[Pendakwa Raya] v XXXX (CB-45B-1-05/2020)

1.

PESALAH KANAK-KANAK 2 ALASAN PENGHAKIMAN (NOMBOR 2) Pengenalan [1] Kes ini telah diputuskan oleh Mahkamah ini pada 06.03.2023. Mahkamah ini telah memutuskan bahawa Pendakwa Raya tidak berjaya membuktikan pertuduhan bagi kesalahan di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan. Sebaliknya, kedua-dua Pesalah Kanak-kanak-kanak (PKK) telah dipanggil membela diri di bawah seksyen 304 (a) Kanun Keseksaan. Kedua-dua PKK telah mengaku salah dan diperintahkan dihantar ke Sekolah Henry Gurney sehingga menjangkau usia 21 tahun. Ia telah dilaporkan dalam jurnal undang-undang iaitu PP v Pesalah Kanak-kanak 1 dan Satu Lagi [2023] MLJU 476; [2023] 4 CLJ 969. [2] Pendakwa Raya yang bijaksana telah mengemukakan rayuan ke Mahkamah Rayuan terhadap keputusan tersebut. Pada 12.08.2024, Mahkamah Rayuan di atas kebijaksanaan dan hikmah yang tinggi telah mengenepikan keputusan sabitan dan hukuman Mahkamah ini dan menggantikannya dengan memanggil kedua-dua PKK membela diri di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan setelah memutuskan bahawa keterangan-keterangan yang dikemukakan pada peringkat pendakwaan telah berjaya menimbulkan satu kes prima facie. [3] Kedua-dua PKK telah memberikan keterangan pembelaan mereka pada 05.11.2024, 6.11.2024 dan 13.11.2024 di Mahkamah ini. Mereka telah memberi keterangan bersumpah dari kandang saksi dan diperiksa balas oleh Timbalan Pendakwa Raya. [4] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap apabila mahkamah yang mendengar rayuan mengakaskan dapatan hakim bicara bahawa tiada kes prima facie, mahkamah bicara tidak boleh mengkaji semula sama terdapat kes prima facie atau sebaliknya. Hal ini adalah disebabkan ia telah diputuskan oleh Mahkamah yang mendengar rayuan tersebut. Mahkamah Rayuan telah menggariskan berkenaan dengan perkara ini dalam kes Azmi bin Osman v Public Prosecutor and another appeal [2016] 3 MLJ 98 seperti yang berikut: “[28] With respect, we are of the view that the learned HCJ2 had erred when he disturbed the findings of the earlier HCJ1 who had ordered the accused to enter on his defence to all the four charges, on appeal. The dominant issue that ought to guide the HCJ2’s mind in dealing with a situation that has now become this preliminary issue must of necessity be the fact that when the HCJ1 made that decision for defence to be called, the latter was carrying out his appellate jurisdiction. Granted that the High Court jurisdiction is coordinate among its judges, inherent in that concept is the fact that a High Court judge cannot overrule another High Court judge who had made a decision at some crucial stage of proceedings in the same case. In the context of this appeal before us, the HCJ1 had ordered the accused’s defence to be called to answer to the four charges leveled against him. The jurisdiction to correct that purported error, said by the HCJ2 as having been committed by the HCJ1, with respect, lies with the Court of Appeal, should there be an appeal against the decision of the HCJ2. In other words, as much as a High Court judge’s decision does not bind his brother or sister judge on the High Court bench, by the same token, neither does it lie with his brother or sister judge of the High Court to overturn his decision in the same case. In a situation now prevailing in this case, the role of the HCJ2 is only limited to see whether the defence evidence as led has succeeded in creating a reasonable doubt in the prima facie case as found by the HCJ1 on appeal by the prosecution. With respect, this must be preferred position as to what the proper approach ought to be, as was employed by the Court of Appeal in the Sulaiman’s case. Coordinate jurisdiction connotes parity and as such, it does not admit nor permit mutual over-riding or over-ruling each other’s decision. Only a higher appeal court can disturb or vary or affirm a High Court decision.” [5] Hal ini lebih jelas dinyatakan oleh Mahkamah Rayuan ketika memutuskan berkenaan dengan tindakan yang perlu dilakukan oleh Hakim Mahkamah Tinggi setelah Mahkamah Persekutuan membenarkan rayuan dan memanggil Tertuduh untuk membela diri setelah diputuskan terdapatnya kes prima facie. Ini telah dinyatakan di dalam kes Jitweer Singh Ojagar Singh v. PP [2017] 2 CLJ 561 seperti yang berikut: “[30] In this connection, we find the criticism to be legitimate as the learned judge appeared to have unnecessarily constrained herself to the findings of the Federal Court and in fact may not have had a proper appreciation of such findings. As a consequence, the learned judge may have misdirected herself in this regard as the finding of the Federal Court on the death being a homicide was conditional on there being no contradictory evidence. Specifically, in speaking for the Federal Court, Jeffrey Tan FCJ stated prior to the conclusion: Without the evidence to contradict it, the trial court should have accepted the conclusion of the pathologist and not rejected it." (PP v. Jitweer Singh Ojagar Singh [2014] 1 CLJ 433 at p. 454) [31] We should also add that the Federal Court was only tasked with determining whether a prima facie case had been established against the accused on the charge of murder. In this regard, the Federal Court was satisfied that the ingredients of the charge had been made out beyond all reasonable doubt. This was a purely prima facie finding at the end of the prosecution case and as the Federal Court had also pointed out, such a prima facie case would warrant conviction if the accused elected to remain silent. [32] As it turned out, the accused did not remain silent and instead called six witnesses including himself and the pathologist DW4. In the circumstances, it was the duty of the trial court to consider if the defence had rebutted the findings of mens rea as determined by the Federal Court instead of staying steadfast, as it seemed, to the Federal Court's conclusions. By feeling compelled to follow the Federal Court's prima facie conclusions as we would put it, the trial court had failed to adequately consider the defence and as a consequence seriously prejudiced the integrity of the trial process. In effect, it would not be too far-fetched to assert that this misdirection led to a denial of a fair trial as rightly submitted by learned counsel for the accused. [33] Be that as it may, it is our view that this by itself is insufficient to warrant an acquittal as the appellate court is also in a position to determine if the defence evidence had raised a reasonable doubt on the prosecution case.” [6] Berdasarkan kepada duluan kehakiman di atas Mahkamah ini perlu menimbangkan pembelaan yang dikemukakan oleh PKK 1 dan PKK 2 sama ada ianya telah menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Namun begitu pada peringkat ini, Mahkamah ini tidak boleh menyemak kembali sama ada terdapat kes prima facie atau sebaliknya. Walau apapun pandangan Mahkamah ini terhadap keputusan oleh Mahkamah Rayuan, Mahkamah ini hendaklah akur dan patuh kepada keputusan tersebut. Mahkamah ini perlu berpegang teguh dengan prinsip “stare decisis” dan menghormatinya. Mahkamah ini tidak boleh memutuskan kes ini dengan berpegang kepada keputusan yang telah diputuskan sebelumnya oleh Mahkamah ini bahawa pihak pendakwaan tidak berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap kedua-dua PKK tersebut. Sebaliknya, Mahkamah ini perlu meneliti pembelaan kedua-dua PKK dan menimbangkan sama ada pembelaan tersebut telah menimbulkan satu keraguan yang munasabah kepada kes pendakwaan. Mahkamah ini wajar berpegang kepada peruntukan di bawah seksyen 182A Kanun Prosedur Jenayah (KPJ) yang memperuntukkan seperti yang berikut: “182A Procedure at the conclusion of the trial

At the conclusion of the trial, the Court shall consider all the evidence adduced before it and shall decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt.

If the Court finds that the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall find the accused guilty and he may be convicted on it.

If the Court finds that the prosecution has not proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall record an order of acquittal.” [7] Pada masa yang sama Mahkamah ini tidak sewajarnya mengenepikan pembelaan kedua-dua PKK hanya semata-mata disebabkan Mahkamah Rayuan telah mendapati bahawa Pendakwa Raya telah berjaya menunjukkan satu kes prima facie di akhir kes pendakwaan. Sebaliknya, Mahkamah perlu meneliti keterangan pembelaan seperti yang dinyatakan di bawah Kanun Tatacara Jenayah dan prinsip undang-undang yang berkaitan dengan pembelaan dalam sesuatu perbicaraan jenayah. Keterangan PKK 1 dan PKK 2 [8] Penelitian kepada keterangan kedua-dua PKK adalah didapati mereka tidak menyatakan bahawa kejadian tersebut tidak berlaku. PKK 1 di dalam penyataan saksinya telah menyatakan seperti berikut:

Kejadian yang berlaku pada 7.1 1.2019 sememangnya bukan suatu yang dirancang tetapi terjadi secara spontan. Pada masa itu, saya masih seorang kanak-kanak berusia 13 tahun dan belum begitu matang. Saya tidak mempunyai niat untuk menyebabkan kematian ataupun sebarang kecederaan yang parah kepada Aimin. Saya juga tidak mempunyai pengetahuan dan tidak menjangkakan bahawa tindakan saya boleh menyebabkan kematian atau kecederaan yang serius terhadap Aimin. Kejadian tersebut telah memberi kesan yang besar pada saya dan saya masih merasakan rasa kesal yang mendalam sehingga kini. [9] Begitu juga PKK 2 di perenggan 20 penyataan saksinya menyatakan seperti berikut:

Kejadian yang berlaku pada 7.11.2019 sememangnya bukan suatu yang dirancang tetapi terjadi secara spontan. Pada masa itu, saya masih seorang kanak-kanak berusia 13 tahun dan belum begitu matang. Saya tidak mempunyai niat untuk menyebabkan kematian ataupun sebarang kecederaan yang parah kepada Aimin. Saya juga tidak mempunyai pengetahuan dan tidak menjangkakan bahawa tindakan saya boleh menyebabkan kematian atau kecederaan yang serius terhadap Aimin. Kejadian tersebut telah memberi kesan yang besar pada saya dan saya masih merasakan rasa kesal yang mendalam sehingga kini. [10] Seterusnya PKK 1 semasa pemeriksaan balas menyatakan seperti yang berikut apabila dikemukakan soalan sama ada tindakan PKK 1 terhadap simati adalah suatu yang dirancang dan mempunyai niat: : Saya katakan Amin nak kata sebenarnya kejadian pergaduhan yang Amin katakan di dalam ini tidak dirancang tetapi yang Amin tumbuk, pijak dan pukul Aimin itu sebenarnya Amin ada niat untuk menyebabkan kecederaan Aimin itu, setuju? : Tak setuju. : Saya katakan kepada Amin keterangan Amin di Mahkamah pada hari ini sebagaimana di dalam penyataan saksi ini juga sebenarnya adalah rekaan semata-mata, setuju? : Tak setuju. : Saya katakan keterangan Amin di Mahkamah dan juga di dalam penyataan saksi ini adalah keterangan untuk menutup kesalahan yang telah dilakukan oleh Amin dan juga Haziq terhadap Aimin? : Tak setuju. [11] PKK 1 juga menyatakan bahawa dia tidak menghempas simati. Ini dinyatakan semasa pemeriksaan semula seperti yang berikut: : Jadi memang ada tumbuk, tendang tapi kamu kata dalam keadaan tak nampak kena bahagian mana. Okay. Kemudian ada juga dicadangkan bahawa Amin dan juga Haziq ada menghempaskan Aimin ke atas lantai. Ingat tak ada dicadangkan dan Amin tak setuju. Jadi saya nak Amin perjelaskan lagi sama ada kejadian tersebut berlaku atau tidak semasa pergaduhan di antara kamu berempat? : Masa kejadian itu tak ada sebab dalam masa yang sama ada yang terus macam itukan, contoh yang ini kena tarik, yang ini kena tarik, ada yang itu kena tumbuk, ada yang ini kena sepak. Kira tak tahu apa yang jadi masa kejadian itu. : Tapi kejadian menghempas sepertimana yang dicadangkan oleh Timbalan Pendakwa Raya dia kata kamu ada angkat hempaskan. Itu spesifik tau. Jadi benda itu ada tak berlaku? : Tak ada. : Kamu juga dicadangkan kamu dan Haziq ada pijak Aimin dan sebab dipijak itu Aimin tak melawan. Ada dua benda yang dicadangkan satu kamu dan Haziq pijak dan sebab kamu pijak itu Amin dan Haziq tak ada melawan, kamu tak setuju. Jadi kamu tak setuju itu bahagian yang mana satu? : Pada kedua-dua bahagian. [12] Malahan semasa pemeriksaan semula PKK 1 terus menyatakan bahawa dia tidak mempunyai niat dengan menyatakan seperti yang berikut: : Tak ada niat, apa maksud tak ada niat ini? : Macam tak ada niat pun untuk nak menyebabkan kejadian itu jadi kecederaan dekat Aimin macam itu, tak ada niatpun. Tak terlintas dalam kepala otak nak ni ha.. [13] Seterusnya PKK 2 menyatakan bahawa dia tidak mempunyai perasaan iri hati kepada simati. Dia juga tidak mengarahkan PKK 1 memegang simati. PKK 2 juga menafikan dia ada membaling simati ke arah PKK 1 dan PKK 1 tidak menumbuk perut simati. PKK 2 juga menafikan berkenaan dengan cadangan bahawa dia memijak perut simati dan PKK 1 juga memijak perut simati. PKK 2 semasa memperihalkan kejadian tersebut menegaskan bahawa terdapatnya keadaan berbalas-balas sepakan di kalangan di antara PKK 1, PKK 2, simati dan SP 13. [14] Apa yang dapat difahami daripada keterangan-keterangan pembelaan PKK 1 dan PKK 2 ialah kejadian yang berlaku itu tidak dirancang, mereka tidak mempunyai niat untuk menyebabkan kematian kepada simati serta ia berlaku secara spontan. [15] Seterusnya, adalah jelas melalui keterangan kedua-dua PKK tersebut bahawa mereka terlibat di dalam kejadian tersebut. Namun kedua-dua mereka menyatakan tidak mempunyai niat untuk menyebabkan kematian simati. Keterangan mereka menunjukkan mereka telah membawa simati untuk mandi di bilik air selepas kejadian. Selepas itu mereka bawa simati untuk berehat dan tidur sebelum kedua-dua PKK itu pergi menunaikan solat zohor di masjid. [16] Isu utama semasa penganalisaan keterangan pembelaan ialah adakah kedua-dua PKK ini telah menimbulkan keraguan yang munasabah kepada kes pendakwaan, Mat v Public Prosecutor [1963] 1 MLJ 263, Balachandran v PP [2005] 2 MLJ 301 dan deretan kes-kes yang lain telah mantap sebagai prinsip undang-undang di dalam prosedur jenayah. Ia tidak perlu diungkaikan atau diperihalkan secara terperinci dalam kes ini. [17] Keterangan yang tidak dapat dinafikan ialah pada masa kejadian itu berlaku, kedua-dua PKK adalah seorang kanak-kanak. Mereka pula tinggal di asrama yang terdiri daripada PKK 1, PKK 2, simati dan SP 13. Perkara tersebut dapat dilihat di dalam eksibit P18, P19, P20 dan P21 (maklumat pelajar) dan gambar-gambar tempat kejadian. [18] Mahkamah perlu menimbangkan sama ada keterangan PKK 1 dan PKK 2 telah menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Adakah keterangan PKK 1 dan PKK 2 bahawa mereka tidak mempunyai niat untuk menyebabkan kematian simati dapat menimbulkan keraguan yang munasabah. Selain daripada itu Mahkamah juga meneliti sama ada keterangan-keterangan tersebut adalah penafian semata-mata mengenai niat mereka tersebut. Adakah pembelaan oleh PKK 1 dan PKK 2 ini adalah merupakan rekaaan semata-mata yang wajar ditolak oleh Mahkamah. Isu inilah yang perlu diperhalusi oleh Mahkamah ini dalam menimbangkan pembelaan PKK 1 dan PKK 2. Ini adalah disebabkan kecederaan yang dihadapi oleh simati boleh mencadangkan niat seseorang seperti PKK 1 dan PKK 2. Perkara ini telah dijelaskan baru-baru ini oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes PP v. Muhammad Khairuanuar Baharuddin & Another Appeal [2025] 1 CLJ 517 yang dikemukakan oleh Timbalan Pendakwa Raya dalam hujahan bertulis di mana Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti yang berikut berkenaan dengan niat: “[32] To begin with, an intention is a question of fact that cannot be proved by direct evidence. Inference from the evidence presented and the surrounding circumstances has to be made to determine this fact. This too is stated lucidly by Thompson J in Chan Pean Leon v. PP [1956] CLJU 17; [1956] 1 LNS 17; [1956] MLJ 237 in the following words: Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case. (emphasis added)” [19] Walau bagaimanapun pada hemat Mahkamah ini isu berkenaan dengan niat PKK 1 dan PKK 2 dalam konteks elemen kesalahan telah diselesaikan pada peringkat kes pendakwaan apabila Mahkamah Rayuan dalam kes ini telah memutuskan bahawa terdapat satu kes prima facie. Ia tidak wajar dibangkitkan pada peringkat ini untuk pertimbangan Mahkamah ini. Ia adalah disebabkan pada peringkat ini Mahkamah perlu meneliti pembelaan PKK 1 dan PKK 2 dan perlu menerima hakikat bahawa elemen-elemen kesalahan telahpun dibuktikan oleh pendakwaan di akhir kes pendakwaan dengan keputusan Mahkamah Rayuan yang memutuskan terdapat kes prima facie. Mahkamah ini tidak perlu terkeliru dengan isu berkenaan dengan niat tersebut dalam kes ini pada peringkat ini. Jika Mahkamah melakukan sedemikian ia seolah-olah menunjukkan Mahkamah cuba membuka semula kes pendakwaan yang telah diputuskan oleh Mahkamah Rayuan. [20] Namun demikian jika diteliti kepada kes PP v. Muhammad Khairuanuar Baharuddin & Another Appeal (supra) adalah didapati bahawa pembelaan yang dikemukakan oleh Tertuduh dalam kes tersebut ialah notis alibi dan pembelaan di bawah pengecualian 2 dan 4 seksyen 300 Kanun Keseksaan yang ditolak oleh Mahkamah Persekutuan. [21] Adalah wajar sekiranya Mahkamah merujuk kepada keputusan dalam kes Virsa Singh Versus State of Punjab [1958] 1 MLJ (Crl) 579 yang sering dirujuk bagi maksud seksyen 300 (c) Kanun Keseksaan. Dalam kes tersebut Mahkamah telah menetapkan perkara- perkara yang perlu dibuktikan bagi maksud seksyen 300 (c) tersebut seperti yang berikut: “To put it shortly, the prosecution must prove the following facts before it can bring a case under section 300thirdly. First, it must establish, quite objectively, that a bodily injury is present; Secondly, the nature of the injury must be proved. These are purely objective investigations. Thirdly, it must be proved that there was an intention to inflict that particular bodily injury, that is to say, that it was not accidental or unintentional, or that some other kind of injury was intended. Once these three elements are proved to be present, the enquiry proceeds further and, Fourthly, it must be proved that the injury of the type just described made up of the three elements set out above is sufficient to cause death in the ordinary-course of nature. This part of the enquiry is purely objective and inferential and has nothing to do with the intention of the offender. Once these four elements are established by the prosecution (and, of course, the burden is on the prosecution throughout) the offence is murder under section 300thirdly. It does not matter that there was no intention to cause death. It does not matter that there was no intention even to cause an injury of a kind that is sufficient to cause death in the ordinary course of nature (not that there is any real distinction between the two.) It does not even matter that there is no knowledge that an act of that kind will be likely to cause death. Once the intention to cause the bodily injury actually found to be present is proved, the rest of the enquiry is purely objective and the only question is whether, as a matter of purely objective inference, the injury is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. No one has a licence to run around inflicting injuries that are sufficient to cause death in the ordinary course of nature and claim that they are not guilty of murder. If they inflict injuries of that kind, they must face the consequences and they can only escape if it can be shown or reasonably deduced, that the injury was accidental or otherwise unintentional.” [22] Hal ini juga telah dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Zulkiple Mohamad v. PP [2022] 1 CLJ 673 seperti berikut: “[47] It is clear therefore that where the prosecution relies on cl.

