[Pendakwa Raya] v IDRES BIN ISMAIL (DA-82D-8-08/2020)

Responden (Pendakwaan) pula telah, pada 8 Februari 2024 memfailkan suatu rayuan silang melalui suatu Notis Rayuan (Kandungan 51) untuk merayu kuantum hukuman yang diberikan oleh Mahkamah ini pada tarikh yang sama usai kes pembelaan.

Secara tuntas, setelah meneliti dan mempertimbangkan segala keterangan yang dikemukakan dan setelah meneliti hujahan-hujahan berserta otoriti yang difailkan, dan setelah penilaian maksimum dibuat, Mahkamah ini pada 26 Februari 2024 mendapati bahawa Perayu telah gagal untuk mewujudkan suatu keraguan yang munasabah terhadap suatu kes prima facie (melampaui keraguan munasabah) yang telahpun Responden (Pendakwaan) buktikan usai kes pendakwaan yang mana menatijahkan sabitan dan hukuman ke atas Perayu bagi pertuduhan Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya (selepas ini disebut sebagai “ADB”) yang boleh dihukum dibawah peruntukan yang sama.

Perlulah ditegaskan bahawa kes ini telah terlebih dahulu diperingkat awal kes Pendakwaan didengar oleh Majistret terdahulu dan disambung pendengaran oleh saya pada peringkat awal kes Pembelaan. Saya telah meneliti keseluruhan Rakaman Perbicaraan, minit-minit terdahulu dan eksibit-eksibit yang telah dikemukakan dan saya menyambung pendengaran kes ini sebagaimana ianya didengar dari awal oleh saya.

Mahkamah ini mengambil maklum bahawa pada asalnya kes yang dipertuduhkan keatas Perayu iaitu bagi kesalahan dibawah Seksyen 15(1)(a)ADB telahpun dibicarakan bersekali dengan kes dibawah Seksyen 12(3) ADB. [6] Pada peringkat awal kes ini, sewaktu tanggal 26 Oktober 2023 iaitu pada tahap akhir kes Pendakwaan, Majistret terdahulu iaitu Tuan Mohamad Izham Naim bin Che Ani telahpun memutuskan bahawa Pendakwaan telah gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh bagi kedua-dua pertuduhan tersebut, lantas Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan tanpa perlu dipanggil membela diri.

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Pendakwaan telahpun memfailkan Notis Rayuan (Kandungan 21) untuk merayu keputusan yang diberikan oleh Majistret terdahulu usai kes pendakwaan.

Rayuan tersebut telahpun ditetapkan pendengarannya di hadapan Yang Arif Dato’ Mohamad Abazafree bin Mohamad Abbas. Seketika waktu sepanjang prosiding rayuan, Pendakwaan memilih untuk menarik balik rayuan terhadap keputusan Majistret terdahulu berkaitan pembebasan dan pelepasan Tertuduh bagi pertuduhan di bawah Seksyen 12(3) ADB. Pendakwaan masih meneruskan rayuan berkaitan pembebasan dan pelepasan Tertuduh bagi pertuduhan di bawah Seksyen 15(1)(a)ADB

Mahkamah Tinggi dalam menjalankan bidangkusa rayuannyanya terhadap keputusan Majistret terdahulu berkaitan pertuduhan Seksyen 15(1)(a)ADB telahpun pada 20 Jun 2023 mengakas perintah pembebasan dan pelepasan keatas Tertuduh dan memerintahkan kes tersebut diremitkan untuk sambung bicara pada peringkat kes pembelaan di hadapan Mahkamah ini.

Alasan Penghakiman ini ditulis bagi menjelaskan rasional yang menjadi asas disebalik keputusan Mahkamah ini pada 26 Februari 2024. KES PEMBELAAN [11] Fakta kes yang dikemukakan oleh Perayu berdasarkan keseluruhan keterangan saksi-saksi Perayu adalah sebagaimana berikut: a. Perayu menyatakan polis yang uji air kencing Perayu adalah salah seorang polis yang menangkap Perayu ketika ditahan di tepi Jalan Yaakubiah Lundang berhadapan dengan masjid putih, yang mana namanya ialah Lans Koperal Khairul, bukanlah Sarjan Abdul Rahim. b. Seterusnya, Perayu menyatakan bahawa Perayu ada menurunkan tandatangannya pada borang Ujian Pengesanan Dadah (P3), tetapi Perayu menafikan bahawa tandatangan pada botol air kencing (P2-a) tersebut merupakan miliknva. c. Perayu turut menyatakan bahawa Lans Koperal Khairul ada menelefon Sarjan Ahmad untuk mengambil sample air kencing Tertuduh ketika itu. d. Perayu juga menyatakan bahawa selepas Perayu serah sample air kencingnya itu, tiada seorang pun pegawai polis yang berada di Pejabat Narkotik IPD Kota Bharu. Ketika itu hanya ada Lans Koperal Khairul, yang mana seterusnya telah membawa Perayu ke lokap. Perayu mendakwa bahawa botol air kencingnva itu diletakkan di atas meja tanpa pengawasan sesiapapun. BEBAN PEMBUKTIAN DI AKHIR KES PEMBELAAN [12] Mahkamah ini mesti mempertimbangkan semua keterangan yang dikemukakan di mahkamah dan memutuskan sama ada Responden telah membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah seperti yang termaktub di bawah seksyen 173 (m) (i) Kanun Tatacara Jenayah.

