[Pendakwa Raya] v M Roshasbuni Sani Bin Mohamed (DA-45A-13-07/2020)

Pertuduhan tersebut telah dibacakan kepada OKT dan OKT telah meminta untuk dibicarakan.

Pihak Pendakwaan telah memanggil seramai 8 orang saksi untuk membuktikan kes mereka. SP1 - Sjn Baderi bin Setapa - Jurustor SP2 - Zulkefli bin Mohd Edin - ahli kimia SP3 - Amirulnaim bin Muhammad - saksi awam SP4 - Mohd Jefree bin Abd Ghani - pemilik asal Pajero SP5 - Muhammad Ridzuan bin Abd Ghani - adik SP4 SP6 - Mohd Nor Firdaush bin Zuraidi - pengurus servis Mitsubishi Motor Kota Bharu SP7 - Insp Nor Badrol Hisham bin Md Nor - pegawai serbuan SP8 - ASP Mohd Faisal bin Ab Aziz - Pegawai Penyiasat

Bertindak atas maklumat pengedaran dadah dari Kelantan ke Pulau Pinang yang melibatkan Mitsubishi Pajero WFJ 9913 melibatkan seorang lelaki Melayu, SP7 bersama pasukannya telah turun ke Tanah Merah pada 26 Oktober 2019. SP7 bersama pasukannya telah membuat pemantauan di 3 kawasan Panglima Bayu, Tanah Merah seperti mana maklumat yang diterima.

Pada jam lebih kurang 1.20 petang, SP7 dan pasukannya telah nampak Mitsubishi Pajero WVJ 9913 (Eskhibit P6) melalui jalan hadapan Masjid Panglima Bayu menghala ke Jeli. Mereka kemudian mengekori Pajero itu dengan jarak selamat dalam tempoh lebih kurang 20 minit atau lebih kurang sejauh 10 kilometer. Menurut SP7, sepanjang mengekori Pajero itu, tiada orang lain dilihat keluar atau masuk ke dalam Pajero itu. SP7 juga menyatakan Pajero itu sentiasa berada dalam pandangannya sepanjang ianya diekori.

Kemudian, lebih kurang jam 1.45 petang, Pajero itu telah berhenti di hadapan sebuah rumah Lot 3645, Kampung Bukit Bunga, berdekatan dengan sebuah gerai Coconut Shake Blend yang diusahakan oleh SP3. SP7 kemudian mendekati Pajero itu dan memperkenalkan diri sebagai polis.

SP7 kemudian mengarahkan pemandu Pajero itu, yang merupakan OKT keluar dari Pajero itu untuk dibuat pemeriksaan fizikal. Pemeriksaan badan tidak menemui barang salah. SP7 juga menemui passport (Ekshibit P23) milik OKT bersama barangan peribadi OKT yang lain.

SP7 memeriksa Pajero itu namun tidak menemukan barangan salah. SP7 kemudian menemukan satu alat pemutar skru (Ekshibit P8) dalam laci dashboard berdekatan kerusi penumpang hadapan. Apabila SP7 menemukan Ekhibit P8 itu, beliau terfikir berkemungkinan wujudnya special compartment.

SP7 terus membacakan kata-kata amaran kepada OKT dan telah menulisnya diatas sehelai kertas (Ekshibit P24). OKT kemudian mengaku ada membawa 30 kilogram “ais” dan telah menunjukkan kepada SP7, 2 ruangan khas (special compartments) di dalam Pajero yang dipandu OKT. Tempat ruangan khas pertama yang ditunjukkan adalah dibahagian boot belakang Pajero itu, yang mana ruangan bukaan adalah dibawah karpet. Kemudian, terdapat 4 skru yang perlu dibuka bagi melihat kandungan ruangan khas itu, yang merupakan tangki minyak yang telah diubah suai. Pemeriksaan dalam ruangan khas yang pertama menemukan bungkusan-bungkusan plastik berwarna hijau bertulisan Guanyinwang yang disyaki mengandungi dadah berbahaya.

Seterusnya, OKT menunjukkan ruangan khas yang kedua yang berada di bawah karpet bahagian lantai kerusi penumpang belakang. SP7 telah menolak kerusi penumpang belakang dan mengangkat karpet tersebut. SP7 mendapati terdapat kepingan besi dan apabila kepingan besi itu diangkat, dapat dilihat ada ruangan yang mengandungi beberapa bungkusan plastik berwarna hijau bertulisan Guanyinwang yang disyaki mengandungi dadah berbahaya.

Turut ditemukan dalam dashboard Pajero itu adalah sijil pemilikan kenderaan (Ekshibit P17) atas nama SP4. SP7 kemudian membuat satu rajah kasar lokasi kejadian (Ekshibit D37). SP7 kemudian membawa OKT ke rumahnya bagi membuat pemeriksaan rumah. Sepanjang perjalanan dan pemeriksaan dibuat, kesemua bungkusan Guanyinwang adalah dalam jagaan dan kawalan SP7 setiap masa.

Tiada barangan salah ditemukan di rumah OKT. SP7 kemudiannya membawa OKT ke IPD Tanah Merah bagi tindakan selanjutnya. Kemudian dengan disaksikan OKT, SP7 telah membuat kiraan terperinci terhadap kandungan 2 ruangan khas dalam Pajero itu. SP7 mendapati dalam ruangan khas di bahagian boot belakang Pajero itu, terdapat 16 bungkusan bertulisan Guanyinwang yang kesemuanya mengandungi ketulan kristal disyaki dadah berbahaya. Pemeriksaan dalam ruangan khas kedua pula menemukan 14 bungkusan bertulisan dadah berbahaya.

SP7 kemudian menyediakan 3 senarai geledah (Ekshibit P25, 26 dan 27) yang telah ditandatangani oleh SP7 dan OKT. SP7 juga membuat ujian saringan awal dadah terhadap urin OKT dan didapati ianya negatif dari sebarang jenis dadah. SP7 kemudian membuat laporan polis berkait tangkapan dan rampasan itu iaitu Bukit Bunga 565/19 (Ekshibit P21), Kuala Balah 632/19 (Ekshibit P28) dan Tanah Merah 5216/19 (Ekshibit P29). SP7 juga ada membuat satu laporan polis pembetulan iaitu Tanah Merah 5219/19 (Ekshibit P31).

SP7 kemudian menyerahkan kesemua barang rampasan dan OKT kepada Pegawai Penyiasat iaitu SP8. SP7 telah menyediakan 2 borang serah terima barang kes (Eskhibit P33 & 34) dan telah ditandatangani oleh SP7 dan SP8.

Kemudian pada 31 Oktober 2019, SP7 telah membuat 2 laporan pembetulan iaitu yang pertama adalah Tanah Merah 5297/19 (Ekshibit P30) dan kedua adalah Tanah Merah 5298/19 (Ekshibit P32). Bagi laporan pertama, SP7 telah membetulkan nombor badan seorang anggota yang 6 menyertai operasi manakala laporan kedua dibuat bagi membetulkan penulisan tandaan 14 bungkusan barang kes Guanyinwang dalam laporan polis Bukit Bunga 656/19 dari B1b sehingga B14b kepada B1a sehingga B14a.

Setelah SP8 menerima kesemua barang kes dari SP7, SP8 telah membuat penandaan beliau pada barang kes. 16 bungkusan Guanyinwang yang ditemui di ruangan khas di boot belakang telah dimasukkan dalam sebuah kotak yang ditandakan sebagai “F3” manakala 14 bungkusan Guanyinwang lagi dimasukkan dalam kotak yang ditandakan sebagai “F4”. SP8 kemudian telah menghantar barang kes ke Jabatan Kimia Malaysia dan diterima oleh SP2. SP8 telah diserahkan dengan Resit Rasmi dengan nombor makmal 19-FR-D-05669 (Ekshibit P13) sebagai bukti serahan dan penerimaan oleh SP2.

Hasil analisa yang dibuat oleh SP1, adalah disahkan bahawa kesemua bahan kristal dalam 30 bungkusan Guanyinwang itu mengandungi 22,082 gram dadah berbahaya jenis Methamphetamine, yang mana dadah berbahaya jenis Methamphetamine adalah tersenarai dalam Jadual Pertama Akta 234.

Menurut pemilik asal Pajero itu, iaitu SP4 beliau telah berurusan dengan seorang bernama Mohd Anuar Bin Mohamad yang berminat untuk membeli Pajero itu. Mohd Anuar itu telah datang ke kedai jual kenderaan milik SP4 untuk melihat pilihan yang ada sebelum bersetuju membeli Pajero itu. Pajero itu kemudian diserahkan kepada Mohd Anuar bin Mohamad oleh SP5 yang merupakan adik SP4 pada 3 Oktober 2019. SP5 juga 7 mengeluarkan resit (Ekshibit P18) jual beli Pajero itu, yang mana Mohd Anuar ketika itu telah membuat bayaran secara tunai. SP4 kemudian berurusan dengan Mohd Anuar bagi tujuan penukaran nama namun gagal kerana penama Mohd Anuar telah disenarai hitam oleh Jabatan Pengangkuran Jalan. SP4 kemudian menerima sesalinan kad pengenalan atas nama Mohamad Suhaimi bin Saad (No.K/P: 900529-07-5277) yang beralamat di No.2411, Permatang Tok Brain, Penaga, Pulau Pinang. Namun, ketika dalam proses penukaran itu, SP4 memaklumkan bahawa Pajero itu telah dirampas oleh pihak polis berkait kes ini. SP4 mengesahkan sepanjang dia memiliki Pajero itu, beliau tidak pernah membuat sebarang ubah suai pada tangki minyak dan pada lantai dibahagian kerusi penumpang belakang Pajero itu.

SP8 juga ada membawa Pajero itu ke Mitsubishi Motor Kota Bharu bagi tujuan pemeriksaan dan bertemu dengan SP6 yang merupakan seorang Pengurus Servis. SP6 telah memeriksa Pajero itu dan mengesahkan Pajero itu dikeluarkan pada tahun 1996 di Malaysia dengan pemasangan tempatan. Hasil pemeriksaan juga mendapati Pajero itu telah diubahsuai yang mana ruangan tangki minyak telah diubahsuai dari muatan penuh kepada separuh sahaja (ruangan khas di boot belakang). Terdapat juga kesan kimpalan pada ruangan tangki minyak itu, Pajero itu juga telah diubah suai dibahagian bawah tempat duduk penumpang belakang. Menurut beliau, kesan ubahsuai itu adalah kesan baharu.

SP8 juga membuat perbandingan Pajero itu dengan sebuah Mitsubishi Pajero jenis yang sama dengan nombor pendaftaran WEC 9414 yang mana Pajero WEC 9414 ini tidak mempunyai 2 ruangan khas seperti dalam Pajero yang dirampas berkait kes ini.

SP8 juga cam dengan kunci (Ekshibit P7) yang dirampas dari OKT sebagai kunci yang sama diserahkan kepada Mohd Anuar. Menurut SP8 juga alat kawalan jauh milik kenderaan lain yang diletakkan pada kunci itu adalah rosak dengan sengaja diletakkan bersama kunci Pajero itu. Menurut SP8, Pajero itu tidak mempunyai kunci pendua yang lain selain kunci yang diserahkan kepada Mohd Anuar.

SP8 menyatakan Mohd Anuar telah gagal dikesan selepas OKT ditangkap. Nombor telefon yang ditulis oleh Mohd Anuar pada Ekshibit P17 dan P18 juga bukan milik Mohd Anuar. Penama itu telah ditambah ke dalam senarai dikehendaki dalam sistem Polis Diraja Malaysia. Penama Muhammad Suhaimi juga telah ditambah ke dalam senarai dikehendaki dalam sistem Polis Diraja Malaysia kerana penama ini juga gagal dikesan selepas OKT ditangkap.

Ketika SP7 dan pasukannya membuat tangkapan terhadap OKT, kejadian itu turut disaksikan oleh SP3 yang sedang berniaga di gerai miliknya. Menurut SP3, dia hanya nampak OKT yang diperiksa dan ditangkap oleh pasukan polis, Kedudukan gerai SP3 iaitu Coconut Shake Blend adalah paling dekat dengan lokasi tangkapan.

SP8 juga ada memeriksa CCTV di 2 premis berhampiran namun rakaman yang ada tidak menampakkan lokasi dimana tangkapan terhadap OKT berlaku.

Adalah menjadi tugas dan tanggungjawab saya untuk membuat analisa dan memberi pertimbangan ke atas semua keterangan saksi-saksi, soal balas yang dikemukakan oleh peguam OKT dan juga ekshibit-ekshibit yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan bagi memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap OKT dengan menggunapakai ujian penilaian maksima ke atas semua keterangan saksi-saksi pendakwaan.

Saya mengingatkan diri saya bahawa tugas dan kewajipan statutori yang diletakkan ke atas mahkamah yang membicarakan sesuatu kes di akhir kes pendakwaan adalah termaktub di dalam seksyen 180 dan seksyen 173(f) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ). Kedua-dua seksyen tersebut memperkatakan perkara dan kedudukan yang sama. Bagi tujuan seksyen-seksyen ini “a prima facie case made out against the accused where the prosecution has adduced credible evidence proving each ingredient of the offence which if unrebutted or explained would warrant a conviction”. Perkataan “prima facie” yang terdapat dalam seksyen 180 tidak diberikan terjemahan statutori tetapi perkataan ini telah diperjelaskan pemahamannya melalui pentafsiran di dalam prinsip kehakiman.

Mahkamah Persekutuan dalam kes Magendran Mohan v PP [2011] 1 CLJ 805 dalam penghakimannya di mukasurat 824, menyatakan seperti berikut:

The test at the end of the prosecution's case is "prima facie case" based on a maximum evaluation of evidence. The evidence has to be scrutinised properly and not perfunctorily, cursorily or superficially. If the evaluation of the evidence results in doubts in the prosecution's case, then a prima facie case has not been made out. The defence ought not to be called merely to clear or clarify such doubts.

Seterusnya saya ingin membuat rujukan kepada kes PP v Mohd. Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 di mana Mahkamah Persekutuan telah menetapkan tatacara yang perlu dipertimbangkan oleh mahkamah dalam menjalankan perbicaraan di akhir kes pendakwaan seperti berikut: “(i) at the close of the prosecution’s case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution’s witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question; if I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that evidence is “Yes” then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is “No” then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict,

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v PP [1963] MLJ 263. [29] Hasil dari pemahaman saya terhadap prinsip undang-undang yang dinyatakan di atas, maka adalah menjadi kewajipan Hakim perbicaraan untuk menganalisa, menilai dan memberikan pertimbangan secara penilaian maksima terhadap kes pendakwaan dengan mengambilkira keterangan saksi-saksi pendakwaan, ekshibit-ekshibit yang dikemukakan dan soal balas yang diajukan oleh pihak pembelaan bersekali dengan hujahan kedua-dua pihak. Secara ringkasnya saya memperingati diri saya sendiri bahawa langkah-langkah yang telah diperincikan dalam kes PP v Mohd. Radzi Abu Bakar (supra) perlulah dipatuhi dengan ketat. Analisa Mahkamah [30] Terdapat tiga intipati yang perlu dibuktikan bagi membuktikan satu kes prima facie dibawah seksyen 39B(1)(a) Akta 234 menurut kes Muhammad Lukman Mohamad v PP [2017] 7 CLJ 524 yang diputuskan seperti berikut: “In our view, there is force in the submission. The requisites that must be satisfied to sustain conviction for the offence of trafficking in dangerous drugs under s.39B(1)(a) of DDA 1952 are well-settled. The following elements must be established:

The impugned drugs are dangerous drugs as listed in the First Schedule of DDA 1952;

(ii) The impugned drugs are under the custody, control and possession of the appellant; and

(iii) The appellant trafficked in the said impugned drugs.” INTIPATI PERTAMA: Jenis dan berat dadah - Methamphetamine 22,082 gram [31] SP2 yang menyediakan Ekshibit P15 menyatakan kesemua bahan kristal jernih yang terdapat dalam 30 bungkusan Guanyinwang yang diterima dari SP8 adalah dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat 22,082 gram sepertimana di dalam pertuduhan terhadap OKT. Turut dinyatakan dalam P15 bahawa Methamphetamine merupakan dadah yang disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta 234. [32] Justeru, keterangan SP2 yang merupakan saksi yang pakar dalam membuat analisa dadah berbahaya hendaklah diterima Mahkamah Yang Mulia ini. Kepakaran beliau beliau membuat analisa dadah berbahaya juga tidak dicabar oleh pihak pembelaan. SP2 juga merupakan seorang ahli kimia yang masih berada dalam perkhidmatan dan seorang ahli kimia yang bertauliah dan telah menjelaskan secara terperinci analisa yang telah dijalankan olehnya. Justeru itu, tiada sebab untuk Mahkamah Yang Mulia ini untuk menolak keterangan SP2. Nas Munusamy Vengadasalam v PP [1987] CLJ Rep 21 memutuskan seperti berikut: “As a rule, a chemist in drug cases does not give any opinion as to ownership, control or possession of the substance sent for analysis, but he merely reports the result of the chemical examination of the substance. The only reason for sending the exhibits to the chemist is to determine its identity and to confirm what other witnesses have suspected. This type of opinion must in our view be distinguished from opinions which are of very technical or complicated nature, such as those given by handwriting, trade mark, copyright or ballistic experts. Without being derogatory it is common knowledge that even animals, such as snuff dogs when sufficiently trained, are able to detect certain dangerous drugs. We are therefore of the view, that in this type of cases where the opinion of the chemist is confined only to the elementary nature and identity of substance, the Court is entitled to accept the opinion of the expert on its face value, unless it is inherently incredible or the defence calls evidence in rebuttal by another expert to contradict the opinion.” [33] Di dalam kes Mahkamah Rayuan Tarmizi bin Yaacob dan satu lagi v PP [2006] 6 MLJ 197 diputuskan seperti berikut: “Bagi maksud itu, Mahkamah perbicaraan seperti juga mahkamah ini mengambil pendekatan yang disarankan oleh Mahkamah Agong dalam kes Munusamy v PP [1987]1 MLJ 492 (diikuti) yang diikuti dalam kes PP v Lam San [1991]3 MLJ 426 (diikuti) dalam menangani keterangan ahli kimia. Panduan pertama yang ditetapkan dalam kes-kes itu ialah supaya Mahkamah perbicaraan menerima prima facie keterangan ahli kimia melainkan ia ternyata sukar dipercayai hingga tiada orang yang berfikiran waras boleh percaya kebenarannya. Keduanya, selagi keterangan itu boleh dipercayai ahli kimia tidak perlu menunjukkan secara terperinci apa yang dibuat di dalam makmalnya. [34] Kesemua dadah yang dianalisa oleh SP2 adalah dadah yang diterima dari SP8. SP8 pula menyatakan dadah itu adalah dadah yang sama yang diterima dari SP7. SP7 dan SP8 mengecam tandaan yang dibuat oleh mereka pada barang kes. SP2 juga mengesahkan barang kes yang diterima dan dianalisa adalah barang kes yang sama diterima dari SP8. Malah, SP2 telah meletakkan pelekat dengan nombor makmal yang sama bagi mengelakkan barang kes bertukar (mixed up) dengan barang kes lain. [35] Apa yang penting ialah rantaian keterangan dari masa dadah ditemui oleh SP7, diserah kepada SP8 dan seterusnya diserahkan kepada SP2 sehinggalah selesai dianalisa oleh SP2 tidak pernah terputus. Oleh itu tempoh masa antara barang kes dirampas oleh SP7 daripada milikan OKT di tempat kejadian sehinggalah diserahkan kepada SP2 merupakan tempoh masa yang “crucial” di dalam kes-kes melibatkan pemilikan dadah. [36] Di samping itu, tidak terputusnya juga rantaian keterangan mengenai barang kes sebelum dihantar kepada SP2. Berdasarkan kepada kes Shahrizal Abdul Ghani v PP [2014] 1 MLJ 70 yang menyatakan seperti berikut: “The exhibit recovered or seized by the police was the same exhibit sent to and examined by the deceased and subsequently produced in the court as evidence. The prosecution had adduced sufficient evidence in repect of every link in the chain of custody, for the moment the exhibit was recovered by the police up to the time it was produced in the court. The witnesses had described how and from whom it was received, where it was and what happened to it while in the witnesses’ custody, the condition in which it was received and the condition in which it was handed over to the next link in the chain of custody. [37] Di dalam kes Mahkamah Persekutuan Su Ah Ping v PP [1980] 1 MLJ 75 Suffian LP menyatakan apa yang sepatutnya Mahkamah lakukan apabila berhadapan dengan pembuktian rantaian keterangan (“what the Court ought to do in dealing with proof in establishing the chain of exhibit”). “In our judgment if the officer who picked up an object at the scene produced it and identified it as the very object, that is enough, and there is no need to call every officer who handled it.” [38] Dengan itu Mahkamah berpuas hati bahawa intipati ini telah dibuktikan tanpa sebarang keraguan. INTIPATI KEDUA Pemilikan Fizikal (Kawalan dan Jagaan) dan Mental (Pengetahuan) [39] Dalam kes ini, kesemua 30 bungkusan bertulis Guanyingwang yang mengandungi 22,082 gram dadah berbahaya jenis Methamphetamine ditemui dalam ruangan khas yang sengaja diwujudkan untuk tujuan tertentu dalam Pajero itu yang dipandu oleh OKT. Pemeriksaan oleh SP6 yang merupakan Pengurus Servis Mitsubishi mengesahkan dua ruangan itu baru diwujudkan yang mana dua ruangan khas itu tidak sepatutnya ada dalam model asal Pajero jenis itu. Bagi ruangan khas di boot belakang Pajero itu, lantai boot itu telah di potong untuk dijadikan bukaan, yang mana dibawah lantai boot itu terdapat tangki minyak. Ruang dalam tangki minyak itu telah dibahagi dua, menjadikan kapasiti tangki minyak itu menjadi 50% lebih kecil. Menurut SP6, kerja pengubahsuaian itu perlu dilakukan oleh seseorang yang mahir kerana perbuatan mengecilkan kapasiti tangki minyak adalah satu tindakan yang merbahaya. [40] Bagi ruangan khas yang kedua iaitu dibawah lantai dibawah kerusi penumpang belakang, lantai itu juga telah dipotong bagi dijadikan bukaan dan telah diwujudkan satu ruangan dibawah lantai itu, yang sepatutnya tidak wujud dalam model asal Pajero jenis itu, Menurut SP6, ketika pemeriksaan dibuat, kesan kimpalan adalah masih baharu. Keterangan ini disokong oleh SP4 dan SP5, yang mana SP4 mengesahkan beliau tidak pernah mewujudkan 2 ruangan khas dalam Pajero itu. SP5 pula mengesahkan Pajero itu diserahkan kepada Mohd Anuar pada 3 Oktober

SP7 membuat tangkapan terhadap OKT dan merampas Pajero itu pada 26 Oktober 2019. Tempoh masa antara serahan Pajero itu hanyalah 23 hari sahaja. Jadi keterangan bahawa dua ruangan khas itu baru diwujudkan berdasarkan kesan kimpalan yang baharu adalah disokong dengan keterangan SP4, SP5 dan SP6. [41] Malah, SP8 telah mengambil inisiatif dengan membuat perbandingan dengan kenderaan jenis sama nombor pendaftaran WEC 9414 yang mana gambar-gambar telah dikemukakan ke Mahkamah iaitu Ekshibit P5(A-V). Jelas jika dilihat, tiada ruangan atau kesan potong pada lantai dalam Pajero WEC 9414 di lantai boot belakang dan dibawah kerusi penumpang belakang. [42] Tiada sebab untuk keterangan SP6 tidak diterima oleh mahkamah. Beliau merupakan Pengurus Servis yang telah lama berkhidmat dengan Mitsubishi Motor. Beliau mempunyai pengetahuan terhadap kapasiti asal tangki minyak Pajero itu berdasarkan pengalamannya. Malah, dalam model asal Mitsubishi Pajero jenis sama, tiada ruangan untuk menyimpan barang dibawah lantai dibawah karpet kerusi penumpang belakang Pajero itu. [43] Keterangan SP3 berkait Pajero itu juga perlu dipertimbangkan. Pajero itu telah lama dinaikinya sebelum membuat keputusan untuk menjual Pajero itu. SP4 tidak pernah membuat sebarang ubah suai pada tangki minyak dan menambah ruangan khas dibawah lantai dibawah kerusi penumpang belakang Pajero itu. [44] Keterangan mereka telah menunjukkan kedua-dua ruangan khas dimana 30 plastik bertulis Guanyingwang ditemui adalah ruangan yang diwujudkan khas untuk menyembunyikan dadah berbahaya itu dari pihak berkuasa. Malah, ketika perbicaraan, saya bersama pihak-pihak dan saksi telah turun untuk memeriksa dan melihat sendiri dua ruangan khas itu. Dapat dilihat dengan jelas keadaan lantai Pajero itu yang telah dipotong untuk dijadikan bukaan kepada ruangan khas dibawah. SP6 ketika itu menunjukkan kepada Mahkamah keadaan tangki minyak yang telah diubahsuai. [45] Pihak Pendakwaan menggunapakai anggapan dibawah Seksyen 37(h) Akta 234 yang berbunyi seperti berikut dan ini diterima oleh Mahkamah: “(h) if any dangerous drug is found concealed in any compartment, specially constructed for the purpose, on any vehicle, it shall until the contrary is proved, be deemed to have been so concealed with the knowledge of the owner of the vehicle and of the person in charge of the vehicle for the time being.” [46] Untuk mengaktifkan anggapan diatas, hendaklah dbuktikan dadah itu disembunyikan dalam ruangan khas dalam kenderaan sepertimana diputuskan dalam nas-nas Mahkamah Persekutuan Syed Ali bin Syed Abdul Hamid & Anor v PP [1982] CLJ Rep 340 dan Mahkamah Agong PP v Lin Lian Chen [1992] 1 CLJ Rep 285. [47] Memandangkan kesemua dadah berbahaya dalam kes ini ditemui disembunyikan dalam ruangan, yang diwujudkan khas untuk tujuan itu, dalam Pajero itu, yang dipandu oleh OKT pada masa material, maka Mahkamah menganggap OKT mempunyai pengetahuan tentang kesemua dadah berbahaya yang disembunyikan disitu, melainkan dibuktikan sebaliknya. [48] Antara keterangan yang material adalah seperti berikut: a. OKT dilihat memandu Pajero itu bermula dari kawasan Masjid Panglima Bayu menuju ke Jeli sehingga OKT berhenti berdekatan gerai milik SP3; b. OKT dilihat memandu berseorangan pada masa material; c. Tiada individu lain dilihat keluar atau masuk sepanjang Pajero itu dipandu OKT; d. Dadah berbahaya ditemui tersembunyi dalam tangki minyak yang telah diubah suai dibahagian boot belakang dan dalam ruangan khas dibawah lantai dibawah kerusi penumpang hadapan Pajero itu; e. Jumlah bungkusan keseluruhan adalah 30 bungkusan yang mengandungi 22082 gram dadah berbahaya jenis Methamphetamine f. Maklumat pengedaran yang diterima adalah dari Kelantan ke Pulau Pinang, yang mana, pergerakan OKT sememangnya ke arah Jeli (menuju ke Pulau Pinang). g. Penemuan dua ruangan khas yang mengandungi 30 bungkusan bertulis Guanyinwang itu oleh SP7 adalah kerana ditunjuk oleh OKT. [49] Mahkamah mengambil maklum bahawa pembeli Pajero ini adalah seorang bernama Mohd Anuar, namun, seksyen 37(h) Akta 234 meletakkan beban anggapan itu kepada pemilik dan juga kepada OKT yang merupakan individu in charge terhadap Pajero itu pada masa material. [50] Beberapa otoriti yang melibatkan pemakaian anggapan ini adalah dirujuk iaitu yang pertama adalah kes Mahkamah Agong Khoo Hi Chiang v PP and Another [1994] 2 CLJ 151. Dalam kes ini, sebanyak 42,230 kilogram raw opium ditemui dalam tangki minyak yang telah diubah suai sama seperti dalam kes ini (dimana tangki minyak dibahagi kepada 2 bahagian). Kereta itu dipandu oleh Perayu yang bukan pemilik berdaftar kereta dan pemilik berdaftar pula sebagai penumpang. Kedua-duanya disabitkan dibawah seksyen 39B(1)(a) Akta 234 selepas Hakim Bicara menggunapakai anggapan dibawah seksyen 37(h) Akta 234. [51] Seterusnya dalam kes Sathiamoorty Ramakareshina v PP [2012] 1 LNS 815 yang melibatkan 29,298 gram dadah berbahaya jenis Cannabis. Kesemua dadah berbahaya itu ditemukan dalam ruangan khas di belakang kerusi belakang yang mengandungi dadah, yang mana sekeping besi telah diletakkan dan diikat dengan skru dan dalam boot dimana ruangan khas diwujudkan dalam ruang khas untuk tayar ganti. Ruangan tayar ganti itu telah ditutup dengan besi dan bahagian bawah telah dipotong menjadi bukaan. Mahkamah dalam mengekalkan sabitan telah memutuskan orang kena tuduh gagal mematahkan anggapan dibawah subseksyen 37(h) Akta

Mahkamah juga memutuskan orang kena tuduh mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas memandangkan hanya dia yang berada dalam kereta pada masa material walaupun dia bukan penama berdaftar kepada kereta itu. [52] Mahkamah di dalam kes ini mendapati OKT mempunyai jagaan dan kawalan terhadap Pajero itu pada masa material. Dalam kes Zaiham Mislan v PP [2010] 1 CLJ 1, Mahkamah Persekutuan memutuskan mengambil kira Perayu berseorangan dan memandu kereta itu, dia adalah mempunyai kawalan penuh terhadap kereta dan segala kandungan dalam kereta itu. Begitu juga dalam kes Mahkamah Persekutuan PP v Abdul Rahman bin Akif [2007] 5 MLJ 1. [53] Mengikut maklumat yang diterima SP7, terdapat seorang lelaki Melayu yang mengedar dadah dari Kelantan untuk dihantar ke Pulau Pinang. SP7 telah menahan OKT di Tanah Merah di laluan yang menuju ke Pulau Pinang (menghala ke Jeli). Kesemua dadah disembunyikan dengan baik yang mana telah dirancang dengan teliti bagi mengaburi mata pihak berkuasa. Dengan itu sememangnya OKT sedang dalam perjalanan menghantar dadah berbahaya itu ke suatu tempat lain. Jumlah dadah yang ditemui adalah sangat banyak yang sememangnya bukan untuk self consumption. [54] Seiring pengedaran zaman, modus operandi pengedaran dadah menjadi semakin licik. Taktikal pengedaran mereka disusun to outsmart the law yang mana menyukarkan pihak Pendakwaan. Isu utama yang akan dibangkitkan apabila melibatkan kes pemilikan dadah berbahaya adalah isu akses. Sebagai contoh, akses kepada kereta yang mengandungi dadah. Orang Kena Tuduh akan meletakkan kesalahan kepada orang dinaikinya, yang mana dalam kes ini adalah seorang bernama Mohd Anuar. [55] Dalam kes ini, 30 bungkusan bertulis Guanyinwang telah dirampas yang mana secara keseluruhannya mengandungi 22,082 gram Methamphetamine. Ia adalah suatu jumlah yang banyak dan melibatkan nilai pasaran yang tinggi. Tiada “reasonable man” akan meletakkan dadah dengan nilai sebegitu tinggi dalam kereta orang lain secara sengaja tanpa sebab, melainkan orang itu turut terlibat dalam pengedaran dadah itu. [56] Sekiranya begitu mudah untuk meletakkan beban kesalahan kepada orang lain, individu yang ditangkap bersama dadah berbahaya dengan mudah dapat melepaskan diri dari undang-undang dan akan menyebabkan berleluasanya kes-kes pengedaran dadah di Negara ini. [57] Pemilikan dadah tidak semestinya perlu eksklusif. Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v. Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209 telah memutuskan seperti berikut: “It is inappropriate to speak of possession of an article in criminal law as exclusive possession. One is either in possession or not in possession, although one could be in possession jointly with another or others. To say that the prosecution of a drug case fails because there has been no proof of exclusive possession is apt to convey the wrong impression that it is only in cases where possession is entirely with one person, - that is, ‘exclusive’ that a conviction is possible. When the learned trial judge said ‘The accused sought to negative the proof of exclusive possession…’, we take it that he meant no more than that the respondent sought to show that he was not in possession of the drugs because he had no knowledge of their existence and that the drugs could have been placed in his bags by some other person or persons.” [58] Seterusnya Taylor J dalam Leow Nghee Lim v. Regina [1955] 1 LNS 53 memutuskan seperti berikut: “…It is often said that ‘possession must be exclusive’. This is ambiguous. Possession need not be exclusive to the accused. Two or more persons may be in joint possesson of chattels, whether innocent or contraband. The exclusive element of possession means that the possessor or possessors have the power to exclude other persons from enjoyment of the property. Custody likewise may be sole or joint and it has the same element of excluding others. The main distinction between custody and possession is that a custodian has not the power of disposal. The statement that ‘possession must be exclusive’ is often due to confusion of the fact to be proved with the evidence by which it is to be proved. It is essential to keep this distinction clearly in mind, especially when applying presumptions.” [59] Selain itu, menurut SP7, selepas penemuan alat pemutar skru dalam laci dashboard, beliau terus membacakan kata-kata amaran kepada OKT. OKT kemudian menunjukkan kepada SP7 dua ruangan khas yang ada dalam Pajero itu. Kedua-duanya terlindung dibawah karpet, yang mana ruangan khas di boot belakang ditutup dengan penutup besi yang dikemaskan dengan 4 skru. Ruangan khas kedua pula terletak dibawah kerusi penumpang belakang, yang mana hanya ditutup dengan penutup besi tanpa skru. [60] Perbuatan OKT itu adalah relevan dibawah seksyen 8 Akta 56. Seksyen 8 Akta 56 berbunyi seperti berikut: “(1) Any fact is relevant which shows or constitutes a motive or preparation for any fact in issue or relevant fact.

The conduct of any party, or of any agent to any party, to any suit or proceeding in reference to that suit or proceeding, or in reference to any fact in issue therein or relevant thereto, and the conduct of any person an offence against whom is the subject of any proceeding, is relevant if the conduct influences or is influenced by any fact in issue or relevant fact, and whether it was previous or subsequent thereto.” [62] Di dalam kes Kong Seng Long v PP [2022] 1 LNS 1075, Mahkamah Rayuan telah menerima keterangan ini dan telah menyatakan: “[17] When confronted with this issue, PW5 testified during reexamination by the learned Deputy Public Prosecutor (“DPP”) that the Appellant was the one who gave information that the drugs were located on the floor in his room and PW5 had merely reduced the information in written form, i.e. P15. However, after PW5 and his team, together with the Appellant, had successfully entered the room, it was the Appellant himself who had picked up and handed over all the drugs to PW5. The learned JC accepted PW5’s explanation. The relevant part of the learned JC’s grounds of judgement is reproduced below: [73] From the notes of proceedings stated above, this court is of the view that any inconsistencies in PW 5’s evidence was explained in re-examination by the learned Deputy Public Prosecutor. Thus, the issue of inconsistency in PW5’s evidence in the view of this court does not have merit.” [18] In so holding, the learned JC cited the case of Wan Amirul Mubin bin Wan Kamaruddin v. PP [2017] 1 LNS 1478, in which His Lordship, Idrus Harun JCA (as he then was), in delivering the judgment of this court, held: “[28] It is at this stage important to state that the defence case in respect of both charges is one of a bare denial. As regards Exhibit P30 which contains the information under section 27 of the Evidence Act 1950, the Appellant flatly denied that he ever gave the information and signed it. It is hard to believe that the Appellant did not sign Exhibit P30 when the irrefragable evidence showed that PW7 had also signed a similar document in Exhibit P32 in which she denied knowledge or having possession of the drug found at the back of the house. His stance would not, in our judgment, go beyond a mere denial as to persuade us to accept his claim that he did not give the information. We would say that PW4 could not have discovered the prescribed drug if not for the information obtained from the Appellant. It is unthinkable that PW4 had fabricated evidence in view of the complete absence of any evidence or allegation by the Appellant that PW4 had made up a story regarding Exhibit P30. In fact, the Appellant admitted during cross examination that PW4, PW5 as well as PW7 had absolutely no reasons to lie about him. PW4 and PW5 were police officers who mere merely performing their duties and they had no reasons to lie or frame up the Appellant whom they said they did not know. The learned judge had accepted their evidence and we find no reasons whatsoever to interfere with the decision and the assessment of the evidence of PW4, PW5 and PW7 by the learned Judge. The learned Judge was perfectly entitled to accept the evidence of these witnesses whose credibility His Lordshop found to be impeccable.” [63] Dalam kes Mahkamah Persekutuan Siew Yoke Keong v. P.P [2013] 4 CLJ 149, dadah-dadah berbahaya ditemui berdasarkan kunci yang ditunjukkan oleh Tertuduh dan rumah itu ditemukan berdasarkan pandu arah Tertuduh. YAA Hakim Mahkamah Persekutuan memutuskan perbuatan itu adalah relevan dibawah seksyen 8 Akta 56. YAA Hakim merujuk kepada Prakash Chand v. State, AIR [1979], SC 400, yang diputuskan seperti berikut: “For example, the evidence of the circumstances, simpliciter, that an accused person led a police officer and pointed out the place where stolen articles or weapons which have been used in the commission of the offence were found hidden, would be admissible as conduct, under section 8 of the Evidence Act, irrespective of whether any information contemporaneously with or antecedent to any such conduct falls within the purview of section 27 of the Evidence Act (vide Himachal Pradesh Administration v. OM Prakash AIR [1972] SC 975).” [64] Selain itu, perbuatan OKT turut menjadi relevan dibawah seksyen 27 Akta 56. Seksyen 27 digubal seperti berikut: “(1) When any fact is deposed to as discovered in consequence of information received from a person accused of any offence in the custody of a police officer, so much of that information, whether the information amounts to a confession or not, as relates distinctly to the fact thereby discovered may be proved.” [65] Rujukan juga dibuat kepada kes Mahkamah Persekutuan Siew Yoke Keong yang mana YAA Hakim Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: “In the light of the authorities referred to, we hold that information admissible under s.27 of the Evidence Act includes accused’s statement, or his act or conduct such as pointing out which leads distinctly to the discovery of a fact. For such information to be admissible in evidence, there is no duty on the prosecution to prove the voluntariness of the information. Hence it is not necessary to conduct a trial within a trial to determine the voluntariness of the information.” [66] Dalam kes Karam Din v. Emperor AIR 1929 Lahore 338, Harrison J memutuskan seperti berikut: “The test for admissibility under this section is in my opinion that the information has borne fruit in discovery and that it is clear that the discovery was the result of the receipt of the information. It is immaterial what may have been the nature of the channel of communication. It is immaterial whether the words spoken or written or the signs or the visible representations, which related distinctly to the fact thereby discovered, constituted the whole or only part of the speech, writing, picture etc.” [67] Justeru, berdasarkan keterangan diatas, Mahkamah mendapati OKT mempunyai jagaan dan kawalan terhadap kesemua bungkusan dadah berbahaya yang ditemui dalam 2 ruangan khas dalam Pajero itu. Memandangkan kesemua dadah berbahaya itu ditemui dalam ruangan khas, pihak Pendakwaan telah berjaya mengaktifkan anggapan dibawah seksyen 37(h) Akta 234 yang mana OKT dianggap tahu tentang dadah berbahaya yang disembunyikan dalam kedua-dua ruangan khas itu. INTIPATI KETIGA: Pengedaran dadah berbahaya [68] Tindakan OKT yang mengangkut (transporting) dadah dalam jumlah yang besar iaitu 22,082 gram dalam dua ruangan khas dalam Pajero itu adalah satu perbuatan pengedaran dadah berbahaya seperti ditakrifkan dibawah seksyen 3 Akta 234. Seksyen 3 Akta 234 memperuntukkkan seperti berikut: “trafficking” includes the doing of any of the following acts, that is to say, manufacturing, importing, exporting, keeping, concealing, buying, selling, giving, receiving, storing, administering, transporting, carrying, sending, delivering, procuring, supplying or distributing any dangerous drug otherwise than under the authority of this Act or the regulations made under the Act.” [69] Secara logik akalnya, tindakan OKT yang mengangkut 30 bungkusan bertulisan Guanyinwang yang mengandungi 22,082 gram dadah berbahaya Methamphetamine merupakan satu perbuatan pengedaran. Dengan jumlah yang begitu besar, adalah tidak munasabah kesemua dadah berbahaya itu adalah untuk self consumption. [70] Merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan PP v. Abdul Manaf Muhamad Hassan [2006] 2 CLJ 129 yang memutuskan seperti berikut: “Judging from the manner the drug was being carried ie in small plastic packets and taking into account the total amount of the drug involved the reasonable inference that may be drawn is that the respondent was in fact carrying it for the purpose of trafficking. And bearing in mind the large quantity of the drug involved, it cannot be seriously contended that the drug was for his own consumption. In any event, it was never suggested in his defence that it was so. His defence was a mere denial that the drug was ever found on him. This was rejected by the learned trial judge. We are satisfied he was not just a passive carrier. Armed with these facts, we are satisfied that had the learned trial judge properly directed himself, he would none the less have come to the same finding.” [71] Dalam kes Mohamad Yazri Minhat v PP [2003] 2 CLJ 65, diputuskan seperti berikut: “Generally, in the absence of an express admission by the accused, the purpose which he did an act is a matter of inference from what he did. Thus, in a case of an accused caught in the act of conveying from one place to another controlled drugs in a quantity much larger than is likely needed for his own consumption, the inference that he was transporting them for the purpose of trafficking in them would in the absence of any plausible explanation by him, be irresistible even if there were no statutory presumption such as contained in s.15 of the Drugs Act. (Singapore Ong Ah Chuan) as a matter of common sense the larger the quantity of drugs involved, the stronger the inference that they were not intended for the personal consumption of the person carrying.” [72] Dalam kes Mahkamah Persekutuan Teuku Nawardin Syamsuar v PP [2011] 3 CLJ 353 dimana Seksyen 2 Akta 234 telah diputuskan telah digunakan secara betul, yang mana YAA Hakim memutuskan seperti berikut: “[21] We find the learned Judge had considered all the elements that would amount to trafficking as charged. Apart from possession as deemed under s.37(d) s.2 of the DDA 1952 has been rightfully invoked where in the context of the case the prosecution could rely on the act of “keeping” and “carrying” to constitute trafficking. The appellant had arrived at the place of arrest from somewhere.” [73] Seterusnya dalam kes Johar Mustapha v PP [2009] 6 CLJ 193 telah diputuskan seperti berikut: “[40] Coming now to the element of trafficking, we are of the opinion that since the prosecution have already proved actual possession of the drugs by the appellant and as the weight of the prescribed drugs exceeded 200 grams (cannabis), the presumption of trafficking as provided in s.37(da) of the DDA ought to be invoked against the appellant. [41] In our respectful view, the act of the appellant in carrying or transporting a large quantity of drugs i.e, 19,152 grams of cannabis in the boot of his car amounted to the act of trafficking of the said drugs as defined under s.2 of the DDA 1952. [42] Section 2 of the DDA 1952 provides that: “trafficking” includes the doing of the following acts, that is to say, manufacturing, importing, exporting, keeping, concealing, buying, selling, giving, receiving, storing, administering, transporting, carrying, sending, delivering, procuring, supplying or distributing any dangerous drugs. (emphases added). [43] Therefore, in our judgment, looking at the totality of the evidence before the court, we conclude that there is abundant evidence to support a charge of trafficking, with or without resorting to the presumption of trafficking under s.37(da) of the DDA 1952.” [74] Tindakan OKT yang mengangkut 30 bungkusan bertulis Guanyinwang yang mengandungi 22,082 gram dadah berbahaya jenis Methamphetamine adalah satu kesalahan pengedaran dadah berbahaya seperti yang ditakrifkan dibawah seksyen 2 Akta 234. Dengan jumlah yang sebegitu besar, dadah berbahaya itu bukanlah untuk self consumption, namun, sememangnya adalah diangkut untuk tujuan pengedaran. Reaksi OKT Ketika Tangkapan [75] Menurut SP7, OKT memberikan kerjasama kepada pihak polis ketika serbuan. Dalam kes ini, dadah berbahaya itu disembunyikan secara licik. Orang yang munasabah (a reasonable man) tidak akan menemui dadah berbahaya itu atau tidak akan terfikir secara logik akalnya, bahawa tangki minyak telah diubah suai yang mana separuh ruangan telah dijadikan ruangan khas untuk menyembunyikan dadah berbahaya, manakala lantai dibahagian penumpang belakang telah ditebuk dan diwujudkan ruangan khas dibawahnya bagi tujuan yang sama. OKT telah dikepung dan tiada ruang untuk melarikan diri. Pada masa yang sama, dengan keadaan dadah itu disembunyikan dengan baik, maka tiada keperluan untuk OKT bertindak secara drastik (melawan atau cuba melarikan diri) sehingga boleh menimbulkan keraguan kepada pihak polis. [76] Dalam kes Mahkamah Persekutuan Teh Hock Leong v PP [2010] 1 MLJ 741, diputuskan seperti berikut: “Of course, since the drugs were so cunningly concealed, there could be no necessity to take such drastic actions which may attract instant suspicion. So, against these circumstances, the appellant’s docile conduct throughout the period described could not have inferred an absence of knowledge of the said drugs. For this reason, there is no misdirection by the courts below.” [77] Merujuk kepada kes diatas, walaupun OKT memberikan kerjasama penuh kepada pihak polis, ia tidak menjurus kepada OKT tidak mempunyai pengetahuan terhadap dadah berbahaya yang disembunyikan itu. [78] Dalam kes Mahkamah Rayuan Loh Fung Nian v PP [2024] CLJU 1078 pula diputuskan seperti berikut: “[37] It was further submitted by the learned counsel for the accused that the accused did not make any attempt to run away from the immigration officers or the police officers. Hence, the inference may be made in favour of the accused that he did not know that what he was carrying was dangerous drugs. With respect, we are constrained to say that these argument does not hold enough weight to overcome our evaluation of all the evidence in totality. [38] Even though there was no attempt made to flee but that does not necessarily mean that he did not know the existence of the impugned drugs. The short answer to this point is that the accused had no opportunity to do so as he was suddenly surrounded by SP3 and other enforcement officers. Any escape attempt may have been futile. [79] Seterusnya dalam kes Mahkamah Persekutuan PP v Herlina Purnama Sari [2016] CLJU 1855 pula diputuskan seperti berikut: [37] The second error was the trial judge’s finding that to constitute trafficking the mens rea possession must be accompanied by some overt act by the respondent. It is unfortunate that the Court of Appeal had also committed a similar error in agreeing with the finding of the trial judge by holding that “without any evidence that would show an overt act of one or other of the kind specified in the definition of trafficking in s.2 of Act 234 or specifically of conveying, transporting, carrying, moving or promoting from one place to another in the sense of doing so to promote the distribution of the drug to another”, the respondent could not be a trafficker but merely had passive possession of the impugned drugs. [38] With respect, the proposition that there must be in all cases an overt act in order to constitute trafficking is misconceived., It would be contrary to the definition of trafficking as provided for under s.2 of the Act. In the present case, there is no dispute that the respondent did not try to do anything, when she was approached by PW4, to disassociate herself with the impugned drugs.” [80] Malah, YAA Hakim Mahkamah Persekutuan dalam kes Herlina menyatakan memandangkan dadah itu disembunyikan dengan baik, ia menunjukkan Herlina mempunyai pengetahuan terhadap dadah itu dan membuktikan niat dan perancangan rapi oleh Herlina untuk menyembunyikan dadah itu bagi mengelakkan dadah itu berjaya dikesan oleh pihak berkuasa. Kegagalan Memanggil Mohd Anuar [81] Menurut keterangan pihak pendakwaan, Mohd Anuar merupakan individu yang membeli Pajero itu. Kemudian, SP7 telah menangkap OKT yang memandu Pajero itu bersama dua ruangan khas yang baru diwujudkan. Seksyen 37(h) Akta 2 terpakai kepada OKT yang mana dia merupakan individu yang memandu Pajero itu pada masa material. [82] Mahkamah berpendapat tiada individu yang akan meletakkan kesemua dadah berbahaya yang bernilai sebegitu tinggi (berdasarkan kuantiti yang begitu banyak) itu ke dalam kereta lain, melainkan orang itu turut terlibat dengan pengedaran dadah itu., Justeru, hanya wujud satu inferens iaitu OKT turut terlibat dalam sindiket pengedaran dadah itu. Tambahan pula, Mohd Anuar telah melarikan diri dan gagal dikesan oleh Pihak Polis selepas OKT ditangkap. [83] Tiada pengedar dadah yang munasabah akan menggunakan kenderaan yang didaftarkan atas namanya untuk mengangkut dadah berbahaya. Justeru, adakah undang-undang perlu kekal rigid sehinggakan pengedar dadah yang menggunakan taktik sebegini terlepas dari hukuman? Pendekatan secara common sense perlu digunapakai bagi mengekang tindakan licik pengedar dadah. [84] Secara umumnya, dengan ketiadaan admission dari orang kena tuduh, tujuan perbuatannya itu boleh dilihat secara inferens kepada apa yang dilakukannya. Justeru, dalam kes dimana orang kena tuduh ditangkap mengangkut dadah dengan jumlah yang besar (bukan untuk self consumption), inferensnya adalah dia mengangkut dadah itu untuk tujuan pengedaran. [85] Malah dalam kes PP v Ouseng Sama-Ee [2008] 1 CLJ 337, mahkamah memutuskan jumlah dadah sebanyak 2 kilogram adalah melampaui jumlah penggunaan peribadi, Dengan ketiadaan penjelasan yang munasabah dari orang kena tuduh, adalah menjadi fair inference bahawa kesemua dadah itu adalah untuk diedarkan kepada seseorang, samada dikenali atau tidak dikenali oleh orang kena tuduh. Kesimpulan di akhir kes pendakwaan [86] Adalah menjadi kewajipan mahkamah ini untuk menilai keterangan yang dikemukakan dengan penilaian maksima dan menelitinya secara terperinci, merujuk kepada PP v Mohd Radzi Bin Abu Bakar (supra). Setelah meneliti dan menilai kesemua keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan pada tahap penilaian maksima, saya berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah mengemukakan keterangan yang kukuh (credible) untuk membuktikan setiap intipati pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 iaitu OKT adalah mempunyai milikan terhadap dadah tersebut, dadah tersenarai di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 dan OKT telah mengedar dadah tersebut. [87] Saya memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap OKT sepertimana diperuntukkan di bawah Seksyen 180(4) Kanun Tatacara Jenayah. [88] OKT dengan ini dipanggil untuk membela diri. Sehubungan dengan kehendak Seksyen 173(ha) Kanun Tatacara Jenayah, OKT telah diperjelaskan tentang 3 pilihan tersebut dan OKT telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah di dalam kandang saksi. Kes Pembelaan [89] Saksi-saksi semasa kes Pembelaan ialah:

M Roshasbuni Sani bin Mohamed - OKT/SD1 2. Rizalman bin Jamaludin - SD2 (adik ipar OKT) Pertimbangan Mahkamah Di Akhir Kes Pembelaan [90] Tugas Mahkamah di akhir kes pembelaan adalah untuk menentukan sama ada pembelaan telah menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan atau sebaliknya. Sekiranya pihak pembelaan berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah, OKT berhak untuk dilepaskan dan dibebaskan, walaupun versi pihak pembelaan tidak dipercayai oleh Hakim Bicara. (rujuk Mohamad Radhi Yaakob v PP (1991) 3 MLJ 169 dan PP v Abdul Rahman Akif (2007) 4 CLJ 337). [91] Bagi kes terhadap OKT ini, anggapan di bawah Seksyen 37(h) telah diterimapakai dan oleh itu, OKT perlu menyangkal anggapan ini pada imbangan kebarangkalian. Sehubungan itu, mahkamah perlu meneliti sama ada anggapan ini telah disangkal atau sebaliknya pada imbangan kebarangkalian. [92] Berkaitan isu penyangkalan anggapan ini, adalah sesuai untuk merujuk kepada kes Mohamad Radhi Bin Yaakob v PP (1991) 3 MLJ 169 di mana Mohamed Azmi HMA di mukasurat 171 menyatakan: “it is a well-established principle of Malaysian criminal law that the general burden of proof lies throughout the trial on the prosecution to prove beyond reasonable doubt the guilt of the accused for the offence with which he is charged. There is no similar burden placed on the accused to prove his innocence. He is presumed innocent until proven guilty. To earn an acquittal, his duty is merely to cast a reasonable doubt in the prosecution case. In the course of the prosecution case, the prosecution may of course rely on available statutory presumptions to prove one or more of the essential ingredients of the charge. When that occurs, the particular burden of proof as opposed to the general burden, shifts to the defence to rebut such presumptions on the balance of probabilities which from the defence point of view is heavier than the burden of casting a reasonable doubt, but it is certainly lighter than the burden of the prosecution to prove beyond reasonable doubt. To earn an acquittal at the close of the case for the prosecution under Section 173(f) or Section 180 of the Criminal Procedure Code, the court must be satisfied that no case against the accused has been made out which if unrebutted would warrant his conviction (Munusamy v PP). If defence is called, the duty of the accused is only to cast a reasonable doubt in the prosecution case. He is not required to prove his innocence beyond reasonable doubt.” [93] Isu beban untuk menyangkal sesuatu anggapan di bawah undang-undang ini dijelaskan juga oleh Privy Council dalam kes Public Prosecutor v Yuvaraj (1969) 22 MLJ 89 di mana Lord Diplock menyatakan di mukasurat 92 seperti berikut: “Generally speaking, no onus lies upon a defendant in criminal proceedings to prove or disprove any fact: it is sufficient for his acquittal if any of the facts which if they existed would constitute the offence with which he is charged are ‘not proved’. But exceptionally, as in the present case, an enactment creating an offence expressly provides that if other facts are proved, a particular fact, the existence of which is a necessary factual ingredient of the offence, shall be presumed or deemed to exist ‘unless the contrary is proved.’ In such a case the consequence of finding that that particular fact is ‘disproved’ will be an acquittal, whereas the absence of such a finding will have the consequence of a conviction. Where this is the consequence of a fact’s being ‘disproved’ there can be no grounds in public policy for requiring that exceptional degree of certainty as excludes all reasonable doubt that that fact does not exist. In their Lordships’ opinion the general rule applies in such a case and it is sufficient if the court considers that upon the evidence before it it is more likely than not that the fact does not exist. The test is the same as that applied in civil proceedings: the balance of probabilities.” Analisa Pembelaan OKT [94] Pada peringkat pembelaan, OKT telah memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah dari kandang Tertuduh. Beliau menyatakan dalam keterangannya fakta seperti yang berikut: a. Pada 26.09.2019, jam lebih kurang 8 pagi, OKT telah berjumpa dengan seorang yang bernama Anuar untuk meminjam kereta. OKT telah memaklumkan kepada Anuar ingin meminjam kereta itu selama 3 hari untuk pergi ke Pulau Pinang bagi tujuan mencari peluang perniagaan. Ini adalah kali pertama beliau meminjam kenderaan itu daripada Anuar. b. Setelah mengambil kereta dan ingin menghala ke Pulau Pinang, OKT telah berhenti di Kawasan Bukit Bunga untuk membeli makanan. Sebelum beliau turun dari kereta, pihak polis telah datang menangkap beliau atas alasan ini adalah kereta curi dan OKT kemudiannya dibawa ke Balai Polis Jeli. Tiada pemeriksaan di dalam kereta dibuat semasa tangkapan di Bukit Bunga. c. Di Balai Polis Jeli, OKT kemudiannya ditunjukkan dengan barang-barang kes yang dikatakan telah ditemui dari dalam kereta. d. Dari Balai Polis Jeli, beliau telah dibawa ke rumahnya di Bukit Jering, dan selepas itu beliau dibawa ke Balai Polis Tanah Merah. Di Balai Polis Tanah Merah, beliau sekali lagi ditunjukkan dengan kesemua barang kes dadah, dan OKT menafikan beliau mengetahui dadah berada di dalam kereta. [95] Secara ringkasnya, OKT menafikan pengetahuannya tentang barang kes dadah yang telah ditemui dari dalam ruang-ruang khas (special compartments) dari dalam kereta yang dipinjamkan oleh Anuar yang digunakan olehnya pada hari tersebut. [96] SD2 iaitu adik ipar kepada OKT pula telah memberi keterangan seperti berikut: a. Beliau mengetahui bahawa OKT telah ditangkap, dan beliau memberitahu bahawa beberapa hari sebelum ditangkap, beliau ada berhubung dengan OKT dan OKT ada memberitahu ingin datang ke Pulau Pinang untuk mencari peluang pekerjaan. b. Semasa soal balas, SD2 mengakui tidak diberitahu oleh OKT bilakah tarikh beliau hendak datang. [97] Berdasarkan keterangan yang dikemukakan oleh OKT dan SD2 tersebut, Mahkamah merumuskan bahawa keterangan OKT hanyalah bersifat bare denial, iaitu beliau tidak tahu bahawa ada dadah di dalam kereta itu dan beliau menafikan telah memberitahu kepada polis berkenaan lokasi dadah di dalam kedua-dua special compartment itu. Keterangan ini adalah tidak memadai untuk mematahkan anggapan yang dibangkitkan dan menimbulkan keraguan kepada kes pendakwaan. [98] Prinsip berhubung pembelaan bare denial ini telah diulas secara komprehensif oleh Mahkamah terdahulu, dan rujukan dibuat kepada kes-kes berikut yang menjelaskan berkenaan prinsip bare denial / penafian kosong sebagaimana berikut: a. Morteza Hosseinkhani Mostafa v. PP & Satu Rayuan Lain [2017] 1 LNS 78 Pada pendapat kami hakim bicara tidak khilaf apabila mendapati bahawa pembelaan kedua-dua perayu adalah penafian semata-mata. Dalam hubungan ini petikan berikut dalam penghakiman mahkamah ini dalam kes Mr. Losali v. PP [2012] 2 CLJ 178; [2011] 4 MLJ 694 adalah berkaitan: “[53] The learned trial Judge rightly held that the defence of the appellant was a bare denial. It it trite law that the defence of bare denial is no defence. What this amounts to is this. That the appellant did not offer any explanation to the two charges and merely denied the evidence advanced by the prosecution. That was indeed a perilous course to take. [54] The bare denial cannot in law raise a reasonable doubt and the appellant must be convicted for both the charges. Raja Azlan Shah CJ (Malaya) (as His Majesty then was) in D.A. Duncan v Public Prosecutor [1980] 2 MLJ 195, had this to say in regard to the defence of simple denial: “The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.” b. P.P v Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324 Held (3) – the accused’s defence was one a denial. A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence is not sufficient. [99] Dengan bergantung kepada nas undang-undang diatas, adalah impossible dan improbable OKT tidak mengetahui tentang dadah yang dijumpai di dalam kereta itu, yang ditemui di dalam specially constructed compartments. Jumlah dadah yang ditemui adalah banyak iaitu 30 bungkusan yang mengandungi ketulan kristal yang kemudiannya disahkan sebagai 22082g Methamphetamine. Mahkamah berpendapat adalah tidak munasabah untuk seseorang pemilik kereta iaitu Anuar sedia meminjamkan kenderaan yang berisi jumlah dadah yang cukup banyak ini kepada OKT untuk tempoh 3 hari, melainkan, OKT sendiri tahu tentang dadah tersebut dan OKT sememangnya sedang mengangkut (transport) dadah itu untuk ke destinasi seterusnya. [100] Perkara berhubung pengetahuan OKT berkenaan dadah yang sedang beliau angkut dengan kenderaan itu juga tidak boleh dinilai pada penafian lisan OKT semata-mata, sebaliknya, hendaklah dinilai dengan fakta dan keterangan sekeliling (sebagaimana yang diputuskan di dalam kes Gunalan a/l Ramachandran & Ors v PP [2004] 4 MLJ 489 seperti berikut: Knowledge is to be inferred from the facts and the surrounding circumstances of a case. [101] Di dalam kes semasa, keterangan pendakwaan yang gagal dipertikai adalah, pada hari kejadian, OKT telah ditangkap ketika beliau sedang memandu kereta itu. SP7 (Pegawai Tangkapan) menyatakan bahawa pada hari kejadian beliau beserta pasukan mula melihat kenderaan yang dipandu oleh OKT itu berada di jalan raya pada jam lebih kurang 1.20 petang. Kenderaan itu telah diekori selama lebih kurang 20 minit iaitu 10km perjalanan sebelum kenderaan itu berhenti di tepi jalan dan SP7 beserta pasukan menahan OKT. [102] Keterangan OKT juga adalah selari dengan keterangan SP7, iaitu OKT mula mempunyai kawalan ke atas kenderaan itu sejak jam 8 pagi, hari yang sama. Keterangan OKT ini sendiri menunjukkan beliau mempunyai custody and control ke atas kenderaan itu selama lebih kurang 5 jam sebelum beliau ditahan. Keterangan ini menunjukkan OKT bukan sahaja mempunyai momentary control of the car, malahan control of the car sejak seawal jam 8 pagi lagi dan bercadang untuk terus mempunyai control of the car selama 3 hari. [103] Keterangan bahawa kenderaan Pajero ini dijual oleh SP4 (pemilik asal kenderaan) kepada seorang yang bernama Mohd Anuar bin Mohamad adalah konsisten dengan keterangan OKT bahawa beliau telah meminjam kenderaan ini daripada seorang yang beliau kenali yang bernama Anuar. Jika benar Anuar telah pinjamkan kenderaan ini kepada OKT untuk tempoh 3 hari, dan OKT mempunyai hubungan baik dengan Anuar, maka adalah munasabah OKT sememangnya tahu tentang kewujudan dadah-dadah itu di dalam specially constructed compartments di dalam kereta itu, dan OKT sememangnya mempunyai pengetahuan dan niat untuk mengangkut dadah-dadah tersebut. [104] Seterusnya, versi pendakwaan adalah pada hari tangkapan, OKT telah ditanya tentang kegunaan pemutar skru yang kemudiannya digunakan untuk membuka 2 special compartments yang mengandungi dadah itu. OKT pula di dalam keterangannya menafikan mengetahui tentang pemutar skru tersebut dan menyatakan beliau hanya ditunjukkan dengan barang kes dadah di Balai Polis Tanah Merah dan Balai Polis Jeli. [105] Sepanjang keterangan OKT di mahkamah, OKT tidak pernah menafikan atau memberikan apa-apa penjelasan berkenaan maklumat yang didedahkannya kepada SP4 dan SP7 sebagaimana di dalam P24. Mahkamah berpendapat keterangan di dalam P24 adalah keterangan kukuh berkenaan pengetahuan OKT berkenaan dadah di dalam kereta, dan keterangan ini tidak pernah disangkal atau diberikan penjelasan yang munasabah. [106] Dengan itu secara keseluruhan keterangan pembelaan gagal untuk menimbulkan keraguan yang munasabah, terutamanya untuk menyangkal pengetahuan beliau terhadap dadah di dalam kenderaan itu, dan kawalan beliau ke atas kenderaan itu dan dadah di dalam kenderaan yang sama. Kesimpulan dan hukuman [107] Dengan itu Mahkamah berpuas hati OKT hendaklah disabitkan atas pertuduhan yang dikemukakan. [108] Setelah mempertimbangkan mitigasi OKT dan hujahan pemberat pihak Pendakwaan, Mahkamah ini menjatuhkan hukuman penjara seumur yang membawa 30 tahun penjara dari tarikh tangkapan. Tiada sebatan dikenakan kerana OKT sudah mencapai umur 50 tahun. Bertarikh: 23 Oktober 2025. …………………………………………………. AZMI BIN ABDULLAH Hakim Mahkamah Tinggi Mahkamah Tinggi Kota Bharu PIHAK-PIHAK Pendakwaan: Nik Nor Adila binti Mat Zaidan Timbalan Pendakwa Raya Cawangan Pendakwaan Kelantan, Tingkat 3, AG-03-03, Al-Waqf Garden Boulevard @ Tunjong, Jalan Kuala Krai, Bandar Baru Tunjong, 16010 Kota Bharu, Kelantan. Pembelaan: Dato’ Abdul Aziz bin Derashid Tetuan Aziz Derashid Rosdin & Co Peguambela & Peguamcara Tingkat 2, Kompleks Yakin, Jalan Gajah Mati, 15000 Kota Bharu, Kelantan.