[Pendakwa Raya] v Amirul Asyraf Bin Abdul Razak (KA-45A-28-05/2019)

OKT dituduh melakukan dua kesalahan di bawah perenggan 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 [Akta 234] (“ADB 1952”) yang boleh dihukum di bawah subseksyen 39B(2) Akta yang sama.

Pertuduhan-pertuduhan terhadap OKT adalah seperti yang berikut: Pertuduhan Pertama: “Bahawa kamu pada 23/07/2018, jam lebih kurang 05.30 pagi, di sebuah rumah beralamat No. 52, Kampung Nyior Chabang Atas, Mukim Bohor, di dalam daerah Langkawi, di dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu Heroin seberat 110.6 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”. Pertuduhan Kedua: “Bahawa kamu pada 23/07/2018, jam lebih kurang 05.30 pagi, di sebuah rumah beralamat No. 52, Kampung Nyior Chabang Atas, Mukim Bohor, di dalam daerah Langkawi, di dalam Negeri Kedah Darul Aman, telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu Monoacetylmorphines seberat 42.3 gram. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”.

Pada akhir kes Pendakwaan, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie atas kedua-dua pertuduhan terhadap OKT dan telah memerintahkan OKT membela diri.

OKT telah memilih memberi keterangan secara bersumpah sebagai SD1 dan turut mengemukakan dua orang saksi pembelaan iaitu SD2 dan SD3 (kedua-dua mereka adalah Peguambela dan Peguamcara), serta turut memanggil semula SP6 (pegawai serbuan) sebagai SD4, dan SP5 (Pegawai Penyiasat) sebagai SD5. Pada akhir kes Pembelaan, Mahkamah ini telah mendapati bahawa OKT telah gagal menimbulkan sebarang keraguan munasabah dan juga telah gagal mematahkan anggapan pengedaran di bawah perenggan 37(da)(i) dan (iii) ADB 1952 atas kedua-dua pertuduhan terhadapnya.

Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan keseluruhan kes terhadap OKT melampaui keraguan yang munasabah dan telah mensabitkan OKT atas kedua-dua pertuduhan terhadapnya serta menjatuhkan hukuman hukuman penjara seumur hidup (30 tahun) bermula daripada tarikh ditangkap dan 12 sebatan, bagi setiap pertuduhan.

OKT tidak berpuas hati dengan keseluruhan keputusan Mahkamah ini dan mengemukakan rayuan ke Mahkamah Rayuan bagi kedua-dua pertuduhan yang telah disabitkan ke atasnya.

Pada 23.7.2018, lebih kurang pukul 4 pagi, Pengadu (SP6) telah menerima satu maklumat aktiviti pengedaran dadah di sebuah rumah beralamat No. 52, Kampung Nyior Chabang Atas, Mukim Bohor, Langkawi, Kedah (lokasi kejadian).

Setelah memberikan taklimat kepada anggota serbuan, SP6 bersama anggota serbuan telah pergi ke lokasi kejadian dan sampai di sana lebih kurang pukul 5 pagi. Sampai di kawasan lokasi kejadian, SP6 telah mengarahkan kenderaan yang membawa anggota serbuan untuk memberhentikan kenderaan di simpang masuk ke rumah tersebut. Jarak dari simpang masuk dengan rumah tersebut adalah lebih kurang 20 meter. Seterusnya SP6 dan anggota serbuan telah bergerak dengan berjalan kaki dan dari jarak lebih kurang 10 meter, SP6 dan anggota serbuan telah menjalankan pemerhatian ke atas rumah lokasi kejadian. SP6 dan anggota serbuan telah membuat pemerhatian selama lebih kurang 15 minit dan SP6 mendapati tiada sebarang pergerakan keluar masuk ke rumah lokasi kejadian. Keadaan luar rumah tersebut diterangi cahaya lampu manakala di bahagian dalam rumah pula kelihatan gelap. Hanya sebuah bilik sahaja yang kelihatan terang dengan cahaya lampu.

SP6 bersama seorang anggota serbuan telah pergi ke arah tingkap bilik tersebut dari luar rumah dan semasa di tingkap bilik tersebut, SP6 mendapati langsir tingkap tidak ditutup dan telah membuat pemantauan. Hasil pemerhatian pada bilik tersebut, SP6 dapat melihat satu sabjek lelaki (OKT) yang sedang memegang beg galas dan sabjek tersebut telah meletakkan beg galas di atas lantai di sebelah kiri di tepi katil dan bersebelahan beg galas itu, SP6 melihat ada satu unit sealer.

Selanjutnya, SP6 dan anggota serbuan telah pergi ke pintu hadapan rumah tetapi mendapati pintu hadapan rumah tersebut bergrill dan menyukarkan untuk mereka masuk ke dalam rumah tersebut. SP6 bersama anggota serbuan kemudiannya telah pergi ke pintu dapur rumah tersebut dan cuba membuka pintu dapur tetapi mendapati ianya berkunci dari dalam. SP6 dan anggota serbuan telah memecahkan pintu tersebut dengan menendang pintu dapur terbabit.

Setelah berjaya memecahkan pintu dapur SP6 dan anggota serbuan telah terus ke bilik yang terang dengan cahaya lampu tadi, yang merupakan bilik kedua sebelah kiri dari arah dapur. Apabila sampai di hadapan pintu bilik tersebut, SP6 telah cuba membuka pintu bilik tetapi berkunci dari dalam. SP6 telah mengetuk pintu bilik tersebut beberapa kali tetapi tiada sebarang respon dari OKT yang berada di dalam bilik tersebut.

Susulan itu, SP6 telah menendang pintu bilik tersebut dan apabila pintu bilik berjaya dibuka, SP6 telah memperkenalkan diri Polis. Ketika itu, secara tiba-tiba OKT yang berada di dalam bilik tersebut terus merempuh SP6 dan anggota serbuan untuk melarikan diri tetapi berjaya ditahan. SP6 dan anggota terpaksa bergelut dengan OKT untuk melaksanakan tangkapan kerana OKT bertindak agresif.

Selepas ditahan, SP6 telah mengarahkan anggotanya untuk menggari dan mengawal pergerakan OKT, sementara SP6 membuat pemeriksaan di dalam bilik tersebut. Hasil pemeriksaan, SP6 menemui barang-barang kes tersebut yang terletak di atas lantai sebelah kiri katil dalam bilik tersebut, iaitu: a) satu beg galas jenama ‘Paul London USA’ (eksibit P16); b) satu unit sealer (eksibit P17); c) dua unit penimbang (eksibit P18 dan P19); d) satu sudu (eksibit P21); e) satu gunting (eksibit P20); dan f) tiga paket plastik lutsinar berisi paket-paket plastik kosong (eksibit P22A-C).

SP6 kemudiannya telah membuat pemeriksaan ke atas beg galas tersebut (eksibit P16) dan mendapati ianya dalam keadaan zip terbuka dan di hadapan OKT, SP6 telah memeriksa kandungan beg galas (eksibit P16) tersebut dan mendapati di dalamnya mengandungi lapan paket plastik lutsinar berisi ketulan dan serbuk disyaki dadah jenis Heroin. Pemeriksaan lanjut ke atas rumah tersebut tidak menemui apa-apa barang salah yang lain. Selanjutnya, OKT dan kesemua barang kes yang dirampas telah dibawa balik ke Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik (BSJN), IPD Langkawi untuk tindakan lanjut. Sepanjang perjalanan ke IPD Langkawi, barang kes berada bersama SP6 dalam van yang sama dengan OKT.

Setibanya di pejabat BSJN, IPD Langkawi, SP6 telah memanggil pegawai penyiasat (SP5) untuk bersama-sama SP6 menimbang berat lapan paket plastik lutsinar yang dirampas dan untuk membuat tandaan. SP6 telah membuat tandaan ‘M’ berserta tarikh 23/07/18 dan tandatangan SP6 pada kesemua barang kes yang dirampas, termasuklah pada lapan paket plastik lutsinar berisi ketulan dan serbuk berisi bahan disyaki Heroin.

SP5 pula telah membuat tandaan-tandaan beliau seperti yang berikut ke atas semua barang kes yang telah dirampas oleh SP6: a) Lapan paket plastik lutsinar berisi ketulan dan serbuk disyaki dadah jenis Heroin – ditanda dengan tandaan S1 – S8 dan tandatangan SP5 (eksibit P5(1)-(8)); b) Satu beg galas jenama ‘Paul London USA’ – ditanda dengan tandaan SA1 dan tandatangan SP5 (eksibit P16); c) Satu unit sealer – ditanda dengan tandaan SA9 dan tandatangan SP5 (eksibit P17); d) Dua penimbang digital – ditanda dengan tandaan SA2 dan SA3 dan tandatangan SP5 (eksibit P18 dan P19); e) Satu sudu – ditanda dengan tandaan SA4 dan tandatangan SP5 (eksibit P21); f) Satu gunting – ditanda dengan tandaan SA8 dan tandatangan SP5 (eksibit P20); g) Tiga paket plastik lutsinar berisi paket-paket plastik lutsinar kosong – ditanda dengan tandaan SA5, SA6 dan SA7 berserta tandatangan SP5 (eksibit P22A-C).