of s. 300 of the Penal Code, it is not required to prove intention to cause bodily injury of a kind that is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. All that is required is proof of intention to inflict the injury that is proved to be present, irrespective of whether the injury is grievous or trivial. [48] In the context of the present case, proof of that intention is the appellant's deliberate act of hitting the deceased's head with the baseball bat, which is totally unrelated to the question whether he intended to cause injury that is sufficient to cause death in the ordinary course of nature. [49] In other words, even if the appellant had not intended to cause injury that is sufficient to cause the deceased's death in the ordinary course of nature, or had no knowledge that death would be the likely result, his act would still be murder under cl. (c) of s. 300 of the Penal Code if otherwise his act of hitting the deceased's head with the baseball bat was intentional and not accidental, or that he intended to cause some other kind of injury. [50] It follows that where the case falls under cl. (c) of s. 300 of the Penal Code, there is no requirement for the prosecution to prove intention to cause death under cl. (a), or knowledge of the likelihood of death under cl. (b) or knowledge of the imminent danger of the act under cl. (d). What the prosecution needs to prove in order to bring the case under cl. (c) of s. 300 is to show that the injury proved to be present was caused intentionally and not accidentally and that the injury was sufficient in the ordinary course of nature to cause death. [51] We need to come back to Virsa Singh to hopefully clear the point beyond controversy. In that case, counsel for the appellant had in fact argued that the 'intention' that cl. (c) of the Indian Penal Code requires must be related not only to the bodily injury inflicted but also to the clause "and the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death". The Supreme Court disagreed and the reason for its disagreement was this: This is a favourite argument in this kind of case but is fallacious. If there is an intention to inflict an injury that is sufficient to cause death in the ordinary course of nature, then the intention is to kill and in that event, the thirdly would be unnecessary because the act would fall under the first part of the section, namely: If the act by which the death is caused is done with the intention of causing death. [52] This exposition by the Supreme Court dispels any notion that under cl. (c) of s. 300 of the Penal Code, the prosecution is required to prove that the bodily injury intended to be inflicted was intended to cause death in the ordinary course of nature. The only requirement under cl. (c) is for the prosecution to prove that the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. [53] The 'intention' or the mens rea element of murder under cl. (c) of s. 300 of the Penal Code must not be coalesced with the 'intention' or the mens rea element of murder under cl. (a). Under cl. (a), death is the intended consequence and death results as intended, whereas under cl. (c), death is not the intended consequence but death results, not because death is intended but because the bodily injury intended to be inflicted is of a kind that is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. [54] It is one thing to intend bodily injury and quite another to intend bodily injury that is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. The former falls under cl. (c), the latter under cl. (a).” Ia juga turut dinyatakan di dalam kes PP v. Sanderasegaran Nithenanham [2024] 4 CLJ 823. [23] Namun demikian sekiranya dilihat kepada kes Virsa Singh Versus State of Punjab (supra) seperti di para (21) “… If they inflict injuries of that kind, they must face the consequences and they can only escape if it can be shown or reasonably deduced, that the injury was accidental or otherwise unintentional …” di atas adalah didapati bahawa Mahkamah boleh mempertimbangkan keterangan yang dikemukakan pada peringkat pembelaan untuk menunjukkan bahawa kecederaan yang dialami tersebut adalah sesuatu yang disebabkan kemalangan atau tanpa sebarang niat. Mahkamah ini berpendapat dengan memahami di dalam kes Virsa Singh Versus State of Punjab (supra) dan autoriti-autoriti di atas yang membincangkan seksyen 300 (c) Kanun Keseksaan adalah tidak dapat dinafikan bahawa kecederaan-kecederaan yang dialami oleh simati boleh digunakan bagi menunjukkan niat Tertuduh bagi maksud seksyen 300 (c) Kanun Keseksaan tersebut. [24] Namun begitu Mahkamah tidak boleh mengenepikan sebarang keterangan pembelaan yang dikemukakan dan sekiranya keterangan tersebut dapat menunjukkan bahawa kecederaan-kecederaan yang dialami oleh simati itu dilakukan oleh Tertuduh disebabkan tanpa niat atau ia adalah akibat daripada kemalangan. Mahkamah tidak boleh menerima dakwaan PKK 1 dan PKK 2 bahawa mereka tidak mempunyai niat tanpa disokong dengan keterangan-keterangan. Ia pada hemat Mahkamah ini boleh dipertimbangkan sama ada telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Hatta ia telah dinyatakan semasa peringkat pendakwaan bahawa berdasarkan kecederaan yang dialami ia dapat menunjukkan PKK 1 dan PKK 2 mempunyai niat dalam konteks seksyen 300 (c) Kanun Keseksaan tersebut. [25] Inilah yang berlaku dalam kes ini apabila PKK 1 dan PKK 2 menyatakan kepada Mahkamah bahawa mereka tidak berniat untuk menyebabkan kecederaan sehingga membawa kepada kematian. Malahan ianya berlaku secara spontan dan ekoran daripada pergaduhan di antara PKK 1, PKK 2, SP 13 dan simati. Ia tidak dirancang untuk dilakukan oleh PKK 1 dan PKK 2 terhadap simati. Keterangan juga menunjukkan PKK 1 dan PKK 2 tidak mengambil tindakan yang boleh menunjukkan bahawa mereka berniat untuk melakukan kesalahan tersebut. Ia jelas dapat dilihat apabila PKK 1 dan PKK 2 tidak melarikan diri dari tempat kejadian dan tiada terdapat keterangan yang mencadangkan bahawa PKK 1 dan PKK 2 ingin menyembunyikan perbuatan mereka daripada pihak ketiga. [26] Malahan tiada juga keterangan yang menunjukkan bahawa PKK 1 dan PKK 2 telah cuba melakukan sesuatu terhadap SP 13 yang dikatakan melihat tindakan PKK 1 dan PKK 2 terhadap simati. Ini adalah konsisten dengan keterangan PKK 1 dan PKK 2 semasa pembelaan yang menyatakan bahawa mereka memang tidak berniat untuk mendatangkan kecederaan kepada simati sehingga menyebabkan kematian simati. [27] Ini bermakna pada hemat Mahkamah keterangan PKK 1 dan PKK 2 itu wajar diberikan perhatian dan tidak diketepikan semata-mata disebabkan satu kes prima facie telah dikemukakan terhadap PKK 1 dan PKK 2 seperti yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan. Ia perlu diteliti dalam konteks menentukan sama ada PKK 1 dan PKK 2 telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan berdasarkan kepada prinsip undang-undang dalam kes Mohamad Radhi bin Yaakob v PP [1991] 3 MLJ 169 dan Balachandran (supra). [28] Bagi melengkapkan alasan perbincangan dalam alasan penghakiman ini maka wajar Mahkamah meneliti kes-kes di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan yang melibatkan kanak-kanak. Dalam kes PP v KK [2007] 6 CLJ 367 di mana, seorang kanak-kanak berumur 12 tahun 9 bulan telah dituduh di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan kerana membunuh seorang kanak-kanak lain berumur 11 tahun iaitu anak kepada guru tuisyennya. Penelitian kepada fakta kes tersebut yang telah dihuraikan panjang lebar oleh hakim bicara telah memperihalkan fakta kejadian tersebut di perenggan [117] yang menyenaraikan rentetan kejadian tersebut. Dalam kes tersebut juga didapati bahawa terdapat lebih daripada 20 kecederaan akibat tikaman dan 4 slash wound yang kesemuanya disebabkan oleh senjata atau alat tajam yang digunakan untuk memotong seperti pisau dan parang. Hakim bicara dalam kes tersebut telah membuat kesimpulan berkenaan dengan fakta tersebut di perenggan [126], [127] dan [128]. Sabitan dalam kes ini telah disahkan oleh Mahkamah Rayuan dan Mahkamah Persekutuan. Dalam kes PP v KK (supra) ini semasa kanak-kanak tersebut dipanggil membela diri, kanak-kanak tersebut memilih untuk berdiam diri. Mahkamah Tinggi telah memberikan perintah yang sewajarnya. [29] Sebaliknya, dalam kes ini tiada keterangan yang menunjukkan bahawa terdapat kecederaan yang dilakukan melibatkan peralatan tajam. Di samping itu PKK 1 dan PKK 2 membuat pembelaan dan tidak berdiam diri seperti dalam kes tersebut. Ini perlu diberikan perhatian oleh Mahkamah dalam menilai pembelaan PKK 1 dan PKK 2. [30] Selain daripada itu Mahkamah juga merujuk kepada kes AB (a minor) v PP [2012] CLJU 807. Dalam kes tersebut seorang kanak-kanak berumur 16 tahun telah dituduh di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan. Pembelaan yang dikemukakan oleh Tertuduh dalam kes tersebut adalah dia adalah dipengaruhi oleh arak semasa melakukan kesalahan tersebut seperti pembelaan di bawah seksyen 85 (1) Kanun Keseksaan. Mahkamah Tinggi berpendapat bahawa keterangan adalah mencukupi untuk menunjukkan Tertuduh telah menikam simati. Pembelaan Tertuduh dalam kes tersebut telah ditolak oleh Mahkamah dan mengesahkan perintah dan dapatan Hakim Mahkamah Tinggi. Dalam kes tersebut adalah jelas bahawa kecederaan yang dihadapi adalah ekoran daripada senjata tajam dan terdapat saksi mata yang melihat kejadian tersebut. Ini berbeza dengan kes pada yang melibatkan PKK 1 dan PKK 2. Penglibatan Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Malaysia (SUHAKAM) [31] Semasa prosiding ini berjalan Pejabat Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Malaysia (SUHAKAM) telah memohon kepada Mahkamah ini untuk mengemukakan atau bertindak sebagai amicus curiae. Permohonan tersebut telah dibenarkan oleh Mahkamah ini. Ekoran daripada itu suatu hujahan ringkas telah difailkan oleh Pesuruhjaya SUHAKAM, Dr Farah Nini Dusuki. Kesudian SUHAKAM mengemukakan hujahan amicus curiae amatlah dihargai dalam usaha SUHAKAM untuk melaksanakan amanah yang diberikan di bawah Akta Suruhanjaya Hak Asasi Manusia Malaysia (SUHAKAM) 1999. Ia bersesuaian dengan fungsi dan tanggungjawab SUHAKAM seperti yang dinyatakan di dalam Akta SUHAKAM seperti yang berikut: “4 Fungsi dan kuasa Suruhanjaya

Bagi membantu melindungi dan memajukan hak asasi manusia di Malaysia, fungsi Suruhanjaya adalah-

untuk memupuk kesedaran dan menyediakan pendidikan yang berhubungan dengan hak asasi manusia;

untuk menasihati dan membantu Kerajaan dalam merumuskan perundangan dan arahan dan tatacara pentadbiran dan mengesyorkan langkah-langkah perlu yang hendaklah diambil;

untuk mengesyorkan kepada Kerajaan berkenaan dengan penandatanganan atau penyertaan dalam triti dan surat cara antarabangsa yang lain dalam bidang hak asasi manusia; dan

untuk menyiasat aduan berkenaan dengan pelanggaran hak asasi manusia yang disebut dalam seksyen 12.

