasaannya sesuatu percutian mestilah dirancang dengan membuat tempahan hotel dan mengatur perjalanan; d) tertuduh turut di dalam keterangannya menyatakan bahawa tertuduh telah membawa keretanya dari Jitra ke Hospital Seberang Perai untuk menggambil Raj yang kononnya melawat saudaranya yang sakit. Agak pelik kenapa tertuduh perlu memandu ke Seberang Jaya sedangkan Raj tinggal di Jitra yang kononnya di kawasan kediaman yang sama dengan tertuduh. Kenapa perlu tertuduh bersusah payah ke Seberang Jaya sedangkan jeti ke Langkawi berada di Kuala Perlis atau di Kuala Kedah; dan e) Raj juga menurut tertuduh membawa 3 beg sedangkan mereka kononnya pergi ke Langkawi untuk bercuti dan tertuduh sendiri tidak membawa apa-apa beg. Ini jelas direka oleh tertuduh bagi memberi justifikasi kenapa tertuduh perlu membawa salah satu beg kerana Raj perlu membawa 2 bag yang lain. [44] Dari keseluruhan pertimbangan ke atas keterangan tertuduh ini, mahkamah merumuskan bahawa tertuduh adalah seorang saksi yang tidak berwibawa dan keterangannya adalah meragukan serta dicurigai. Dengan kata yang lain, tertuduh bukanlah seorang yang berkredibiliti untuk diterima keterangannya. [45] Pertimbangan mahkamah seterusnya adalah berkaitan penama Raj yang dibangkitkan oleh tertuduh di dalam pembelaannya. Nama Raj ini memang telah dibangkitkan sejak kes di peringkat pendakwaan lagi terutamanya semasa SP4 dan SP5 memberi keterangan. Kedua-dua saksi ini menegaskan bahawa nama ini tidak pernah berbangkit semasa tertuduh ditahan mahupun semasa tertuduh disiasat. [46] Namun tertuduh menegaskan bahawa tertuduh telah memaklumkan kepada pihak polis kononnya Raj ada bersama-sama dengannya dan P24 adalah milik Raj. Tertuduh turut menyatakan bahawa tertuduh telah memaklumkan berkenaan Raj kepada SP5 semasa siasatan dijalankan ke atasnya. [47] Namun mahkamah agak sukar menerima keterangan tertuduh berkaitan Raj. Selain dari kredibiliti tertuduh sebagai saksi adalah mencurigakan sepertimana yang telah mahkamah bincangkan, mahkamah turut mendapati keterangan tertuduh berkaitan Raj ini turut mencurigakan. Pertamanya tiada sebarang keterangan yang dapat menyokong dakwaan tertuduh bahawa nama Raj telah dimaklumkan kepada pihak polis atau sekurang-kurangnya kepada SP5. Ia hanya bersandarkan kepada keterangan lisan tertuduh dan sepertimana mahkamah telah nyatakan, tertuduh adalah seorang saksi yang tidak berwibawa. [48] Keduanya jika sekalipun ianya ada dimaklumkan, adakah butiran Raj mencukupi bagi SP5 mengesan dan menahan Raj tersebut. Jika dilihat dari keterangan tertuduh, jelas tertuduh sendiri pun tidak dapat memberikan butiran yang jelas mengenai Raj. Tertuduh sendiri tidak tahu nama sebenarnya dan tidak dapat memberikan nombor telefon serta alamat Raj. [49] Jika dakwaan tertuduh berkenaan penama Raj telah dimaklumkan kepada SP5, pasti ianya telah dinyatakan oleh tertuduh di dalam Percakapan Beramarannya. Namun, ia tidak dikemukakan oleh tertuduh kepada mahkamah untuk dinilai. Wujud tanda tanya yang munasabah adakah dakwaan tertuduh ini adalah benar apatah lagi bila tertuduh berhadapan dengan penafian oleh SP5. [50] Berdasarkan penilaian oleh mahkamah ke atas keterangan-keterangan ini, mahkamah merumuskan bahawa terdapat kecurigaan yang nyata di dalam keterangan tertuduh ke atas kewujudan penama Raj. Dapatan mahkamah ini adalah bersandarkan kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Muhammad Kamil Abdullah & Satu Lagi lawan PP [2019] 1 LNS 74 yang telah memutuskan: “[20] Walaupun pihak ketiga "Rajah" telah ditimbulkan seawal kes pendakwaan, kegagalan pihak polis untuk menyiasat