SP6 juga kemudiannya telah membuat timbangan ke atas barang kes dadah yang dirampas dan jumlah keseluruhan dianggarkan seberat 3,280 gram. SP6 selanjutnya telah membuat laporan polis sepertimana Kuala teriang/001023/18 (eksibit P28).

SP6 kemudiannya telah menyerahkan OKT, kesemua barang kes yang dirampas, laporan polis (eksibit P28) dan Borang Senarai Geledah (eksibit P27) kepada SP5. SP6 kemudiannya telah menurunkan tandatangan beliau pada Borang Serah Terima Barang Kes (eksibit P29) bersama-sama SP5 sebagai bukti penyerahan.

SP5 mengesahkan menerima OKT, kesemua barang-barang kes yang dirampas dan dokumen-dokumen yang berkaitan daripada SP6. SP5 kemudiannya telah menyimpan kesemua barang kes yang diterima daripada SP6 di dalam laci berkunci kabinet besi yang berada di dalam biliknya. Hanya SP5 yang memegang kunci laci kabinet besi tersebut dan hanya SP5 sahaja yang mempunyai akses kepada bilik dan kabinet besi yang berada di dalam biliknya itu.

Pada 24.07.2018, lebih kurang pukul 11 pagi, SP5 telah pergi ke lokasi kejadian bersama SP6 dan jurufoto (SP2). Sampai di lokasi kejadian, SP5 telah mengarahkan SP2 untuk merakam 14 keping gambar lokasi kejadian (eksibit P8A-N). SP5 juga telah melakar rajah kasar tempat kejadian (eksibit P13).

Semasa di lokasi kejadian juga, SP5 telah menjalankan siasatan ke atas rumah tersebut dan mendapati rumah tersebut adalah jenis rumah batu sesebuah, yang mempunyai tiga bilik dan bilik yang diserbu adalah bilik kedua sebelah kiri dari dapur. Siasatan SP5 turut mendapati bahawa pintu bilik kedua tersebut mempunyai tombol pintu. SP5 juga telah turut merampas satu helai baju berwarna kelabu (eksibit P15) dan satu helai seluar jeans berjenama ‘Pull & Bear’ (eksibit P14) yang berada di dalam almari di bilik tersebut. SP5 kemudiannya telah membuat laporan rampasan barang kes pakaian tersebut sepertimana Kuala Teriang/001030/18 (eksibit P30).

Selanjutnya, lebih kurang pukul 10.15 malam, SP5 telah mengeluarkan barang-barang kes dari laci berkunci kabinet besi beliau dan telah mengarahkan jurufoto untuk merakam gambar barang kes sebanyak enam keping (eksibit P9A-F) dan membuat ‘dusting’ pada barang-barang kes tersebut. Namun begitu, tiada apa-apa cap jari yang berjaya ditimbulkan. Setelah selesai, SP5 telah menyimpan semula barang kes dadah ke dalam laci berkunci kabinet besi di dalam biliknya.

Pada 24.7.2018, lebih kurang pukul 10.25 malam, SP5 telah mengarahkan SP2 untuk merakam gambar suai padan OKT sebanyak empat keping gambar (eksibit P10A-D).

Pada 25.7.2018, lebih kurang pukul 7 pagi, SP5 telah mengeluarkan barang kes dadah (eksibit P5(1)-(8)) yang mengandungi serbuk dan ketulan bahan disyaki dadah Heroin dan memasukkan ke dalam sebuah kotak yang SP5 tandakan ‘SA’ (eksibit P4) dan seterusnya SP5 telah memeterai kotak tersebut dengan meterai PDRM 417 bagi tujuan penyerahan kepada ahli kimia untuk dianalisis.

Pada 25.7.2018, lebih kurang pukul 10.28 pagi, SP5 telah menyerahkan kotak bertanda ‘SA’ (eksibit P4) ke Jabatan Kimia Malaysia, Alor Setar untuk dianalisis, dan barang kes telah diterima oleh ahli kimia (SP1). SP5 telah turut menerima Resit Rasmi Jabatan Kimia Malaysia dengan nombor makmal 18-FR-K-03636 (eksibit P2) sebagai bukti penyerahan dan penerimaan.

Pada 9.4.2019, lebih kurang pukul 2.30 petang, SP5 telah menerima semula barang kes iaitu satu kotak bertanda ‘SA’ (eksibit P4) yang bermeterai Jabatan Kimia Malaysia dengan nombor makmal yang sama berserta Laporan Kimia (eksibit P3). Pada hari yang sama, lebih kurang pukul 9 malam, SP5 telah menyimpan kotak tersebut (eksibit P4) di dalam laci berkunci kabinet besi di pejabatnya.

Selanjutnya, pada 18/4/2019, lebih kurang pukul 10.30 pagi, SP5 telah mengeluarkan kotak tersebut (eksibit P4) dan telah menghantar kotak tersebut ke stor barang kes dan didaftarkan di bawah nombor daftar iaitu 169/19 (eksibit P25).

Keterangan SP1 (ahli kimia) mengesahkan bahawa pada 25.7.2018, lebih kurang pukul 10.28 pagi, beliau telah menerima satu kotak bertanda ‘SA’ (eksibit P4) yang bermeterai PDRM 417 daripada SP5. SP1 telah menyerahkan Resit Rasmi Jabatan Kimia Malaysia (eksibit P2) dengan nombor makmal 18-FR-K-03636 kepada SP5 sebagai bukti pendaftaran dan penyerahan barang-barang kes tersebut.

SP1 turut mengesahkan bahawa satu kotak bertanda ‘SA’ (eksibit P4) tersebut berisi lapan paket plastik bertanda ‘S1 – S8’ (eksibit P5(1)-(8)) yang kesemuanya mengandungi bahan ketulan dan serbuk berwarna putih. Setelah dianalisis, SP1 mendapati bahawa bahan ketulan dan serbuk berwarna putih tersebut adalah 110.6 gram Heroin dan 42.3 gram Monoacetylmorphines.

Semasa analisis, kesemua bahan ketulan dan serbuk putih daripada lapan plastik lutsinar bertanda S1 – S8 tersebut telah dihomogenkan. Selepas selesai analisis, kesemua bahan yang telah dihomogen tersebut telah dimasukkan ke dalam satu paket plastik berasingan (yang dibekalkan oleh SP1) dan ditandakan dengan tandaan ‘SA-H’ dan juga nombor makmal yang sama (eksibit P6). Kemudian, eksibit P6 dan juga lapan paket plastik asal (eksibit P5(1)-(8)) dimasukkan semula ke dalam kotak bertanda ‘SA’ (eksibit P4) dan dimeterai dengan label keselamatan Jabatan Kimia Malaysia.

Pada 9.4.2019, lebih kurang pukul 2.30 petang, SP1 telah menyerahkan semula kesemua eksibit-eksibit tersebut berserta Laporan Kimia (eksibit P3) kepada SP5. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH PADA AKHIR KES PENDAKWAAN

Mahkamah ini perlu membuat keputusan pada akhir kes pendakwaan, sama ada suatu kes prima facie telah berjaya dibuktikan terhadap OKT selaras dengan kehendak seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah [Akta 593] (“KTJ”).

Dalam kes Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan seperti berikut: “… A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase "prima facie case" is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary, 11th edn as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury it is only with such a positive evaluation can the court make a determination for the purpose of s. 180(2) and (3). Of course in a jury trial where the evaluation is hypothetical the question to be asked would be whether on the evidence as it stands the accused could (and not must) lawfully be convicted. That is so because a determination on facts is a matter for ultimate decision by the jury at the end of the trial. Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case.”. [penekanan ditambah]

Elemen-elemen pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pihak Pendakwaan bagi kedua-dua pertuduhan terhadap OKT adalah seperti yang berikut: a) bahawa dadah berbahaya jenis Heroin dan Monoacetylmorphines adalah dadah-dadah berbahaya sebagaimana disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB 1952; b) bahawa OKT mempunyai milikan iaitu jagaan dan kawalan serta pengetahuan ke atas dadah-dadah berbahaya tersebut; dan c) bahawa OKT telah mengedarkan dadah-dadah berbahaya tersebut. Elemen (a): bahawa dadah berbahaya jenis Heroin dan Monoacetylmorphines adalah dadah-dadah berbahaya sebagaimana disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB 1952

SP1 (ahli kimia) dalam keterangannya telah mengesahkan bahawa bahan ketulan dan serbuk berwarna putih dalam lapan paket plastik bertanda ‘S1 – S8’ (eksibit P5(1)-(8)) didapati mengandungi 110.6 gram Heroin dan 42.3 gram Monoacetylmorphines. Heroin dan Monoacetylmorphines adalah ditafsirkan dalam seksyen 2 ADB 1952 dan tersenarai dalam Jadual Pertama ADB 1952. Ini disokong oleh Laporan Kimia oleh SP1 yang telah ditandakan sebagai eksibit P3.