Jika Responden berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah, Mahkamah ini perlu membuat dapatan bersalah keatas Perayu dan seterusnya menyabitkan Perayu atas kesalahan sepertimana pertuduhan selaras seksyen 173 (m) (ii) Kanun Tatacara Jenayah.

Mahkamah ini merujuk kepada kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85. Ia menyatakan bahawa: … Proof beyond reasonable doubt involves two aspects. While one is the legal burden on the prosecution to prove its case beyond reasonable doubt the other is the evidential burden on the accused to raise a reasonable doubt. Both these burdens can only be fully discharged at the end of the whole case when the defence has closed its case. Therefore a case can be said to have been proved beyond reasonable doubt only at the conclusion of the trial upon a consideration of all the evidence adduced as provided by s. 182A(1) of the Criminal Procedure Code. That would normally be the position where the accused has given evidence. However, where the accused remains silent there will be no necessity to re-evaluate the evidence in order to determine whether there is a reasonable doubt in the absence of any further evidence for such a consideration. The prima facie evidence which was capable of supporting a conviction beyond reasonable doubt will constitute proof beyond reasonable doubt. [Penekanan ditambah]

Rujukan juga dibuat kepada kes Romi Amora Amir lwn PP [2011] 1 CLJ 870, dimana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:

… To exacerbate matters, again in the grounds of judgment when discussing the evidence at the defence stage, the learned judge made no attempts to discuss the facts that led to the invocation of s. 37(da) of the Act or make a maximum evaluation of the evidence in relation to it. This failure went against the enunciation of the Federal Court in Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85 in that a presiding judge must undertake a maximum evaluation exercise at the end of the prosecution and again at the defence stage. … [Penekanan ditambah]

“Keraguan munasabah” telah dijelaskan dalam kes PP v Saimin & Ors [1971] 2 MLJ 16 yang mana secara tuntas: It has again been said that ‘reasonable doubt' is the doubt which makes you hesitate as to the correctness of the conclusion which you reach. If under your oaths and upon your consciences, after you have fully investigated the evidence and compared it in all its parts, you say to yourself I doubt if he is guilty, then it is a reasonable doubt. It is a doubt which settles in your judgment and finds a resting place there." Or as sometimes said, it must be a doubt so solemn and substantial as to produce in the minds of the jurors some uncertainty as to the verdict to be given. A reasonable doubt must be a doubt arising from the evidence or want of evidence and cannot be an imaginary doubt or conjecture unrelated to evidence. [Penekanan ditambah]

Daripada nas-nas undang-undang yang dinyatakan di atas, jelas pada tahap ini Responden mempunyai beban untuk menunjukkan keraguan munasabah berdasarkan penilaian maksimum bagi melayakkan Mahkamah ini memerintahkan suatu perintah pelepasan dan pembebasan keatas Responden.

Secara tuntas, Perayu dalam kes ini menghujahkan bahawa suatu perintah pembebasan dan pelepasab (Acquittal and Discharge) hendaklah diberikan memandangkan kononnya terdapat keraguan terhadap kes yang cuba dibuktikan oleh Responden keatas Perayu dalam aspek-aspek berikut: a) Keterangan Pegawai Tangkapan , Pegawai Penyiasat dan Sarjan Muhammad Arif bercanggah sesama sendiri berkaitan cara sampel urin disimpan dan diserahkan kepada Pegawai Penyiasat. b) Borang Serah Menyerah barang kes adalah palsu dan tidak boleh diterima sebagai keterangan; c) Penyerahan urin OKT kepada Pegawai Penyiasat adalah benar-benar berlaku dan tepat d) Rantaian keterangan telah terputus apabila bukti serah menyerah tidak ada dan mengandungi maklumat palsu.

Mahkamah ini mengambil maklum bahawa isu-isu sepertimana diatas ini pernah dihujahkan oleh Pembelaan sewaktu keputusan diakhir kes Pendakwaan dirayu di peringkat Mahkamah Tinggi di hadapan Yang Arif Dato’ Mohamad Abazafree bin Mohamad Abbas.

Mahkamah ini juga mengambil maklum bahawa sekalipun perkara yang sama pernah dihujahkan oleh kedua-dua pihak di peringkat mahkamah Tinggi dalam rayuan tersebut, Mahkamah Tinggi telah memutuskan untuk tidak memihak kepada penghujahan Pembelaan lantas mengakas perintah pembebasan dan pelepasan keatas Tertuduh dan memerintahkan kes tersebut diremitkan untuk sambung bicara pada peringkat kes pembelaan di hadapan Mahkamah ini.

Dalam hal ini, Mahkamah ini berpandangan bahawa prinsip undang-undang adalah mantap dimana apabila Mahkamah Atasan mengakas keputusan Mahkamah Bawahan dan mengarahkan Tertuduh untuk membela diri, Mahkamah Bawahan tidak dibenarkan untuk menilai semula (revisit) keterangan-keterangan di peringkat kes pendakwaan untuk menentukan semula sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh.

