[Pendakwa Raya] v Teh Kheng Leng (PA-45A-36-07/2019)

Pada 13.2.2019 jam 11.00 pagi, Inspektor Pravin a/l Krishnan (SP4) telah menerima maklumat daripada orang awam berkenaan aktiviti pengedaran dadah oleh seorang lelaki Cina di kawasan MY HOTEL, Bukit Mertajam.

Bertindak atas maklumat tersebut, SP4 telah memberi taklimat kepada tujuh (7) orang anggota polis (pasukan serbuan) di bilik taklimat Ibu Pejabat Polis Daerah (“IPD”) Seberang Perai Tengah.

Selesai taklimat, SP4 telah mengetuai pasukan serbuan bergerak ke lokasi MY HOTEL di alamat No. 22A, Lorong Seri Jaya, Taman Seri Jaya, Bukit Mertajam, Pulau Pinang, dengan menaiki dua buah kenderaan. Pasukan serbuan tiba di lokasi sekitar jam 11.30 pagi dan meletakkan kenderaan di hadapan serta sekitar kawasan hotel tersebut.

Pemerhatian telah dilakukan, dan pada sekitar jam 12 tengah hari, SP4 nampak seorang lelaki Cina (Tertuduh) dalam keadaan mencurigakan berjalan ke arah sebuah kereta Toyota Vios bernombor pendaftaran PMG 388 yang diparkir di hadapan hotel tersebut. SP4 dan pasukan kemudiannya menghampiri Tertuduh sambil memperkenalkan diri sebagai pegawai polis, dan menunjukkan kad kuasa. Tertuduh kelihatan terkejut dan cuba melarikan diri namun berjaya ditahan oleh pasukan serbuan.

Pemeriksaan fizikal telah dijalankan ke atas Tertuduh dan mendapati Tertuduh sedang menggalas satu beg silang jenama ‘Hush Puppies’. Pemeriksaan telah dijalankan ke atas beg silang tersebut dan telah menemui:

Empat paket plastik lutsinar mengandungi hablur disyaki dadah jenis Methamphetamine;

(ii) Satu alat penimbang digital;

(iii) Satu bungkusan plastik bertulis ‘Daiso’ mengandungi plastik kosong;

(iv) Satu pemetik api;

Satu gunting;

(vi) Beberapa dokumen pengenalan termasuk kad pengenalan, lesen memandu dan kad Personel Binaan atas nama Tertuduh; dan S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng

(vii) Satu resit hotel atas nama Tertuduh dan satu slip gaji.

Semasa SP4 menjalankan pemeriksaan ke atas Tertuduh, anggota serbuan yang berada di dalam sebuah lagi kereta pasukan mengawal kereta Vios. Di dalam kereta Vios tersebut terdapat seorang wanita warganegara Thailand sedang duduk di bahagian hadapan.

SP4 telah membuat pemeriksaan ke atas wanita tersebut dan mendapati namanya Pratpasorn. Hasil pemeriksaan tidak menjumpai apa-apa barang salah pada wanita tersebut. Pemeriksaan juga telah dilakukan ke atas kereta Vios dan tidak menjumpai apa-apa barang salah di dalam kereta Vios tersebut.

Berpandukan resit hotel yang dijumpai pada Tertuduh, SP4 telah membuat semakan di kaunter hotel. Kemudiannya SP4 telah membuat pemeriksaan di bilik bernombor 2004 dan mendapati bilik tersebut telah dikosongkan dan tiada sesiapa di dalam bilik tersebut.

SP4 telah membawa Tertuduh dan wanita Thailand tersebut balik ke pejabat di IPD Seberang Perai Tengah untuk tindakan selanjutnya. SP4 selanjutnya telah mengambil tindakan iaitu membuat penandaan pada barang rampasan, menyediakan Borang Bongkar (P4), Borang Serah Terima Barang Kes (P5) dan Laporan Polis berkaitan rampasan dadah dan tangkapan sebagaimana Bukit Mertajam Repot: 001662/19 (P3).