Pihak Pembelaan telah mengemukakan beberapa isu berkenaan pembuktian elemen ini iaitu: a) Blender yang digunakan bagi analisis dadah dalam kes ini bukan digunakan secara eksklusif dan turut digunakan oleh ahli kimia yang lain, serta isu berkenaan blade pada blender yang dihujahkan tidak tajam; b) Alat penimbang yang digunakan tidak dikalibrasi dan SP1 tidak membutirkan cara SP1 menghomogenkan bahan disyaki dadah berbahaya; c) Isu kegagalan mengambil 10% sampel perwakilan yang bercanggah dengan peruntukan subseksyen 37(j) ADB 1952; d) Kegagalan memanggil dua orang Penolong Pegawai Sains yang membantu analisis SP1; e) Pertuduhan melibatkan dadah berbahaya jenis Heroin dan Monacetylmorphines yang sepatutnya tidak dipecahkan kepada dua pertuduhan berasingan.

Mengenai isu blender dan blade yang dikatakan tidak tajam serta alat penimbang yang tidak dikalibrasi serta tiada pembutiran cara homogen, kesemua isu ditimbulkan oleh Pembelaan ini, pada pendapat Mahkamah ini melibatkan cara/proses kerja yang dijalankan oleh ahli kimia iaitu SP1.

Mengenai isu cara/proses kerja seseorang ahli kimia, adalah menjadi prinsip undang-undang bahawa seorang ahli kimia, tidak perlu memberikan cara/proses kerja di dalam makmal secara terperinci. Dalam kes Public Prosecutor v Seow Wei Hoong [2008] 5 MLJ 173, Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti yang berikut: “The principle of acceptance of the evidence of the chemist on its face value was also reaffirmed by His Lordship: On the sufficiency of the evidence of the chemist, we wish to reiterate that the court is entitled to accept the evidence of the chemist on its face value without the necessity for him to go into details of what he did in the laboratory step by step unless the evidence is so inherently incredible that no reasonable person can believe it to be true or the defence calls evidence in rebuttal by another expert (see Balachandran, Munusamy v Public Prosecutor [1987] 1 MLJ 492; Public Prosecutor v Lam San [1991] 3 MLJ 426; Khoo Hi Chiang v Public Prosecutor and another appeal [1994] 1 MLJ 265).”. [penekanan ditambah]

Dalam meneliti keterangan SP1 ini, Mahkamah mendapati bahawa melalui Pernyataan Bertulis SP1 (eksibit P1), beliau telah menjelaskan pemeriksaan dan analisis yang beliau jalankan ke atas barang kes dadah yang diterima, yang boleh dilihat bermula daripada perenggan 8 sehingga perenggan 14 eksibit P1 tersebut. Seterusnya, semasa soal balas dijalankan pula, SP1 telah menjelaskan antaranya, bahawa beliau sendiri yang telah homogen bahan dadah yang terlibat dengan menggunakan blender domestik dan ini dilakukan beliau dalam antara 5 hingga 10 minit. SP1 juga telah memasukkan bahan ‘internal standard’ bagi menentukan dadah-dadah telah dihomogenkan.

Bagi ujian GCMS, metodologi ujian adalah seperti dinyatakan di perenggan 10(2) eksibit P1. Juga SP1 sendiri yang telah menjalankan ujian GCMS tersebut dengan dibantu oleh Penolong Pegawai Sains, di mana SP1 sendiri yang telah mengambil sampel manakala Penolong Pegawai Sains hanya mengoperasi mesin berkaitan. Selanjutnya semasa disoal semula, SP1 juga tetap menegaskan bahawa ujian GCMS dijalankan oleh beliau di mana SP1 telah memberikan sampel kepada Penolong Pegawai Sains untuk menjalankan mesin GCMS, dan sepanjang operasi mesin dijalankan, ianya di bawah pengawasan dan pemantauan SP1. Semasa soalan semula juga, SP1 telah menegaskan bahawa walaupun beliau tidak menyemak pisau atau blade blender yang digunakan, tetapi SP1 telah memastikan serbuk menjadi homogen dengan mengisar bahan dalam tempoh 5 hinggan 10 minit, dan secara fizikal, SP1 telah memastikan bahawa bahan tersebut telah berada dalam keadaan sebati dan bercampur.

Berdasarkan keterangan-keterangan diberikan oleh SP1, Mahkamah ini berpendapat, walaupun berdasarkan undang-undang, tiada keperluan untuk memperjelaskan cara/proses kerja di dalam makmal, tetapi SP1 tidak pernah menyembunyikan sebarang maklumat berkenaan cara/proses kerja yang dijalankan semasa analisis dijalankan. Dalam hal ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa keterangan dikemukakan oleh SP1 adalah mencukupi dan diterima ‘at face value’ bagi membuktikan bahawa kesemua analisis yang telah dijalankan adalah menurut keperluan undang-undang dan panduan ditetapkan oleh Jabatan Kimia Malaysia. Di samping itu juga, pihak Pembelaan juga tidak mengemukakan sebarang keterangan saksi ahli kimia yang lain bagi tujuan mencabar dapatan SP1 ini. Sehubungan itu, pada pendapat Mahkamah ini, isu yang ditimbulkan oleh pihak Pembelaan ini adalah tidak bermerit.

Seterusnya, berkenaan isu kegagalan SP1 mengambil 10% sampel perwakilan bagi tujuan analisis dadah-dadah berbahaya yang terlibat yang bercanggah dengan peruntukan subseksyen 37(j) ADB 1952. Pihak Pembelaan menghujahkan bahawa kegagalan SP1 mematuhi kehendak peruntukan tersebut mengakibatkan hasil analisis SP1 tidak tepat dan SP1 telah gagal menganalisis keseluruhan bahan yang disyaki dadah yang dikemukakan kepadanya.

Mengenai isu pemakaian anggapan di bawah subseksyen 37(j) ADB 1952 ini, perlu Mahkamah ini tegaskan bahawa anggapan di bawah subseksyen 37(j) ADB 1952 ini merujuk kepada 10% daripada jumlah receptacles (bekas) dan bukannya merujuk kepada 10% daripada jumlah keseluruhan berat dadah berbahaya yang terlibat. Perkara ini telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Chu Tak Fai v. PP [2007] 1 MLJ 201: “The evidence of the chemist was not defective. The presumption in s 37(j) of the Act was inapplicable. The chemist had analysed all the 17 packages, ie 100% or the whole quantity of the whitish substances handed to him and thereby making it unnecessary for the chemist and the prosecution to rely on s 37(j) of the Act. The ten per centum stipulated in s 37(j) refers to the number of receptacles and not the total weight of the drug found or the total amount or weight of the samples taken for analysis. Section 37(j) only requires the taking of samples from ten per centum of the total number of the receptacles and not the drug. It was for the chemist to determine the sufficiency of the weight of the drug required for the analysis (see paras 17–19); Gunalan a/l Ramachandran & Ors v Public Prosecutor [2004] 4 MLJ 489 referred.”. [penekanan ditambah]

Mahkamah Persekutuan dalam kes tersebut juga telah menegaskan bahawa ahli kimia berhak menentukan jumlah berat dadah yang mencukupi bagi tujuan analisis dijalankan.

Merujuk semula kepada kes di hadapan Mahkamah ini, ahli kimia (SP1) dalam keterangannya telah menganalisis keseluruhan barang kes dengan cara menghomogenkan bahan tersebut, dan dalam hal itu, adalah pendapat Mahkamah ini bahawa tindakan tersebut terjumlah kepada penganalisisan keseluruhan bahan dadah berbahaya yang terlibat. Sehubungan itu, Mahkamah ini turut mendapati bahawa hujahan Pembelaan berkenaan isu ini juga adalah tidak bermerit.