Pada tahap ini, peranan Mahkamah Bawahan adalah cuma untuk menilai sama ada pembelaan Perayu telah menimbulkan keraguan munasabah, atau dalam kes yang melibatkan anggapan, sama ada Perayu telah mematahkan anggapan tersebut di atas imbangan kebarangkalian.

Dalam menjelaskan prinsip ini, Mahkamah Tinggi dalam kes Sha’ari A Samat v PP [2017] 8 MLJ 553; [2017] 6 CLJ 424; [2017] 1 AMR 600; [2017] 1 MLRH 283 memutuskan bahawa: “[44] The decision of the SCJ that the prosecution had failed to make out a prima facie case for the prosecution was subject to appeal to the High Court who upheld the decision of the SCJ. The matter thereafter went on further appeal to the Court of Appeal. However, the Court of Appeal to the contrary decided that the prosecution had succeeded in making out a prima facie case and ordered that the defence of the appellant be called. That effectively concluded the two-tier process in respect of the decision in respect of whether a prima facie case had been made out by the prosecution.

To now allow the appellant to revisit the issue of whether a prima facie case had been made out would tantamount to according to the appellant “three bites at the cherry”, to quote an analogous proverb. The two-tier hierarchy system and also the principle of stare decisis would militate against this.

I therefore hold that this court is bound by the decision and finding of the Court of Appeal that a prima facie case was made out by the prosecution. It cannot re-visit the case for the prosecution. This court is therefore only confined to considering whether the defence case has succeeded in raising a reasonable doubt in the case for the prosecution.” [Penekanan ditambah]

Mahkamah ini juga merujuk kepada kes Fakhrurrazi Ismail v PP [2021] MLJU 1461; [2021] 1 LNS 1221; [2021] 6 AMR 827 di mana Mahkamah memutuskan bahawa: “[64] The evidence in the prosecution case has already been evaluated by the earlier High Court during the hearing of the appeal by the prosecution in respect of the Magistrate’s Court’s decision at the end of the prosecution case which reversed the decision of the Magistrate’s court and ordered the accused to enter his defence. By the said decision of the High Court, a prima facie case was found to have been successfully proven, based on the evidence adduced by the prosecution, on the charge against the accused. As such, it is now not open to the accused to re-argue on such findings, such as on the issue of procedural non-compliance of arrest (nevertheless I have dealt with them as discussed above).

This is because the High Court has set aside and reversed the acquittal and instead determined that a prima facie case has been proved and the acquittal overturned. The duty of the trial Court in that situation is to ascertain whether the prosecution at the end of the entire case has proven its case beyond reasonable doubt, which is dependent on whether the accused, who bears the evidential burden, has succeeded in raising a reasonable doubt in the case of the prosecution (for which prima facie has been proved).” [Penekanan ditambah]

Maka sekalipun dipohon dan dihujahkan oleh Perayu, Mahkamah ini berpandangan bahawa pada tahap ini, adalah tidak wajar untuk mahkamah ini menyemak semula dapatan berkenaan fakta yang ditimbulkan sewaktu tahap kes pendakwaan memandangkan tugas ini telah dijalankan oleh Mahkamah Tinggi sewaktu mendegar rayuan.

Sebaliknya, kewajipan mahkamah bicara pada tahap ini hanyalah untuk menilai sama ada pihak pendakwaan pada akhir keseluruhan kes telah membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah, yang mana bergantung kepada sama ada Perayu, yang menanggung beban pembuktian, telah berjaya membangkitkan keraguan munasabah terhadap kes prima facie telah dibuktikan sewaktu kes pendakwaan.

Setelah menilai keseluruhan Nota Keterangan, Mahkamah ini mendapati bahawa keterangan Perayu secara keseluruhannya hanyalah penafian kosong semata-mata (bare denial) dan merupakan pemikiran terkemudian (afterthought) yang hanya cuba menyangkal keterangan saksi-saksi pendakwaan dengan pengemukaan keterangan Perayu sendiri.

Prinsip undang-undang yang mantap penafian kosong semata-mata (bare denial) tidak menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah pada kes pendakwaan. Prinsip berkenaan penafian kosong semata-mata (bare denial) telah diterangkan dalam kes Mr Losali v. PP (2012) 2 CLJ 178; (2011) 4 MLJ 694 sepertimana berikut: ”The learned trial judge rightly held that the defence of the appellant was a bare denial. It is trite law that the defence of bare denial is no defence. What this amounts to is this. That the appellant did not offer any explanation to the two charges and merely denied the evidence advanced by the prosecution. That was indeed a perilous course to take. The bare denial cannot in law raise a reasonable doubt and the appellant must be convicted for both the charqes. Raja Azlan Shah CJ (Malaya) (as His Majesty then was) in D.A. Duncan v. Public Prosecutor [1980] 2 MLJ 195, had this to say in regard to the defence of simple denial: “The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying thot the four boxes were not his. In the circumstances f the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.” [Penekanan ditambah]

Mahkamah ini berpendapat bahawa penafian semata-mata tidak mencukupi untuk membangkitkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan, sepertimana yang dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Loo Ting Meng v. Public Prosecutor [2014] 1 CLJ 188 sebagaimana berikut: “By testifying in the manner that he did, and denying seeing the deceased there at all when occupying rooms 105 and 103, all the prosecution’s important strands of evidence remained unaffected and unrebutted. In the circumstances of the case, it is our view that the appellant’s bare denial was not a defence sufficient to cast a reasonable doubt over a host of incriminating evidence that unerringly pointed to his guilt (DA Duncan v. PP [1980) 1 LNS 12; (1980) 2 MLJ 195).” [Penekanan ditambah]

Antara penafian kosong yang dikemukakan oleh Perayu tanpa sebarang bukti adalah seperti Perayu ada menyatakan bahawa pegawai tangkapan yang mana namanya ialah Lans Koperal Khairul merupakan pegawai yang jalankan ujian saringan awal air kencing, bukanlah Sarjan Abdul Rahim [SP8]. Perayu turut menafikan tandatangan yang terdapat pada botol urine tersebut adalah tandatangannya.

