[Pendakwa Raya] v Muhammad Haikal Bin Hamdan (BA-45A-65-04/2022)

Bagi membuktikan pertuduhan tersebut terhadap Tertuduh, pihak Pendakwaan telah memanggil 7 orang saksi seperti nama tertera dalam ekshibit P8: • SP 1: Jurustor • SP 2: Tuan rumah • SP 3: Ejen rumah • SP 4: Jurufoto • SP 5: Ahli Kimia • SP 6: Pegawai Serbuan • SP 7: Pegawai Penyiasat Fakta Kes [3] Pada 2.11.2021 jam lebih kurang 1.30 tengah hari SP6 (Pegawai Tangkapan) telah mengetuai sepasukan Polis dari Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik di IPD Subang Jaya bersama pasukan serbuan telah membuat pemerhatian di kawasan Lobi Blok B, Suria Residence, Jalan Bazar U8/100, Bukit Jelutong, Seksyen U8, 40150 Shah Alam, Selangor, atas maklumat berkaitan kegiatan pengedaran dadah.

SP6 dan pasukan serbuan setelah membuat pemerhatian selama kira-kira sepuluh minit di kawasan tersebut, telah melihat (1) lelaki Melayu 3 keluar dari pintu lobi sambil membawa (1) kotak berwarna coklat (P9). SP6 dan pasukan serbuan telah menghampiri dan menahan lelaki melayu tersebut sambil memperkenalkan diri sebagai Pegawai Kanan Polis. SP6 telah membacakan kata-kata amaran dibawah seksyen 37B(1)(b) kepada lelaki melayu tersebut (Tertuduh).

Tertuduh telah menyerahkan kepada SP6 (1) kotak berwarna coklat yang bertulis Mr Amir 011-10135903 (P9). Hasil pemeriksaan lanjut didalam kotak tersebut mengandungi (1) bungkusan sampul plastik J & T (P10) didalamnya mengandungi (1) paket plastik lutsinar berisi (1) ketulan mampat dedaun kering disyaki dadah jenis ganja (anggaran berat (AB):

490.5 gram) (P20A). [6] Hasil pemeriksaan badan terhadap Tertuduh, SP6 telah merampas

kad akses dan (2) kunci yang digantung dileher Tertuduh. Dengan dipandu arah oleh Tertuduh, telah membawa SP6 dan pasukan serbuan ke alamat B-10-16 Suria Residence, Jalan Bazar U8/100, Bukit Jelutong Shah Alam. Sampai disana Tertuduh telah membuka pintu utama dengan menggunakan kunci yang dirampas. [7] Setelah pintu dibuka, SP6 dan pasukan telah menahan (2) lelaki melayu yang sedang duduk di ruang tamu rumah. SP6 memperkenalkan diri sebagai Pegawai Kanan Polis dan telah menjalankan pemeriksaan terhadap meja yang berada di ruang tamu rumah dan telah menjumpai

tin aluminium bertutup warna ungu/putih bertulis Redondo LUXURY WAFERS. Hasil pemeriksaan di dalam tin aluminium mengandungi:

(9) Paket plastik lutsinar berisi ceraian dedaun kering disyaki dadah jenis ganja (AB: 51.10gram)

(1) paket plastik lutsinar berisi disyaki dadah jenis ketamin (AB:1.26gram) [8] Hasil pemeriksaan lanjut diatas meja tersebut juga telah menjumpai

kad pengenalan atas nama Muhamad Syafiq Afandi bin Ikmal Hisham (KPT: 921221-14-6553) dan Muhammad Isfahan Bin Izham (KPT: 950523-06-5209), kesemua suspek ditangkap dan kesemua barang kes dirampas untuk tindakan lanjut. [9] SP6 pada 2.11.2021 telah menyerahkan kesemua 3 tangkapan iaitu Muhamad Haikal bin Hamdan (No. K/P: 930515-01-5895), Muhamad Syafiq Afandi bin Ikmal Hisham (No. K/P: 921221-14-6553) dan Muhammad Isfahan bin Izham (No. K/P: 950523-06-5209) dan semua barang kes seperti dalam Borang akuan Serah/ Terima Barang Kes (ekshibit P32) kepada Pegawai Penyiasat (SP7) untuk siasatan lanjut. [10] SP7 pada 2.11.2021 jam lebih kurang 11.20 malam bertempat di pejabat Narkotik IPD Shah Alam telah menerima 3 tangkapan daripada SP6 bersama dengan beberapa dokumen dan barang-barang kes. SP7 telah membuat pengesahan identiti kesemua 3 tangkapan dan membuat penandaan terhadap barang-barang kes dan menyemak barang dadah tersebut dan menyimpan semua barang kes yang diterima ke dalam kabinet besi yang berada di dalam bilik beliau dan dikuncikan. [11] Pada 3.11.2021 jam lebih kurang 1.20 tengahari SP7 telah mengarahkan SP4 jurufoto untuk merakam sebanyak (10) keping gambar barang kes yang dirampas di kawasan Lobi Blok B, Suria Residence, Jalan Bazar U8/100, Bukit Jelutong, Seksyen U8, 40150 Shah Alam, Selangor dan (8) keping gambar barang kes yang dirampas di rumah beralamat No B-10-16 Suria Residence, Jalan Bazar U8/100 Bukit Jelutong, Seksyen U8, 40150 Shah Alam, Selangor. [12] SP4 juga mengambil gambar tempat kejadian bermula dari pintu masuk ke Suria Residence ,di kawasan lobi Blok B sehingga ke ruangan lobi lift sebanyak (6) keping gambar dan naik ke rumah beralamat No B- 10-16, Suria Residence Jalan Bazar U8/100 Bukit Jelutong, Seksyen U8, 40150 Shah Alam, Selangor di luar dan dalam rumah sebanyak (10) keping gambar dengan menggunakan kamera digital berjenama Canon EOS 600D. Sepanjang proses perakaman gambar, barang kes berada dalam pemerhatian dan kawalan SP7. [13] SP7 kemudiannya telah memasukkan barang kes dadah bersabit Bkt Jelutong /007591/21 (P29) iaitu (1) paket plastik lutsinar berisi satu ketulan mampat dedaun kering disyaki dadah jenis ganja (AB: 490.5 gram) bertanda “A2” ke dalam (1) sampul surat dan menandakan “SA1” (P20). [14] Kemudian SP7 telah memasukkan barang kes dadah iaitu (9) paket plastik lutsinar berisi ceraian dedaun kering disyaki dadah jenis ganja (AB:

51.10gram) masing-masing bertanda “B1” hingga “B9” (P19(1)-(9)) ke dalam sampul surat dengan tandaan “SA2” (P19) dan SP7 telah memasukkan barang kes dadah iaitu (1) paket plastik lutsinar berisi bahan disyaki dadah jenis ketamin (AB:1.26 gram) bertanda “B10” kedalam sampul surat tandaan “SA3” (P18). SP7 mengsealkan sampul-sampul tersebut dengan meterai PDRM 963 dan menyediakan borang POL 31 (P26). [15] Pada 8.11.2021 jam lebih kurang 10.10 pagi SP7 telah mengeluarkan barang kes dadah yang bertanda SA1, SA2 dan SA3 dan menyerahkan kepada Sjn 140118 Mazua binti Tajudin iaitu penolong pegawai penyiasat pada masa itu untuk menghantar barang kes bersabit report Bkt Jelutong /007591/21 (P29) ke Jabatan Kimia Malaysia. [16] SP5 Ahli Kimia telah menerima dari Sjn 140118 Mazua binti Tajudin dan memeriksa sampul-sampul surat dan mendapati didalam sampul:- a) “SA1” satu paket plastik bertanda “A2” (ekshibit P20 (A) ) yang mengandungi satu ketulan mampat bahan tumbuhan. Setelah dianalisis, SP5 dapati berat bersih bahan tumbuhan tersebut ialah