Selanjutnya, Pembelaan turut menimbulkan isu kegagalan memanggil dua orang Penolong Pegawai Sains yang membantu SP1 menjalankan analisis yang didakwa oleh Pembelaan sebagai pihak yang sebenarnya telah menjalankan ujian-ujian ke atas dadah berbahaya yang dirampas, dan bukannya SP1. Pembelaan turut menghujahkan bahawa kegagalan memanggil kedua-dua Penolong Pegawai Sains terbabit, membolehkan inferens bertentangan (adverse inference) di bawah subseksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 [Akta 56] terpakai terhadap Pendakwaan.

Berkenaan isu ini, Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan keterangan SP1 terutamanya keterangan yang diberikan semasa proses soal balas oleh pihak Pembelaan. Mahkamah ini mendapati bahawa berdasarkan keterangan SP1, semasa analisis dijalankan, dibantu oleh pembantu makmal/Penolong Pegawai Sains. Namun begitu, berdasarkan keseluruhan keterangan fungsi pembantu makmal/Penolong Pegawai Sains ini adalah bagi tujuan penyediaan bahan kimia dan alat radas sahaja, dan juga bagi tujuan pengendalian mesin. Di samping itu juga, SP1 turut menjelaskan bahawa dalam pengendalian mesin, walaupun dikendalikan oleh Penolong Pegawai Sains, tetapi operasi mesin-mesin terlibat adalah di bawah pengawasan dan pemantauan SP1 sendiri. Malahan, menurut SP1 juga, dalam menjalankan analisis ujian GCMS, sampel diambil sendiri oleh SP1 dan kemudiannya baru diserahkan kepada Penolong Pegawai Sains untuk pengoperasian melalui mesin.

Berdasarkan keterangan SP1, Mahkamah ini berpendapat bahawa analisis ke atas dadah berbahaya yang terlibat telahpun dijalankan sendiri oleh SP1, dengan bantuan pembantu makmal/Penolong Pegawai Sains. Secara keseluruhan, Mahkamah mendapati bahawa fungsi pembantu makmal/Penolong Pegawai Sains adalah membantu SP1 menjalankan analisis dan segala tindakan mereka adalah di bawah pengawasan dan pemantauan SP1.

Sebagaimana yang telah diputuskan dalam kes Public Prosecutor v Hadi Bakhshi Kheimeisari Aliasghar and another appeal [2021] 3 MLJ 259, Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti yang berikut: “[28] However we are of the considered view, the facts of the above case is not similar to the facts of the present case. In the present case, the finding of the learned trial judge that PW4 had said clearly that the analysis was conducted by her and she was the only one conducting the analysis, should be accepted (p 59, Vol 2A, appeal record). The two lab assistants mentioned were merely operating the machine, essentially to calibrate the machine and to get the result of the analysis only. They were merely assisting to get the result ie the print out from the machine and pass that result to PW4. For that purpose, the two assistants were not involved in the analysis of the drugs in question. Thus, on this score, we are not in agreement with the counsel for the appellant with regard to this issue regarding the identity of the exhibits and also of the alleged break in chain of the exhibits.”.

Di samping itu juga, Mahkamah ini turut berpendapat bahawa kegagalan memanggil kedua-dua Penolong Pegawai Sains tersebut juga tidak membolehkan pemakaian anggapan di bawah subseksyen 114(g) Akta 56, memandangkan berdasarkan keterangan SP1, tidak wujud sekatan/penahanan keterangan (suppression of evidence) kerana SP1 sendiri telah memaklumkan bahawa beliau dibantu oleh pembantu makmal/Penolong Pegawai Sains malahan turut menamakan dua orang Penolong Pegawai Sains terbabit iaitu Mohd Aizat dan Haeirina.

Sebagaimana yang telah diputuskan dalam kes Munusamy v. Public Prosecutor [1987] 1 MLJ 492: “It is essential to appreciate the scope of section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important and material witness to the case.”. [penekanan ditambah]

Berkenaan isu pertuduhan-pertuduhan melibatkan dadah berbahaya jenis Heroin dan Monacetylmorphines yang sepatutnya tidak dipecahkan, pihak Pembelaan menghujahkan bahawa berdasarkan laporan kimia (eksibit P3), dadah-dadah berbahaya yang terlibat adalah campuran Heroin dan Monoacetylmorphines dan sepatutnya kedua-dua pertuduhan digabungkan sebagai satu pertuduhan sahaja kerana ianya adalah campuran Heroin dan Monoacetylmorphines yang telah dirampas dalam satu serbuan yang melibatkan masa dan tempat yang sama.

Pertuduhan-pertuduhan terhadap OKT adalah kedua-duanya di bawah perenggan 39B(1)(a) ADB 1952 yang boleh dihukum di bawah subseksyen 39B(2) Akta yang sama yang melibatkan pertuduhan pengedaran dadah berbahaya. Jika diteliti peruntukan tersebut, kesalahan yang diperuntukkan undang-undang adalah bagi kesalahan pengedaran dadah berbahaya. Dadah berbahaya pula ditafsirkan sebagai "any drug or substance which is for the time being comprised in the First Schedule". Seterusnya Jadual Pertama ADB 1952 pula menyenaraikan jenis-jenis dadah berbahaya yang termasuklah antaranya, Heroin dan Monoacetylmorphines.

Pada pendapat Mahkamah ini, kesalahan pengedaran dadah berbahaya yang mana jika melibatkan mana-mana dadah berbahaya sebagaimana disenaraikan dalam Jadual Pertama tersebut, maka setiap jenis dadah yang terlibat boleh dipertuduhkan dengan pertuduhan yang berbeza. Bagi setiap jenis dadah yang dimiliki atau diedarkan, ia melibatkan kesalahan yang berbeza dan pertuduhan yang berbeza boleh dikenakan bagi setiap jenis dadah berbahaya terlibat. Tambahan pula dalam kes di hadapan Mahkamah ini, ahli kimia (SP1) telahpun mengesahkan bahawa walaupun secara fizikal bahan kes dadah yang terlibat tidak boleh diasingkan, tetapi berat dadah bagi setiap jenis dadah boleh diasingkan. Oleh itu, penyediaan dua pertuduhan berbeza oleh pihak Pendakwaan, pada pendapat Mahkamah ini adalah tidak bertentangan dengan undang-undang.

Di samping itu, dalam kes Khow Ngee Sun v. PP [2014] 4 MLJ 131, di mana dalam kes tersebut Pendakwa Raya telah mengemukakan satu pertuduhan di bawah seksyen 39B ADB 1952 bagi dadah yang ditemui di dalam paket-paket dadah yang telah dihomogen oleh ahli kimia yang didapati mengandungi empat jenis dadah yang berbeza. Mahkamah Rayuan dalam keputusannya bersetuju bahawa 3 daripada 4 jenis dadah yang terlibat iaitu Methamphetamine, MDA dan MDMA yang beratnya tidak membolehkan pertuduhan di bawah sek 39B dikenakan, sepatutnya diasingkan kepada pertuduhan-pertuduhan yang berasingan. Daripada keputusan Mahkamah Rayuan ini, dapat disimpulkan bahawa setiap jenis dadah berbahaya yang boleh ditentukan beratnya, boleh dipertuduhkan dengan pertuduhan yang berasingan.

Selanjutnya di dalam kes Public Prosecutor v Chee Hong Ket & Anor [2022] MLJU 2998, Mahkamah Tinggi telah menerima empat pertuduhan yang melibatkan empat jenis dadah berbahaya yang berbeza yang ditemui di dalam satu paket plastik yang sama. Menggunapakai keputusan-keputusan di dalam kes-kes dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa hujahan Pembelaan mengenai isu ini juga adalah tidak bermerit.

Dengan itu, secara keseluruhan, Mahkamah ini mendapati bahawa berdasarkan keterangan SP1 dan laporan kimia (eksibit P3), pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen bahawa dadah berbahaya jenis Heroin dan Monoacetylmorphines adalah dadah-dadah berbahaya sebagaimana disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB 1952. Elemen (b): OKT mempunyai milikan iaitu jagaan dan kawalan serta pengetahuan terhadap dadah-dadah berbahaya tersebut

Bagi membuktikan elemen pemilikan ini, pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa OKT mempunyai jagaan atau kawalan, serta pengetahuan terhadap barang kes dadah yang dirampas.