Perayu turut menyatakan bahawa Lans Koperal Khairul ada menelefon Sarjan Ahmad untuk mengambil sample air kencing Perayu ketika itu. Perayu juga mendakwa bahawa selepas Perayu serah sample air kencingnya itu, tiada seorang pun pegawai polis yang berada di Pejabat Narkotik IPD Kota Bharu. Ketika itu hanya ada Lans Koperal Khairul, yang mana seterusnya telah membawa Perayu ke lokap. Perayu turut memberitahu bahawa botol air kencingnya itu diletakkan di atas meja tanpa pengawasan sesiapapun.

Setelah memperhalusi keterangan Perayu, Mahkamah ini mendapati bahawa keterangan Perayu juga bukan sahaja bersifat penafian semata-mata (bare denial), malah juga bersifat rekaan terkemudian (afterthought).

Berkenaan isu ini, rujukan dapat dibuat kepada kes Megat Halim Megat Omar v. Public Prosecutor [2009] 1 CLJ 154, di mana Hakim Mahkamah Rayuan, Abdull Hamid Embong J (pada ketika itu) menyatakan: “[63) Although in our criminal jurisprudence, there is no burden on an accused person to prove his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to his guiIt,it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line of defence as an afterthought, or a recent invention as happened in this case.” [Penekanan ditambah]

Seterusnya, kes Mahkamah Rayuan; Shamim Reza bin Abdul Samad v. Public Prosecutor [2009] 2 MLJ 506, ada menyatakan: ”[27)We found no evidence of the appellant seriously challenging any of the prosecution’s witnesses at the stage of the cross-examination let alone testing his defence at the earliest opportunity i.e at the prosecution’s stage. Without such a challenge the credibility of the prosecution’s witnesses especially SP10 must remain intact. Raja Azlan CJ (as His Royal Highness was then) had opined in Wong Swee Chin v. Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 212 : A correct statement of the law is that failure of the defence to cross-examine the prosecution witnesses on the matter merely goes to the credibility oy their testimony, to wit, the fact that they found the ammunition in the appellant's trouser pockets remains unshaken. On this point we need only say there is a general rule that failure to cross-examine a witness on a crucial part of the cose will amount to an acceptance of the witness’s testimony.” [Penekanan ditambah]

Mahkamah ini mendapati bahawa Perayu telahpun gagal dalam mengemukakan sebarang bukti pada peringkat kes pembelaan mengenai: a. Bukan Sarjan Abdul Rahim [SP8] yang menjalankan ujian saringan awal air kencing Perayu, tetapi salah satu pegawai yang tangkap Perayu bernama Lans Koperal Khairul. Malahan keberadaan pegawai yang bernama Lans Koperal Khairul tersebut hanya dibangkitkan ketika pembelaan; b. Tandatangan pada botol urine Perayu tersebut bukan ditandatangani oleh Perayu; c. Lans Koperal Khairul ada menghubungi individu yang bernama Sarjan Ahmad untuk ambil sample air kencing Perayu. Individu yang dikatakan bernama Sarjan Ahmad tersebut hanyalah ditimbulkan pada peringkat pembelaan; d. Ketiadaan seorang pun pegawai polis di Pejabat Nakotik IPD Kota Bharu selepas Perayu serahkan sample air kencingnya; dan e. Botol air kencing Perayu yang diletakkan di atas meja adalah tanpa pengawasan sesiapapun.

Perkara-perkara tersebut hanya dibangkitkan ketika Perayu dipanggil untuk membela diri, dan tidak pernah ditimbulkan sebarang bukti selayaknya sewaktu kes pendakwaan.

Kelompongan dalam usaha Perayu mewujudkan keraguan munasabah terhadap kes prima facie yang telahpun dibuktikan oleh Responden usai kes pendakwaan dapat dilihat melalui kegagalan Perayu untuk memanggil Lans Koperal Khairul atau Sarjan Ahmad tersebut untuk memberi keterangan dalam mengesahkan akan perkara tersebut.

Kegagalan ini jelas mencacatkan pembelaan Perayu serta menjadikan pembelaan Perayu tidak lebih sekadar bersifat penafian kosong semata-mata (bare denial) dan merupakan pemikiran terkemudian (afterthought).