476.7 gram dan bahan tumbuhan tersebut adalah “cannabis”(rujukan kepada ekshibit P28). b) “SA2” sembilan paket plastik bertanda B1 hingga B9 (ekshibit P19 (1-9)) yang mengandungi leraian bahan tumbuhan. Setelah dianalisis SP5 dapati jumlah berat bersih bahan tumbuhan tersebut ialah 36.8 gram dan bahan tumbuhan tersebut adalah cannabis. c) “SA3” satu paket bertanda “B10” (ekshibit P18) yang mengandungi bahan berwarna putih. Setelah dianalisis SP5 mendapati berat bersih bahan tersebut ialah 0.62 gram yang mengandungi 0.51 gram ketamine. [17] SP5 telah mencapai keputusan yang konklusif bahawa kesemua bahan tumbuhan tersebut adalah cannabis seperti yang ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 dan ketamine disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. [18] SP5 telah menyediakan satu laporan kimia bertarikh 30.11.2021 bernombor makmal 21-FR-B-21113 (exhibit P28) dan pada 13.1.2022 pada 9.20 pagi SP5 telah menyerahkan semula ekshibit-ekshibit bersama laporan kepada Insp. Siti Aminah binti Ahmad. [19] Dalam kes ini Mahkamah perlu jelaskan bahawa terdapat 3 kes yang melibatkan Tertuduh iaitu kes yang sedang dibicarakan BA-45A-65- 04/2022 iaitu dibawah seksyen 39B(1)(a) ADB. Kes yang dua lagi adalah kes BA-45-63-12/2022 dibawah seksyen 6 ADB (P4) dan kes BA-45-64- 12-2022 dibawah seksyen 12(2) ADB (P6) yang mana Tertuduh telah dituduh bersama-sama dengan Muhamad Syafiq Afandi bin Ikmal Hisham dan Muhammad Isfahan bin Izham. Yang mana bagi kedua-dua kes tersebut (rujuk P4 dan P6), Tertuduh telah mengaku bersalah pada 12/12/2023 dihukum 3 tahun penjara dari tarikh tangkap dan 3 sebatan bagi setiap pertuduhan dan kedua-duanya berjalan serentak. Manakala Muhamad Syafiq Afandi dan Muhamad Isfahan Bin Izham dilepaskan dan dibebaskan pada 27/2/2024. Dalam kes ini (ekshibit P2), Tertuduh seorang sahaja dituduh dibawah seksyen 39B(1)(a) ADB. Hujahan pihak Pendakwaan [20] Pihak Pendakwaan berhujah bahawa terdapat 4 elemen yang perlu dibuktikan bagi menyokong pertuduhan mengedar dadah di bawah seksyen 39B:

bahawa dadah itu adalah dadah berbahaya seperti yang diperuntukkan dalam ADB;

bahawa dadah tersebut berada dalam milikan Tertuduh;

bahawa Tertuduh mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang dirampas; dan

Tertuduh telah melakukan perbuatan untuk memperedarkan dadah tersebut. [21] Untuk Elemen (a), isu ini telahpun dibuktikan melalui keterangan Ahli Kimia (SP5) di mana beliau telah mengesahkan dadah tersebut adalah cannabis, i.e. sejenis dadah berbahaya di bawah ADB. Ahli kimia tersebut juga mengesahkan bahawa dadah itu adalah seberat 476.7gram. [22] Berkenaan Elemen (b) dan (c) pula, pihak Pendakwaan berhujah bahawa undang-undang memerlukan bukti bahawa Tertuduh mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas. Milikan dalam konteks jenayah tidak hanya merujuk kepada kawalan fizikal terhadap barang, tetapi juga melibatkan elemen niat atau animus possidendi yang boleh disimpulkan daripada keadaan sekeliling. Dalam kes Chan Pean Leon v PP [1956] 22 MLJ 237, seseorang itu hanya dianggap memiliki sesuatu barang sekiranya dia bukan sahaja berkuasa ke atasnya secara fizikal tetapi juga mempunyai niat untuk mengawalnya seolah-olah miliknya sendiri. Prinsip ini turut disokong dalam kes Leow Nghee Lim v R [1956] 22 MLJ 28 di mana pengetahuan mengenai kewujudan barang tersebut menjadi prasyarat kepada kawalan yang sah. [23] Mahkamah Persekutuan dalam PP v Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337 dan Tan Ah Tee & Anor v PP [1980] 1MLJ 49 juga menegaskan bahawa sebaik sahaja pihak Pendakwaan membuktikan kawalan fizikal terhadap sesuatu objek bersama dengan keadaan sekeliling yang menyokong inferens milikan, beban pembuktian beralih kepada tertuduh untuk memberi penjelasan. Dalam kes ini, pihak Pendakwaan berhujah bahawa Tertuduh mempunyai kawalan terhadap dadah berdasarkan beberapa fakta: • SP6 dan pasukan telah bertindak atas maklumat khusus berkaitan dadah dan bukan secara rambang malah SP6 telah maklumkan bahawa maklumat tersebut telah secara spesifik menyebut seorang yang akan membawa barang salah ke lokasi kejadian. SP6 menyerbu ke arah Tertuduh dan dadah ditemui bersama Tertuduh; • Tiada sesiapa bersama Tertuduh ketika itu; dan • Keterangan SP2 dan SP3 iaitu pemilik rumah dan agen rumah menyatakan bahawa Tertuduh adalah penyewa rumah tersebut. (Rujukan kepada S&P (P22) dan Perjanjian Penyewaan (P23)). [24] Bagi membuktikan pengetahuan pula, pihak Pendakwaan bergantung kepada seksyen 8 Akta Keterangan 1950 yang membenarkan tingkah laku terdahulu Tertuduh untuk digunakan sebagai keterangan. Kes seperti Prakash Chand v State AIR (1979) SC 400 menyokong prinsip bahawa tindakan Tertuduh yang menunjukkan lokasi barang salah, walaupun tanpa kenyataan lisan yang jelas, boleh dianggap sebagai keterangan tingkah laku yang menunjukkan pengetahuan. Oleh itu, walaupun kenyataan yang dibuat oleh Tertuduh mungkin tidak boleh diterima di bawah seksyen 27 AK1950, ia tetap relevan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan sebagai keterangan mengenai niat dan pengetahuan. [25] Seterusnya, dalam mempertimbangkan inferens terhadap pengetahuan, Mahkamah Rayuan dalam kes Teh Hock Leong v PP [2008] 4 CLJ 764 dan Ong Ah Chuan v PP [1981] 1 MLJ 64 , Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut:- “ It is true that mens rea possession is an element of the offence of trafficking . But it is an element like the mental element in other crimes which cannot be established by direct evidence save in a case where an accused expressly admits the commission of the offence. It has, like the mens rea in other offence, to be established by circumstantial evidence. In other words it is an ingredient that is to be inferred from the totality of the circumstances of a particular individual case….” [26] Pendakwaan menyatakan bahawa niat tidak semestinya dibuktikan secara langsung tetapi boleh disimpulkan melalui keadaan keseluruhan. Kaedah penyeludupan dadah yang rumit boleh menjadi petunjuk kepada cubaan menyembunyikan dadah tersebut, sekali gus menyokong inferens bahawa Tertuduh mengetahui kandungannya. [27] Dalam kes ini, dadah dibungkus dalam bungkusan J&T Express dan tanpa barang lain di dalamnya. Tiada alasan munasabah dikemukakan bagi menunjukkan Tertuduh tidak mengetahui apa yang dibawanya. [28] Akhir sekali, kes-kes seperti PP v Zolzaya Natsagroj [2015] 6 CLJ 579 dan Yeong Choong Hin v PP [2016] 1 LNS 311 menegaskan bahawa milikan tidak memerlukan kawalan eksklusif sepenuhnya, tetapi cukup sekadar menunjukkan kuasa untuk mengawal dan pengetahuan terhadap kandungan objek tersebut. Dalam kedua-dua kes tersebut, Mahkamah menekankan bahawa milikan dan pengetahuan boleh disimpulkan berdasarkan rekod penyewaan, penemuan barangan peribadi dan keterangan kelakuan sewaktu penemuan dadah. [29] Dalam kes ini, bukti menunjukkan bahawa Tertuduh ialah penyewa premis, membawa dadah tersebut seorang diri, dan ditangkap bersama dadah. Keseluruhan fakta dan keadaan menzahirkan inferens yang jelas bahawa Tertuduh mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas. [30] Akhir sekali, bagi Elemen (d), pihak Pendakwaan berhujah bahawa terdapat keterangan langsung yang menunjukkan Tertuduh telah melakukan perbuatan pengedaran seperti yang termaktub dalam seksyen 2 ADB. Dan dengan kuantiti dadah yang begitu besar sejumlah 476.7gram, adalah tidak munasabah untuk tujuan kegunaan sendiri. Dalam kes Mohamad Yazri Minhat v Public Prosecutor [2003] 2 CLJ 65, Mahkamah Rayuan juga ada mengatakan: “… As a matter of common sense the larger the quantity of drugs involved the stronger the inference that they were not intended for the personal consumption of the person carrying them, and the more convincing the evidence needed to rebut it." [31] Berkenaan isu sampingan, iaitu rantaian barang kes, pihak Pendakwaan mengatakan ia tidak terputus dari masa tangkapan sehinggalah dikemukakan ke Mahkamah ini. Sepanjang kes Pendakwaan, saksi-saksi Pendakwaan (SP1, SP5, SP6 dan SP7) telahpun memberikan keterangan yang credible mengenai barang kes. Tiada isu yang berbangkit mengenai identiti dan pengecaman barang kes. [32] Maka, berdasarkan keterangan serta hujahan di atas, pihak Pendakwaan memohon supaya Tertuduh dipanggil membela diri seperti dalam pertuduhan P2. Pihak Pendakwaan bergantung pada anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da)(xvi) ADB. Pembelaan Tertuduh [33] Peguam menyatakan fakta yang tidak dipertikaikan oleh pihak Pendakwaan adalah seperti berikut:- a) Tertuduh telah ditangkap sewaktu berada di lobi kondominium tempat tinggalnya dan sebuah kotak berwarna coklat telah dirampas daripada tangan Tertuduh. b) Diatas kotak berwarna coklat tersebut tertulis nama “Mr Amir” dengan nombor telefon 011-10135903 (Rujuk ekshibit P25(1) dan