Pemilikan sebagaimana diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Public Prosecutor v Denish a/l Madhavan [2009] 2 MLJ 194 adalah seperti berikut: “[16] Before proceeding to consider the reasons for the Court of Appeal's decision, we will say a few words about 'exclusive' possession. It is inappropriate to speak of possession of an article in criminal law as exclusive possession. One is either in possession or not in possession, although one could be in possession jointly with another or others. To say that the prosecution of a drug case fails because there has been no proof of exclusive possession is apt to convey the wrong impression that it is only in cases where possession is entirely with one person, — that is, 'exclusive' — that a conviction is possible. When the learned trial judge said 'The accused sought to negative the proof of exclusive possession…', we take it that he meant no more than that the respondent sought to show that he was not in possession of the drugs because he had no knowledge of their existence and that the drugs could have been placed in his bags by some other person or persons. [17] The idea of exclusivity features in the meaning of 'possession' in criminal law as one of the elements necessary to constitute possession. As Taylor J said in Leow Nghee Lim v Reg [1956] MLJ 28: “… It is often said that 'possession must be exclusive'. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possession of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property.” Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that 'possession must be exclusive' is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions [18] Thomson J in Chan Pean Leon v Public Prosecutor [1956] MLJ 237, said that 'possession' for the purposes of criminal law involves possession itself — which some authorities term 'custody' or 'control' — and knowledge of the nature of the thing possessed. As to possession itself he cited the following definition in Stephen's Digest (9th Ed), at p 304), in which the exclusive element mentioned by Taylor J appears: A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. [19] Once the elements needed to constitute possession are established, including the element of exclusive power to deal, then what is established is possession, not exclusive possession. So much for exclusive possession.”. [penekanan ditambah]

Dadah yang terlibat telah ditemui di dalam satu beg galas (eksibit P16) yang ditemui di atas lantai di sebelah katil di dalam bilik OKT. Berdasarkan keterangan SP6, sebelum serbuan, SP6 bersama seorang anggota serbuan telah pergi ke arah tingkap bilik OKT dari luar rumah dan semasa di tingkap bilik tersebut, SP6 dapati langsir tingkap tidak ditutup dan telah membuat pemantauan. Hasil pemantauan beliau, SP6 telah melihat OKT sedang memegang beg galas tersebut dan telah meletakkan beg galas di atas lantai di sebelah kiri di tepi katil dan bersebelahan beg galas itu juga, SP6 melihat ada satu unit sealer. Apabila serbuan dilakukan, beg galas tersebut ditemui di tepi katil sebagaimana pemerhatian oleh SP6 sebelum itu, dan turut ditemui sealer yang dilihat oleh SP6 sebelum serbuan.

Pembelaan secara umumnya mempertikaikan bahawa barang kes dadah yang dirampas yang ditemui di dalam beg galas (eksibit P16) sebenarnya telah ditinggalkan oleh penama Zulkifli Mujanyin dan bukannya milik OKT dan OKT tiada pengetahuan mengenainya.

Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan keterangan dikemukakan oleh pihak Pendakwaan berserta hujahan yang dikemukakan pada peringkat ini. Berdasarkan keterangan, fakta bahawa dadah dalam beg galas (eksibit P16) telah ditemui di dalam bilik OKT adalah tidak dinafikan. Namun begitu, apa yang dinafikan oleh OKT adalah pemilikan dan pengetahuan ke atas barang kes dadah tersebut. Di samping itu juga, Pembelaan menegaskan bahawa dadah yang ditemui adalah kepunyaan penama Zulkifli Mujanyin yang dicadangkan telah datang ke bilik OKT sehari sebelum OKT ditangkap.

Berdasarkan keterangan saksi-saksi Pendakwaan, adalah tidak dinafikan bahawa bilik di mana dadah ditemui adalah bilik OKT. Ini disahkan oleh keterangan SP3 (ibu OKT). Di samping itu juga, keterangan SP3 turut mengesahkan bahawa bilik tersebut boleh dikunci. SP3 turut memberi keterangan bahawa beliau juga ada masuk ke bilik OKT bagi tujuan mengambil baju kotor untuk dibasuh ataupun untuk mengambil duit syiling. SP3 dalam keterangannya juga mengesahkan yang beliau mengenali penama Zulkifli Mujanyin yang beliau kenali sejak kecil kerana penama tersebut dan OKT membesar bersama. SP3 turut menyatakan bahawa sehari sebelum kejadian tangkapan ke atas OKT, penama Zulkifli Mujanyin ada datang ke rumahnya dan tidur di bilik OKT. SP3 turut menegaskan bahawa di dalam bilik OKT, terdapat 2 buah katil yang mana satu katil adalah jenis katil divan, manakala satu lagi adalah katil besi, yang mana selepas daripada kejadian tangkapan OKT, SP3 telah mengemas bilik OKT dan mengeluarkan katil besi tersebut.

Berdasarkan keterangan SP6 pula, sebelum serbuan dijalankan, tiada orang lain dilihat berada di dalam bilik OKT, dan semasa serbuan juga, hanya OKT sahaja berada di dalam biliknya. Fakta ini tidak pernah dinafikan oleh pihak Pembelaan.

Di samping itu juga fakta bahawa pintu bilik tersebut berkunci semasa serbuan juga tidak dinafikan oleh pihak Pembelaan. Malahan, SP3 turut mengesahkan bahawa pintu bilik OKT boleh berkunci, pada asalnya menggunakan selak, selepas itu ditukar kepada pintu yang berkunci dan SP3 turut mengesahkan bahawa kunci pintu bilik tersebut hanya OKT sahaja yang pegang.

Berdasarkan keterangan-keterangan dinyatakan di atas, walaupun keseluruhan rumah lokasi kejadian adalah sebuah rumah yang diduduki bersama dengan penghuni yang lain tetapi bilik di mana dadah ditemui adalah bilik OKT yang mana berdasarkan keterangan SP3 (ibu OKT) sendiri, kunci kepada bilik tersebut hanya dipegang oleh OKT. Dalam hal keadaan dadah dan juga barang-barang kes lain ditemui di atas lantai dalam bilik tersebut dalam keadaan boleh dilihat dengan mudah oleh OKT, ditambah juga dengan fakta bahawa semasa pemerhatian, SP6 telah melihat hanya OKT berada di dalam bilik tersebut dan OKT dilihat meletakkan beg galas tersebut ke atas lantai yang mana kemudiannya semasa serbuan, ditemui dadah di dalam beg galas tersebut, pada pendapat Mahkamah ini, keseluruhan fakta-fakta tersebut menunjukkan bahawa OKT sememangnya mempunyai jagaan dan kawalan ke atas bilik tersebut dan juga mempunyai jagaan dan kawalan ke atas dadah yang dirampas.

Berkenaan fakta bahawa penama Zulkifli telah datang ke rumah tersebut sehari sebelum tarikh tangkapan sebagaimana dalam keterangan SP3, Mahkamah ini berpendapat bahawa keterangan SP3 perlu diteliti oleh Mahkamah dengan berhati-hati memandangkan hubungan SP3 dengan OKT. Namun begitu, Mahkamah ini turut berpendapat, jikapun benar penama Zulkifli ada ke rumah OKT dan ada di bilik OKT sebelum tangkapan dilakukan, fakta bahawa semasa tangkapan hanya OKT sahaja yang berada di dalam bilik tersebut adalah fakta yang tidak dinafikan oleh Pembelaan. Bilik tersebut adalah bilik OKT, OKT mempunyai kunci dan sememangnya semasa serbuan pintu bilik dikunci dari dalam, dan OKT seorang sahaja berada di dalam bilik semasa serbuan. Kesemua fakta-fakta tersebut, pada pendapat Mahkamah ini menunjukkan bahawa OKT mempunyai jagaan dan kawalan atas bilik tersebut.

Sebagaimana yang telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Public Prosecutor v Abdul Rahman bin Akif [2007] 5 MLJ 1 seperti berikut: “To put it otherwise, there is a physical element and a mental element which must both be present before possession is made out. The accused must not only be so situated that he can deal with the thing as if it belonged to him, for example have it in his pocket or have it lying in front of him on a table. It must also be shown that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so, in other words, that he had some animus possidendi. Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case. If a watch is in my pocket then in the absence of anything else the inference will be clear that I intend to deal with it as if it were my own and accordingly I am in possession of it. On the other hand, if it is lying on a table in a room in which I am but which is also frequently used by other people then the mere fact that I am in physical proximity to it does not give rise to the inference that I intend to deal with it as if it belonged to me. There must be some evidence that I am doing or having done something with it that shows such an intention. Or it must be clear that the circumstances in which it is found show such an intention.” [penekanan ditambah]

Berkenaan katil besi yang pada asalnya dikatakan berada di dalam bilik OKT sebagaimana keterangan SP3, sekali lagi Mahkamah berpendapat bahawa fakta ini juga perlu diteliti dan diseimbangkan dengan keterangan SP6 yang menafikan wujud katil besi dalam bilik tersebut. Mahkamah ini berpendapat bahawa berdasarkan keterangan SP3, katil besi tersebut telah dikeluarkan oleh beliau semasa SP3 bilik tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah telah meneliti keterangan SP3 dan juga SP6 dan berpendapat bahawa keterangan SP6 adalah lebih kredibel. Ini kerana SP3 merupakan seorang wanita yang berumur 56 tahun dan berdasarkan gambar eksibit P8I, menunjukkan katil tersebut berada di hadapan bilik OKT. Adalah agak mustahil untuk SP3 mengalihkan katil besi tersebut sendiri, dari bawah tingkap di bilik tersebut sehinggalah ke luar bilik. Pada pendapat Mahkamah ini juga, adalah lebih mudah untuk SP3 membersihkan bilik tersebut dengan hanya mengeluarkan barang-barang yang dikatakan berselerak dan meninggalkan katil besi di dalam bilik tersebut, sekiranya benar katil besi tersebut berada di situ. Adalah dapatan Mahkamah ini bahawa keadaan bilik OKT adalah sebagaimana yang digambarkan oleh SP6, di mana hanya terdapat 1 katil divan sahaja di dalam bilik tersebut.