Dalam hal ini, rujukan dapat dibuat kepada kes Mahkamah Rayuan Public Prosecutor v. Alfian (2011) 1 LNS 1731 yang menyatakan: “[72] ... In PP v. Mohd Farid Mohd Sukis & Anor [2002) 8 CU 814 p. 844; [2002] 3 MU 401, at pp. 429 to 430, Augustine Paul J (later FCJ) correctly sets out the law in these erudite terms: Generally, in a criminal trial, there is no burden on an accused to call witnesses (see Goh Ah Yew v. PP [1948) 1 LNS 13; [1949) MU 150; Abu Bakar v. R (1963) 1 LNS 4; [1963) MLJ 288; Tan Foo Su v. PP [1967) 1 LNS 179; [1967) 2 MU 19). Thus, no adverse inference can be drawn against the defence for failure to call witnessess. However, such an inference may be drawn where there is an onus on the accused to prove an issue (see Baharom v. PP [1960] 1 LNS 9; [1960] MU 249). An onus may be placed on the accused in certain instances by statutory presumptions. The legal burden is then on the accused to negate the presumed fact. In order to discharge the burden, there will be an onus on the defence to call material witnesses (see Liew Siew & Anor v. PP (1969) 1 LNS 90; [1969] 2 MLJ 232). FaiIure to do so will warrant the drawing of an adverse inference. In this case, a presumption of trafficking has been drawn against the accused. The onus is on him to prove, on the balance of probabilities, that he was not trafficking in the drugs. An adverse inference would be drawn against him for failure to call material witnesses on this issue. [73) We categorically say that when there is an onus placed on the respondent to prove, on the balance of probabilities, that he was not trafficking in the dangerous drugs, and in order to discharge that burden the respondent has the onus of calling material witnesses like Ayub and Zul. And the failure to do so would entitle the court to draw an odverse inference against the respondent.” [Penekanan ditambah]

Rujukan lanjut juga dapat dibuat kepada kes Vijaykumar Munusamy v PP [2015] 1 LNS 242, dimana Mahkamah Rayuan memutuskan prinsip apabila pihak pembelaan gagal memanggil watak yang ditimbulkan untuk memberi keterangan seperti berikut: “Perayu dalam keterangannya mengatakan beliau di maklumkan oleh Khairul bahawa kereta tersebut telah rosak dan mahukan perayu mengambil balik kereta tersebut. Bagaimanapun perayu tidak memanggil Khairul sebagai saksi. Kami sedia maklumkan kegagalan perayu memanggil Khairul sebagai saksi tidak boleh mengundang pemakaian s. 114(g) Akta Keterangan terhadapnya. Walau bagaimanapun, tanpa kehadiran Khairul sebagai saksi, perayu telah gagal membuktikan dakwaan atau fakta penting pembelaannya bahawa kereta itu telah rosak pada hari kejadian. Dengan itu, pembelaannya mengenai Khairul adalah bersifat bare oral assertion: PP v. Badrulsham b. Baharem [1987] 1 LNS 72;; [1988] 2 MLJ 585.” [Penekanan ditambah]

Melihat secara totaliti naratif keterangan yang dibawa oleh saksi-saksi Perayu, Mahkamah ini mendapati bahawa tidak wujud sebarang indikasi yang jelas dan konklusif yang berjaya dikemukakan kearah melunaskan beban menyangkal dapatan kes prima facie yang telahpun dibuktikan keatas Perayu usai kes pendakwaan ditutup.

Secara spesifik, berdasarkan keterangan – keterangan sedia ada yang telahpun dikemukakan, tidak timbul sebarang indikasi bahawa wujudnya keraguan dalam proses pungutan sampel urin, saringan awal, pengendalian barang kes dan analisis patologi terhadap sampel urin yang dibekalkan oleh Perayu.

Dalam menilai kekuatan mahupun kekurangan kes ini, Mahkamah perlu menimbang dan menilai dengan penilaian maksimum keseluruhan kes tersebut dan memutuskan sama ada Responden telah berjaya membuktikan kes terhadap Perayu melampaui keraguan munasabah.

Oleh yang demikian, atas penilaian maksimum dan alasan yang diberikan di atas, Mahkamah ini berpendapat bahawa pihak Responden telah berjaya membuktikan suatu kes melampaui keraguan munasabah terhadap Perayu bagi kesalahan yang dipertuduhkan yang menatijahkan hukuman berbentuk denda sebanyak RM 4000 gagal bayar 6 bulan penjara dan dengan perintah tabahan iaitu Perayu dikenakan perintah pengawasan selaam temoh 2 tahun dengan cara melaporkan diri di Balai Polis Bunut Susu, Pasir Mas, Kelantan sekali sebulan selama tempoh 2 tahun.

Mahkamah turut mengambil kira faktor latar belakang Perayu. Di dalam mitigasinya peguambela yang bijaksana telah mengemukakan perkara-perkara berikut: a) Perayu menyatakan bahawa dia berumur 52 tahun. b) Perayu menyatakan bahawa dia bekerja sebagai seorang guru dan telahpun berkhidmat selama hampir 30 tahun. c) Perayu juga memaklumkan bahawa akibat terlibat dengan prosiding perbicaraan ini, dia telah ditahan gaji selama hampir 3 tahun. d) Perayu juga menyatakan bahawa dia mempunyai isteri serta anak-anak dan akibat daripada sabitan dalam kes ini Perayu mungkin kehilangan pekerjaan

Perayu juga menjelaskan bahawa keringanan hendaklah diberikan atas dasar dia telahpun memberikan kerjasama yang baik kepada Mahkamah dengan hadir tanpa gagal pada setiap tarikh sepanjang perbicaraan berjalan.