mengenai "Rajah" adalah tidak memudaratkan kes pendakwaan. Semasa pemeriksaan balas Pegawai Tangkapan (SP4) di m.s. 57 Rekod Rayuan Jld. 2, jelas menyatakan bahawa Perayu 1 tidak memberitahu SP4 bahawa dadah dan barang-barang lain yang berkaitan adalah kepunyaan "Rajah". Seterusnya dari penelitian kami, Perayu 1 juga tidak memberitahu Pegawai Penyiasat (SP5) mengenai butir-butir peribadi, alamat, nombor telefon dan sebagainya mengenai "Rajah" (rujuk m.s. 81 Rekod Rayuan Jld. 2). Kegagalan berbuat demikian bererti syarat-syarat "Alcontara Notice" tidak dipatuhi. Kami juga mendapati bahawa Percakapan Beramaran Perayu 1 tidak dikemukakan untuk menentukan sama ada butir-butir peribadi "Rajah" telah diberikan oleh Perayu 1 atau tidak. [21] Keperluan "Percakapan Beramaran" bukanlah meletakkan beban berlebihan ke atas pembelaan. Ianya adalah wajar apabila Pegawai Tangkapan (SP4) menafikan bahawa Perayu 1 ada memberitahu SP4 bahawa dadah dan barang-barang berkaitan adalah kepunyaan "Rajah". Malah keterangan Pegawai Penyiasat (SP5) walaupun mengakui Perayu 1 ada memberitahu bahawa secara lisan mengenai "Rajah" tetapi Perayu 1 tidak memberitahu butir-butir peribadi "Rajah". Otoriti tersohor PP v. Ling Tee Huah [1980] 1 LNS 212; [1982] 2 MLJ 234 menyatakan: "a mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution's evidence is not sufficient..." [51] Ini telah menjadikan pembelaan tertuduh suatu penafian kosong. Di dalam kes Mahkamah Persekutuan Teng Howe Sing v. PP [2009] 3 CLJ 733 telah dinyatakan: "[30]...On this point we would like to refer to the case of PP v. Badrulsham bin Baharom [1987] 1 LNS 72; [1988] 2 MLJ 58, wherein Lim Beng Choon J at p 591 said: So we are left with nothing more than the bare assertion of the accused that it was Noor Azlan who asked him to collect the bag on behalf of the former and that the accused himself had no knowledge of the contents of P3. If that be the case, one would hardly imagine that he would not have told either PW3 or PW5 at the railway station at Alor Setar at the tme of his arrest that P3 belonged to Noor Azlan instead of saying that there was nothing in P3. .......... [32] Applying the principle in Badrulsham's case to the facts of the instant case, the learned trial Judge was correct to conclude that the appellant had two opportunities to rovide information about "Ho Seng", i.e. at the time of his arrest and five days later during recording of his cautioned statement but he failed to do so. We are therefore of the view that in the circumstances, the appellant's failure to provide relevant information about "Ho Seng" for the police to carry out a thorough investigation into the probability of his defence, entitled the learned trial judge to disbelieve him." Kesimpulan di Akhir Kes pembelaan [52] Setelah membuat penilaian maksima dan menimbangkan keseluruhan keterangan pihak pendakwaan dan pembelaan tertuduh serta kredibiliti saksi-saksi pendakwaan dan saksi pembelaan, mahkamah ini mendapati bahawa pembelaan tertuduh, atas imbangan kebarangkalian, telah gagal mematahkan anggapan pengedaran dadah berbahaya di bawah seksyen 37(da) Akta 234. Mahkamah turut berpuas hati bahawa pembelaan tertuduh juga secara keseluruhannya telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan mengikut prinsip yang diputuskan dalam kes Mat v. Public Prosecutor [1963] 1 LNS 82; [1963] 1 MLJ 263. [53] Oleh yang demikian, mahkamah ini berpuas hati dan mendapati pihak PR telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah terhadap tertuduh bagi pertuduhan-pertuduhan yang dihadapkan ke atas