Pihak Pembelaan turut menghujahkan bahawa beg galas yang mengandungi barang kes dadah tersebut juga berkemungkinan adalah milik penama Zulkifli Mujanyin dan diletakkan di bawah katil besi dalam bilik OKT. Pembelaan menegaskan bahawa telefon bimbit OKT boleh membuktikan kewujudan penama Zulkifli tersebut dan keterangan SP6 yang beliau tidak merampas telefon bimbit tersebut di samping kegagalan SP5 menyiasat tentang penama tersebut merupakan suatu keterangan yang tidak benar.

Mahkamah ini telah meneliti keterangan-keterangan yang telah dikemukakan oleh saksi Pendakwaan terutamanya SP6 mengenai isu berkaitan telefon bimbit OKT. SP6 dalam keterangannya tidak pernah menafikan bahawa semasa serbuan OKT memang memiliki sebuah telefon bimbit. Malahan, SP6 turut mengakui bahawa SP6 membuat pemerhatian ke atas bilik OKT kerana mendengar bunyi telefon bimbit dari dalam bilik tersebut. Namun begitu, SP6 turut menegaskan bahawa beliau tidak merampas telefon bimbit tersebut kerana tiada sebarang ‘clue’ berkaitan kes ini. SP6 juga tidak pernah menafikan bahawa tiada penama Zulkifli Mujanyin dalam tugasnya sebagai pegawai narkotik. Namun begitu SP6 menyatakan yang beliau tidak ingat dan perlu menyemak nama sebenar penama yang dimaksudkan oleh Pembelaan. Manakala SP5 pula dalam keterangannya menyatakan bahawa dalam siasatannya bagi kes ini, penama Zulkifli Mujanyin tidak pernah ditimbulkan mahupun dimaklumkan kepadanya oleh SP6.

Mahkamah ini telah meneliti hujahan pihak Pembelaan mengenai isu ini. Berdasarkan keterangan saksi-saksi Pendakwaan pada peringkat ini, kemungkinan penama Zulkifli Mujanyin tersebut wujud adalah tidak dinafikan. Namun begitu, fakta yang jelas adalah semasa kejadian serbuan dijalankan, penama tersebut tidak ditangkap di dalam bilik OKT, hanya OKT sahaja yang berada di dalam bilik tersebut. Fakta yang juga tidak dinafikan adalah OKT berada di dalam biliknya yang ketika itu sedang berkunci. Jikapun benar sebelum serbuan penama Zulkifli telah berada di bilik OKT dan kemudiannya meninggalkan beg galas berisi barang kes dadah tersebut di dalam bilik OKT, tetapi fakta semasa tangkapan menunjukkan hanya OKT seorang berada dalam bilik tersebut, bilik tersebut dalam keadaan berkunci dan perlu dipecah masuk oleh SP6 dan anggota serbuan, barang kes ditemui di atas lantai dalam keadaan zip terbuka, pemantauan sebelum serbuan oleh SP6 yang melihat OKT seorang diri dalam bilik tersebut yang telah meletakkan beg galas di atas lantai serta turut kelihatan satu sealer, dan juga tindakan OKT yang terkejut dan panik apabila SP6 memperkenalkan diri polis dan cuba merempuh anggota serbuan, secara keseluruhannya menunjukkan bahawa OKT mempunyai jagaan atau kawalan ke atas bilik tersebut.

Reaksi OKT yang kelihatan terkejut dan dan panik, serta cuba merempuh anggota serbuan dan bersifat agresif apabila SP6 memperkenalkan diri polis dan memasuki bilik tersebut juga relevan sebagai keterangan kelakuan (conduct) yang membuktikan pengetahuan OKT terhadap barang kes dadah yang dirampas. Reaksi OKT terkejut dan dan panik tersebut dilihat setelah SP6 memperkenalkan diri polis. Pembelaan menghujahkan bahawa reaksi dan tindakan OKT tersebut adalah kerana mendapati orang tidak dikenali memasuki rumahnya. Di samping itu kejadian serbuan adalah pada awal pagi di mana berdasarkan keterangan SP3, rumah tersebut pernah dimasuki pencuri sebanyak dua kali, oleh itu reaksi OKT sebenarnya adalah konsisten dengan keadaan takut akibat rumah pernah dimasuki pencuri sebelum ini. Hujahan sama juga berkenaan fakta bahawa OKT mengunci pintu biliknya dan tidak membuka pintu apabila diketuk oleh SP6 beberapa kali.

Mahkamah telah meneliti fakta-fakta dihujahankan di atas. Mahkamah ini bersetuju bahawa jika dilihat fakta-fakta tentang kelakuan tersebut secara berasingan (in isolation), inferens sebagaimana dihujahkan oleh Pembelaan adalah berkemungkinan. Namun begitu, Mahkamah perlu melihat keseluruhan fakta sebelum dan semasa serbuan dilakukan. Berdasarkan keterangan-keterangan yang dikemukakan, Mahkamah ini berpendapat bahawa fakta SP6 telah mengetuk pintu bilik OKT beberapa kali tetapi tidak dijawab sehingga mengakibatkan SP6 memecah pintu bilik tersebut adalah tidak konsisten dengan alasan yang OKT takut rumah dimasuki pencuri. Ini kerana sekiranya seseorang berniat untuk mencuri, perkara utama yang akan dilakukan adalah bertindak dalam keadaan senyap. Adalah tidak munasabah untuk seseorang yang berniat mencuri akan mengetuk pintu bilik beberapa kali lebih-lebih lagi mengetuk pintu bilik yang ketika itu berada dalam keadaan diterangi lampu. Ditambah dengan fakta tentang reaksi OKT semasa serbuan dijalankan iaitu dalam keadaan terkejut dan panik serta cuba merempuh anggota polis dan bertindak agresif, tindakan atau kelakuan ini memberikan inferens bahawa OKT sebenarnya mempunyai pengetahuan bahawa terdapat barang salah (dadah) di dalam beg galas (eksibit P16) tersebut.

Keterangan berbentuk kelakuan (conduct) ini adalah relevan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950 [Akta 56], sebagaimana yang telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Samundee Devan a/l Muthu Kerishnan v Public Prosecutor [2010] 2 MLJ 607: “We are also of the view that the contemporaneous conduct of the appellant in attempting to run away when PW7 identified himself as 'police' is relevant and admissible pursuant to s 8 of the Evidence Act 1950 under the circumstances of the instant appeal. Such conduct is of course not to be taken in isolation but together with all the other circumstances of the case. That would be the correct approach to circumstantial evidence (see Chan Chwen Kong v Public Prosecutor [1962] MLJ 307).”. [penekanan ditambah]

Selain itu juga, Mahkamah ini telah mendengar, menilai serta meneliti keseluruhan keterangan yang dikemukakan oleh kesemua saksi-saksi pendakwaan terutamanya keterangan SP6 yang merupakan pegawai serbuan, dan juga SP5 yang merupakan pegawai penyiasat. Mahkamah berpuas hati bahawa kesemua mereka adalah saksi-saksi yang kredibel dan keterangan yang diberikan adalah keterangan yang 'not inherently improbable'. SP6 semasa memberikan keterangan telah memberikan naratif kejadian yang konsisten dan memberikan penjelasan yang jelas dalam sebarang isu yang ditimbulkan oleh pihak Pembelaan. Keterangan SP6 yang menyatakan bahawa beliau telah membuat pemerhatian pada tingkap bilik tersebut dan melihat OKT meletakkan sebuah beg galas di atas lantai, seterusnya telah melakukan serbuan dengan memecah pintu bilik OKT selepas beberapa kali mengetuk pintu tersebut tetapi tiada respons, adalah juga selaras dengan keterangan saksi Pendakwaan yang lain bahawa pintu bilik tersebut memang boleh dikunci dari dalam. SP6 juga bukanlah seorang saksi yang berkepentingan. Sebagaimana diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Yusri bin Pialmi v Public Prosecutor [2011] 4 MLJ 533: “[6] With respect to the learned counsel for the appellant we do not agree with him. We are of the view even without the calling or offering as witnesses from amongst the other members of the police raiding party, the prosecution's case is complete with the evidence of SP2. The learned trial judge and the majority of the Court of Appeal had found SP2 to be a witness of truth. SP2 was not an interested witness, but a police officer performing his duties. He had related what he actually saw and did on that day. SP2's evidence is credible and ought to be believed (see the cases of Public Prosecutor v Mohamed Ali [1962] MLJ 257 and Public Prosecutor v Teh Cheng Poh [1980] 1 MLJ 251).”. [penekanan ditambah]