Bagi maksud melaksanakan fungsinya, Suruhanjaya boleh menjalankan mana-mana atau kesemua kuasa yang berikut:

untuk memupuk kesedaran mengenai hak asasi manusia dan untuk mengaku janji mengadakan penyelidikan dengan mengendalikan program, seminar dan bengkel dan untuk menyebarkan dan mengedarkan hasil penyelidikan itu;

untuk menasihati Kerajaan dan/atau pihak berkuasa yang berkaitan mengenai aduan terhadap pihak berkuasa itu dan mengesyorkan kepada Kerajaan dan/atau pihak berkuasa itu langkah-langkah sesuai yang hendaklah diambil;

untuk mengkaji dan menentusahkan apa-apa pelanggaran hak asasi manusia mengikut peruntukan Akta ini;

untuk melawat mana-mana tempat tahanan, institusi dan tempat lain mengikut tatacara sebagaimana yang ditetapkan oleh undang-undang bertulis atau yang dinyatakan dalam garis panduan yang berhubungan dengan tempat tahanan, institusi dan tempat itu dan untuk membuat syor yang perlu;

untuk mengeluarkan pernyataan awam mengenai hak asasi manusia apabila perlu; (ea) berkenaan dengan kanak-kanak-

untuk menerima apa-apa komunikasi daripada kanak-kanak sama ada secara langsung atau melalui mana- mana orang atau pihak berkuasa yang berhubungan dengan aduan dan keperluan kanak-kanak itu dan untuk bertindak atas aduan dan keperluan itu; dan

(ii) untuk mengadakan dan menerima pakai mekanisme dan tatacara dalam menggalakkan penyertaan kanak-kanak dalam perkara yang berkenaan dengan mereka; dan

untuk mengaku janji apa-apa aktiviti sesuai lain yang perlu mengikut undang-undang bertulis yang berkuat kuasa, jika ada, berhubung dengan aktiviti itu.

Lawatan oleh Suruhanjaya ke mana-mana tempat tahanan, institusi dan tempat lain di bawah perenggan 2(d) tidak boleh dihalang oleh orang yang bertanggungjawab bagi tempat tahanan, institusi atau tempat itu jika tatacara yang ditetapkan oleh undang-undang bertulis atau yang dinyatakan dalam garis panduan yang berhubungan dengan tempat tahanan, institusi atau tempat itu telah dipatuhi.

Bagi maksud Akta ini, perhatian hendaklah diberikan kepada Perisytiharan Sejagat Hak Asasi Manusia 1948 setakat yang perisytiharan itu tidak tak selaras dengan Perlembagaan Persekutuan.” [32] Dalam konteks kanak-kanak ia juga sejajar dengan pengenalan seksyen 6A Akta SUHAKAM yang secara khusus memperihalkan berkenaan dengan kanak-kanak yang berkuat kuasa pada 10 Julai 2024 [PU(B) 247/2024] yang memperuntukkan seperti yang berikut: “6A Ketua Pesuruhjaya Kanak-kanak dan Pesuruhjaya Kanak-kanak

Yang di-Pertuan Agong hendaklah menetapkan dalam kalangan anggota Suruhanjaya yang dilantik di bawah seksyen 5, seorang Ketua Pesuruhjaya Kanak-Kanak dan dua orang Pesuruhjaya Kanak-Kanak untuk menguruskan perkara hak asasi manusia yang berhubungan dengan kanak-kanak.

Tempoh jawatan Ketua Pesuruhjaya Kanak-Kanak dan Pesuruhjaya Kanak-Kanak adalah selama tempoh keanggotaan mereka dalam Suruhanjaya.

Fungsi Ketua Pesuruhjaya Kanak-Kanak dan Pesuruhjaya Kanak-Kanak di bawah seksyen ini hendaklah sebagai tambahan kepada, dan tidak mengurangkan, fungsi mereka sebagai anggota Suruhanjaya.

Dalam menjalankan fungsi mereka, Ketua Pesuruhjaya Kanak-Kanak dan Pesuruhjaya Kanak-Kanak hendaklah tertakluk kepada arahan Pengerusi Suruhanjaya.".” [33] Peruntukan seksyen 6A Akta SUHAKAM ini dengan jelas dan nyata bahawa badan perundangan perihatin kepada kebajikan kanak-kanak dan hak mereka perlu dilindungi. Oleh itu tindakan SUHAKAM untuk terlibat sama dalam kes ini adalah suatu tanggungjawab perundangan yang amat dihargai. Ia dapat membantu Mahkamah memahami hak kanak-kanak yang dijamin di bawah konvensyen-konvensyen antarabangsa. [34] Walau bagaimanapun Mahkamah tidak terikat dengan hujahan bertulis tersebut. Ini adalah disebabkan dalam konteks perbicaraan hujahan bukanlah merupakan keterangan. Di samping itu ia sewajarnya dikemukakan oleh pihak yang terlibat dalam sesuatu perbicaraan jenayah di Mahkamah Tinggi. Ini dapat dilihat dalam peruntukan 181 KPJ seperti yang berikut: “181 Defence

When the accused is called upon to enter on his defence he or his advocate may then open his case, stating the facts or law on which he intends to rely and making such comments as he thinks necessary on the evidence for the prosecution. He may then examine his witnesses, if any, and after their cross-examination and re-examination, if any, may sum up his case: Provided always that if any accused person elects to be called as a witness, his evidence shall be taken before that of other witnesses for the defence: Provided also that any accused person who elects to be called as a witness may be cross-examined on behalf of any other accused person.

The accused shall be allowed to examine any witness not previously named by him under the provisions of this Code if that witness is in attendance.” [35] Perkara ini telah dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Diana Nelson Tanoja v Public Prosecutor [2010] 2 MLJ 573 seperti yang berikut: “[35] In our judgment it is not mandatory for the learned trial judge to hear submission from learned counsel before giving his decision. [36] Section 181(1) of the Criminal Procedure Code provides: When the accused is called upon to enter his defence he or his advocate may then open his case, stating the facts or law on which he intends to rely and making such comments as he thinks necessary on the evidence for the prosecution. He may then examine his witnesses (if any) and after their cross-examination and re-examination (if any) may sum up his case … (Emphasis added.) [37] The word ‘may’ indicates a discretion. Therefore it could be seen that submission at the end of the defence case is discretionary and not mandatory. Therefore the learned trial judge could if he wanted to, decide without having the need to hear submission from defence counsel. Submission is not evidence and hence the judgment is not defective. If the law categorically states that it is not mandatory for counsel to make submission, we can see no reason why it is mandatory for the learned trial judge to hear submission. What, if learned counsel chooses not to make submission? Is the learned trial judge still obliged to call upon learned counsel to make submission? If indeed the law intends that the learned trial judge should hear submission than it would say so in no uncertain terms.” [36] Oleh yang demikian masukan yang diberikan oleh SUHAKAM tidaklah boleh digolongkan sebagai hujahan dalam konteks seksyen 181 KPJ tersebut. Namun ia dapat memberi gambaran kepada kepentingan kebajikan kanak-kanak yang perlu ditekankan oleh Mahkamah semasa membuat keputusan di akhir kes pembelaan. Ia tidak mengikat Mahkamah dalam menentukan keputusan kes ini disebabkan Mahkamah ini akan hanya berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang dikemukakan di Mahkamah dan prinsip undang-undang jenayah yang mantap. [37] Hujahan yang dikemukakan telah memberi jurus pandang kepada Mahkamah tentang kedudukan dan perlindungan kanak-kanak di bawah Konvensyen United Nations Convention of the Right of Child (UNCRC) Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu di samping memandu arah Mahkamah untuk meneliti keputusan-keputusan mahkamah antarabangsa berkenaan dengan undang-undang jenayah dan kanak-kanak. Ia dapat membuka perspektif Mahkamah dalam meneliti kes ini. Namun ia tidak mempengaruhi Mahkamah untuk memutuskan kes ini. [38] Seterusnya, telah dikemukakan keterangan yang menunjukkan bahawa PKK 1 dan PKK 2 telah menerima dan menjalani rawatan psikiatri, pada hemat Mahkamah ini ia tidak sewajarnya diambil kira di dalam pembelaan PKK 1 dan PKK 2. Ini adalah disebabkan rawatan tersebut diperolehi semasa mereka di dalam tahanan dan bukannya sebelum kejadian ini. Ia tidak wajar dipertimbangkan oleh Mahkamah ini sama ada PKK 1 dan PKK 2 telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah berdasarkan keterangan mengenai rawatan psikiatri tersebut. Pengecualian 4 Seksyen 300 Kanun Keseksaan [39] Dalam kes ini juga pihak pembelaan menyatakan bahawa tindakan-tindakan PKK 1 dan PKK 2 ini adalah tergolong di dalam Pengecualian 4 seksyen 300 Kanun Keseksaan iaitu pergaduhan tiba-tiba (sudden fight). Pengecualian 4 adalah seperti yang berikut: “Exception 4 - Culpable homicide is not murder if it is committed without premeditation in a sudden fight in the heat of passion upon a sudden quarrel, and without the offender having taken undue advantage or acted in a cruel or unusual manner.” [40] Jika diteliti kepada pembelaan pergaduhan tiba-tiba, ia adalah berdasarkan kepada prinsip common law. Ini dinyatakan di dalam Criminal Law in Malaysia and Singapore Revised 2nd Edition, Stanley Yoe, Neil Morgan, Chan Wing Cheong, Lexis Nexis 2015 di halaman 838 seperti yang berikut: “Most commentators find the origins of the defence of sudden fight in the English common law doctrine of chance medley? This doctrine applied in cases where the accused, who had been assaulted in a sudden brawl (in respect of which he or she was not entirely without blame) had declined further combat and withdrawn but the adversary had launched a fresh and unprovoked attack against which the accused in necessary defence killed the attacker. The doctrine held that the offence could be reduced from murder to excusable homicide which only involved forfeiture of goods.” [41] Sekiranya ditelusuri sejarah doktrin “chance medley” di bawah undang-undang Inggeris ia dapat dilihat di dalam Commentaries on The Laws of England Book IV di muka surat 183 seperti yang berikut: “Homodice is self defence, or se defend, upon a sudden affray, is also excusable, rather than justifiable, by the English law. This species of self defence must be distinguished from that just now mentioned, as calculated to hinder the perpetration of a capital crime; which is not only a matter of excuse, but of justification. But the self defence which we are now speaking of is that whereby a man may protect himself from an assault, or the like, in the course of a sudden broil or quarrel, by killing him who assault, or the like, in the course of a sudden broil or quarrel, by killing him who assults him. And this is what the law express by the word chance-medley, or (as some rather chose to write it) chaud-medley, the former of which in its etymology signities a casual affray, the latter an affray in the heat of blood or passion; both of them of pretty much the same import: but the former 18 is in common speech too often erroneously applied to any manner of homicide by misadventure; whereas it appears by the statute 24 Hen. VIII, c. 5, and our ancient books, (l) that it is properly applied to such killing as happens in self-defence upon a sudden reencounter. (m) This right of natural defence does not imply a right of attacking; for, instead of attacking one another for injuries past or impending, men need only have recourse to the proper tribunals of justice. They cannot, therefore, legally exercise this right of preventing defence, but in sudden and violent cases when certain and immediate suffering would be the consequence of waiting for the assistance of the law. Wherefore, to excuse homicide by the plea of self-defence, it must appear that the slayer had no other possible (or, at least, probable) means of escaping from his assailant. It is frequently difficult to distinguish this species of homicide (upon chance-medley in self-defence) from that of manslaughter, in the proper legal sense of the word. (n) But the true criterion between them seems to be this: when both parties are actually combating at the time when the mortal stroke is given, the slayer is then guilty of manslaughter; but if the slayer has not begun the fight, or having begun, endeavours to decline any farther struggle, and afterwards, being closely pressed by his antagonist, kills him to avoid his own destruction, this is homicide excusable by self-defence. (o) For which reason the law requires that ther pseson who kills another, in his own defence, should have retreated as far as he conveniently or safely can, to avoid the violence of the assultd, before he turns upon his assailant; and that nor factitiously, or in order to watch his opportunity, but from a real tenderness of shedding his brother’s blood. And though it may be cowardice in time of war between two fellow subjects the law countenances no such point of honour; because the king and his courts are the vindices injuriarum, and will give to the party wronged all the satisfaction he deserved.” [42] Namun demikian prinsip tersebut telah tidak lagi digunakan di United Kingdom seperti yang diputuskan dalam kes R v Semini [1949] 1 All ER 233 apabila Lord Goddard CJ menyatakan seperti yang berikut: “It seems that where there was room for a verdict of chance-medley, the court directed the jury to find a special verdict, and, if on the facts found the court decided that it was a case of death by chance-medley, no corporal sentence on the prisoner was passed, but forfeiture of his goods and the deodand was ordered. Sir James Fitzjames Stephen, who was the greatest and most authoritative writer on the criminal law of the last century, nowhere in his History Of The Criminal Law Of England or in his Digest Of The Criminal Law refers to death by chance-medley as such. In his History Of The Criminal Law Of England, vol III, he deals at length with death per infortunium and se defendendo and gives a full review (ibid, 73–77) of Foster's Crown Law, Discourse Of Homicide, as it refers to this matter. Stephen points out (ibid, 76, 77) that Foster implies that by his time—and his work was published in 1762—special verdicts finding justifiable or excusable homicide had fallen into disuse and the judges were taking general verdicts of acquittal in plain cases of per infortunium and se defendendo. The learned author goes on to say (ibid, 77) that the law on this subject may be considered to have fallen into desuetude in the course of the 18th century, and it was finally abolished in 1828 by the Offences against the Person Act, 1828, to which we have already referred.” [43] Dalam konteks ini pengecualian pergaduhan tiba-tiba (suden fight) dan pemakaiannya serta perkara yang perlu ditunjukkan telah dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Mickelson Gerald Wayne v. PP [2021] 10 CLJ 700 seperti yang berikut: “[76] It is trite law that culpable homicide is not murder if the case falls within any of the five exceptions to s. 300 PC. Exception 4 covers acts done in a sudden fight. It acknowledges that in the heat of passion, a man's judgment may be clouded by a momentary loss of control of his essential mental faculties governing emotion. Exception 4 becomes relevant only when exception 1 does not apply. To invoke exception 4, the following conditions must be satisfied:

it was a sudden fight which originated from a sudden quarrel;

(ii) there was no premeditation;

(iii) the act occurred in the heat of passion; and

(iv) the accused had not taken unfair advantage or acted in a cruel or unusual manner.” [44] Secara umumnya bagi maksud Pengecualian 4, syarat-syarat berikut perlu dipenuhi iaitu:

pergaduhan itu merupakan pergaduhan yang mengejut;

(ii) tiada rancangan terdahulu;

(iii) perbuatan itu berlaku ketika naik perasaan berang; dan

(iv) tidak mengambil peluang yang tidak berpatutan atau tidak bertindak dengan kejam atau luar biasa. [45] Pengecualian 4 ini adalah pembelaan separa dalam kesalahan membunuh. Ia membawa maksud sekiranya berjaya digunapakai pertuduhan kesalahan bunuh di bawah seksyen 300 Kanun Keseksaan akan bertukar kepada seksyen 299 Kanun Keseksaan. Ini telah dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Fong Kong Meng & Anor v PP [2019] 9 CLJ 301 seperti yang berikut: “[21] It cannot be disputed that in a circumstance where someone had been unlawfully killed, ss. 299 and 300 of the Code come into play. And consequently, when a court finds that a s. 300 offence (murder) has not been made out, s. 299 (culpable homicide) offences come into play (unless on the facts neither offence has been made out in which case there will be an outright acquitted) for the court to determine, based on the facts found, under which limb of s. 299 do the acts and omissions fall under. Section 299 consists of three limbs:

With the intention of causing death;

(ii) With the intention of causing bodily injury as is likely to cause death; or

(iii) With knowledge that he is likely by such act to cause death. [46] Dalam kes Mickelson Gerald Wayne v. PP (supra) tersebut Mahkamah Persekutuan telah menerima pakai Pengecualian 4 tersebut seperti yang berikut: “[82] The death of the deceased was caused by the appellant in the heat of passion as he testified and there was no time for passions to cool down. Although it was determined that the appellant had applied excessive force leading to her death, it could not be said that he had acted in a cruel or unusual manner. As was observed earlier, the fight was started by the deceased and during the sudden fight, no weapons were used. In all the circumstances of the case, the appellant was entitled to the benefit of exception 4. For this reason as well, the finding and conviction of murder cannot be sustained.” [47] Di dalam kes ini pihak peguam PKK 1 dan PKK 2 telah menggariskan fakta-fakta yang membolehkan Mahkamah ini menggunakan Pengecualian 4 tersebut. Ia adalah meliputi pergaduhan di antara PKK 1 dan PKK 2 di mana simati dikatakan telah campur tangan dalam pergaduhan tersebut dengan mengejek kedua-dua PKK. Simati juga dikatakan telah menggunakan penyangkut baju untuk memukul PKK 1 dan PKK 2. PKK 1 dan PKK 2 telah memberikan tindak balas dengan menolak dan menumbuk serta menendang simati. Pada masa itu berlaku tendang-menendang di antara simati, PKK1 dan PKK

PKK 1 dikatakan telah mengalami kecederaan di bahagian mulut ekoran daripada ditumbuk oleh simati. [48] Seterusnya pergaduhan tersebut tidak dirancang sebelum ini. Ia berlaku dalam tempoh 10 minit di antara PKK 1, PKK 2 dan simati. Ini ditambah dengan fakta bahawa tiada keterangan yang menunjukkan kecederaan serius yang dialami oleh simati. Dalam kes ini juga tiada keterangan yang menunjukkan bahawa PKK 1 dan PKK 2 menggunakan apa-apa senjata. Malahan pergaduhan tersebut adalah melibatkan anggota badan sahaja. Urutan keterangan tersebut telah dihujahkan sebagai asas untuk Mahkamah mempertimbangkan bagi menyatakan Pengecualian 4 boleh digunakan. [49] Sebaliknya Timbalan Pendakwa Raya yang bijaksana menyatakan bahawa pembelaan pergaduhan tiba-tiba (sudden fight) ini tidak terpakai. Ini adalah berdasarkan kepada keterangan SP 13 menunjukkan bahawa pergaduhan ini telah berlaku seawal 7.30 pagi dan ia menjadi kemuncak pada jam 11.00 pagi di mana ketika itu SP 10 telah keluar menghantar anaknya. Oleh itu tidak timbul kejadian itu berlaku ekoran daripada pergaduhan yang berlaku secara tiba-tiba. Begitu juga ia telah menangkis hujahan pihak pembelaan bahawa tiada perancangan untuk pergaduhan tersebut disebabkan ia telah bermula jam 7.30 pagi. [50] Pembunuhan tersebut juga dikatakan berlaku dalam keadaan masa bertenang semenjak daripada pergaduhan awal 7.30 pagi dan kejadian berlaku pada jam 11.00 pagi. Timbalan Pendakwa Raya juga berhujah perbezaan umur di antara simati iaitu 7 tahun atau PKK 1 dan PKK 2 adalah berusia 13 tahun menunjukkan bahawa PKK 1 dan PKK 2 telah mengambil kesempatan ekoran daripada perbezaan umur dan saiz badan yang besar untuk melakukan tindakan yang boleh menyebabkan kematian simati. [51] Dalam hal ini adalah wajar Mahkamah ini menentukan sama ada pengecualian pergaduhan tiba-tiba (sudden fight) itu boleh digunakan dalam kes ini. Mahkamah Privy dalam kes Mohamed Kunjo v Public Prosecutor [1978] 1 MLJ 51 telah membincangkan tentang sama ada Tertuduh telah mengambil kesempatan untuk bertindak kejam terhadap simati dan berdasarkan keterangan dalam kes tersebut Mahkamah memutuskan seperti yang berikut: “We turn now to the question whether in the present case the evidence was such that the High Court could have reasonably concluded that the defence of sudden fight was made out. There was evidence that the act causing death was done without premeditation. In Kirpal Singh v The State AIR 1951 Punjab 137, a case in which the exception (no. 4 to section 300 of the Indian Penal Code) was raised unsuccessfully, Bhandari J. said (paragraph 14 of his judgment) that “to constitute a premeditated killing it is necessary that the accused should have reflected with a view to determine whether he would kill or not”: in other words, there must bean element of design or prior planning. In the present case there was evidence that suggested strongly the absence of any element of design or planning. There was also evidence that the blow, or blows, were struck “in a sudden fight in the heat of passion upon a sudden quarrel”, though there was also evidence (i.e. going in search of the weapon, returning with it, and striking the deceased when he appeared to be neither aggressive nor on his guard) which suggested the contrary. But formidable difficulties face the appellant when he attempts to show that the act causing death was committed “without the offender having taken undue advantage or acted in a cruel or unusual manner”. The appellant, who had been engaged in a fight with the deceased, ran toget a weapon and returned to attack the defenceless deceased with a truly murderous weapon, the exhaust pipe, a photograph of which we have seen. The evidence of the assault shows that the deceased was taken by surprise and attacked with a very unusual and unexpected weapon, a heavy blow on the head from which could reasonably be expected to be lethal. In one of the Indian cases to which we were most helpfully referred, Sarjug Prasad v The State AIR 1959 Patna 66, K. Sahai J. commented that “undue advantage … means unfair advantage.” In the face of the evidence, we do not see how the appellant could prove that he had not taken undue advantage or acted in a cruel or unusual manner.” [52] Seterusnya, Mahkamah ini wajar menelusuri duluan kehakiman berkaitan dengan pergaduhan tiba-tiba (sudden fight) untuk memahami bagaimana pemakaiannya dalam fakta sesuatu kes. Mahkamah merujuk kepada kes Chan Kwee Fong v Public Prosecutor [2010] 1 MLJ 441. Dalam kes tersebut Mahkamah Rayuan telah menjelaskan hakikat Pengecualian 4 dan menyatakan seperti yang berikut: “To bring a case within Exception 4 to s 300 of the Penal Code, the following facts must be proved:

that there is a sudden fight in the heat of passion upon a sudden quarrel;

that there is no premeditation; and

that the offender has not taken undue advantage or acted in a cruel or unusual manner. The drafters of Exception 4 must have foreseen that in a sudden fight it is quite impossible to say which party is more guilty than the other. In a sudden fight, the fight is ‘sudden’ and it is not pre- planned. Thus, there should not be an interval between the quarrel and the fight. If such interval exists, then reason would prevail. And reason would definitely overcome passion and the fight cannot be said to be sudden. Blows must be exchanged and even if such blows are avoided and do not hit the opponent, a sudden fight is said to have taken place. In Atma Singh Kahan Singh v The State AIR 1955 Punjab 191 at p 192, the court said: The term ‘fight’ is not defined in the Code, but everyone knows what a fight is and that it takes two to make a fight. I would agree with the argument of learned counsel for the appellant that it is not necessary that weapons should be used in a fight, and also that an affray can be a fight even if only one party in the fight is successful in landing a blow on his opponent. I would, however, hold that in order to constitute a fight it is necessary that blows should be exchanged even if they do not all find their target,… Here, a knife was used by the accused. The drawing of the knife was tendered in court as exh P25 and it was SP8 who drew the shape of the knife. The High Court considered the arguments that the knife was not tendered and rightly held that both SP8 and SP9 saw the accused holding the knife immediately after the deceased was seen collapsing on the coffee shop floor and bleeding from the stomach. We see no reason to disturb the High Court's assessment of the evidence pertaining to the knife. Here, the accused had stabbed the deceased not once but four times with a knife. The evidence revealed that after being stabbed on the front part of his body, the deceased ran but was chased by the accused. The accused caught up with the deceased and again stabbed the deceased on the back of the buttock. This was the fourth stab that had cut the pubic ramus bone and partially cut the internal iliac artery causing excessive loss of blood. Just like the High Court, we find it difficult to say that the accused had not taken undue advantage or had not acted in a cruel or unusual manner. In our judgment, the accused had taken advantage of the deceased and had acted in a cruel and unusual manner (Public Prosecutor v Chan Kim Choi [1989] 1 MLJ 404; and Teo Boon Ann v Public Prosecutor [1989] 2 MLJ 321). That being the case, the defence of sudden fight must fail.” [53] Mahkamah juga merujuk kepada kes Public Prosecutor v Chan Kim Choi [1989] 1 MLJ 404 di mana setelah meneliti fakta dalam kes tersebut Mahkamah memutuskan seperti yang berikut: “It was entirely possible that the account of the incident given in the cautioned statement was accurate as to the events described therein. But it was also possible that it was not a complete account of what had happened. On the evidence adduced by the prosecution, the accused was seen chasing the deceased with a knife in his right hand. The accused was also seen to have made a motion of stabbing the deceased. This event was not recounted in the cautioned statement. Giving such weight as we could to the cautioned statement in the light of the evidence adduced by the prosecution, we were unable to conclude that the accused had discharged, on a balance of probabilities, the burden of proving any circumstances which brought him within the general exception of right of private defence under s 96 of the Penal Code or any of the special exceptions 2, 4 and 1 to s 300 of the Penal Code.” [54] Seterusnya dalam kes Teo Boon Ann v Public Prosecutor [1989] 2 MLJ 321 Mahkamah setelah menganalisa keterangan seperti yang berikut: “The appellant elected to give evidence on affirmation. He admitted going to the deceased's flat to take valuables. But he seriously challenged Tan Chai Mui's evidence about striking the deceased on the head until she lost consciousness and, if she was still not unconscious, she was to be killed. He claimed that his intention was merely to rob the deceased and not to kill her. The trial judges rejected this part of his evidence. The appellant further said in evidence that when Madam Chong discovered him ransacking the drawers of her dressing table, she tried to make a telephone call. He stopped her. He wanted to pick up the invitation card and leave but she picked up a knife to stab him. He disarmed her by putting his right hand on her neck until she said ‘No breath, no breath,’ dropped the knife and fell down. After this episode, he said he tried to take back the invitation card and flee but Madam Chong picked up the knife again, got up and tried to stab him again. It was then that he picked up the stool and pushed it at her face until she fell. He said the stool fell on her face. He also fell on her.” [55] Dalam kes Soh Cheow Hor v Regina [1960] 1 MLJ 254, Rose CJ menyatakan seperti yang berikut: “Whatever the position may have been in the past, it appears now to be the accepted rule that when an accused person endeavours to bring himself within one of the exceptions, it is sufficient for his purpose if a reasonable doubt is raised in the minds of the jury as to whether or not the necessary factors exist. If as a result of the evidence of the whole, case, taken and considered together, the jury find themselves in genuine doubt as to whether or not the case falls within one of the exceptions, then their verdict on the point must be in favour of the accused. Nowhere in the summing up is this made clear to the jury in regard to any of the three exceptions to which we have earlier referred. It follows in view of what we have already said as to the borderline nature of the evidence on these matters that it is impossible for us to say that the jury, if fully directed, would necessarily still have found the appellant guilty of murder.” [56] Seterusnya dalam kes Hainie Bin Hamid v Pendakwa Raya [2003] 2 MLJ 403: “We decline to interfere with the findings of fact by the learnedjudge. However, we are compelled to disturb his finding as to the guilt of the appellant by reason of his complete failure to address his mind on exception 4 to s 300 of the Penal Code, that is to say, death caused without pre-meditation in a sudden fight. On the evidence, it is manifestly clear that there was a sudden fight or the fight was unpremeditated. Hence, the learned judge should have considered the defence available to the appellant under the exception. As there was a non-direction by the learned judgeon this issue there was a misdirection. Therefore, we now take upon ourselves the task of analyzing the evidence towards this end. It is trite law that to invoke the exception, four requisites must be satisfied, that is to say: (i) it was a sudden fight; (ii) there was no premeditation; (iii) the act was committed in the heat of passion; and (iv) the assailant had not taken any undue advantage or acted in a cruel manner. With regard to conditions (i) and (ii) the facts speak by themselves. Onconditions (iii) and (iv), the evidence reveals that the acts of the appellant in the course of the melee leading to the stabbing of the deceased were done within very short intervals apparently with no opportunity for cooling off. As usual in the fight, theblood already heated up was warmed at every subsequent stroke and the voice of reasons was not heard on either side in the heat of passion. Under such circumstances, there cannot be much room for discriminating between the respectivedegree of blame with reference to the state of things either at the commencement of or in the course of the fray. It is settled law that when an accused person endeavors to bring himself within one of the exceptions, it is sufficient for his purpose if a reasonabledoubt is raised in the mind of the trial judge as to whether or not the necessary factors exist. If as a result of the evidence of the whole case, taken and considered together the learned judge finds himself in genuine doubt as to whether or not the case falls within one of the exceptions, then his verdict on the point must be in favor of the accused (see Soh Cheow Hor v Regina [1960] MLJ 254). In the light of the factorswe have already said, it is impossible for us to say that the learned judge, if he had fully directed his mind to the exception, would necessarily still have found the appellant guilty of murder.” [57] Penelitian kepada kes-kes tersebut menunjukkan bahawa Mahkamah perlu meneliti keterangan yang dikemukakan bagi menentukan sama ada Pengecualian 4 iaitu pergaduhan tiba-tiba (sudden fight) itu boleh digunapakai atau sebaliknya. Perkara-perkara yang dinyatakan berkenaan dengan dengan pra-syarat penggunaan Pengecualian 4 tersebut seperti yang dinyatakan dalam kes Mickelson Gerald Wayne v PP (supra) di atas adalah tidak berubah. Apa yang perlu diteliti oleh Mahkamah adakah keterangan yang dikemukakan berjaya memenuhi syarat-syarat tersebut. Dalam kes ini adalah tidak dapat dinafikan bahawa kejadian yang berlaku yang melibatkan PKK 1 dan PKK 2 adalah tidak dirancang. Pada masa yang sama Mahkamah juga perlu menerima hakikat bahawa semasa kejadian tersebut berlaku, PKK 1 dan PKK 2 masih berusia muda iaitu dalam lingkungan 13 tahun. Adalah tidak munasabah untuk menyatakan bahawa terdapat perancangan di antara PKK 1 dan PKK 2 untuk melakukan tindakan sehingga menyebabkan kematian simati dan tiada keterangan mengenainya. Ini ditambah pula dengan kejadian tendang menendang yang berlaku di antara PKK 1, PKK 2 dan simati. [58] Mahkamah juga mengambil kira bahawa pertengkaran yang berlaku pada 7.30 pagi sebelum kejadian tersebut pada hemat Mahkamah bukannya rentetan sehingga berlakunya kejadian pada jam 11.00 pagi tersebut. Adalah tidak dapat dinafikan SP 13 menyatakan bahawa terdapat pergaduhan pada jam 7.30 pagi tersebut namun keterangan yang dikemukakan oleh pihak PKK 1 dan PKK 2 menyatakan tidak sedemikian. Malahan tiada keterangan bebas bagi menyokong keterangan SP 13 tersebut. Dalam konteks ini Mahkamah juga tidak boleh menolak keterangan SP 13 semata-mata disebabkan SP 13 dikatakan saksi berkepentingan. Adalah tidak wajar untuk Mahkamah menolak keterangan SP 13 semata-mata disebabkan mempunyai kepentingan dalam kes ini. Prinsip ini telah dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Teoh Kiang Hong v Theow Say Kow @ Teoh Kiang Seng, Henry [2025] 1 MLJ 813 seperti yang berikut: “(115) In fact, even when a person is considered an interested witness in any capacity or to any extent, this Court has been consistent in holding that “there is no legal presumption that an interested witness should not be believed. He is entitled to credence until cogent reasons for disbelief can be advanced in the light of evidence to the contrary and the surrounding circumstances.” (Balasingham v Public Prosecutor [1959] 1 MLJ 193 referred to by this Court in Dato' Seri Anwar Bin Ibrahim v Public Prosecutor and Another Appeal [2004] 3 MLJ 405; Kumaran A/L Sappani v Public Prosecutor [2012] 6 MLJ 153; Wong Joo Sen v Public Prosecutor [2011] 1 MLJ 581; Suthakar a/l Sivakumar lwn Pendakwa Raya dan lain-lain rayuan [2024] MLJU 2538). …

Hence, “where the Court is called upon to deal with the evidence of the interested witness, the approach of the Court, while appreciating the evidence of such witnesses must not be pedantic. The Court must be cautious in appreciating and accepting the evidence given by the interested witnesses but the Court must not be suspicious of such evidence. The primary endeavour of the Court must be to look for consistency. The evidence of a witness cannot be ignored or thrown out solely because it comes from the mouth of a person who is closely related to the victim.” (Jayabalan v UT of Pondicherry, (2010) 1 SCC 199).” [59] Oleh itu keterangan yang menunjukkan bahawa SP 13 adalah saksi yang mempunyai kepentingan dalam kes ini tidak menyebabkan keterangan dia perlu ditolak mentah-mentah oleh Mahkamah ini. [60] Persoalannya ialah adakah PKK 1 dan PKK 2 telah dapat menunjukkan bahawa perbuatan mereka termasuk di bawah Pengecualian 4 Kanun Keseksaan. Bagi menjawab persoalan ini Mahkamah perlu meneliti keterangan dengan terperinci dan melihat rentetan masa dan peristiwa yang membawa kepada kejadian tersebut. [61] Mahkamah ini berpendapat kejadian yang berlaku pada jam 11.00 pagi tidak dapat dikaitkan dengan pergaduhan awal jam 7.30 pagi. Ini adalah disebabkan selepas insiden 7.30 pagi itu tiada keterangan yang menunjukkan PKK 1 dan PKK 2 telah membuat apa-apa tindakan bagi melanjutkan pergaduhan pada jam 7.30 pagi tersebut. Malahan terdapat keterangan yang menunjukkan bahawa keadaan adalah seperti biasa selepas jam 7.30 pagi itu. [62] Malahan episod kejadian pada 11.00 pagi tu pada hemat Mahkamah ini adalah berdiri dengan sendiri dan tidak dapat dikaitkan dengan kejadian 7.30 pagi. Mahkamah ini mendapati tiada sebarang keterangan yang menunjukkan PKK 1 dan PKK 2 ada membuat penyataan atau tindakan yang mengaitkan kejadian jam 11.00 pagi itu adalah penerusan dan kesinambungan kejadian pada jam 7.30 pagi tersebut. [63] Mahkamah ini juga mendapati tiada keterangan yang menunjukkan PKK 1 dan PKK 2 ada membuat perancangan untuk melakukan tindakan terhadap simati pada jam 11.00 pagi tersebut. Penelitian kepada keterangan saksi-saksi pendakwaan juga tidak menunjukkan sebarang cebisan keterangan menunjukkan perkara tersebut. [64] Kejadian yang berlaku pada jam 11.00 pagi itu adalah didapati berlaku semasa keadaan kelam-kabut semasa sentuhan-sentuhan fizikal di antara PKK 1, PKK 2 dan simati. Keterangan menunjukkan bahawa PKK 1, PKK 2 dan simati sering berbalasan sentuhan fizikal sehingga tidak dapat ditentukan dengan pasti siapa yang membuat serangan fizikal dan siapakah sasaran. Mahkamah berpendapat kejadian pergaduhan itu berlaku dalam keadaan PKK1, PKK 2 dan simati sedang berang dan kelam-kabut ketika itu. [65] Mahkamah ini juga mendapati tiada sebarang keterangan yang menunjukkan bahawa PKK 1 dan PKK 2 yang telah mengambil senjata tumpul atau tajam semasa pergaduhan untuk mencederakan simati. Mahkamah ini tidak dapat bersetuju bahawa disebabkan saiz fizikal simati adalah lebih kecil daripada PKK 1 dan PKK 2, maka ia tergolong dalam mengambil peluang yang tidak berpatutan atau bertindak balas dengan kejam atau luar biasa terhadap simati. [66] Penelitian kepada kes-kes di atas adalah didapati ianya digolongkan sedemikian sekiranya PKK 1 dan PKK 2 keluar daripada pergaduhan itu bagi mendapatkan senjata atau kembali untuk mencederakan simati atau mengejar simati dan mencederakannya. Ini tidak berlaku dalam kes ini. [67] Oleh itu berdasarkan penilaian keterangan dalam kes ini Mahkamah berpendapat bahawa PKK 1 dan PKK 2 telah berjaya menunjukkan bahawa Pengecualian 4 bagi seksyen 300 Kanun Keseksaan terpakai di dalam kes ini. Ini bermakna Mahkamah ini berpendapat kesalahan bagi seksyen 299 Kanun Keseksaan telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan yang boleh dihukum di bawah seksyen 304 (a) Kanun yang sama. Hukuman [68] Pada tarikh kejadian kedua-dua PKK 1 dan PKK 2 berumur 13 tahun. Sepanjang perjalanan perbicaraan kes ini usia kedua-dua mereka kini menjangkau umur 18 tahun. [69] Apakah hukuman yang sewajarnya diberikan oleh Mahkamah. Timbalan Pendakwa Raya di dalam hujahannya sebagai perlindungan kepada kepentingan awam mengesyorkan agar Mahkamah ini menjatuhi hukuman pemenjaraan. Ini adalah disebabkan kesalahan yang dilakukan oleh PKK 1 dan PKK 2 adalah sesuatu yang amat serius sehingga melibatkan kehilangan nyawa. Mahkamah ini mempunyai bidang kuasa untuk menjatuhkan hukuman pemenjaraan di bawah seksyen 91 Akta Kanak-kanak 2001. [70] Namun demikian Mahkamah juga perlu mengambil kira seksyen 96(2) Akta Kanak-kanak 2001 yang memperuntukkan seperti yang berikut: “96 Sekatan ke atas perintah pemenjaraan

Kanak-kanak yang berumur empat belas tahun ke atas tidak boleh diperintahkan supaya dipenjarakan jika dia boleh diperlakukan dengan apa-apa cara lain yang sesuai sama ada dengan percubaan, atau denda, atau dihantar ke sesuatu tempat tahanan atau sekolah diluluskan, atau Sekolah Henry Gurney, atau selainnya.” [71] Pada masa yang sama Timbalan Pendakwa Raya berhujah hukuman bagi kesalahan ini wajar dipenjarakan bagi memberikan isyarat yang jelas kepada orang awam bahawa hukuman berat menunggu kepada pesalah yang melakukan kesalahan mematikan orang secara salah. [72] Sebaliknya peguam PKK 1 dan PKK 2 yang bijaksana berhujah bahawa hukuman dengan menempatkan PKK 1 dan PKK 2 di Sekolah Henry Gurney adalah sesuai dalam kes ini. Ia disebabkan semasa kejadian ini berlaku, PKK 1 dan PKK 2 masih kanak-kanak dan tidak dapat membezakan perbuatan yang baik dan buruk. Peguam PKK 1 dan PKK 2 menyatakan bahawa PKK 1 dan PKK 2 wajar dipertimbangkan untuk ditahan di Sekolah Henry Gurney bagi memberi peluang kepada mereka untuk mendapatkan latihan dan bimbingan bagi membolehkan mempunyai masa depan yang cerah. Malahan peguam juga berhujah bahawa selama mereka ditahan di sekolah tersebut PKK 1 dan PKK 2 telah menjalani latihan dan salah seorang daripada mereka telah bercadang untuk mengambil peperiksaan Sijil Pelajaran Malaysia dan seorang lagi sedang mengikuti Kursus Tvet. [73] Peguam PKK 1 dan PKK 2 menyatakan bahawa tempoh tahanan di Sekolah Henry Gurney hendaklah mengambil kira tempoh tahanan di sekolah tersebut sebelum ini. Peguam PKK 1 dan PKK 2 telah menukilkan kes Muharam bin Anson v PP [1981] 1 MLJ 222. Dalam kes tersebut telah dinyatakan hukuman adalah berkuat kuasa daripada tarikh tahanan reman. Namun ia diputuskan berdasarkan kepada fakta dalam kes tersebut yang dapat dilihat seperti yang berikut: “At the appeal it transpired that the appellant was first arrested on September 28, 1977 when he was remanded till released on court bail on January 11, 1978. However, after the conclusion of the preliminary inquiry when theappellant was committed for trial in the High Court it seems that his bail was revoked and he was remanded in custody on November 29, 1978 till his trial. The learned trial judge was misled into thinking that he was under detention since that date when the appellantsaid that he was kept in prison since November 29, 1978. When the learned trial judge imposed the sentence of six years' imprisonment to take effect from November 29, 1978 he did not appear to know that the appellant had already been remanded for about threeand half months from September 28, 1977 to January 11, 1978. In our view this period of detention, brief though it may appear, ought to have been taken into account by the learned trial judge for the purpose of passing sentence. Apart from this we are of the view that the learned trial judge had taken into consideration all the relevant factors. Accordingly, we would reduce the sentence from six to five years' imprisonment to take effect from November 29, 1978.” [74] Sebaliknya dalam kes ini perintah Mahkamah Rayuan pada 12.08.2024 telah memerintahkan seperti yang berikut: Perintah Mahkamah Tinggi bertarikh 06.03.2023 di mana Responden Pertama dan Responden Kedua telah diperintahkan menjalani penahanan di Sekolah Henry Gurney selama 3 tahun di bawah seksyen 91(1)(f) Akta Kanak-Kanak 2001 dan ibu bapa diperintahkan untuk melawat Pesalah Kanak-Kanak pada minggu pertama setiap bulan di bawah seksyen 93(1)(d) Akta Kanak-Kanak 2001 adalah diketepikan. [75] Ini bermakna pada masa kes ini diremit ke Mahkamah ini untuk pendengaran pembelaan diri PKK 1 dan PKK 2 bagi pertuduhan di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan perintah penahanan di sekolah Henry Gurney sudah tidak berkuat kuasa. Malahan Mahkamah Rayuan telah mengeluarkan waran menahan untuk PKK 1 dan PKK 2 ditempatkan di Penjara Penor seperti yang berikut: Kes diremitkan ke Mahkamah Tinggi Temerloh untuk Responden Pertama dan Responden Kedua membela diri di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan dihadapan Hakim Mahkamah Tinggi yang sama; dan Waran menahan dikeluarkan berkuatkuasa pada hari ini (12.08.2024) bagi suatu tempoh penahanan reman terhadap Responden Pertama dan Responden Kedua di Penjara Penor sehingga tarikh sebutan yang telah ditetapkan pada 19.08.2024 di Mahkamah Tinggi Temerloh. [76] Sehingga kini adalah didapati bahawa PKK 1 dan PKK 2 ditahan di Penjara Penor. Oleh itu Mahkamah juga perlu memberi perhatian kepada seksyen 75 Akta Kanak-kanak 2001 yang memperihalkan perkara-perkara berkaitan dengan penahanan di Sekolah Henry Gurney. Seksyen 75 (2) (a) Akta Kanak-kanak 2001 menyatakan dengan jelas bahawa penahanan tersebut untuk selama tempoh 3 tahun dari tarikh perintah seperti yang berikut: “75 Bila kanak-kanak boleh dihantar ke Sekolah Henry Gurney

Jika Mahkamah Bagi Kanak-Kanak memerintahkan supaya seseorang kanak-kanak yang berumur empat belas tahun ke atas dihantar ke Sekolah Henry Gurney-

perintah itu-

ialah kuasa untuk menahannya selama tempoh tiga tahun dari tarikh perintah itu; dan

(ii) sah untuk menahannya sehingga dia mencapai umur dua puluh satu tahun tetapi tidak selepas itu; [77] Mahkamah ini berpendapat bahawa undang-undang jenayah telah memperuntukkan hukuman atau perintah yang berbeza bagi kesalahan jenayah yang sama terhadap kumpulan individu-individu yang berbeza. Misalnya, hukuman kesalahan yang dilakukan oleh seorang pesalah kanak-kanak mempunyai hukuman yang berbeza dengan kesalahan yang sama jika ia dilakukan oleh seorang dewasa. Begitu juga dalam hukuman sebatan yang telah dikecualikan ke atas seorang wanita. Pada hemat Mahkamah peruntukan-peruntukan tersebut adalah diperuntukkan sedemikian di atas kebijaksanaan badan perundangan yang mengambil kira perbezaan individu-individu tersebut semasa melakukan sesuatu kesalahan. Seseorang kanak-kanak adalah merupakan golongan rentan yang tidak mempunyai kebolehan untuk membuat pertimbangan yang sewajarnya seperti seorang dewasa. Oleh itu adalah tidak wajar sekiranya hukuman yang dijatuhkan kepada seseorang kanak-kanak itu sama dengan seorang pesalah dewasan melainkan terdapat keterangan yang menunjukkan ia wajar dijatuhkan hukuman yang sama. [78] Oleh itu perbezaan hukuman kepada golongan yang berbeza yang diperuntukan di dalam undang-undang hendaklah diberikan perhatian oleh Mahkamah yang menjatuhkan hukuman dalam kes jenayah. Jika Mahkamah gagal mengambil perhatian kepada perbezaan tersebut ia boleh menyebabkan hukuman yang dijatuhkan kepada seseorang penjenayah tidak akan mencapai matlamat yang diinginkan oleh badan perundangan. Apa yang akan berlaku ialah golongan yang sepatutnya tidak diberikan hukuman yang tinggi akan dijatuhi hukuman yang tinggi sementara pesalah yang dijatuhi hukuman yang tinggi akan dijatuhi hukuman yang rendah. [79] Dalam konteks kanak-kanak terdapat Akta Kanak-kanak 2001 yang telah memperihalkan perintah yang boleh diberikan bagi pesalah kanak-kanak. Hatta di dalam seksyen 91 juga dinyatakan seperti berikut: “91 Kuasa Mahkamah Bagi Kanak-kanak apabila kesalahan dibuktikan

Jika Mahkamah Bagi Kanak-Kanak berpuas hati bahawa suatu kesalahan telah dibuktikan Mahkamah itu hendaklah, sebagai tambahan kepada apa-apa kuasa lain yang boleh dijalankan menurut kuasa Akta ini, mempunyai kuasa untuk-

…

…

…

…

…

…

…

mengenakan ke atas kanak-kanak itu, jika dia berumur empat belas tahun ke atas dan kesalahan itu boleh dihukum dengan hukuman pemenjaraan dan tertakluk kepada subseksyen 96(2), apa-apa tempoh pemenjaraan yang boleh dijatuhkan oleh Mahkamah Seksyen.” [80] Ketelitian di dalam penggubalan peruntukan berkaitan dengan perintah yang diberikah oleh Mahkamah semasa berurusan dengan kanak-kanak menunjukkan Mahkamah perlu berhati-hati dan tidak mengenepikan kepentingan kanak-kanak dengan menjatuhkan hukuman yang tidak sesuai dengan kedudukan seorang kanak-kanak. Oleh itu laporan pegawai akhlak diperlukan bagi membantu Mahkamah untuk menimbangkan perintah yang sewajarnya. [81] Pada hemat Mahkamah ini, seseorang kanak-kanak yang melakukan kesalahan jenayah pada masa zaman kanak-kanaknya tidak boleh menyebabkan Mahkamah mengenakan hukuman yang serius sehingga menyebabkan kanak-kanak tersebut tidak mempunyai peluang untuk menjadi seorang warganegara yang mematuhi undang-undang dan seorang dewasa yang berjaya pada masa hadapan. [82] Mahkamah ini berpendapat masa depan kanak-kanak untuk menjadi seorang warganegara yang patuh kepada undang-undang dan memberi sumbangan kepada negara perlu diberikan keutamaan dalam proses menjatuhkan hukuman dan perintah terhadap kanak-kanak. Pada hemat Mahkamah perintah atau hukuman tersebut haruslah sesuai untuk memastikan ia adalah satu proses memperbaiki akhlak dan sahsiah kanak-kanak tersebut supaya menjadi anggota masyarakat yang bertanggungjawab. Ia tidak sewajarnya menyebabkan kesilapan silam yang dilakukan oleh kanak-kanak tersebut akan memudarkan dan memusnahkan masa depan kanak-kanak tersebut. [83] Pada masa yang sama Mahkamah juga tidak boleh meremehkan kesalahan yang dilakukan oleh kanak-kanak dengan memberikan perintah yang tidak mencerminkan keseriusan kesalahan tersebut. Jika ini dilakukan ia akan menyebabkan kanak-kanak tersebut dijadikan alat untuk orang dewasa menggunakan mereka dalam aktiviti jenayah disebabkan perintah yang akan dikenakan kepada kanak-kanak tersebut adalah lebih rendah. Di samping itu ia juga akan menggalakkan kegiatan jenayah dilakukan oleh kanak-kanak. Ini akan menjejaskan kepentingan awam. [84] Dalam erti kata lain Mahkamah ini perlu menimbangkan kepentingan kanak-kanak dan masyarakat bagi memastikan perintah yang diberikan boleh memperbaiki kanak-kanak dan menjamin masa depan mereka tanpa menggadaikan kepentingan awam yang menjadi matlamat undang-undang jenayah. [85] Oleh itu dalam kes ini setelah menimbangkan faktor-faktor di atas, Mahkamah berpendapat walaupun kematian simati telah menyebabkan linangan air mata keluarga apabila jasad kaku simati dikebumikan dan tidak dapat dikembalikan dengan apa juga perintah yang diberikan kepada PKK 1 dan PKK 2. Kes ini memang menyayat hati dan meruntun jiwa serta menyentuh perasaan sanubari apabila kanak-kanak yang masih muda telah kehilangan nyawa ekoran daripada kejadian yang melibatkan rakan di tempat yang sepatutnya mempunyai sistem penjagaan kanak-kanak yang sewajarnya. Namun begitu Mahkamah perlu memutuskan hukuman dalam kes ini berdasarkan kepada prinsip undang-undang dan tidak dipengaruhi oleh sentimen semata-mata yang tidak berasaskan kepada prinsip undang-undang. [86] Akhirnya Mahkamah memerintahkan PKK 1 dan PKK 2 ditahan di Sekolah Henry Gurney selama 3 tahun mulai 21.01.2025. Bertarikh: 03 hb. Februari 2025 (ROSLAN MAT NOR) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA TEMERLOH, PAHANG DARUL MAKMUR PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Pendakwaan Intan Nor Hilwani binti Mat Rifin Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Pendakwaan Negeri Pahang Temerloh, Pahang Darul Makmur Bagi Pihak PKK 1 dan PKK 2 Amer Hamzah bin Arshad, Joshue Tay H’ng Foong dan Lee Yee Woei