tertuduh. Sehubungan itu, tertuduh dengan ini didapati bersalah dan disabitkan bagi pertuduhan-pertuduhan tersebut. Hukuman [54] Peguam tertuduh telah memohon mahkamah untuk tidak mengenakan hukuman mati dan menyatakan bagi pihak tertuduh perkara-perkara berikut: a) tertuduh kini berusia 35 tahun dan masih bujang; b) jumlah dadah di dalam kes ini tidak banyak; c) ini merupakan kesalahan pertama tertuduh; d) tertuduh telah direman sejak ditangkap pada 25/12/2019 dan ini memberi keinsafan kepada tertuduh; dan e) terdapat 3 pertuduhan dan peguam memohon hukuman penjara dijalankan secara serentak. [55] Puan TPR seperti kebiasaannya telah menegaskan bahawa mahkamah perlu menjatuhkan hukuman bagi menunjukkan ketegasan mahkamah dengan memberi pertimbangan utama ke atas kepentingan awam. Walaubagaimanapun, bagi pihak PR, tiada desakan dikemukakan oleh Puan TPR bagi mahkamah ini mengenakan hukuman mati. [56] Menerusi Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 (Akta 846), hukuman bagi kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta 234 telah dipinda iaitu hendaklah dihukum apabila disabitkan dengan mati atau penjara seumur hidup dan hendaklah, jika dia tidak dijatuhkan hukuman mati, dihukum sebat tidak kurang daripada dua belas sebatan. Ini bermakna, budi bicara diberi sepenuhnya kepada mahkamah untuk menentukan pilihan hukuman. [57] Mahkamah telah menimbang bahawa ini adalah kesalahan pertama tertuduh dan oleh itu wajar tertuduh diberi peluang kedua. Keterangan kes turut menunjukkan bahawa kes ini tidak melibatkan keterangan secara langsung pengedaran namun sebaliknya berdasarkan andaian pengedaran. Mahkamah bersetuju dengan hujahan peguam tertuduh agar tertuduh wajar diberi pertimbangan untuk tidak dikenakan hukuman mati. [58] Mahkamah menegaskan betapa tertuduh sangat bernasib baik apabila hanya dihakimi selepas Akta 846 berkuatkuasa di mana hukuman sudah berubah dan mahkamah mempunyai pilihan di dalam menjatuhkan hukuman. [59] Mahkamah dengan ini menjatuhkan hukuman seperti berikut: a) pertuduhan pertama – tertuduh dipenjara seumur hidup dan dikenakan 12 sebatan; b) pertuduhan kedua – tertuduh dipenjara seumur hidup dan dikenakan 12 sebatan; dan c) pertuduhan ketiga – tertuduh dipenjara seumur hidup dan dikenakan 12 sebatan. Bertarikh: 19hb. Jun 2025 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Pihak-Pihak: Bagi Pihak Pendakwa Raya : Kamaliza binti Md Zain Wisma Darul Aman Pejabat Penasihat Undang-Undang Aras 4, Blok C Jalan Tengku Bendahara 05250 Alor setar Kedah Darul Aman Bagi Pihak Responden: Naranya Singh S/O Asa Singh Tetuan Naran Singh & Co Peguambela & Peguamcara 39, First Floor P.O. Box 710 30000 Ipoh Perak Darul Ridzuan Tarikh Keputusan : 6hb. Mei, 2025 Undang-Undang Yang Dirujuk: ➢ Akta Dadah Berbahaya 1952 ➢ Kanun Tatacara Jenayah ➢ Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 Kes-Kes Yang Dirujuk: ➢ Zainuddin bin Abbas v PP [2014] 1 LNS 1356 ➢ Chan Kim Seng v PP [2016] 3 MLJ 80 ➢ Adib Nafis bin Hassane Nafis lwn Public Prosecutor [2020] 1 LNS 1240 ➢ PP v Norhazwan Abd Wahab [2013] 3 CLJ 1221 ➢ PP v Zulkifli bin Desa [2022] MLJU 308 ➢ Ghasem Gharezadehsharbiani v PP [2014] 1 LNS 752 ➢ Rosli bin Yusof v. Public Prosecutor [2021] 7 CLJ 681; [2021] 4 MLJ 479 ➢ Esmaeili Ghadratollah Mahmod v PP [20178] MLJU 50 ➢ Abdullah Atan v. PP & Other Appeals [2020] 9 CLJ 151 ➢ Ali Hosseinzadeh Bashir v. Public Prosecutor [2015] 1 CLJ 918; [2015] MLJU 2069 ➢ Muhammad Kamil Abdullah & Satu Lagi lawan PP [2019] 1 LNS 74 ➢ Teng Howe Sing v. PP [2009] 3 CLJ 733 ➢ Mat v. Public Prosecutor [1963] 1 LNS 82; [1963] 1 MLJ 263