Sebagaimana yang telah diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Gunalan Ramachandran & Ors v. Public Prosecutor [2006] 2 MLJ 197, Mahkamah ini mendapati bahawa Pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pemilikan dadah tersebut (iaitu jagaan dan kawalan serta pengetahuan) melalui keterangan langsung. Sehubungan itu, pihak Pendakwaan telahpun berjaya membuktikan bahawa OKT mempunyai pemilikan sebenar (actual possession) ke atas barang kes dadah yang ditemui di dalam biliknya. Elemen (c): bahawa OKT telah mengedarkan dadah berbahaya tersebut

Bagi elemen pengedaran, memandangkan Mahkamah ini telah membuat keputusan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pemilikan sebenar OKT terhadap dadah berbahaya tersebut melalui keterangan secara langsung, maka anggapan di bawah perenggan 37(da)(i) dan (iii) ADB 1952 berdasarkan berat dadah Heroin dan Monoacetylmorphines yang masing-masing melebihi berat minimum 15 gram iaitu anggapan pengedaran dadah berbahaya juga telah berjaya dibangkitkan. Sehubungan itu, elemen pengedaran ini telahpun berjaya dibuktikan melalui pemakaian anggapan pengedaran dadah berbahaya di bawah perenggan 37(da)(i) dan (iii) ADB

1952.

Di samping itu juga, penemuan dua alat penimbang (eksibit P18 dan P19), sudu (eksibit P21), gunting (eksibit P20), sealer (eksibit P17) dan juga plastik-plastik kosong (P22A-C) di atas lantai bilik tersebut turut membawa inferens bahawa dadah-dadah yang dirampas adalah bertujuan untuk diedarkan.

Setelah Mahkamah ini membuat penelitian dan penilaian maksimum terhadap keseluruhan keterangan pihak Pendakwaan, pada akhir kes Pendakwaan, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan ketiga-tiga intipati pertuduhan terhadap OKT bagi kedua-dua pertuduhan yang dipertuduhkan terhadapnya.

Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes Pendakwaan pada tahap prima facie dan telah memanggil OKT untuk membela diri atas kedua-dua pertuduhan tersebut.

Pada peringkat Pembelaan, OKT telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah sebagai SD1. Pembelaan turut mengemukakan dua orang saksi Pembelaan iaitu SD2 dan SD3 yang merupakan dua orang Peguambela yang telah mengendalikan kes melibatkan penama Zulkifli Mujanyin.

Keterangan OKT secara umumnya menyatakan bahawa semasa serbuan, OKT sedang tidur di atas katil divan di dalam biliknya. OKT terdengar bunyi pintu dapur dipecahkan dan OKT terjaga dan seterusnya pintu biliknya pula dipecahkan dan sekumpulan lelaki telah memasuki biliknya dan menolak OKT ke atas katil dan telah menahan OKT. Seterusnya anggota polis telah membuat pemeriksaan terhadap seluruh bilik OKT dan telah menemui beg galas (eksibit P16) yang mengandungi barang kes dadah dari bawah katil besi yang terletak berdekatan tingkap dalam bilik tersebut. Pembelaan menegaskan bahawa beg galas yang mengandungi dadah tersebut telah dibawa dan diletakkan di bawah katil besi dalam bilik tersebut oleh penama Zulkifli Mujanyin yang telah datang ke bilik OKT pada hari sebelumnya. Selanjutnya, semasa penama Zulkifli keluar pada lebih kurang jam 11.30 malam sebelum tangkapan berlaku, penama Zulkifli telah keluar tanpa membawa beg galas tersebut. Secara ringkasnya, OKT menafikan mempunyai jagaan dan kawalan mahupun pengetahuan ke atas dadah berbahaya yang dirampas dalam kes ini.

Seksyen 182A KTJ memperuntukkan bahawa Mahkamah hendaklah mempertimbangkan keseluruhan keterangan dikemukakan (keterangan peringkat pendakwaan dan peringkat pembelaan) dan hendaklah memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes pendakwaan melampaui keraguan yang munasabah.

Mahkamah Persekutuan dalam kes Md Zainudin bin Raujan v Public Prosecutor [2013] 3 MLJ 773 telah memutuskan: “At the conclusion of the trial, s 182A of the Criminal Procedure Code imposes a duty on the trial court to consider all the evidence adduced before it and to decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The defence of the accused must be considered in the totality of the evidence adduced by the prosecution, as well as in the light of the well established principles enunciated in Mat v Public Prosecutor [1963] 1 MLJ 263 with regard to the approach to be taken in evaluating the evidence of the defence. In Mohamed Yatin Bin Abu Bakar v Public Prosecutor [1950] MLJ 57 Spenser-Wilkinson J, at p 59, opined: In an ordinary case, where no special burden of proof or explanation is by law cast upon the accused, his position is more favourable than it is in those cases where the law presumes something against him. The principle laid down in the recent English cases, particularly Mancini v Director of Public Prosecutions appears to me to be that, where no special onus is cast by law upon the accused, then, if his story has the effect of raising a reasonable doubt as to the truth of the prosecution case, he is entitled to an acquittal; and this is the 'ordinary rule' which is referred to in the passage above quoted from Rex v Garth. In this country, at the close of the case for the prosecution the Court will not call upon the accused for his defence unless the evidence of the prosecution witnesses is, in the first instance, believed. If, when called upon for his defence the accused gives evidence, then the question is, not which story is to be believed, but whether, even if the Court is not inclined to accept all that the accused has said, his evidence does not raise a reasonable doubt as to the truth of the prosecution evidence or as to the accused's guilt.”. [penekanan ditambah]

Berkenaan anggapan pengedaran, beban pembuktian di pihak pembelaan adalah untuk mengemukakan keterangan yang mampu menyangkal anggapan tersebut pada tahap imbangan kebarangkalian, yang merupakan beban yang lebih berat berbanding beban menimbulkan keraguan yang munasabah. (rujuk kes Miller v. Minister of Pensions [1947] 2 AER 372, PP v. Yuvaraj [1969] 2 MLJ 89, Public Prosecutor v Abdul Rahman bin Akif [2007] 5 MLJ 1).

Secara keseluruhan, Mahkamah ini telah meneliti keterangan OKT dan saksi-saksi Pembelaan, serta telah turut menilai keterangan-keterangan saksi-saksi Pendakwaan. Mahkamah ini tidak menafikan bahawa pada peringkat Pendakwaan, cadangan kewujudan penama Zulkifli Mujanyin telah dikemukakan sejak peringkat Pendakwaan lagi. Malahan, pada peringkat Pembelaan, saksi-saksi pembelaan iaitu SD2 dan SD3 telah mengesahkan kewujudan penama ini. Dalam hal ini, mahkamah ini tidak menafikan bahawa penama Zulkifli Mujanyin memang benar-benar wujud. Keterangan Pembelaan mengenai usaha Zulkifli Mujanyin membantu mendapatkan bantuan khidmat guaman untuk OKT juga adalah tidak dinafikan.

Di samping itu juga, Mahkamah ini turut mendapati bahawa walaupun keterangan berkenaan penama Zulkifli Mujanyin ini telah dikemukakan sejak peringkat Pendakwaan lagi, tetapi tiada keterangan yang menyokong versi Pembelaan bahawa dadah tersebut telah diletakkan oleh penama Zulkifli tersebut di bawah katil besi dalam bilik sebagaimana didakwa oleh OKT. Fakta bahawa semasa ditangkap hanya OKT sahaja yang berada dlm bilik tersebut adalah tidak dinafikan. Fakta bahawa OKT adalah penghuni bilik tersebut juga adalah tidak dinafikan.