Mahkamah mengambil maklum bahawa faktor-faktor yang dihujahkan sepertimana diatas merupakan faktor mitigasi yang boleh dipertimbangkan sepertimana dijelaskan dalam Seksyen 176

Kanun Tatacara Jenayah. [48] Faktor bahawa Perayu menyatakan bahawa beliau telah insaf dan berjanji untuk tidak mengulangi kesalahn ini lagi pada masa yang akan datang selepas beliau dipertuduhkan atas pertuduhan ini juga telah diambil kira oleh Mahkamah sebelum menjatuhkan hukuman terhadap Perayu. B) KEPENTINGAN AWAM [49] Sekalipun wujud faktor-faktor mitigasi seperti mana yang dihujahkan oleh Perayu namun menjadi tanggungjawab Mahkamah ini juga memperhalusi faktor-faktor pemberatan yang berkaitan dalam kes ini dalam mempertimbangkan kuantum hukuman yang berseusaian dengan kesalahan Perayu seperti mana dipertuduhkan. [50] Mahkamah juga sedia maklum mengenai prinsip kepentingan awam sebagai suatu faktor pemberatan yang sering kali ditekankan oleh pihak pendakwaan supaya hukuman yang bakal dijatuhkan dapat memberi pengajaran kepada Perayu ("deterrent") dan orang awam supaya tidak mengulangi kesalahan yang sama pada masa akan datang. [51] Mahkamah ini turut menilai bahawa sekiranya benar Perayu berhasrat untuk insaf dan bertaubat daripada kesalahan yang dia lakukan maka kuantum hukuman yang dijatuhkan ke atas Perayu mampu memainkan peranan dalam membantu Perayu mencapai hasrat tersebut dengan menghalang pengedaran racun terjadual daripada tersebar dalam kalangan masyarakat umum. [52] Ini kerana, Mahkamah ini percaya dengan kuantum denda yang dijatuhkan, Perayu mahupun orang lain akan berfikir banyak kali sebelum mengulangi kesalahan tersebut memandang sekalipun besar Perayu terdetik untuk mendapatkan ketenangan palsu yang sementara dengan memasukkan dadah terlarang dalam tubuhnya, pastinya prospek tersebut tidak sepadan dengan hukuman yang bakal menimpa para pelaku jenayah ini apabila tertangkap dan dibawa ke muka pengadilan. Bak kata pepatah melayu “sudah terhantuk barulah terngadah”. [53] Dalam pada itu, Mahkamah bersetuju bahawa dalam menjalankan proses perimbangan antara pelbagai kepentingan yang seharusnya diambil pertimbangan oleh Mahkamah ini dalam menjatuhkan suatu hukuman, prinsip pertama dan utama yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman dalam kes jenayah ialah faktor kepentingan awam. [54] Ini adalah sepertimana yang dijelaskan dalam kes ABU BAKAR BIN ALIF V. R [1953] 1 MLJ 19 oleh Spenser Wilkinson J yang memetik penghakiman dalam kes REX V. BALL (supra): "In deciding the appropriate sentence a Court should always be guidedby certain considerations. The first and foremost is the public interest. The criminal law is publicly enforced, not only with the object of punishing crime, but also in the hope of preventing it. A proper sentence, passed in public, serves the public interest in two ways. It may deter others who might be tempted to try crime as seeming to offer easy money on the supposition, that if the offender is caught and brought to justice, the punishment will be negligible. Such a sentence may also deter the particular criminal from committing a crime again, or induce him to turn from a criminal to an honest life. The public interest is indeed served, and best served, if the offender is induced to turn from criminal ways to honest living. … "It is for these reasons, and with these purposes in view, that before passing sentence the Court hears evidence of the antecedents and character of every convicted person. [Penekanan ditambah] [55] Selain itu juga, dalam mempertimbangkan apa hukuman yang bersesuaian untuk dikenakan keatas Perayu, Mahkamah perlu mengambil kira tunjang penggubalan sesuatu peruntukan undang-undang seperti dasar-dasar awam yang diamalkan sebagai contoh kepentingan menjaga kesihatan awam melalui pengiktirafan terhadap betapa bahayanya kesalahan memasukkan dadah berbahaya ke dalam badan. [56] Pertimbangan dasar awam dalam menjatuhkan hukuman keatas Perayu ada dinyatakan dalam kes PP v LOO CHOON FATT (supra) oleh Hashim Yeop Sani J: It is common sense to say that behind these legislative exercises was the government's realisation albeit gradual, of the problemof drug abuse in this country, the degenerating effect of the misuse ofdangerous drugs and the attendant dangers it has posed to societyitself. The amendments passed by Parliament therefore reflect the public policy. It must be presumed that behind the public policy is the consideration of public interest. [Penekanan ditambah] [57] Selain daripada itu juga, dalam mempertimbangkan apa hukuman yang bersesuaian untuk dikenakan keatas Perayu, Mahkamah perlujuga tidak boleh terlalu bersimpati dengan mitigasi seperti kesusahan keluarga, kerjaya tamat dan