Barang kes dan Tertuduh kemudiannya diserahkan kepada Pegawai Penyiasat, Inspektor Gayatri a/p Arumugam (SP7) untuk tindakan lanjut. Dadah yang dirampas telah dihantar ke Jabatan Kimia Malaysia untuk analisis dan hasil analisis yang S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng dijalankan oleh SP3 mengesahkan bahawa bahan tersebut ialah Methamphetamine seberat 104.54 gram. SP3 telah menyediakan Laporan di bawah seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah (P9). Beban Pembuktian di Akhir Kes Pendakwaan [8] Di akhir kes pendakwaan, adalah menjadi tugas pihak pendakwaan untuk membuktikan satu kes prima facie ke atas Tertuduh seperti yang diperuntukkan di bawah seksyen 180(1) Kanun Tatacara Jenayah (“KTJ”). [9] Prinsip ini telah dinyatakan dan diperjelaskan dalam banyak kes-kes duluan dan kes yang sering kali dirujuk seperti kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 dan kes Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85; [2005] 2 MLJ 301. Analisis dan Dapatan Mahkamah di akhir kes pendakwaan [10] Untuk mewujudkan suatu kes prima facie bagi pertuduhan mengedar dadah, pihak pendakwaan hendaklah membuktikan tiga elemen kesalahan seperti berikut: Elemen Pertama: Identiti dadah-Dadah tersebut mestilah dadah berbahaya sebagaimana yang dinyatakan dalam Jadual Pertama ADB dan rantaian keterangan mengenainya adalah utuh. [11] Untuk membuktikan elemen ini, pihak pendakwaan bergantung kepada keterangan SP3 yang merupakan seorang Ahli Kimia yang berkhidmat di Jabatan Kimia Malaysia. Beliau telah menjalankan S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng analisis kimia dan hasil analisisnya mendapati bahan tersebut adalah dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 104.54 gram dan tersenarai dalam Jadual Pertama ADB. SP3 telah menyediakan dapatannya dalam Laporan Di Bawah Seksyen 399 KTJ dengan No Makmal: 19FR-P-01590 (P9). [12] Pihak pembelaan telah mencabar keterangan SP3 mengenai penerimaan dan pemulangan barang kes kepada pihak polis. SP3 telah memberi penjelasan bahawa beliau telah menerima barang kes daripada SP7 pada 15.2.2019. Resit rasmi (P8) membuktikan penyerahan dan penerimaan barang kes antara SP7 dan SP3. [13] Pada 24.4.2019 SP3 telah mengembalikan barang kes yang telah dianalisis kepada SP7 bersama tiga (3) Salinan Laporan Kimia. Pihak Pembelaan mencabar keterangan SP3 bahawa barang kes tidak dikembalikan atau diserahkan kepada SP7 selepas dianalisis atas alasan tiada tandatangan SP7 di atas Laporan Kimia (P9). [14] SP3 menjelaskan bahawa barang kes dadah yang telah dianalisis dan tiga Salinan Laporan Kimia telah diserahkan kepada SP7 secara kediri. SP7 secara sendiri telah menulis nama dan nombor badan beliau di atas Laporan Kimia tersebut tetapi SP7 tidak menurunkan tandatangannya di mukasurat 1/1 Laporan Kimia (P9) tersebut. [15] SP3 selanjutnya menjelaskan bahawa SP7 telah menurunkan tandatangannya serta meletakkan cop nama, tarikh dan masa sebagai akuan penerimaan semula barang kes yang telah siap dianalisis pada salinan Laporan Kimia yang disimpan oleh SP3. SP3 telah menunjukkan kepada Mahkamah Laporan Kimia yang berada dalam simpanannya dan Mahkamah menerima penjelasan SP3 berkaitan isu pemulangan barang kes kepada SP7. Selain itu, tiada cabaran dikemukakan berkenaan dengan identiti dadah S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng berbahaya tersebut dan keputusan analisisnya. Mahkamah ini menerima keterangan SP3 dan Mahkamah ini mendapati beliau ialah seorang berkelayakan yang telah menjalankan analisis secara sistematik terhadap dadah yang dipertikai bagi menentukan identitinya dan beratnya mengikut peraturan dan prosedur yang dikeluarkan oleh Jabatan Kimia. [16] Mahkamah ini merujuk dan berpandukan keputusan di dalam kes Munusamy Vengadasalam v. PP [1987] CLJ (Rep) 221, di mana Mahkamah Persekutuan telah memutuskan: “…the Court is entitled to accept the opinion of the expert of its face value, unless it is inherently incredible of the defence calls evidence in rebuttal by another expert to contradict the opinion. So long as some credible evidence is given by the Chemist to support his opinion, there is no necessity for him to go into details of what he did in the laboratory, step by step. [17] Berdasarkan kes Munusamy Vengadasalam v PP (supra) yang tersebut, maka Mahkamah ini menerima keputusan analisis yang dibuat oleh SP3 berkaitan dengan identiti dan kuantiti dadah berbahaya tersebut. Rantaian keterangan pergerakan barang kes [18] Adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa bagi memastikan kebolehterimaan sesuatu barang kes, pihak pendakwaan wajib membuktikan bahawa rantaian keterangan (chain of evidence) berhubung pengendalian barang kes tersebut adalah kukuh dan tidak terputus. Ini bertujuan untuk menjamin integriti barang kes agar Mahkamah dapat diyakinkan bahawa barang yang dikemukakan di hadapan Mahkamah adalah barang S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng yang sama sebagaimana yang dirampas daripada Tertuduh. Sekiranya wujud sebarang kelompangan yang material dalam rantaian keterangan, kebolehpercayaan terhadap barang kes boleh terjejas dan memberi kesan kepada kes pendakwaan. (rujuk PP v Anwar Rosli [2013] 4 MLJ 21; PP v Rosman bin Ismail [1997] 3 MLJ 683). [19] Mahkamah ini telah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan berhubung pergerakan barang kes dan mendapati seperti berikut:

Pada 13.2.2019, SP4 telah merampas daripada Tertuduh sebuah beg silang yang mengandungi dadah dan pada masa rampasan tersebut, beg silang itu sedang digalas di badan Tertuduh.

Sepanjang masa selepas rampasan tersebut, SP4 mengesahkan bahawa barang kes sentiasa berada dalam kawalannya. Setelah urusan dokumentasi selesai, pada jam lebih kurang 5.00 petang, SP4 menyerahkan barang kes tersebut kepada Pegawai Penyiasat, iaitu SP7. SP7 kemudian menyimpannya di dalam kabinet berkunci yang terletak di pejabatnya.

Pada 14.2.2019, SP7 telah mengeluarkan barang kes daripada simpanannya untuk tujuan rakaman gambar dan proses dusting. Setelah tindakan tersebut selesai, barang kes disimpan semula oleh SP7 di dalam kabinet berkunci di pejabatnya.

Pada 15.2.2019 jam lebih kurang 10.32 pagi, SP7 telah menghantar barang kes tersebut ke Jabatan Kimia untuk analisis. SP3 mengesahkan menerima barang kes daripada SP7 dan beliau telah melekatkan pelekat keselamatan Jabatan Kimia Malaysia bernombor makmal 19-FR-P-01590. S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng Barang kes tersebut kemudiannya disimpan di dalam kabinet berkunci milik SP3 yang terletak di bilik kebal Seksyen Narkotik.

Di Mahkamah, SP3, SP4 dan SP7 masing-masing telah mengecam barang kes berdasarkan tandaan yang mereka buat di atas barang kes. SP3 mengenal pasti pelekat keselamatan Jabatan Kimia Malaysia bernombor makmal 19- FR-P-01590. SP4 pula camkan melalui tandaan “PR”, “PR1 hingga PR4”, “PR5”, “PK6 hingga PK8” serta tandatangan dan tarikh. SP7 pula telah camkan barang kes berdasarkan tandaannya iaitu “GA1 hingga GA13” berserta tandatangan dan tarikh. [20] Berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan yang tersebut di atas, Mahkamah ini berpuas hati bahawa rantaian keterangan berkaitan pengendalian dan pengurusan barang kes adalah lengkap, utuh dan tidak terputus. Kesemua barang kes telah dicamkan berdasarkan tandaan yang dibuat oleh setiap saksi yang mengendalikan barang kes tersebut. [21] Justeru, Mahkamah mendapati tiada sebarang kelompangan dalam rantaian keterangan dan barang kes yang dikemukakan adalah barang yang sama sebagaimana dirampas daripada Tertuduh. [22] Mahkamah ini merujuk kepada kes Su Ah Ping v. PP [1980] 1 MLJ 75, yang menyatakan bahawa adalah mencukupi untuk memanggil pegawai yang menjumpai barang kes di tempat kejadian untuk memberikan keterangan dan oleh itu tidak ada keperluan untuk memanggil setiap seorang dari mereka yang terlibat untuk memberikan keterangan di Mahkamah. Apa yang penting, saksi-saksi yang memberi keterangan boleh mengesahkan dan S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng mengenalpasti barang-barang kes yang diserahkan dan diterima merupakan barang kes yang sama dengan barang kes yang dijumpai dan dirampas di tempat kejadian, dan barang kes yang sama yang dikendalikan oleh saksi-saksi semasa barang kes tersebut diserahkan kepada mereka untuk tindakan selanjutnya. [23] Mahkamah ini juga merujuk kepada keputusan yang sering kali dijadikan panduan di dalam perkara berkaitan isu rantaian keterangan iaitu kes Gunalan Ramachandran & Ors v. PP [2004] 4 CLJ 551 di muka surat 568 dan 569 yang menyatakan seperti berikut: "I am of the view that, in a drug trafficking case what is important is that it must be proved that it is substance that was recovered that same substance that is found to be heroin or cannabis etc and it is in respect of that substance that an accused is charged within trafficking. So, the chain of evidence is more important for the period from the time of recovery until the completion of the analysis by the chemist. Even then it does not necessarily mean that if the exhibit is passed from one person to another, every one of them must be called to give evidence of the handling over from one person to another and if there is a break, even for one day, the case fallwhat has to be proved is that it is the substance that was recovered that was analysed by the chemist and found to be heroin, cannabis etc, and it is for trafficking of that same substance that the accused is charged with.”. [24] Berdasarkan penilaian Mahkamah terhadap keterangan-keterangan di atas, Mahkamah berpuas hati bahawa elemen pertama telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan, iaitu dadah jenis Methamphetamine dengan berat bersih 104.54 gram seperti yang dipertuduhkan adalah termasuk dalam dadah berbahaya yang disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB. S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng [25] Mahkamah juga berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan integriti barang kes tanpa sebarang keraguan munasabah, dan rantaian keterangan yang dikemukakan adalah terpelihara dengan sempurna. Elemen kedua: Tertuduh mempunyai pengetahuan, milikan, jagaan dan kawalan terhadap dadah berbahaya yang dirampas dari dalam beg silang jenama “Hush Puppies” yang digalas di badan Tertuduh. [26] Bagi membuktikan elemen ini, maka hendaklah dibuktikan bahawa seseorang itu mempunyai kawalan dan jagaan ke atas barang tersebut dan dia bebas berurusan atau mengendalikan barang tersebut sepenuhnya tanpa penglibatan orang lain (power of disposal to the exclusion of others) dan dia mempunyai pengetahuan ke atas barang tersebut. [27] Dalam kes Chan Pean Leon v. PP [1956] MLJ 237, Hakim Thomson telah menjelaskan mengenai kedua-dua unsur tersebut seperti berikut: “A movable thing is said to be in possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need. To put it otherwise, there is a physical element and mental element which must both be present before possession is made out.”. [28] Mahkamah ini telah meneliti dan menilai keterangan SP4 secara penilaian yang maksimum dan merumuskan bahawa Tertuduh mempunyai milikan dan kawalan fizikal ke atas dadah tersebut dan Tertuduh mempunyai pengetahuan mengenainya berdasarkan faktor-faktor yang berikut, iaitu:

Pada masa ditahan Tertuduh sedang menggalas beg silang jenama ‘Hush Puppies’ tersebut, ini menunjukkan bahawa dia mempunyai penguasaan fizikal secara langsung terhadap beg silang yang digalasnya itu.

Fakta ini menunjukkan bahawa beg silang itu berada dalam kawalan fizikal Tertuduh dan dadah tersebut berada di dalam beg silang yang sedang digalas oleh Tertuduh.

Hasil pemeriksaan ke atas beg silang tersebut, SP4 telah menjumpai—

empat paket plastik lutsinar yang berisi hablur-hablur yang disyaki dadah jenis Methamphetamine;

(ii) satu alat penimbang;

(iii) satu bungkusan plastik bertulis ‘DAISO’ yang mengandungi plastik-plastik lutsinar yang kosong;

(iv) satu pemetik api;

satu gunting;

(vi) satu kad pengenalan atas nama Teh Kheng Leng;

(vii) satu lesen memandu atas nama Teh Kheng Leng;

(viii) satu kad personal binaan atas nama Teh Kheng Leng;

(ix) satu resit hotel atas nama Teh Kheng Leng; dan

satu slip gaji.

Tiada keterangan yang menunjukkan beg silang tersebut dikongsi atau ditinggalkan oleh mana-mana individu lain. Keberadaan beg silang yang sangat dekat dengan Tertuduh menafikan kemungkinan kewujudan pemilikan bersama atau beg silang tersebut dimiliki oleh pihak ketiga. Mahkamah mendapati bahawa milikan Tertuduh ke atas beg silang tersebut adalah bersifat eksklusif.

Penemuan barang-barang peribadi Tertuduh di dalam beg tersebut memberi gambaran yang jelas bahawa beg silang itu adalah milik Tertuduh secara peribadi, bukan milik orang lain dan bukan dipinjam atau disimpan bagi pihak lain.

Keadaan Tertuduh yang sedang menggalas beg silang tersebut dan di dalamnya mengandungi dadah dan juga barangan peribadi telah memenuhi takrifan milikan (possession) yang merangkumi “custody and control”.

Mahkamah berpuas hati bahawa keadaan Tertuduh yang sedang menggalas beg silang yang berisi bahan disyaki dadah dan juga mengandungi barang-barang peribadi telah memenuhi kedua-dua elemen “custody” dan “control”. Dia juga mempunyai akses kepada barang-barang peribadi yang terdapat di dalam beg silang tersebut dan kedudukan beg silang yang tersangat rapat di badan Tertuduh menunjukkan dia boleh dan berupaya mengawal beg silang tersebut dan kandungannya.

Selanjutnya semasa ditahan Tertuduh telah menunjukkan reaksi terkejut dan cuba melarikan diri apabila polis memperkenalkan diri dan menunjukkan kad kuasa. Tingkah laku tersebut menjadi indikator bahawa Tertuduh menyedari dan memahami sifat serta kandungan beg yang dibawanya, sekali gus menyokong inferens bahawa milikan tersebut turut disertai dengan pengetahuan. S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng Naratif Pembelaan [29] Semasa pemeriksaan balas ke atas saksi-saksi pendakwaan, adalah dicadangkan bahawa Tertuduh telah ditahan di luar hotel dan berpandukan kad akses yang dijumpai pada Tertuduh, SP4 telah membawa Tertuduh masuk ke bilik hotel dan membuat pemeriksaan di dalam bilik hotel. Di dalam bilik hotel tersebut terdapat satu perempuan Thailand iaitu teman wanita Tertuduh. [30] Selanjutnya hasil pemeriksaan di dalam bilik hotel tersebut telah menjumpai satu beg galas jenama ‘Hush Puppies’ di atas meja solek, di dalam beg galas tersebut SP4 telah menjumpai dadah yang merupakan subjek dalam pertuduhan ini. [31] Adalah naratif pembelaan bahawa keterangan oleh saksi-saksi pendakwaan telah gagal membuktikan elemen milikan fizikal dan pengetahuan, berdasarkan alasan-alasan berikut:

bahawa beg silang tersebut telah dijumpai di dalam bilik hotel dan bukan digalas di badan Tertuduh. Tertuduh langsung tidak mengetahui tentang kewujudan dadah tersebut;

bahawa keterangan lisan SP4 dan keterangan dokumen (Ekshibit P4) adalah bercanggah. Dalam P4 tidak dinyatakan bahawa beg silang jenama ‘Hush Puppies’ disilang di badan Tertuduh dan dirampas daripada Tertuduh pada masa dia ditahan;

bahawa keterangan dokumen dalam P4 tidak menyokong keterangan lisan SP4. Beg silang ‘Hush Puppies’ juga tidak disenaraikan dalam P4;

bahawa percanggahan tersebut tidak diperjelaskan oleh SP4. Ini sewajarnya mengundang mahkamah membuat 'inference favourable to the defence' iaitu beg silang ‘Hush Puppies’ tidak S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng disilang oleh Tertuduh ketika serbuan dan rampasan dibuat. Keterangan pihak pendakwaan telah membawa kepada dua set keterangan yang bercanggah;

untuk menyokong hujahannya, pihak pembelaan merujuk kepada prinsip yang dinyatakan di dalam kes Lee Eng Kooi vs PP [1993] 2 CLJ 534 seperti berikut: "[5] If in a case the prosecution leads two sets of evidence, each one of which contradicts and strikes at the other and shows it to be unreliable, the result would necessarily be that trustworthy evidence upon which the conviction of the accused might be based. Inevitably, the accused would have the benefit of such a situation.”.

bahawa pihak pendakwaan gagal mengemukakan keterangan yang mencukupi dan boleh diterima untuk membuktikan bahawa Tertuduh terlibat dalam pengedaran dadah tersebut. Penemuan Mahkamah berkaitan elemen kedua - milikan [32] Setelah meneliti keterangan SP4, Mahkamah mendapati keterangannya berhubung penahanan dan penemuan barang kes dadah adalah munasabah serta boleh dipercayai. Tiada sebarang bukti menunjukkan SP4 mereka-reka cerita atau mempunyai motif untuk menganiayai Tertuduh. Keterangan bahawa bilik tersebut kosong, manakala wanita Thailand bernama Ms. Prapatsorn ditemui di dalam kereta Vios dan bukan di bilik hotel, adalah konsisten dengan masa tangkapan iaitu sekitar jam 12.00 tengah hari, waktu kebiasaan daftar keluar hotel. S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng [33] Mahkamah turut menimbang hujahan pembelaan bahawa petugas kaunter hotel tidak dipanggil sebagai saksi. Namun, ketiadaan saksi ini tidak menjejaskan kes pendakwaan kerana yang utama ialah keadaan ketika SP4 menahan Tertuduh, di mana beg silang berisi dadah sedang digalas di badannya. [34] Naratif pembelaan bahawa Tertuduh ditahan di luar bilik lalu dibawa ke bilik bernombor 2004 dan bahawa beg silang ditemui di atas meja solek adalah tidak berasas. Resit bayaran jelas menunjukkan Tertuduh telah membuat daftar keluar. Oleh itu, keterangan SP4 bahawa bilik tersebut kosong adalah tepat dan wajar diterima. [35] Pembelaan berhujah bahawa kegagalan SP4 mengemukakan kad akses bilik hotel menjejaskan kes pendakwaan. Kad akses yang dikatakan dijumpai dalam poket Tertuduh tidak dirakamkan dalam Borang Pemeriksaan (P4) dan menurut keterangan SP4, kad tersebut telah dikembalikan kepada pihak hotel kerana ia merupakan milik hotel. Pembelaan menegaskan bahawa kad akses tersebut adalah bukti penting yang menunjukkan Tertuduh masih belum membuat daftar keluar dari hotel. Adalah tidak munasabah, menurut pembelaan, untuk SP4 menyatakan bahawa Tertuduh telah membuat daftar keluar sedangkan beliau masih memiliki kad akses. Malah, pembelaan berhujah kegagalan merekodkan serta mengembalikan kad akses itu adalah satu tindakan sengaja untuk menyembunyikan fakta bahawa dadah sebenarnya dijumpai di dalam bilik hotel, dan bukannya di dalam beg silang yang digalas oleh Tertuduh. [36] Mahkamah tidak menerima hujahan tersebut. Kegagalan mengemukakan kad akses sebagai barang kes tidak menjejaskan kredibiliti atau kekuatan kes pendakwaan. Apa yang lebih penting S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng adalah fakta bahawa dadah telah ditemui di dalam beg silang jenama ‘Hush Puppies’ yang sedang digalas oleh Tertuduh semasa ditahan, dan bukannya di dalam bilik hotel. Justeru, kewujudan atau ketiadaan kad akses tidak menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap fakta utama berhubung pemilikan dadah tersebut. [37] Berdasarkan keseluruhan keterangan saksi pendakwaan, hujahan pembelaan serta penilaian Mahkamah terhadap isu-isu yang dibangkitkan, Mahkamah berpuas hati bahawa keterangan SP4 adalah konsisten, munasabah dan boleh dipercayai. Hujahan pembelaan berkaitan keadaan bilik hotel mahupun isu kad akses tidak menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Hakikat yang tidak dapat disangkal ialah dadah telah dijumpai di dalam beg silang jenama ‘Hush Puppies’ yang sedang digalas oleh Tertuduh ketika ditahan. Oleh itu adalah dapatan Mahkamah ini bahawa Tertuduh mempunyai jagaan serta kawalan ke atas barang kes tersebut kerana kedudukan barang kes tersebut yang begitu dekat dengan Tertuduh. [38] Berdasarkan kedudukan barang kes yang begitu dekat dengan Tertuduh, maka Mahkamah ini berpandangan bahawa hanya Tertuduh yang mempunyai kuasa dan keupayaan untuk berurusan dengan dadah tersebut. Maka adalah dapatan Mahkamah ini bahawa pihak pendakwaan berjaya membuktikan bahawa dadah tersebut berada di dalam jagaan serta kawalan Tertuduh. S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng Pengetahuan [39] Berkaitan pengetahuan Tertuduh ke atas dadah tersebut, Mahkamah menegaskan bahawa prinsip undang-undang adalah jelas bahawa pengetahuan boleh dibuktikan melalui inferens dari keadaan sekeliling sesuatu kes (rujuk PP v. Badrul Sham Baharom [1987] CLJU 72; [1987] 1 LNS 72). [40] Pihak pendakwaan tidak perlu membuktikan pengetahuan secara terus, tetapi boleh dibuktikan melalui inferens logik berdasarkan fakta sekitaran. Dalam kes ini, dadah tersebut disimpan dalam beg silang milik Tertuduh bersama barangan peribadi seperti kad pengenalan dan lesen memandu. Ketiadaan penjelasan munasabah daripada Tertuduh mengenai kandungan beg silang tersebut menimbulkan inferens bahawa Tertuduh mengetahui akan kewujudan dan sifat barang tersebut. [41] Melalui keterangan SP4 dan SP6, semasa Tertuduh mula-mula ditahan, Tertuduh dalam keadaan terkejut dan cuba melarikan diri. Reaksi Tertuduh yang tersebut, pada pandangan Mahkamah ini adalah relevan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950 dan membolehkan Mahkamah ini membuat satu inferens positif bahawa Tertuduh mempunyai pengetahuan ke atas kewujudan barang kes tersebut dan Tertuduh tahu bahawa ia adalah dadah berbahaya. [42] Berdasarkan penilaian dan analisis yang tersebut di atas, Mahkamah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan pemilikan dadah secara langsung terhadap Tertuduh, apabila dadah tersebut ditemui di dalam beg silang jenama ‘Hush Puppies’ yang sedang digalas oleh Tertuduh. S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng [43] Mahkamah berpendapat bahawa milikan ini bersifat eksklusif berdasarkan pemilikan dokumen peribadi Tertuduh dalam beg tersebut. Oleh yang demikian, elemen kedua turut terbukti secara kukuh tanpa bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB, sekali gus menutup ruang kepada naratif pembelaan yang cuba dikemukakan. Elemen ketiga Pengedaran: Sama ada Tertuduh mengedar dadah tersebut [44] Memandangkan elemen pemilikan telah berjaya dibuktikan tanpa bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB, maka peruntukan anggapan di bawah seksyen 37(da) Akta 234 dapat diaktifkan berdasarkan kepada berat dadah tersebut, dan adalah mustahil ianya untuk kegunaan sendiri. Pihak pembelaan juga tidak mencadangkan bahawa dadah tersebut untuk kegunaan Tertuduh sendiri. [45] Akhirnya Mahkamah ini mendapati bahawa satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan di bawah seksyen 180(4) KTJ, dengan membangkitkan anggapan pengedaran bawah seksyen 37(da) ADB. Oleh itu Tertuduh dipanggil membela diri. KES PEMBELAAN [46] Di dalam kes pembelaan, hanya Tertuduh seorang sahaja yang telah memberi keterangan secara bersumpah. Sebagaimana lazimnya Mahkamah ini telah menerangkan tiga (3) pilihan untuk Tertuduh memberi keterangan. Tertuduh telah memilih untuk memberi keterangan bersumpah dan Tertuduh telah S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng mengemukakan Pernyataan Saksi (ditandakan sebagai SD1). Keterangan Tertuduh di dalam SD1 adalah seperti berikut:

Pada 13.2.2019 jam lebih kurang 1200 tengahari saya telah memandu kereta saya jenis Toyota Vios nombor pendaftaran PMG388 dan telah parkir kereta itu di luar My Hotel yang beralamat di No. 2, Lorong Seri Jaya, Taman Seri Jaya, 14000 Bukit Mertajam, Pulau Pinang. Apabila saya turun dari kereta, beberapa orang individu yang berpakaian biasa telah menghampiri saya dan kemdian telah memperkenalkan diri sebagai anggota polis.

Kemudian anggota-anggota polis ini telah membuat pemeriksaan ke atas badan saya dan tidak menjumpai apa-apa barang salah. Saya telah memberitahu mereka bahawa saya menyewa bilik di My Hotel Bersama-sama dengan teman wanita saya iaitu Miss Prapatsorn. Anggota polis telah merampas kad akses bilik daripada poket seluar dan terus menggari saya. Pada ketika itu, saya sedar bahawa saya telah ditangkap oleh polis tetapi saya tidak tahu mengapa saya ditangkap.

Saya telah membawa pihak polis dalam keadaan bergari untuk naik ke atas lif dan membuka pintu bilik tersebut di My Hotel dengan menggunakan kad akses yang dirampas daripada saya. Apabila kami masuk dalam bilik itu teman wanita saya sedang tidur dalam bilik tersebut.

Anggota polis telah membuat pemeriksaan dalam bilik tersebut dan pada masa itu saya diminta untuk berdiri dalam keadaan bergari. Pihak polis telah menjalankan soalsiasat ringkas keatas Miss Prapatsorn dan juga telah menggeledah bilik tersebut. Saya terkejut apabila pihak polis maklumkan kepada saya bahawa dadah berbahaya termasuk beg silang telah dijumpai di atas almari solek dalam bilik tersebut. Miss Prapatsorn kemudiannya digari. Saya telah memberi kerjasama penuh kepada pihak polis di mana saya telah berulang kali menyatakan dadah tersebut bukan kepunyaan saya dan saya tidak mempunyai pengetahuan mengenai dadah tersebut dan beg silang yang dijumpai di dalam bilik tersebut.

Saya dan teman wanita telah dibawa ke Balai Polis dan ditahan untuk siasatan.

Selepas saya ditangkap dan disepanjang masa siasatan, saya telah memberitahu pihak polis bahawa saya tidak ada kena mengena dengan semua barang kes dadah dan beg silang tersebut. Tetapi saya dipaksa dan diugut dan didorong untuk menandatangani beberapa dokumen supaya mengaku memiliki semua barang kes dadah dan beg silang tersebut.

Sekiranya Miss Prapatsorn dipanggil sebagai saksi, dia akan dapat mengesahkan keterangan saya bahawa dadah dan beg silang tersebut dijumpai di dalam bilik di My Hotel. Tugas Mahkamah di akhir kes perbicaraan [47] Sebagai panduan mengenai tugas Mahkamah di akhir kes perbicaraan, Mahkamah ini merujuk kes Olier Shekh Awoyal Shekh lwn. PP [2017] 2 CLJ 141, di mana YA Azahar Mohamed HMP [pada ketika itu] dalam penghakimannya menyatakan: “[41] Mengikut s. 182A(1) Kanun pada penutup perbicaraan, mahkamah hendaklah menimbang keseluruhan keterangan (all the evidence) yang dikemukakan dihadapannya dan memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah. Badan perundangan telah menggunakan terma 'keseluruhan keterangan'. Penekanan mestilah diberikan pada perkataan 'keseluruhan' (sila lihat Prasit Punyang v. PP [2014] 7 CLJ 392; [2014] 4 MLJ 282 dan Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85). Dalam keadaan kes ini, penjelasan perayu tentang kewujudan DNAnya di P25 dan P27 adalah merupakan keterangan sepertimana yang dimaksudkan oleh peruntukan s. 182A dan Mahkamah Tinggi hendaklah memberinya pertimbangan dalam membuat dapatan sama ada atau tidak pihak pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah.” S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng [48] Di akhir kes pendakwaan, Mahkamah ini telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan pemilikan dadah berbahaya secara terus tanpa bergantung kepada anggapan seksyen 37(d) ADB. [49] Maka di akhir kes ini, tugas Mahkamah adalah untuk meneliti pembelaan Tertuduh, sama ada berjaya menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah atas pemilikan dadah berbahaya tersebut yang menjadi subjek Pertuduhan. Analisis Pembelaan Tertuduh [50] Mahkamah ini telah membuat penelitian dan penilaian yang maksimum terhadap keterangan pembelaan dan mendapati seperti berikut:

Penangkapan dan pemeriksaan badan

Tertuduh mendakwa pemeriksaan badan tidak menjumpai apa-apa barang salah. Namun begitu, keterangan SP4 dengan jelas menunjukkan bahawa penemuan dadah adalah di dalam beg silang yang sedang digalas oleh Tertuduh.

(ii) Naratif pembelaan bahawa dia menafikan milikan, walhal beg silang yang mengandungi dadah adalah sedang digalas oleh Tertuduh, ini menunjukkan bahawa Tertuduh mempunyai milikan eksklusif ke atas beg silang dan dadah serta barang-barang lain yang terdapat di dalam beg silang tersebut. Kandungan beg silang tersebut mengikatnya secara langsung dengan penemuan dadah. S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng

Pemeriksaan di bilik hotel

Tertuduh sendiri membuka bilik dengan kad akses yang dirampas daripadanya. Dakwaan Tertuduh bahawa dadah dijumpai di dalam bilik hotel adalah tidak berasas kerana pada masa tersebut bilik telah dalam keadaan kemas, iaitu tiada sesiapa dan tiada apa-apa barang di dalam bilik tersebut. Mahkamah mendapati penafian Tertuduh bahawa dadah bukan miliknya adalah penafian semata-mata.

(ii) Manakala pembelaannya bahawa dia dipaksa menandatangani dokumen adalah bersifat rekaan semata-mata. Jika benar wujud unsur paksaan atau ugutan, Tertuduh sepatutnya membuat aduan rasmi lebih awal. Mahkamah berpendapat bahawa kegagalan berbuat demikian menjadikan dakwaannya tidak berwibawa.

Penglibatan Miss Prapatsorn

(iii) Tertuduh cuba mengalihkan tanggungjawab kepada Miss Prapatsorn dengan menyatakan bahawa dadah dijumpai di bilik yang mereka kongsi bersama. Namun, keterangan SP4 bahawa semasa bilik dibuka tiada sesiapa di dalam bilik tersebut dan tiada apa-apa barang salah dan dadah dijumpai di dalam bilik tersebut.

(iv) Penemuan resit bayaran bilik tersebut dengan jelas menunjukkan bahawa Tertuduh dan teman wanitanya telah membuat pembayaran untuk keluar dari bilik tersebut. S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng

Penyataan pembelaan bahawa Miss Prapatsorn boleh mengesahkan dadah dijumpai dalam bilik adalah tidak material – ini kerana dadah adalah dijumpai di dalam beg silang yang digalas di badan Tertuduh. [51] Mahkamah ini memutuskan bahawa Tertuduh telah gagal memberikan penjelasan berkaitan kelakuannya yang cuba melarikan diri semasa ditahan oleh SP4 dan pasukannya. [52] Seksyen 9 Akta Keterangan 1950 memperuntukan tugas Tertuduh untuk memberi penjelasan kenapa bertindak sedemikian mengikut seksyen 8 Akta Keterangan 1950. Mahkamah ini memutuskan bahawa tiada keraguan yang munasabah berjaya ditimbulkan berkaitan pemilikan dadah yang dijumpai oleh SP4 di dalam beg silang yang sedang digalas dibadan Tertuduh. [53] Mahkamah selanjutnya menimbangkan pembelaan Tertuduh berkaitan anggapan pengedaran dadah berbahaya di bawah seksyen 37(da)(vi) Akta itu dan mendapati Tertuduh gagal memberikan penjelasan apakah tujuan dadah berbahaya tersebut dimilikinya. [54] Mahkamah berpendapat Tertuduh memiliki dadah tersebut bagi tujuan pengedaran dadah berbahaya dan bukan tujuan yang lainnya. Mahkamah ini merujuk kes Ogbugo Chioma Martha v. PP [2019] CLJU 491; [2019] 1 LNS 491 di mana YA Abdul Rahman Sebli HMR [pada ketika itu] ada menyatakan seperti berikut: “[36] The question is whether the appellant had adduced any evidence to discharge her evidential burden of showing that the drug was not for the purpose of trafficking. There was none, and in the absence of evidence that the drug was for her own consumption, which is a defence to a trafficking charge as shown in Lorraine Phylis Cohen & Anor v. Public Prosecutor [1989] 1 CLJ Rep 84; [1989] 2 CLJ 131; S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng [1989] 2 MLJ 288, or for any purpose other than trafficking, the only reasonable inference to be drawn is that the appellant was carrying the drug for the purpose of trafficking.” DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR KES [55] Naratif Tertuduh mengandungi banyak unsur yang tidak konsisten, tidak logik dan hanya berupa penafian kosong. Elemen penting yang mengaitkan Tertuduh dengan barang kes iaitu dadah adalah penguasaan eksklusif beg silang yang digalas di badan Tertuduh dan beg silang tersebut adalah dalam kawalan peribadi Tertuduh. [56] Tertuduh telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah bagaimana dadah boleh berada di dalam beg silang tersebut tanpa pengetahuannya. [57] Mahkamah berpendapat pembelaan Tertuduh atas imbangan kebarangkalian telah gagal mematahkan anggapan undang-undang di bawah seksyen 37(da)(vi) Akta itu. Selanjutnya Mahkamah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah iaitu Tertuduh memiliki dadah berbahaya seperti yang dipertuduhkan bagi tujuan pengedaran dadah berbahaya bagi maksud seksyen 39B(1)(a) Akta itu. Mahkamah memutuskan Tertuduh bersalah dan disabitkan atas Pertuduhan. HUKUMAN [58] Dalam menjatuhi hukuman Mahkamah ini telah menimbangkan hujahan mitigasi untuk peringanan hukuman dan hujahan pihak pendakwaan tentang pemberatan hukuman, Mahkamah ini turut S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng menimbang peruntukan Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 [Akta 846], maka Mahkamah ini berpendapat bahawa hukuman penjara seumur hidup mulai tarikh tangkap (13 Februari 2019) dan 12 kali sebatan rotan adalah adil dan munasabah. [59] Semua barang kes (melainkan dokumen) diserahkan kepada pihak polis untuk simpanan selamat sementara menunggu rayuan dilupuskan. Bertarikh: 29 September 2025 ……………………………… (FATHIYAH BINTI IDRIS) Hakim Mahkamah Tinggi Butterworth Pulau Pinang S/N QsrDnTT4UiaJH1rueYlng PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Pendakwaan: Sariza binti Ismail Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Pulau Pinang Bagi Pihak Tertuduh: R. Nethaji Rayer (bersama Arvend a/l Rajandran) Tetuan R. Nethaji Rayer & Co. Peguam Bela dan Peguam Cara