Setelah mempertimbangkankan keterangan-keterangan dikemukakan dan hujahan kedua-dua belah pihak, Mahkamah ini berpendapat bahawa walaupun penama Zulkifli Mujanyin wujud, tetapi dia telah ditangkap melibatkan kes yang lain iaitu pada tarikh yang lain lebih kurang tiga bulan selepas OKT ditangkap. Di samping itu, berdasarkan eksibit D40, D40A – D40E, penama Zulkifli telah dituduh di Mahkamah Tinggi Alor Setar bagi dua kes di bawah no kes KA-45-21-08/2019 dan KA- 45A-59-08/2019 yang mana penama Zulkifli tersebut telah dijatuhi hukuman penjara dua tahun bermula daripada tarikh ditangkap dan tiga sebatan, serta 10 tahun penjara bermula daripada tarikh ditangkap dan 10 sebatan. Eksibit D40 juga turut menyatakan bahawa setekat rekod Mahkamah, penama Zulkifli Mujanyin menjalani hukuman di Penjara Pokok Sena, Kedah.

Walaupun Pembelaan telah memanggil SD2 dan SD3 memberikan keterangan, mereka hanya mengesahkan bahawa penama Zulkifli telah dituduh di Mahkamah bagi pertuduhan melibatkan kes pemilikan dan pengedaran dadah berbahaya dan telahpun dijatuhi hukuman. Namun begitu, kesalahan terhadap penama Zulkifli merupakan kesalahan yang berbeza yang dilakukan pada 30/10/2018. Pada pendapat Mahkamah ini, berdasarkan eksibit D40 sebagaimana rekod Mahkamah, penama Zulkifli Mujanyin telah ditahan di penjara Pokok Sena, Kedah. Sekiranya pihak Pembelaan berhasrat untuk menegaskan bahawa dadah yang dirampas dalam kes ini adalah sebenarnya milik penama Zulkifli dan ditinggalkan oleh penama tersebut di dalam bilik OKT, tiada alasan mengapa penama Zulkifli Mujanyin tidak boleh dibawa ke Mahkamah untuk memberikan keterangan. Tiada sebarang usaha oleh Pembelaan untuk membuat pengesahan dengan pihak Penjara Pokok Sena tentang status penama tersebut sama ada masih ditahan di penjara ataupun tidak. Walaupun kegagalan mengemukakan penama tersebut tidak blh mengakibatkan anggapan bertentangan (adverse inference) terhadap OKT, namun begitu kegagalan mengemukakan saksi tersebut pada pendapat Mahkamah ini adalah kegagalan mengemukakan keterangan sokongan terhadap versi Pembelaan. Mahkamah ingin menegaskan bahawa Mahkamah ini tidak menafikan yang penama itu wujud tetapi keterangan dikemukakan Pembelaan tidak menyokong bahawa penama Zulkifli yang telah meninggalkan barang kes dadah di dalam bilik OKT sebelum tangkapan dilakukan.

Mahkamah ini juga berpendapat bahawa versi OKT yang tidak disokong oleh sebarang keterangan sokongan seperti rakaman percakapan beramaran OKT sendiri juga menunjukkan bahawa versi Pembelaan sebenarnya adalah tidak benar. Sebagaimana di putuskan dalam kes Tan Kim Ho & Anor v. PP [2009] 3 CLJ 236: “In our adversarial system of justice, the duty of each party is to show that his case is the truth. This is done by him adducing his own witnesses to support his contention. When it is the plaintiff or prosecutor who is adducing the evidence, his witnesses are subject to cross examination by the defence or the accused person. When a prosecution witness makes a statement of fact which is disagreed to by the defence it becomes the defence's duty to, in whatever way, put to the plaintiff or prosecution witness that what the witness has said is not true. In addition, he could also use the plaintiff's or prosecution's witnesses to adduce evidence to support his defence and to indicate what his defence is. This he is required to do to enable the plaintiff or prosecution to bring out evidence to disprove what the defence intends to adduce. If the defence does not in any way indicate by cross examination of those facts, those statements made by the plaintiff's or prosecution's witnesses must be accepted as true. Even if the plaintiff's or prosecution's witness does not say anything relating to the defence case, it is still the duty of the defence to bring out his case during plaintiff's or prosecution's case. In fact this duty to disclose his defence during the prosecution's case is more relevant in criminal cases than in civil. This is particularly so when the plaintiff or prosecution's witness is relevant to the fact in issue. In criminal cases, the prosecution does not know what the defence is going to be, except in alibi, until the defence adduces its evidence.” [penekanan ditambah]

Secara keseluruhan, Mahkamah ini mendapati bahawa pembelaan yang dikemukakan oleh OKT adalah bersifat penafian dan rekaan (afterthought) semata-mata dan dengan itu telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap elemen pemilikan dan pengetahuan OKT terhadap dadah yang dirampas dan juga telah gagal mematahkan anggapan pengedaran dadah berbahaya di bawah perenggan 37(da)(i) dan (iii) ADB 1952 yang telah dibangkitkan atas imbangan kebarangkalian bagi kedua-dua pertuduhan.

Sehubungan itu, Mahkamah dengan ini memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan kedua-dua pertuduhan terhadap OKT pada tahap melampaui keraguan yang munasabah, dan Mahkamah dengan itu mensabitkan OKT bagi dua kesalahan di bawah perenggan 39B(1)(a) ADB 1952 yang boleh dihukum di bawah subseksyen 39B(2) Akta yang sama, sebagaimana dalam pertuduhan-pertuduhan dikemukakan.

Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 [Akta 846] yang mula berkuat kuasa pada 4.7.2023 telah memberikan Mahkamah ini budi bicara yang sepenuhnya dalam menjatuhkan hukuman terhadap OKT, iaitu sama ada menjatuhkan hukuman mati, ataupun hukuman penjara seumur hidup dan sebatan tidak kurang daripada 12 sebatan.

Dalam kes Md Masud Rana v Public Prosecutor [2024] MLJU 154, Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut: “[35] For offences under section 302 of the Penal Code, Act 846 has given the discretionary power to this Court to determine the punishment that should be given to the accused, which is either the death penalty or a prison sentence of not less than 30 years which can be extended up to 40 years and whipping not less than 12 lashes. [36] In this situation, we are of the opinion that we can still consider the applicable legal principles in deciding whether the death penalty should be imposed or otherwise. The introduction of Act 846 does not in any way prevent us from referring to the basis of the existing sentencing principle. [37] We also refer to the Official Statement of the Dewan Rakyat (Fifteenth Parliament, Second Term First Meeting) on 03.04.2023, which stated that Parliament’s intention to amend the existing law by introducing Act 846 to abolish the death penalty is an initial step in transforming the justice system crime in Malaysia. In addition, the basic principle behind every sentencing in Malaysia is the rehabilitation of prisoners so that they can return to society and become individuals who serve the family, community and country after completing their sentence. The Court also needs to take this into account.” [penekanan ditambah]

Walaupun autoriti kes Md Masud Rana (supra) di atas merujuk kepada kesalahan di bawah seksyen 302 KK, namun begitu Akta 846 turut memperuntukkan budibicara yang sama kepada Mahkamah bagi kesalahan pengedaran dadah di bawah seksyen 39B ADB 1952.

Setelah mendengar hujahan mitigasi OKT dan hujahan pemberatan hukuman oleh Pendakwaan, dan setelah mempertimbangkan keseluruhan fakta kes ini yang melibatkan jumlah berat dadah yang tidak terlalu banyak, fakta bahawa OKT merupakan seorang pesalah kali pertama (rujuk kes Tukiran Bin Taib v Public Prosecutor [1955] 1 MLJ 24 dan Abdul Karim v Regina [1954] 1 MLJ 86), juga fakta bahawa semasa tangkapan OKT hanya berumur 23 tahun, Mahkamah ini berpendapat bahawa kes ini bukanlah suatu kes yang mewajarkan suatu hukuman mati dijatuhkan. Adalah menjadi tanggungjawab Mahkamah untuk mempertimbangkan tujuan penggubalan Akta 846 ini dalam mempertimbangkan hukuman yang bersesuaian terhadap OKT.

Sehubungan itu, Mahkamah dengan ini menjatuhkan hukuman penjara seumur hidup (30 tahun) bermula daripada tarikh ditangkap dan 12 sebatan bagi setiap pertuduhan ke atas OKT. Hukuman pemenjaraan adalah diperintahkan untuk berjalan secara serentak. Mahkamah ini berharap dengan hukuman pemenjaraan yang dikenakan kepada OKT ini akan dapat memberikan pengajaran kepada OKT dan juga masyarakat keseluruhannya supaya tidak terlibat dengan jenayah dadah. Bertarikh 9 Disember 2025. Evawani (Evawani Farisyta binti Mohammad) Hakim Mahkamah Tinggi Jenayah (2) Alor Setar, Kedah Timbalan Pendakwa Raya: Mohamad Rizal bin Fadzil Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kedah Peguam bagi pihak OKT: Akberdin bin Abdul Kader Meor Hafiz bin Salehan Tetuan Akberdin & Co.