lain-lain. [58] Ini adalah sepertimana yang dijelaskan dalam kes PP v LOO CHOON FATT (supra) oleh Hashim Yeop Sani J: Presidents and Magistrates are often inclined quite naturally to be over-sympathetic to the accused. This is a normal psychological reaction to the situation in which the lonely accused is seen facing an array of witnesses with authority. The mitigation submitted bya convicted person will also normally bring up problems of family hardship and the other usual problems of living. In such a situation the courts might perhaps find it difficult to decide as to what sentence should be imposed so that the convicted person may not be further burdened with additional hardship. This in my view is a wrong approach. The correct approach is to strike a balance, as far as possible, between the interests of the public and the interests of the accused. Lord Goddard L.C.J. in Rex v Grondkowski [1946] 1 All ER 560 561 offered some good advice when he said:– "The judge must consider the interests of justice as well as the interests of the prisoners. It is too often nowadays thought, or seems to be thought, that the interests of justice means only the interests of the prisoners." [Penekanan ditambah] [59] Mahkamah berpendapat bahawa hukuman denda yang dikenakan terhadap Perayu dalam kes ini merupakan satu bentuk hukuman yang mampu menjaga kepentingan awam. Hal ini kerana, Perayu dalam kes ini tidak terlepas begitu sahaja dengan suatu hukuman yang terlampau rendah yang tidak mencerminkan graviti kesalahan yang dilakukan / “a mere slap at the wrist”. [60] Bahkan Mahkamah berpandangan hukuman yang diberikan keatas Perayu ini atas sabitan bagi kesalahan yang dilakukannya adalah suatu hukuman yang berpatutan dengan gravity kesalahan itu disisi undang-undang iaitu dengan sengaja memasukkan dadah berbahaya dalam badan yang mana mempunyai kesan negatif yang besar bukan sahaja keatas Perayu namun juga kepada masyarakat secara umumnya. [61] Mahkamah ini berpandangan, kuantum denda yang dikenakan keatas Perayu dinilai oleh Mahkamah ini sebagai suatu kuantum yang berpadanan bagi memberikan Perayu ruang dan peluang yang mencukupi untuk melakukan muhasabah diri agar Perayu sedar bahawa setiap tindakan yang dilakukannya mempunyai sebab dan akibat yang perlu ditanggung. Ini dilihat mampu untuk memberikan pengajaran yang berguna keatas Perayu secara khusus dan masyarakat awam secara umumnya agar berfikir panjang sebelum terdetik dalam fikiran untuk melakukan apa jua perbuatan jenayah yang dipandang hina oleh masyarakat. [62] Mahkamah berpendapat bahawa dimensi kepentingan awam dalam kes ini akan terjaga melalui hukuman denda yang dikenakan keatas Perayu memandangkan hukuman tersebut dilihat bersesuaian dengan kepentingan agar episod jenayah yang dilakukan oleh Perayu ini dijadikan iktibar kepada Perayu secara khusus dan masyarakat awam secara umumnya agar menginsafi kepentingan mematuhi undang – undang dengan mengelakkan diri daripada terjebak dengan kesalahan yang tidak menguntungkan mana-mana pihak ini. [63] Mitigasi Perayu bahawa dia mempunyai keluarga dan tidak ditahan gaji telah saya ambil maklum dan pertimbangkan sebaik-baiknya bersama-sama faktor-faktor yang telah saya huraikan sebelum ini. Apatah lagi dalam kes ini sewaktu didapati bersalah, Perayu sendiri yang memohon hukuman denda. [64] Walaubagaimanapun Perayu seharusnya menghayati kebijaksanaan dalam pepatah melayu lama; “sudah terhantuk barulah tengadah”. Perayu seharusnya sedar daripada awal SEBELUM dan bukanlah hanya SELEPAS kesalahan itu dilakukan bahawa kesusahan peribadi dan beban bakal menimpa Perayu sekiranya Perayu masih dengan sengaja melanggar undang-undang. [65] Dalam perkara ini saya merujuk keputusan Hakim Eusoffe Abdoolcader HMT di dalam kes PP V. TEH AH CHENG [1976] 1 LNS 116; [1976] 2 MLJ 186 yang menjelaskan: The respondent also puts forward in his plea in mitigation the fact that he is employed and supports an aged mother and step-brothers. He should of course have thought of this before committing the offences and not after; he is in fact pleading hardship arising from the consequences of his own acts and I would reiterate what I had occasion previously to observe in another case that an offender should not expect to excite or harness any sympathy on an ipse dixit by taking the stance of the impetuous youth who killed his parents with an axe and then pleaded in mitigation that he was an orphan. [Penekanan ditambah] [66] Mengambil maklum perkembangan tersebut dan perkaitannya dengan kes yang dipertuduhkan keatas Perayu kali ini, Mahkamah mengambil pendekatan untuk mengangkat kepentingan awam melalui hukuman yang bersesuaian sepertimana yang dijatuhkan keatas Perayu. Mahkamah