dan juga ekshibit P9) c) Nama dan nombor telefon ini merujuk kepada butiran penama Amir yang disenaraikan dalam senarai saksi Pendakwaan dalam ekshibit P8. d) Tertuduh telah membuat satu laporan polis dari awal lagi untuk menyatakan bahawa beliau telah diminta oleh Isfahan (yang ketika itu berada didalam unit kondominium tempat tinggal Tertuduh) untuk membawa kotak berwarna coklat tersebut ke lobi untuk diserahkan kepada seorang yang bernama Amir ( ekshibit D35A) e) Tertuduh tiada sebarang perhubungan dengan Amir dan tiada apa-apa maklumat tentang Amir dijumpai dalam telefon bimbit yang dirampas dari Tertuduh. Telefon bimbit Isfahan pula tidak dirampas dan tidak disiasat. f) Amir dan Isfahan tidak dipanggil sebagai saksi Pendakwaan. [34] Dadah dalam kes ini telah dibungkus dalam plastik lutsinar yang berseal, diletakkan dalam beg plastik berseal kurier J&T Express dan diletakkan dalam kotak berwarna coklat seperti exhibit P25 (1 hingga 9). [35] Menurut Tertuduh, kotak berwarna coklat itu sebenarnya diserahkan kepadanya oleh individu bernama Isfahan (yang juga berada dalam kondominium pada waktu kejadian) untuk diberikan kepada Amir. Maka, intipati pembelaan Tertuduh ialah bahawa dia tidak ada pengetahuan khusus terhadap kandungan kotak yang diserahkan kepadanya dan ia berkemungkinan bahawa Tertuduh hanyalah seorang perantara tanpa sedar (innocent carrier). [36] Bagi menyokong pembelaan ini, Peguambela mengemukakan 3 isu:

watak-watak material yang tidak dipanggil sebagai saksi, khususnya Amir dan Isfahan;

kegagalan pihak Pendakwaan membuktikan milikan dadah dengan niat atau mens rea yang diperlukan; dan

kegagalan membuktikan elemen pengedaran seperti yang diperlukan di bawah ADB. [37] Mengenai Isu (a), Peguambela menegaskan bahawa pihak Pendakwaan telah gagal memenuhi kewajipan undang-undang untuk memanggil saksi-saksi material iaitu Amir dan Isfahan, sehingga menyebabkan kes prima facie tidak terbukti. Merujuk prinsip dalam Aedy Osman v PP [2010] MLJU 2221, Mahkamah Persekutuan menekankan adalah kewajipan pihak Pendakwaan membawa keterangan bagi mengakas versi Pembelaan yang dibangkitkan semasa pemeriksaan balas. Kes-kes seperti PP v Iskandar Mohamad Yusof [2006] 6 CLJ 379 dan Yee Wen Chin v PP [2008] 6 CLJ 773 turut mengesahkan prinsip ini terutamanya apabila wujud bukti kredibel bahawa individu lain yang terlibat dan merupakan the real culprit. [38] Dalam kes ini, Amir merupakan saksi material kerana nama dan nombor telefonnya tertera pada kotak berwarna coklat (ekshibit P9) yang mengandungi dadah dirampas daripada Tertuduh. Keterangan menunjukkan bahawa Amir ditangkap sehari sebelum Tertuduh atas kesalahan memiliki cannabis dalam kotak yang serupa (rujuk ekshibit D33) dan pengakuan salah Amir di bawah seksyen 39A(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 ( D34 A) membuktikan kerelevanannya. [39] Namun, pihak Pendakwaan dalam kes ini masih enggan memanggilnya walaupun beliau tersenarai sebagai saksi (rujuk ekshibit P8) dan berada dalam tahanan. Kegagalan ini menimbulkan tanda tanya terhadap kes yang dibicarakan, terutamanya apabila Pegawai Penyiasat sendiri mengakui keterangan Amir diperlukan untuk "mengelakkan cerita tergantung". [40] Dalam kes ini, wujud keterangan yang menunjukkan bahawa Amir telah ditangkap satu hari sebelum Tertuduh ditangkap, dan dadah ganja yang berada dalam kotak berwarna coklat telah dirampas daripada Amir. [41] Keterangan SP6 semasa Pemeriksaan Balas adalah seperti di bawah:- S: …Adakah benar satu hari sebelum tangkapan OKT dalam kes ini, ada satu lagi tangkapan seorang bernama Amir Asyraf Bin Mohamed Razali? J: Ya, betul. … S: Tangkapan ini berlaku pada 01.11.2021, iaitu satu hari sebelum tangkapan dalam kes ini, betul? J: Ya, betul. S: Tangkapan Amir Asyraf ini telah merampas dadah jenis ganja, betul? J: Ya, betul. S: Betul, ya. Dan juga dijumpa dalam satu kotak, betul? J: Ya, betul. … S: Dan kalau kita lihat laporan polis ini, Inspektor, dadah telah dijumpa dalam satu kotak warna coklat, betul? J: Okay. Betul. S: Dan ini adalah deskripsi yang Inspektor sendiri gunakan dalam kes ini, kotak warna coklat, betul? J: Ya, betul. … S: So, D33, tangkapan Sub-Inspektor Azmi, kotak warna coklat, dan di laporan Inspektor sendiri P29A pun merujuk kepada kotak warna coklat, betul? J: Ya, betul. S: …Tetapi nampaknya dia ada kena-mengena dengan kes ini lah, ikut laporan dan senarai saksi lah? J: Mungkin. S: Okay. So, benda yang dirampas oleh Inspektor, kotak coklat, Amir pun kotak coklat, betul? J: Betul. S: Kandungan kotak coklat yang dirampas oleh Sub-Inspektor Azmi dan oleh Inspektor sendiri, dua-dua ganja, betul? J: Ya, betul. [42] Jika dilihat nama dan nombor telefon Amir ada tertera pada kotak berwarna coklat (ekshibit P9) yang dirampas dari Tertuduh dalam kes ini dan SP7 juga telah mengambil keterangan beliau. Rujukan semasa pemeriksaan balas SP7 oleh Peguambela seperti dibawah:- S: Kenapa Inspektor pergi mengambil keterangan Amir Asyraf? J: Saya ambil keterangan disebabkan ada nama dia pada kotak dan nombor telefon. Saya hendak mengesahkan adakah itu nombor telefon dia… S: Okay. Jadi maksudnya, sekarang Inspektor sudah tahu bahawa nombor telefon Amir Asyraf ini adalah betul lah, dia mengesahkan. J: Dia yang mengesahkan. Pemeriksaan Utama SP7 S: Inspektor lihat kotak ini. Sebagai Pegawai Penyiasat, di kotak tersebut ada tandaan, ya. Ada nama Amir dan nombor telefon di situ, bukan? Inspektor ada siasat siapa Amir ini? J: Saya ada buat siasatan ke atas Mr. Amir tertera pada kotak ini. S: Inspektor ada siasat. Jadi Amir ini, ada wujud orang ini? J: Wujud. … S: Dan boleh Inspektor beritahu Mahkamah siapa Amir ini? J: Mr. Amir ini adalah tangkapan di Subang Jaya. Saya ada ambil keterangan dia di IPD Subang Jaya dan dia mengesahkan nombor telefon yang tertera ini adalah nombor telefon dia lah… [43] SP7 telah mengesahkan fakta semasa pemeriksaan balas bahawa watak Amir yang namanya tertulis di atas kotak Ekshibit P9 adalah orang yang sama dengan orang yang ditangkap dalam Daerah Subang Jaya dan orang yang percakapanya dirakam oleh SP7 sendiri. S: Sila lihat laporan ini. Adakah benar Amir ditangkap satu hari sebelum OKT, ditangkap oleh SI Azmi. Sub-Inspektor Azmi? J: Saya sahkan Amir Asyraf ini lah yang saya ambil keterangan. [44] Maka Peguambela berhujah bahawa daripada keterangan diatas adalah jelas bahawa watak Amir adalah seorang yang wujud dan merupakan saksi material dalam kes ini, lebih-lebih lagi nama Amir memang tersenarai sebagai saksi Pendakwaan (ekshibit P8). [45] Prinsip Radhi Direction sebagaimana diputuskan dalam Ghasem Hozouri Hassan v PP [2019] 6 MLJ 231 dan Yee Wen Chin juga terpakai, iaitu prinsip yang menghendaki Mahkamah mempertimbangkan sama ada terdapat individu lain yang sebenarnya bertanggungjawab atas jenayah tersebut. [46] Dalam kes ini, Amir bukanlah watak rekaan semata-mata, malah dia telah ditangkap, dituduh dan dijatuhkan hukuman atas kesalahan berkaitan cannabis (rujuk ekshibit D34A dab D34B). Laporan tangkapan dan kertas pertuduhan terhadap Amir turut dikemukakan sebagai ekshibit, menunjukkan bahawa barang yang dirampas daripada Amir dibungkus dengan cara yang serupa dengan barang yang dirampas daripada Tertuduh dalam kes ini. [47] Pihak Pembelaan juga menyatakan bahawa Isfahan merupakan saksi material. Sama seperti Amir, Isfahan juga adalah saksi material kerana beliau disebut dalam laporan polis Tertuduh sebagai individu yang mengarahkan penghantaran kotak dadah. Keterangan Pegawai Penyiasat mengesahkan kepentingan Isfahan untuk mengesahkan atau menafikan naratif Tertuduh. Kepentingan Isfahan boleh dilihat semasa Pemeriksaan Balas SP7 seperti berikut:- Pemeriksaan Balas SP7 S: So, dalam kes ini, OKT telah memberitahu dalam laporan polis beliau, ini cerita dia lah, dia kata Isfahan yang suruh dia hantar kotak kepada Amir Asyraf. Itu cerita dia. Soalan saya, Isfahan ini, Inspektor boleh sahkan, masa tangkapan OKT, dia dan Syafiq berada dalam unit di sebelah atas? J: Ya, berada dalam unit tersebut lah, unit rumah. S: Apa yang Isfahan beritahu kepada OKT, hanya Isfahan yang boleh bagitahu Mahkamah lah sebab kita tidak ada di situ. Betul? J: Betul. S: Apa-apa permintaan yang dibuat oleh Isfahan kepada OKT pun, Isfahan yang boleh bagitahu, betul? Kalau ada apa-apa yang Isfahan minta daripada OKT, hanya Isfahan yang akan tahu lah apa yang dia minta. J: Betul. S: Dan sama ada Isfahan dan Amir Asyraf kenal di antara satu sama lain, hanya mereka yang boleh sahkan lah, mereka kenal di antara satu sama lain atau tidak, betul? Soalan saya, sama ada... Beliau kata Isfahan ini kenal Amir, ini OKT kata, tetapi sama ada perkara ini betul atau tidak, Isfahan dan Amir Asyraf boleh sahkan lah kalau mereka dipanggil untuk memberi keterangan di Mahkamah, betul? J: Betul. S: Dan adakah telefon-telefon lain daripada Isfahan dan Muhamad Syafiq ini dirampas? J: Tidak. S: Tidak. So maksudnya, fakta sama ada Isfahan kenal dengan Amir Asyraf, sama ada dia ada simpan nombor dalam telefon dia, sama ada dia hantar mesej kepada Amir Asyraf, kita tidak tahu lah masa ini. Setakat ini tidak tahu lah. J: Maksudnya? S: Sebab telefon Isfahan tidak dirampas untuk disiasat. Betul? J: Okay, betul. [48] Dalam kes ini Pegawai Penyiasat sendiri mengesahkan bahawa keterangan Isfahan dan Amir penting untuk kes ini. Keterangan yang diberikan oleh SP7 semasa pemeriksaan balas adalah seperti di bawah:- S: Jadi dalam kes ini, berdasarkan laporan polis oleh OKT, Isfahan adalah saksi penting lah untuk sama ada mengesahkan atau menafikan cerita OKT, betul? J: Betul. … S: Jadi saya cadangkan Inspektor, tanpa kedua-dua saksi ini cerita ini macam tergantung. Ada dua aspek cerita ini kita tidak tahu lah sebab ini dua orang sahaja yang boleh bagitahu Mahkamah, betul? J: Betul. [49] Keterangan di atas tidak dicabar oleh pihak Pendakwaan. Perkara ini bermakna bahawa fakta bahawa Amir dan Isfahan merupakan saksi Pendakwaan yang penting tidak disangkal oleh pihak Pendakwaan. [50] Peguam juga berhujah bahawa pihak Pendakwaan juga telah gagal menyiasat telefon Isfahan atau memanggilnya memberi keterangan, sedangkan beliau berada dalam lingkungan pengetahuan mereka. Perlunya disiasat untuk menyemak samada terdapatnya perhubungan diantara Amir dan Isfahan. Kegagalan ini mewujudkan lagi jurang bukti, sekaligus mengukuhkan hujahan tiada kes prima facie. Berikut adalah keterangan SP7 semasa Pemeriksaan Balas:- S: Dalam keadaan sedemikian, adakah Inspektor memohon untuk telefon beliau daripada IO kes beliau? J: Saya tiada membuat sebarang rampasan telefon dengan Amir Asyraf. S: Okay. So, sama ada Amir Asyraf berhubung dengan Isfahan ini kita tidak tahu lah sebab kita tidak periksa telefon dia. Betul? J: Betul. S: Dan sama ada Isfahan telah berhubung dengan Amir Asyraf pun kita tidak tahu, betul? Sebab telefon Isfahan kita tidak periksa. J: Betul. S: Jadi dalam kes ini, berdasarkan laporan polis oleh OKT, Isfahan adalah saksi penting lah untuk sama ada mengesahkan atau menafikan cerita OKT, betul? J: Betul. [51] Keterangan di atas menunjukkan bahawa terdapat jurang yang besar akibat ketidaksiasatan dan kegagalan memanggil Isfahan sebagai saksi Pendakwaan. Manfaat keraguan yang wujud akibat kedua-dua kegagalan yang disebut di sini mestilah diberi kepada Tertuduh. [52] Berdasarkan autoriti undang-undang dan fakta kes ini, kegagalan pihak Pendakwaan memanggil Amir dan Isfahan (dua saksi yang penting untuk Pendakwaan) menyebabkan keseluruhan kes adalah goyah. Prinsip Radhi Direction, digabung dengan inferens di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 mewajarkan pembebasan Tertuduh. Manfaat keraguan mestilah diberikan kepada Tertuduh. [53] Dalam erti kata lain, Peguambela berhujah pembelaan telah sebenarnya berjaya menunjukkan kewujudan Amir, dan justeru itu, kegagalan memanggilnya memberikan adverse inference di bawah seksyen 114(g). Kegagalan untuk memanggil Amir sebagai saksi merupakan kecacatan yang bersifat fatal kepada kes Pendakwaan (rujuk kes Ti Chuee Hiang v PP [1995] 2 MLJ 433 dan Ooi Chee Seong v PP [2014] 3 MLJ 593). Ketiadaan Amir di Mahkamah ini tanpa alasan kukuh menghalang pembelaan menguji kesahihan dakwaan Pendakwaan terhadap Tertuduh. [54] Mengenai Isu (b), Peguambela menegaskan bahawa pihak Pendakwaan gagal membuktikan elemen milikan dadah (mens rea) terhadap Tertuduh, khususnya dalam aspek:

power of disposal,

(ii) pengetahuan, dan

(iii) keterhampiran fizikal. [55] Berdasarkan prinsip dalam Chan Pean Leon (supra) beban membuktikan milikan, jagaan dan pengetahuan terletak sepenuhnya pada Pendakwaan. Namun, dalam kes ini kegagalan ini terbukti apabila wujudnya ketidak telitian dalam penyiasatan, ketiadaan saksi-saksi material serta ketidakpatuhan prosedur undang-undang dan faktor-faktor ini melemahkan kes Pendakwaan. [56] Berkaitan persoalan (i) power of disposal, Tertuduh ada membuat laporan Polis (ekshibit D35A) menyatakan bahawa kotak berwarna coklat mengandungi dadah dibawa oleh Isfahan ke kondominiumnya atas arahan untuk diserahkan kepada Amir (individu yang tidak dikenali Tertuduh). Laporan ini tidak disiasat secara mendalam oleh pihak Polis dan Pegawai Penyiasat dengan sewenangnya membuat kesimpulan tanpa siasatan bahawa versi Tertuduh adalah tidak berasas seperti berikut:- Pemeriksaan Balas SP7 S: Okay. Jadi, boleh Inspektor jelaskan berhubung dengan repot IDD35A dan IDD35B ini, apa hasil siasatan Inspektor? J: Okay. Hasil siasatan saya berkenaan repot ini adalah tidak berasas lah, sebab saya telah ambil... Hasil siasatan yang sebenarnya saya telah ambil keterangan dan tidak berasas, tidak sama sepertimana yang tertera dalam laporan polis ini. S: So, maksudnya keterangan bertulis daripada Muhamad Syafiq, Isfahan dan Amir Asyraf tidak ada lah selepas laporan polis ini dibuat? Keterangan bertulis. J: Tidak ada. [57] Menurut Peguambela, kegagalan menyiasat laporan ini melanggar prinsip dalam Mohd Noor bin Ramli v PP [2020] 3 MLJ 386 dan Ghasem Gharezadehsharbiani Hassan v PP [2014] 5 MLJ 433 di mana Mahkamah menekankan kewajipan Pegawai Penyiasat mengumpul semua bukti, bukan sahaja untuk kes Pendakwaan tetapi termasuk juga bukti yang menyokong pembelaan. [58] Selain itu, power of disposal ini tidak wujud pada Tertuduh boleh dilihat daripada fakta bahawa tiada juga nexus antara Tertuduh dan Amir dan kelemahan ini turut menjejaskan kes Pendakwaan. Siasatan telefon Tertuduh (ekshibit P37) tidak menunjukkan sebarang hubungan dengan Amir dan Pegawai Penyiasat sendiri juga mengakui ketidakpastian tentang milikan sebenar kotak dadah berwarna coklat tersebut. Dalam kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393, ia mengatakan bahawa power of disposal merupakan asas kritikal milikan mens rea dan kegagalan membuktikannya bermaksud kes prima facie gagal terbentuk. [59] Berkaitan persoalan (ii) pengetahuan, Peguambela berkata pihak Pendakwaan gagal membuktikan Tertuduh memiliki mens rea (pengetahuan) terhadap dadah dalam kotak berwarna coklat tersebut. Tindak-tanduk Tertuduh semasa tangkapan (i.e. tiada cubaan melarikan diri atau melawan) adalah fakta penting yang patut diberi perhatian. Lebih-lebih lagi, kotak tersebut pada setiap masa berada dalam keadaan tertutup semasa dipegang Tertuduh dan tiada bukti bahawa dia membukanya sebelum ditangkap. [60] Peguambela juga menegaskan bahawa keterangan oleh Pegawai Serbuan (SP6) yang kononnya terdapat "pengakuan" oleh Tertuduh adalah tidak sah di sisi undang-undang atas alasan gagal mematuhi prosedur. Dalam kes ini, SP6 telah gagal memberi "kata-kata amaran"

bahawa dadah itu adalah dadah berbahaya seperti yang diperuntukkan dalam ADB;

bahawa dadah tersebut berada dalam milikan Tertuduh;

bahawa Tertuduh mempunyai pengetahuan terhadap dadah yang dirampas; dan

Tertuduh telah melakukan perbuatan untuk memperedarkan dadah tersebut. [69] Untuk Elemen (a), pihak Pendakwaan perlu membuktikan bahawa bahan yang dirampas merupakan dadah berbahaya seperti yang disenaraikan dalam ADB. Mahkamah merujuk kepada keterangan SP5 (Ahli Kimia) dari Jabatan Kimia Malaysia yang dengan jelas mengesahkan bahawa peket plastik lutsinar yang dirampas mengandungi ketulan mampat dedaun kering dikenali sebagai cannabis seberat 476.7g. Malah, tiada isu yang berbangkit mengenai kaedah analisis saintifik yang digunakan dan tiada bantahan/keraguan juga terhadap kebolehpercayaan keputusan tersebut. Dengan itu, Elemen (a) adalah terbukti. [70] Berkenaan Elemen (b), pihak Pendakwaan perlu membuktikan bahawa dadah itu berada dalam milikan Tertuduh, iaitu terdapat kawalan fizikal berserta niat untuk memilikinya. Menurut prinsip yang ditetapkan dalam Chan Pean Leon dan Leow Nghee Lim, milikan tidak sekadar merujuk kepada kehadiran fizikal atas sesuatu objek, malah melibatkan inferens wajar tentang niat mengawalnya seolah-olah miliknya sendiri. Dengan mengaplikasikan definisi ini, Mahkamah mesti meneliti sama ada fakta dan keadaan di sekeliling serbuan dalam kes ini membenarkan inferens tersebut. [71] Dalam kes ini, pihak Pendakwaan cuba bergantung kepada fakta bahawa kotak berwarna coklat (ekshibit P9) yang mengandungi ganja ditemui di tangan Tertuduh pada waktu tangkapan. Kedua-dua pegawai serbuan dan pegawai penyiasat (SP6 dan SP7) memberi keterangan bahawa Tertuduh sedang memegang kotak itu pada masa yang material. Berdasarkan fakta ini, pihak Pendakwaan berhujah anggapan di bawah seksyen 37(da) ADB patut digunapakai: iaitu seseorang yang didapati dalam jagaan kotak yang mengandungi dadah berbahaya adalah dianggap memiliki dan mengetahuinya, melainkan jika sebaliknya dibuktikan. [72] Walau bagaimanapun, pada pandangan Mahkamah, anggapan ini tidak boleh digunapakai secara sewenang-wenangnya. Anggapan ini mesti berlandaskan fakta dan keterangan yang kukuh. Di sini, Tertuduh telah membangkitkan naratif yang kredibel. [73] Tertuduh menegaskan bahawa dia hanyalah seorang “kurier” yang memegang kotak itu untuk pihak ketiga (i.e. Isfahan) dan telah diarah untuk menyerahkannya kepada seorang yang bernama Amir. Mahkamah berpendapat bahawa penjelasan ini bukanlah pembelaan bersifat afterthought. Pembelaan ini telah secara konsisten ditegaskan dalam laporan polis kontemporari (ekshibit D35A) yang dibuat sejurus selepas ditangkap dan dalam pemeriksaan balas Pegawai Penyiasat. [74] Lebih penting lagi, naratif ini disokong oleh bukti yang telah terpapar dalam barang-barang kes: • Nama dan nombor telefon Amir ditemui pada kotak berwarna coklat (ekshibit P9) yang dengan jelas menunjukkan bahawa dia adalah penerima yang dimaksudkan; • Amir telah ditahan sehari sebelum itu dan juga memiliki kotak serupa berwarna coklat yang mengandungi ganja (ekshibit D33); • Pegawai Penyiasat (SP7) sendiri mengaku dalam pemeriksaan balas bahawa Amir dan Isfahan adalah saksi material dan keterangan Amir diperlukan untuk "melengkapkan cerita." [75] Namun, Amir mahupun Isfahan tidak dipanggil untuk memberi keterangan. Ini bukan peninggalan kecil kerana ia mendedahkan kelompangan yang serius dalam kes Pendakwaan. Kegagalan untuk memanggil saksi material menyebabkan inferens bertentangan di bawah seksyen 114 misalan (g) Akta Keterangan terpakai. Mahkamah ini tidak boleh membiarkan peninggalan tersebut kerana “justice demands fulsome disclosure of the prosecution’s narrative”. [76] Tambahan pula, Tertuduh tidak mempunyai sebarang kaitan terdahulu dengan Amir seperti yang dibuktikan melalui analisis forensik telefonnya (ekshibit P37) dan keterangan ini juga menjejaskan elemen seperti niat bersama. Jika Tertuduh benar-benar memiliki jagaan dan kawalan dadah (seperti yang ditetapkan dalam undang-undang), logiknya akan wujud juga beberapa komunikasi dengan penerima (iaitu Amir). Ketiadaan komunikasi sedemikian melemahkan Elemen (b): milikan. [77] Akhir sekali, pihak Pendakwaan tidak mengemukakan bukti untuk menunjukkan bahawa Tertuduh pernah membuka, memeriksa, atau mengetahui kandungan kotak itu. Kotak tersebut adalah tertutup sepanjang masa, tiada juga bau yang boleh menimbulkan syak wasangka dan tindakan Tertuduh bukanlah mencurigakan semasa ditangkap. Semua ini adalah faktor yang menyangkal elemen milikan. [78] Maka, berdasarkan keseluruhan keterangan, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan secara prima facie Elemen (b) terhadap Tertuduh. [79] Untuk Elemen (c), undang-undang tidak menghukum pembawa yang tidak bersalah yang tidak menyedari sifat apa yang dibawanya. Dalam undang-undang jenayah, seseorang tidak boleh dihukum hanya kerana berada di tempat yang salah dengan bungkusan yang salah. [80] Pihak Pendakwaan menggesa Mahkamah menyimpulkan pengetahuan daripada jagaan fizikal Tertuduh terhadap kotak berwarna coklat tersebut. Seperti yang dinyatakan sebelum ini, seksyen 37(d) ADB membenarkan anggapan pengetahuan di mana jagaan dibuktikan. Tetapi anggapan ini bukanlah bersifat konklusif dan boleh dipatahkan. Dalam kes ini, terdapat bukti yang cukup untuk mematahkan anggapan tersebut. [81] Dalam kes ini, tindakan dan kelakuan Tertuduh wajar dianalisa. Pegawai serbuan memberi keterangan bahawa Tertuduh tidak cuba melarikan diri, tidak melawan tangkapan dan tidak menunjukkan sebarang bentuk tingkah laku yang mencurigakan. Dia tidak kelihatan cemas dan ini bukanlah ciri seseorang yang tahu dia membawa sejumlah besar dadah untuk pengedaran. Seperti yang diperhatikan oleh Mahkamah Rayuan dalam Low Thiam Teck v PP [2015] 3 MLJ 134, ketiadaan tingkah laku yang evasive memainkan peranan yang penting dalam menilai elemen pengetahuan. [82] Pada setiap masa, kotak itu adalah dalam keadaan yang ber-seal dan tertutup. Tiada bukti bahawa Tertuduh membukanya, memeriksanya atau mengendalikan kandungannya. Sesungguhnya, cara pembungkusan tidak bertentangan dengan naratif pembelaan, iaitu bahawa Tertuduh hanya bertindak sebagai perantara tanpa disedari (unwitting intermediary) atau pembawa yang tidak bersalah (innocent carrier). [83] Selain itu, pihak Pendakwaan cuba bergantung kepada dakwaan pengakuan lisan yang kononnya ada dibuat oleh Tertuduh kepada SP6. Namun "pengakuan" dalam kes ini adalah cacat. Seksyen 37B(1)(b) ADB menghendaki Tertuduh diberi amaran jelas dan khusus sebelum sebarang inculpatory statement boleh diterima. Di sini, pegawai serbuan hanya berkata “jika ada simpan barang salah” dan ini gagal mematuhi peruntukan seksyen 37B(1)(b) yang dinyatakan dalam ADB. [84] Lebih teruk lagi, tiada rekod bertulis, tiada pengakuan yang ditandatangani dan tiada juga dokumentasi kontemporari. Pengakuan yang bersifat lisan adalah bukti yang bahaya. Tanpa pematuhan kepada prosedur yang ditetapkan, bukti sebegini mudah tertakluk kepada pemalsuan, salah tafsir dsb. [85] Dalam Tan Chun Cheng lwn PP [2020] MLJU 782, Mahkamah menegaskan bahawa kegagalan untuk mematuhi seksyen 37B menyebabkan sebarang pengakuan yang dikatakan tidak boleh diterima. Prinsipnya adalah jelas: kebebasan seseorang tidak boleh bergantung pada ingatan/memori seorang pegawai. [86] Mahkamah ini juga mengambilkira dan mempertimbangkan laporan polis Tertuduh (ekshibit D35(A) yang difailkan serta-merta selepas ditangkap. Ia selaras dengan keterangannya, iaitu bahawa kotak berwarna coklat itu diserahkan kepadanya oleh seorang lelaki bernama Isfahan, untuk diserahkan kepada lelaki lain bernama Amir. Versi cerita ini tidak goyah dalam pemeriksaan balas saksi Pendakwaan. Sebaliknya, ia disokong oleh bukti lain seperti nombor telefon dan nama Amir pada kotak berwarna coklat tersebut, tangkapan yang dilakukan terhadap Amir sehari sebelum kejadian kes ini dengan pakej yang sama iaitu kotak berwarna coklat dan pengakuan Pegawai Penyiasat sendiri bahawa Amir dan Isfahan adalah diperlukan untuk menjadi saksi untuk menjelaskan gambaran penuh kes ini. Pihak Pendakwaan tidak boleh melepaskan kepada Mahkamah untuk membuat kesimpulan yang menyokong Pendakwaan tanpa keterangan oleh kedua-dua pihak ini. [87] Dalam D35(A) Tertuduh dalam repot polisnya menyebut seperti berikut:- “ i. Saya telah turun ke lobi Blok B. Sebaik sahaja saya keluar pintu lobi, saya lihat ada kereta Myvi kuning yang terletak di kawasan lobi Blok B. Saya telah jalan kearah kereta itu. j. Tiba-tiba lebih kurang 15 orang polis telah menyerbu saya dan bertanya saya apa dalam parcel yang saya pegang. k. Saya cakap saya tidak tahu kerana saya hanya membantu rakan saya menghantar parcel ini kepada seorang bernama Amir sepertimana butiran yang ada diatas parcel tersebut. l. Saya juga beritahu polis bahawa Isfahan beritahu saya yang Amir akan datang dalam kereta Myvi kuning. Saya juga tunjuk kereta itu kepada polis, namun pihak polis tidak endah perkara ini.” [88] Mahkamah mendapati tiada siasatan juga dibuat berkaitan Repot Polis yang dibuat oleh Tertuduh berkaitan kereta Myvi kuning dan orang yang dikatakan Amir dalam kereta tersebut. [89] Selain itu, Mahkamah ini juga mendapati pihak Pendakwaan gagal menyiasat laporan tersebut secara menyeluruh. Ia adalah jelas bahawa SP7 (Pegawai Penyiasat) hanya menolak cerita Tertuduh secara terang-terangan tanpa menyiasat peranan Isfahan atau meneliti "rantaian" sebelum kotak itu sampai kepada Tertuduh. Kegagalan ini tidak boleh dimaafkan. Ia adalah pelanggaran tugas penyiasatan. Seperti yang diputuskan dalam kes Mohd Noor bin Ramli v PP [2020] 3 MLJ 386, pihak Polis mesti menyiasat bukan sahaja untuk tujuan mendakwa Tertuduh, tetapi juga untuk membebaskan Tertuduh. Dalam erti kata lain, siasatan mesti dilaksanakan terhadap versi Pendakwaan dan Pembelaan secara adil. [90] Dalam kes Ghasem Gharezadehsharbiani Hassan v Pendakwa Raya [2014] 5 MLJ 433 dimana Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut:- “[18] As an investigating officer, PW6 has an onerous responsibility to investigate all aspects and fairly, including feature of the case which not only favour the prosecution but also the appellant. The duty of the investigating officer is not merely to bolster up a prosecution case with such evidence as may enable the Court to record a conviction but to bring out the real unvarnished truth.” [91] Secara ringkasnya, keterangan-keterangan yang dikemukakan tidak menyokong elemen “pengetahuan”. Kes Pendakwaan di sini adalah bersifat “skeletal” sahaja di mana ia sepatutnya perlu bersifar prima facie dan kukuh. Sebaliknya, kes Pembelaan disokong oleh keterangan dan konsisten dengan bukti. [92] Apabila “pengetahuan” tidak dibuktikan, maka possession adalah tidak terbukti. Dan tanpa milikan, pengedaran tidak boleh berlaku sama sekali. Pendek kata, pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan Elemen

secara prima facie. [93] Akhir sekali, berkenaan Elemen (d), “pengedaran” bukanlah satu perkataan yang boleh digunakan sewenang-wenangnya kerana ia membawa kesan yang serius terhadap Tertuduh. Dalam kes ini, pihak Pendakwaan bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(da) ADB. Anggapan ini timbul apabila kuantiti dadah melebihi peruntukan yang ditetapkan oleh undang-undang. [94] Dalam kes ini, kuantiti dadah itu jelas melebihi peruntukan statutori, tetapi anggapan ini masih tidak terpakai kerana seksyen 37(da) tidak beroperasi dalam vakum. Sebaliknya, anggapan ini adalah berdasarkan pada milikan, yang saling berkait dengan pengetahuan. Jika salah satu diragui, dakwaan "pengedaran" akan gagal. [95] Seperti yang dapat dilihat dalam analisis Elemen (b) dan (c), pihak Pendakwaan gagal membuktikan Tertuduh mempunyai jagaan dan kawalan ke atas dadah dari segi undang-undang. Lebih kritikal, pihak Pendakwaan gagal memastikan bahawa Tertuduh mengetahui apa yang berada dalam kotak berwarna coklat tersebut. Tanpa bukti-bukti asas ini, tidak ada alasan yang kukuh untuk menggunakan anggapan pengedaran terhadapnya. [96] Undang-undang berkenaan isu ini adalah jelas bahawa jika pihak Pendakwaan gagal membuktikan milikan dan mens rea, anggapan pengedaran di bawah seksyen 37(da) tidak boleh timbul. Ini adalah prinsip asas undang-undang jenayah, iaitu keadilan mesti dibina berdasarkan fakta, bukan jalan pintas. [97] Tanpa intipati milikan dengan mens rea, intipati pengedaran juga tidak dapat dibuktikan secara automatiknya, dan anggapan pengedaran juga tidak boleh digunapakai, berdasarkan prinsip undang-undang mantap yang diulas oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Nguyen Quoc Tuan v Public Prosecutor [2016] MLJU 757 seperti berikut:- “[35] We disagreed with learned DPP. It is trite that to prove a charge of trafficking under section 39B(1)(a) of the Act punishable under section 39B(2) thereof, it is essential to prove trafficking of the dangerous drugs and in proving trafficking, the prosecution must first prove possession of the said drugs, be it under section 37(d) of the Act or mens rea possession. In Ong Ah Chuan v PP [1981] 1 MLJ 64, Lord Diplock said at pg 68: “... the ordinary meaning of the verb “to traffic”, in the particular context of trafficking in goods of any kind, imports the existence, either in fact or in contemplation, of at least two parties: a supplier and a person to whom the goods are to be supplied. This concept involving transfer of possession, is reflected in the statutory definition itself. Of the seven verbs used to describe the various kinds of overt acts which constitute trafficking “transport” is sandwiched between “sell, give, administer” which precede it and “send, deliver or distribute” which follow it. All of these other verbs refer to various ways in which a supplier or distributor, who has drugs in his possession, may transfer possession of them to some other person.”. [36] Since the act of trafficking entails the transfer of possession, it must necessarily mean that possession is a pre-requisite element to be established before trafficking can be made out.” [98] Dalam kes ini seandainya anggapan pengedaran telah timbul, Mahkamah ini berpandangan bahawa anggapan itu telah berjaya dipatahkan oleh Pembelaan. [99] Naratif Pembelaan bahawa Tertuduh adalah innocent carrier semata-mata, membawa kotak berwarna coklat tertutup atas permintaan orang lain perlu diberi pertimbangan oleh Mahkamah dan tidak boleh dianggap sebagai afterthought. Pembelaan-pembelaan disokong oleh nama dan nombor telefon Amir tertera di kotak berwarna coklat tersebut. Amir sendiri ditahan kerana memiliki bungkusan yang serupa dan diakui oleh SP7 sendiri. [100] Isfahan yang didakwa menyerahkan kotak berwarna coklat itu kepada Tertuduh dinamakan dalam laporan polis (D35(A) Tertuduh. Ini bukan imaginasi. Kesemua yang terlibat dalam kes ini adalah mempunyai hubungan yang nyata, dan menunjukkan kemungkinan sebenar, bahawa orang lain adalah dalang dan Tertuduh hanyalah seorang perantara tanpa disedari atau sebagai scapegoat dalam kes ini atau kes yang melibatkan dadah. [101] Mahkamah juga mengambilkira pengakuan Pegawai Penyiasat sendiri bahawa Amir dan Isfahan adalah saksi material yang tidak dipanggil untuk memberi keterangan dalam kes ini. Ketiadaan keterangan Amir dan Isfahan bukanlah satu kesilapan semata-mata. Ia adalah lacuna yang serius yang membolehkan inferens bertentangan di bawah seksyen 114 misalan (g) terpakai. Maka, adalah tidak selamat untuk Mahkamah menyimpulkan wujudnya suatu kes prima facie apabila timbulnya peninggalan dan kelompangan dalam kes Pendakwaan. [102] Maka, pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan Elemen (d). Kesimpulan [103] Kes ini bukan berkaitan dengan isu-isu teknikal atau sebagainya. Ia adalah mengenai prinsip-prinsip asas seperti hak orang yang dituduh untuk perbicaraan yang adil dan kewajipan Pendakwaan untuk membuktikan kesnya secara adil juga. Perlu juga diberi penekanan bahawa Tertuduh dan semua yang terlibat dalam kes ini iaitu Amir, Isfahan dan Syafiq kesemuanya telah dituduh dengan kesalahan dadah dan tanpa Amir dan Isfahan memberi keterangan akan ada kelompangan dalam kes Pendakwaan. [104] Kesimpulannya, Mahkamah bersetuju dengan Peguam yang bijaksana bahawa walaupun pihak Pendakwaan telah menutup kes dengan memanggil 7 orang saksi, tetapi persoalan yang wujud adalah apakah sebenarnya peranan Amir dan Isfahan didalam kes ini dan juga keterlibatan Tertuduh jika ada. Perkara ini perlu diberi penekanan oleh Mahkamah. Tanpa keterangan keduanya Mahkamah mendapati bahawa terdapatnya kelompangan (gap) dalam kes Pendakwaan yang mana tidak mewajarkan Mahkamah ini memanggil Tertuduh untuk membela diri. [105] Setelah membuat penilaian maksimum terhadap keterangan dalam kes ini, Mahkamah mendapati pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh. Dengan ini Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan seperti dalam P2 tanpa perlu dipanggil untuk membela diri. Bertarikh pada 11 Julai 2025. …………………...t.t.……...………...... LATIFAH HJ MOHD TAHAR Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Jenayah 4 Mahkamah Tinggi Shah Alam Selangor Darul Ehsan Timbalan Pendakwa Raya: Tuan Mohamed Heikal bin Ismail Pejabat Pendakwaan Negeri Selangor Level 11-13 Corporate Tower Ideal Convention (IDCC) Shah Alam Jalan Pahat 15/L Seksyen 15 40000 Shah Alam Selangor Darul Ehsan. Peguam Tertuduh: Dato’ Sivananthan a/l Nithyanantham Cik Nurul Nabilah binti Habibu Peguam Bela & Peguam Cara Suite No. 1, L17-01, PJX Tower No. 16A, Persiaran Barat 46050 Petaling Jaya Selangor Darul Ehsan.