menilai bahawa hukuman tersebut dapat menghantar mesej yang jelas bahawa jenayah memasukkan dadah berbahaya dalam badan hendaklah diperangi dengan serius memandangkan iainya mana mempunyai kesan negatif yang besar bukan sahaja keatas Perayu namun juga kepada masyarakat secara umumnya. [67] Dalam perkara ini Mahkamah bersetuju dengan hujahan Responden yang memohon supaya suatu hukuman setimpal dikenakan keatas Perayu adengan mengambil kira faktor kepentingan awam iaitu Perayu merupakan seorang guru yang sepatutnya menunjukkan teladan yang baik kepada generasi muda dan tidak seharusnya mencabuli kemuliaan profesion perguruan dengan dilihat terlibat dengan apa jua jenayah apatah lagi jenayah penyalahgunaan dadah yang semakin pesat merebak dalam kalangan masyarakat terutamanya dalam kalangan pelajar dan golongan belia. [68] Apatah lagi kes perbiocaraan terjhadap Perayu ini telah berjalan sejak tahun 2020 dan hanya berjaya diselesaikan melalui suatu perbicaraan penuh. [69] Mahkamah mendasarkan pendapat ini kepada penghakiman Hakim Abdul Malik Ishak HMR di dalam kes SINNATHURAI SUBRAMANIAM V. PP [2011] 5 CLJ 56: The public interest element is a bare shell. It is shaped and colouredby the facts of the case, by the surrounding circumstances that compelled the Court to take into account before sentencingand, more importantly, by the mores of a particular society. [Penekanan ditambah] [70] Mahkamah juga berpendapat bahawa dalam isu berkepentingan awam seperti soal menyemai kepatuhan kepada undang-undang, Mahkamah mempunyai peranan untuk mengetuai pandangan umumseperti dinukil dalam kes R V. SARGEANT [1974] 60 Cr App R yang saya jadikan sebagai dasar dalam menjatuhkan hukuman yang bersesuaian dalam kes Perayu kali ini. Penghakiman itu ada menyebut: ... it is that society, through the courts, must show its abhorrence of particular types of crime, and the only way in which the courts can show this is by the sentences they pass.The courts do not have to reflect public opinion. On the other hand, courts must not disregard it. Perhaps the main duty of the court is to lead public opinion. [Penekanan ditambah] C) TREND HUKUMAN [71] Trend penghukuman turut memainkan peranan kira dalam proses penentuan hukuman oleh Mahkamah. Prinsip ini ada dinyatakan dalam kes NARAYANAN THIRUVENGADA RAMANUJAM V. PP [2018] 1 LNS 1924; [2018] MLJU 1836 di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut: “[19] Kami turut bersetuju dengan Puan TPR bahawa trend hukuman dalam kes-kes yang diputuskan oleh Mahkamah sebelum ini turut dipertimbangkan oleh Mahkamah ini.” [72] Dalam memutuskan kuantum hukuman yang besesuaian bagi kes ini, Mahkamah ini telahpun membuat rujukan terhadap trend hukuman dalam kes – kes tersebut sebagai perbandingan, antaranya: BUTIRAN KES HUKUMAN Public Prosecutor v Mohd Zulizzat bin Mohamad Noh [2023] MLJU 1682 (kes bicara penuh) Denda RM 3000 gagal bayar 8 bulan penjara dan pengawasan 2 tahun dibawah Seksyen 38B ADB Public Prosecutor v Mohamad Ridzuan bin Roslee [2023] MLJU 1068 (kes bicara penuh) Denda RM 5000 gagal bayar 10 bulan penjara dan pengawasan 3 tahun dibawah Seksyen 38B ADB Pendakwa Raya lwn Saiful Bahari bin Mohamad (No 2) [2022] MLJU 135(kes bicara penuh) Denda RM 3500 gagal bayar 8 bulan penjara dan pengawasan 2 tahun dibawah Seksyen 38B ADB Pendakwa Raya lwn Mohd Jamel bin Awang @ Zakaria [2023] MLJU 1109 (kes bicara penuh) Denda RM 3500 gagal bayar 8 bulan penjara dan pengawasan 2 tahun dibawah Seksyen 38B ADB Noorismail bin Abu Bakar v Public Prosecutor and another appeal [2021] 7 MLJ 306 (kes pejawat awam)(kes bicara penuh) Denda RM 5000 gagal bayar 12 bulan penjara dan pengawasan 3 tahun dibawah Seksyen 38B ADB [73] Sekiranya dibandingkan kuantum hukuman bagi kes – kes diatas dengan hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah ini dalam kes ini iaitu Denda RM 4000 gagal bayar 6 bulan penjara dan pengawasan 2 tahun dibawah Seksyen 38B ADB, bertempat di Balai Polis Bunut Susu, Pasir Mas, Jelas ini adalah hukuman yang munasabah, tidak berlebih – lebihan bersesuaian dengan trend hukuman semasa bagi kesalahan yang sama melibatkan pejawat awam yang dibicarakan sehingga akhir kes pembelaan. KESIMPULAN [74] Berdasarkan kepada alasan-alasan di atas, Mahkamah ini berpendapat bahawa keputusan Mahkamah ini adalah adil, wajar dan munasabah bagi sabitan dan hukuman sepertimana yang telah diberikan kepada Perayu. Disediakan oleh, ………………………………… (RAIS IMRAN BIN HAMID) Majistret Mahkamah Majistret Kota Bharu Kelantan Bagi Perayu: Nik Saiful Adli bin Burhan @ Jaohari (Irmohizam Rosley & Nik Adli) Bagi Responden: Syazalia binti Che Suhaimin (Timbalan Pendakwaraya,Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri