[Bahagian Perkhidmatan Farmasi (KKM)] v SAINUKA HABIB SDN BHD (BJ-87-109-6/2020)

Group B Poison shall not be sold or supplied by retail to any person except:

where the sale or supply of such poison, if it had been a Group A Poison, would have been authorized under section 20;

by a registered medical practitioner, registered dentist Division I or registered veterinary surgeon selling or supplying the same in accordance with section 19; or

by a registered pharmacist, as a dispensed medicine on and in accordance with a prescription prescribed by a registered medical practitioner, registered dentist or registered veterinary surgeon in the form required by subsection (2) or (2A) and when supplied in accordance with this Act and of any regulations made thereunder relating to such sale or supply on a prescription. Seksyen 13 (b) dibaca bersama Seksyen 32 (4) 13 Possession for sale of poison and sale of poison in contravention of this Act an offence Any person who-

possesses for sale any poison, unless he is licensed under this Act to sell or supply such poison or authorized under section 18 to sell or supply such poison; or

sells or supplies any poison in contravention of, or otherwise than in accordance with, this Act, or of any regulations made thereunder or of the terms and conditions of any licence issued to him under this Act, relating to the sale or supply of poison, or relating to the sale or supply of poison included in that Part or Group of the Poisons List in which the poison so sold or supplied is included; shall be guilty of an offence against this Act

Any person who would have been liable under this Act or of any regulation made thereunder to any penalty for anything done or omitted if such thing had been done or omitted by him personally, shall be liable to the same penalty if such thing has been done or omitted by his partner, agent or servant, unless he proves that he took reasonable precaution to prevent the doing or omission of such thing. [7] Hasil penelitian mahkamah ini ke atas seksyen – seksyen tersebut rujukan silang kepada kertas pertuduhan - P3 dan P4, mahkamah mendapati pertuduhan yang dikemukakan tidak menyatakan pelanggaran OKS terhadap Seksyen 21(1) Akta Racun 1952 di bawah perenggan (a) atau (b) atau (c) ? di mana salah satu pelanggaran terhadap perenggan tersebut adalah turut menjadi suatu kesalahan bagi Seksyen 13 (b) Akta yang sama. Mahkamah berpendapat pihak pendakwaan gagal menggunakan seksyen yang tepat terhadap OKS di mana pemakaian Seksyen 21(1)(c) atau Seksyen 16 (1) adalah lebih spesifik atas pelanggaran yang dikatakan berlaku. Mahkamah ini turut memperturunkan seksyen 16 tersebut untuk penelitian bersama: Seksyen 16

Subject to section 18 no poison shall be sold by retail except by a registered pharmacist or a person licensed to sell such poison by retail and in accordance with the terms and conditions of such licence.

Every such sale shall be effected at or from the premises specified in such licence.

Every such sale shall be effected by or under the immediate personal supervision of the registered pharmacist or the person named in such licence.

Every such sale shall be effected in accordance with this Act and of any regulations made thereunder relating to such poison.

Every licensed pharmacist shall keep records of a registered pharmacist engaged or employed in a premises where the licensed pharmacist is licensed to retail poisons in accordance with any regulations made under this Act.

Any person who sells any poison by retail in contravention of this section shall be guilty of an offence under this Act. [8] Sungguhpun begitu, mahkamah turut berpendapat pihak pendakwaan tidak menggunakan seksyen kesalahan yang tepat ke atas OKS bagi Seksyen 13 (b) kerana pelanggaran OKS di bawah Seksyen 21 (1) juga memperuntukkan seksyen kesalahan di bawah Sekyen 21 (7) di mana pemakaiannya adalah lebih spesifik atas kesalahan yang dipertuduhkan. Mahkamah ini memperturunkan seksyen tersebut untuk penelitian bersama: Seksyen 21

Any person, selling or supplying any Group B Poison in contravention of this section, of failing or neglecting to endorse such prescription as required by subsection (4), or writing any prescription in code or otherwise in contravention of subsection (5), or failing to take any necessary step to obtain, or failing to deliver, the prescription as required by subsection (6), shall be guilty of an offence against this Act. [9] Walaubagaimanapun, mahkamah berpendapat kuasa menjalankan pendakwaan sepertimana pertuduhan adalah di bawah kuasa Pendakwaraya yang merangkumi pertuduhan yang dirangka adalah di bawah ruang lingkup bidang kuasa mereka. Mahkamah ini tidak bercadang untuk menyentuh isu pertuduhan ini lebih jauh lagi. Berbalik kepada kes ini, pelanggaran OKS terhadap peruntukan undang-undang yang sewajarnya sepertimana pertuduhan – pertuduhan tersebut dan pihak pendakwaan bertanggungjawab untuk membuktikan pertuduhan-pertuduhan tersebut melampaui keraguan yang munasabah. Ini ditegaskan dalam kes ROSLI YUSOF V. PP [2021] 4 MLJ 479 seperti berikut: [45] It is trite law that it is not the duty of the appellant to prove his innocence or to call a particular witness to support his defence (see Tan Foo Su v. PP [1967] CLJU 179; [1967] 2 MLJ 19; Sandra Margaret Birch v. Public Prosecutor [1977] CLJU 114; [1978] 1 MLJ 72). The law places upon the prosecution the burden to prove guilt of the appellant beyond reasonable doubt and not on the appellant to prove his innocence. Well-entrenched in jurisprudence is the rule that the conviction of the appellant must rest not on the weakness of the defence but on the strength of the prosecution. This principle is the corner stone of our criminal law. Elemen – Elemen Pertuduhan [10] Seterusnya, hasil pembacaan dan pemahaman ke atas Seksyen 21(1), Seksyen 13(b) dibaca bersama Seksyen 32(4), dan hukuman kesalahan di bawah Seksyen 32(2) maka mahkamah ini mendapati pihak pendakwaan telah memilih kesalahan di bawah Seksyen 13(b) Akta Racun 1952 di mana ianya bukan kesalahan strict liability. Oleh itu, elemen mens rea hendaklah dipenuhi juga di samping pembuktian elemen actus reus. Mahkamah ini memutuskan sedemikian setelah merujuk kepada kes PP v. ONG CHIN SOON [2015] CLJU 631 yang menjelaskan seperti berikut pekara tersebut: [21] The plain reading of the definition section read together with the impugned offence section denotes that s. 13(a) of the Act is not an offence of strict liability. A 'strict liability' offence is where a person is incriminated purely on the basis of conduct, or actus rea, and there is no need to prove any fault element. The definition of possess for sale has in itself placed a qualification to establish a fault element, i.e. knowing. There is no statutory presumption of meas rea in the charge of s. 13(a) of the Act. Section 13(a) of the Act only allows the onus to shift to the accused person to prove otherwise upon the prosecution having successfully proved all the composites of 'possess for sale' as envisaged in s. 2 of the Act. [22] Based on the above analysis, I fully agree with the part of the decision of my learned brother YA Stephen Chung in the case of Chang Choon Sheng & Anor v. Jabatan Kesihatan Negeri Sarawak (supra), where he stated as follows: "13. The second test is to look at the language of the sections or provisions under which both appellants were charged. S 13(a) of the Poison Act provides....

The definition of possession for sale required knowledge, at least knowledge that the products possessed were likely to be sold or exposed for sale. In the above provisions, the provision in proving possession for sale must establish that the 1st and 2nd appellants were in possession of the items seized from the shop knowing that the items were likely to be sold or exposed for sale." [23] Based on the above analysis, I was of the considered view that the learned Magistrate was correct in coming to her decision that the prosecution had failed to make out a prima facie case at the close of the prosecution's case. The prosecution had failed to prove knowledge of the nature of the impugned poison, which led to the failure to prove actual possession. It was, and still is, my considered view that s. 13(a) read together with s. 2 of the Act is not an offence of 'strict liability'. There is an element of mens rea to be proven by the prosecution. The knowledge of the nature of the impugned poison, and the knowledge that the impugned poison will likely to be sold or is already exposed for sale are required to be proven. Upon having proved that, the burden shifts to the accused person to prove he is licensed under the Act or he is authorized under s. 18 to sell or supply such poison. [11] Sungguhpun dalam kes ONG CHIN SOON (supra) adalah melibatkan kesalahan di bawah Seksyen 13 (a) ketimbang pertuduhan dalam kes ini di bawah Seksyen 13 (b), namun mahkamah ini berpandangan pemakaian prinsip undang-undang yang sama adalah wajar kerana kedua-duanya subseksyen di bawah peruntukan Seksyen 13. Oleh yang demikian, pihak pendakwaan perlu membuktikan elemen – elemen pertuduhan bagi membuktikan suatu kes prima facie ke atas OKS tanpa keraguan munasabah seperti berikut:- i. OKS dibenarkan untuk menjual racun Kumpulan B; ii. Samada terdapat elemen pengetahuan (mens rea) oleh OKS suatu kesalahan di bawah Akta telah dilakukan iii. Ubat Omilock mengandungi racun terkawal dalam Kumpulan B Jadual Pertama Akta Racun iaitu Omeprazole. Dapatan dan Analisis Mahkamah OKS dibenarkan untuk menjual racun kumpulan B. [12] Bagi pembuktian elemen pertuduhan bahawa OKS dibenarkan untuk menjual racun kumpulan B adalah pada penilaian mahkamah ini telah gagal dibuktikan tanpa keraguan munasabah oleh pihak pendakwaan. Dalam hal, mahkamah berpendapat peruntukan Seksyen 21(1) dan Seksyen 26 (2) & (3) Akta yang sama hendaklah dibaca dan difahami secara bersama keseluruhannya kerana pertuduhan yang dirangka dan dikemukakan bagi tujuan pertuduhan adalah sedemikian rupa, demi memastikan bahawa terbukti OKS telah menjual racun kumpulan B melalui SP4 sebagai orang yang bukan diberikan kuasa berbuat demikian kepada mana-mana pihak. [13] Maka, adalah baik bagi mahkamah ini memperturunkan seksyen tersebut untuk penelitian bersama:

Group B Poison shall not be sold or supplied by retail to any person except:

where the sale or supply of such poison, if it had been a Group A Poison, would have been authorized under section 20;

by a registered medical practitioner, registered dentist Division I or registered veterinary surgeon selling or supplying the same in accordance with section 19; or

by a registered pharmacist, as a dispensed medicine on and in accordance with a prescription prescribed by a registered medical practitioner, registered dentist or registered veterinary surgeon in the form required by subsection (2) or (2A) and when supplied in accordance with this Act and of any regulations made thereunder relating to such sale or supply on a prescription.

The Director General of Health, or the Principal Director or the Director of Medical and Health Services of any State duly appointed in writing by the Director General of Health to be a Licensing Officer of any State or the Federal Territory may, subject to this Act, issue licences for the purposes of this Act.

Such licences may be-

a Type A licence issued to a pharmacist to import, store and deal generally by wholesale and retail or by wholesale only or by retail only, subject to this Act, in all poisons;

(b)..

(d)..

(e)…

Every such licence shall be substantially in the form prescribed applicable to the type of such licence and shall state the name of the person to whom it is issued, and the premises on which any sale or use may be effected, and the period for which such licence is valid. [14] Setelah meneliti kedua-dua peruntukan undang-undang tersebut, ianya pada hemat mahkamah adalah secara umum racun kumpulan B adalah dilarang untuk dijual kepada mana-mana pihak kecuali racun tersebut adalah dijual dalam 3 hal keadaan seperti yang dinyatakan dalam perenggan (a), (b) atau (c). Adalah perlu difahami, merujuk kepada kedua-dua Seksyen 21 dan Seksyen 26 Akta yang sama, sebarang aktiviti penjualan atau penggunaan racun kumpulan B perlu dilakukan di premis yang dinyatakan dalam lesen. [15] Sehubungan itu, berbalik kepada kes ini, pihak pendakwaan hendaklah terlebih dahulu menentukan status OKS samada OKS adalah premis perniagaan yang didaftarkan di bawah pemegang “Lesen Racun Jenis A" yang sah pada hari kejadian bagi menjual racun kumpulan B tersebut seperti yang dikehendaki Seksyen 26 (2) rujukan silang Seksyen (3). Dalam memutuskan hal ini, mahkamah mendapati keterangan SP8 adalah penting kerana beliau yang diamanahkan dalam menyiasat status OKS dalam hal keadaan sebegini. [16] Mahkamah merujuk kepada penyata saksi SP8 – P43 yang menyatakan bahawa SP8 telah menghantar permohonan pengesahan maklumat lesen racun kepada Jabatan Kesihatan Negeri Selangor bagi Sainuka Habib Sdn Bhd di alamat No. 6,Jalan Berjuntai 1, Pusat Bandar Batang Berjuntai, 45600 Bestari Jaya, Selangor. Kemudian, beliau menerima maklum balas daripada Jabatan Kesihatan Negeri Selangor berupa memo dalaman – P45 (a-b) dengan nombor rujukan Bil. (181) dim. BPF.SEL.(K).207/Bhg 5 dan satu salinan Lesen Racun Jenis A dengan nombor lesen 003233 dan nombor pendaftaran BA1389/2018 yang mengesahkan Muhammad Luqman Nul Islam bin Yusoff sebagai pemegang lesen tersebut yang didaftarkan di bawah syarikat Sainuka Habib Sdn. Bhd. di alamat No. 6, Jalan Berjuntai 1, Pusat Bandar Batang Berjuntai, 45600 Bestari Jaya, Selangor. [17] Seterusnya, SP8 telah menghantar permohonan kepada Suruhanjaya Syarikat Malaysia untuk Maklumat Syarikat bagi Sainuka Habib Sdn. Bhd. Pada 20.12.2018, SP8 menerima Maklumat Syarikat – P46 (a-b) yang dikeluarkan oleh Suruhanjaya Syarikat Malaysia yang mengesahkan Sainuka Habib Sdn Bhd adalah Syarikat yang berdaftar dengan nombor pendaftaran 295586-T di alamat perniagaan di No. 72-1, Jalan 72 Bidara 6/3, Saujana Utama 3, Sungai Buloh, Selangor. Muhammad Luqman Nul Islam bin Yusoff (No. K/P: 911207-14-6523) merupakan salah seorang pemegang syer serta pengarah syarikat tersebut. [18] Merujuk kepada keterangan SP8 sepertimana di perenggan [16-17], mahkamah mendapati OKS adalah sebuah syarikat yang menjalankan perniagaan berasaskan borong dan runcit farmaseutikal kimia dan dadah bersandarkan kepada Maklumat Syarikat SSM – P46(a-b). Meskipun begitu, mahkamah berpendapat tanpa pembuktian khusus bahawa OKS adalah premis perniagaan yang didaftarkan di bawah pemegang ‘Lesen Racun Jenis A' yang sah pada hari kejadian bagi menjual racun kumpulan B merencatkan pembuktian konklusif berkenaan status OKS dalam pembuktian elemen pertama pertuduhan tanpa sebarang keraguan munasabah. [19] Mahkamah dalam hal ini mengambil maklum berkenaan kewujudan memo dalaman unit perlesenan – P45 (a) dan salinan lesen racun jenis A yang diakui sah – P45 (b) yang dikemukakan oleh Pegawai Pendakwa melalui SP8 pegawai penyiasat. Sungguhpun dokumen-dokumen tersebut ditanda sebagai eksibit P, mahkamah ini masih perlu menilai kebolehterimaan keterangan dokumentar tersebut memandangkan dokumen-dokumen tersebut disediakan oleh pihak lain kepada SP8 ketika dalam siasatannya. [20] Mahkamah berpendapat, keterangan SP8 disokong dengan P45 (a-b) semata-mata adalah tidak memadai untuk melepaskan beban pembuktian yang terletak pada pihak pendakwaan bagi membuktikan status OKS sebagai premis perniagaan yang didaftarkan di bawah pemegang “Lesen Racun Jenis A" yang sah pada hari kejadian bagi menjual racun kumpulan B tersebut. Hal ini kerana SP8 bukanlah pembuat dokumen – dokumen tersebut terutamanya P45 (b) di mana pembuktian kesahihan fakta yang terkandung dalam dokumen tersebut hanya boleh dijawab penyedia dokumen tersebut. Kes pendakwaan bertambah lemah setelah Mahkamah meneliti P45(a-b) yang merupakan demo dalaman daripada unit perlesenan kepada SP8. Mahkamah menjadi was-was siapakah sebenarnya yang menyediakan dokumen ini, samada penama Rosminah atau Akmalyatun Kamal? Mahkamah memperturunkan bahagian penyediaan memo tersebut bagi rujukan bersama: Manakala P45(b) yang merupakan salinan lesen racun jenis A telah diakui sah oleh penama Nurfatihah Binti Omar yang merupakan Penolong Pengarah Kanan Farmasi, Bahagian Perkhidmatan Farmasi, Jabatan Kesihatan Negeri Selangor. Mahkamah memperturunkan bahagian tersebut untuk rujukan bersama: [21] Dalam hal ini, mahkmah turut mendapati dokumen P45a merupakan penyataan bercetak melalui komputer yang mana maklumat-maklumat dalam memo tersebut telah ditaip oleh seorang penama yang gagal dikenalpasti, yang akan menunjukkan maklumat berkenaan OKS adalah premis perniagaan yang didaftarkan di bawah pemegang ‘Lesen Racun Jenis A' yang sah pada hari kejadian bagi menjual racun kumpulan B. Maka adalah jelas penama yang menyediakan memo dalaman tersebut wajar dipanggil oleh pihak pendakwaan untuk membuktikan kandungan dokumen tersebut. Mahkamah tidak bersedia bagi menerima masuk keterangan dokumentar P45 (a-b) sedemikian memandangkan ianya berkemungkinan boleh diada-adakan dan disesuaikan untuk dilihat berpadanan dengan keterangan saksi pendakwaan SP8. [22] Undang-undang mantap menyatakan bahawa keterangan mengenai kandungan apa-apa dokumen perlu diberi oleh penyedia atau pembuat dokumen tersebut. Tanpa keterangan oleh penyedia dokumen, kandungan dokumen tersebut kekal sebagai keterangan hearsay. Dalam hal ini, mahkamah merujuk kepada kes SEYED ABOULFAZI SAJJAD V. PP [2016] CLJU 1606 yang menjelaskan kedudukan keterangan hearsay bahawa: [49] Berkaitan isu keterangan dengar cakap ini, Mahkamah Persekutuan dalam kes Leong Hong Khie v. Public Prosecutor [1984] CLJU 172; [1984] 1 LNS 172; [1986] 2 MLJ 206 di mukasurat 208 menjelaskan: "The general rule is that hearsay evidence is not admissible as proof of a fact which has been stated by a third person. This rule has been long established as a fundamental principle of the law of evidence. To quoted Lord Normand in Teper v. R [1952] AC 480, 486: ' The rule against the admission of hearsay evidence is fundamental. It is not the best evidence, and it is not delivered on oath. The truthfulness and accuracy of the person whose words are spoken by another witness cannot be tested by cross-examination and the light which his demeanour would throw on his testimony is lost.' In our opinion, another reason is the danger that hearsay evidence may be concocted, fabricated and tailored to suit the witness's testimony." [23] Malahan itu, mahkamah menolak penerimaan dokumen-dokumen tersebut sebagai bukti prima facie di bawah Sekyen 27(3) Akta yang sama kerana pemakaian seksyen tersebut mesti dipatuhi secara ketat. Berikut adalah peruntukan Seksyen 27 bagi rujukan: Seksyen 27

Every licence, issued under this Act by a Licensing Officer for any State in such State, shall be numbered consecutively in respect of each type and of the year in which it was issued, commencing each year with the number one.

The Licensing Officer for each State shall keep a register of licences issued by showing all the particulars of each licence so issued, and the entries in such register shall be numbered to correspond with the serial numbers of the licences and there shall be noted in the register, in the event of the cancellation of any licence, the date of such cancellation.

Any extract from or copy of an entry in a register kept under this section shall be prima facie evidence of the facts stated therein, if such extract or copy is certified under the hand of the Licensing Officer to be a true extract or copy. [24] Sekiranya diteliti bahagian sub seksyen tersebut yang memperuntukkan “if such extract or copy is certified under the hand of the Licensing Officer to be a true extract or copy”, ianya jelas sekali tidak dipenuhi kerana perenggan 2 P45(a) dimulakan dengan perkataan “Hasil pengesahan pada Daftar Lesen Racun di Negeri Selangor...” tetapi tidak di mana-mana menyatakan bahawa P45 (b) is a true extract from or copy of an entry in a register kept under section 27. Mahkamah mendapati P45(b) yang merupakan salinan lesen racun jenis A telah diakui sah oleh penama Nurfatihah Binti Omar yang merupakan Penolong Pengarah Kanan Farmasi, Bahagian Perkhidmatan Farmasi, Jabatan Kesihatan Negeri Selangor dan bukan Licensing Officer bagi maksud akta tersebut. Maka, ia sama sekali tidak mematuhi peruntukan nyata undang-undang. [25] Oleh yang demikian, pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes prima facie sepertimana pertuduhan-pertuduhan ke atas OKS sekaligus mewajarkan mahkamah ini untuk tidak menyentuh pekara-pekara lain dalam keputusan ini. Sungguhpun jika elemen pertama ini berjaya dibuktikan, akan tetapi pihak pendakwaan masih gagal membuktikan elemen kedua pertuduhan bagi menunjukkan kebersalahan OKS. Samada terdapat elemen pengetahuan oleh OKS suatu kesalahan di bawah Akta telah dilakukan [26] Semua sedia maklum, OKS dituduh atas kesalahan di bawah Seksyen 13(b) yang menyatakan “Any person who-sells or supplies any poison in contravention of, or otherwise than in accordance with, this Act, or of any regulations made thereunder or of the terms and conditions of any licence issued to him under this Act…” Ini pada hemat mahkamah, hendaklah mengambil kira elemen pembuktian iaitu penjualan dibuat oleh OKS dengan pengetahuan ianya berlawanan dengan Akta atau syarat-syarat dalam lesen yang diberikan kepada OKS. Adalah perlu difahami bahawa peruntukan dalam Akta Racun di mana OKS dipertuduhkan sama sekali tidak memperuntukkan keadaan anggapan atau presumption of law bahawa pengawasan dan penyeliaan adalah dipertanggungjawabkan kepada OKS. Mahkamah merujuk kepada definasi Seksyen 2 yang menyatakan “contravention” of a provision includes a failure to comply with such provision. Mahkamah berpendapat ia hanya menyentuh mengenai kegagalan mematuhi sesuatu peruntukan dan sama sekali tidak menyentuh tentang peninggalan ketimbang dengan Seksyen 33 Kanun Keseksaan. [27] Manakala peruntukan Seksyen 32 (4) menyatakan Any person who would have been liable under this Act or of any regulation made thereunder to any penalty for anything done or omitted if such thing had been done or omitted by him personally, shall be liable to the same penalty if such thing has been done or omitted by his partner, agent or servant, unless he proves that he took reasonable precaution to prevent the doing or omission of such thing. Seksyen ini berkenaan Penalti / Hukuman di mana pembacaan mahkamah kepada Seksyen 32 (4) adalah sebagai majikan OKS sebagai orang yang akan bertanggungjawab di bawah Akta ini atau mana-mana peraturan yang dibuat di bawahnya boleh dikenakan penalti yang sama jika perkara tersebut telah dilakukan oleh pekerjanya, melainkan jika majikan boleh membuktikan bahawa dia telah mengambil langkah berjaga-jaga yang munasabah untuk mengelakkan transaksi penjualan racun tersebut daripada berlaku. Dalam apa keadaan sekalipun, kesalahan di bawah Seksyen 13 (b) hendaklah dibuktikan terlebih dahulu sebelum menggunapakai Seksyen 32 (4) ke atas OKS. [28] Seperti dinyatakan di peringkat awal mengenai elemen pengetahuan, pihak pendakwaan mesti membuktikan OKS mempunyai pengetahuan terdapat transaksi penjualan ubat Omilock yang mengandungi Omeprazole antara SP1, SP2 dengan SP4 serta SP4 telah menjual ubat Omilock tersebut tanpa terlebih dahulu merujuk kepada preskripsi doktor daripada SP1 dan SP2. Di sini, pihak pendakwaan gagal membuktikan OKS mempunyai pengetahuan bahawa SP1 dan SP2 tidak mengemukakan preskripsi doktor dan seterusnya penjualan ubat dilakukan oleh SP4. [29]

Notwithstanding any rule of law or the provisions of this Act or any other written law to the contrary, no agent provocateur shall be presumed to be unworthy of credit by reason only of his having attempted to abet or abetted the commission of an offence by any person under this Act if the attempt to abet or abetment was for the sole purpose of securing evidence against such person.

Notwithstanding any rule of law or this Act or any other written law to the contrary, and that the agent provocateur is a police officer whatever his rank or any officer of customs, any statement, whether oral or in writing made to an agent provocateur by any person who subsequently is charged with an offence under this Act shall be admissible as evidence at his trial. [37] Walaubagaimanapun, dalam ketiadaan peruntukkan khas berkenaan agen provokatur adalah menjadi prinsip undang-undang mantap bahawa Mahkamah diberikan budi bicara untuk mempertimbangkan dan melaksanakan apabila berhadapan dengan keterangan seorang agen provokatur. Mahkamah ini merujuk kepada kes PP V. JESSICA FONG ZHEN YU [2018] CLJU 1051 di mana Hakim Mahkamah Tinggi telah merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan; HARI BHADUR GHALE V. PP [2012] 7 CLJ 789 dan seterusnya memutuskan seperti berikut: [47] Dengan mengaplikasikan petikan penghakiman di atas kepada kes di hadapan saya, jelas bahawa –

untuk seseorang menjadi agen provokatur, there is no requirement that he or she must be a law enforcement officer although more often than not, he or she is such an officer;

apabila seorang agen provokatur dipanggil sebagai saksi di Mahkamah, he is just another witness and his evidence is therefore subject to the general rules of evidence and procedures; dan

dalam ketiadaan peruntukan di bawah Akta 366 to remove or minimize the impact of the presumption of credit unworthiness as a witness against an agent provocateur, such presumption could be invoked under the general rules of evidence and procedure in view of the role that SP4 played in the commission of the offence. It is also a basis for the trial Magistrate to exclude such evidence on the ground of it being prejudicial to the Respondent, or even if admitted, he may give no or little weight to the evidence upon finding SP4 unworthy of any credit as a witness. [38] Dalam kes JESSICA FONG (supra) fakta kes adalah sama berkenaan penggunaan agen provokatur untuk membeli barang kes (racun) di sebuah farmasi. Walaubagaimanapun, Mahkamah Tinggi memutuskan Majistret telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila membuat kesimpulan bahawa keseluruhan keterangan agen provokatur tidak boleh dterima oleh mahkamah semata-mata kerana pemakaian agen provokatur tidak diperuntukkan di bawah Akta Racun 1952. [38] Berbalik kepada kes di hadapan mahkamah, ianya pada hemat mahkamah adalah keterangan SP1 dan SP2 hendaklah tidak diterima (inadmissible) mahkamah kerana keterangan mereka telah menyebabkan prejudis kepada OKS secara keseluruhannya. Hal ini disebabkan tiga alasan munasabah berikut:-

Peruntukan Seksyen 31 Akta Racun 1952 secara spesifik Seksyen 31(8) menyentuh mengenai kuasa-kuasa yang diberikan kepada pegawai farmasi dalam serbuan yang dijalankan. Merujuk kepada Seksyen 31(8), antara kuasa-kuasa Ketua Serbuan-SP3 yang dinyatakan adalah kuasa untuk masuk, menggeledah dan memeriksa mana-mana premis yang disyaki melakukan kesalahan samada oleh mereka sendiri, oleh sesiapa yang bersama mereka atau bertindak atas arahan mereka. Sehubungan itu, pihak penguatkuasaan dalam menjalankan serbuan tidak seharusnya menggunakan AP kerana mereka boleh menggunakan kuasa di bawah Seksyen 31(8) untuk masuk ke dalam premis membuat pembelian ditemani dan disaksikan ahli serbuan lain. Contohnya dalam kes ini SP1 dan SP2 boleh terus masuk bersama SP3 untuk melakukan pembelian tanpa menunjukkan kad kuasa dan sejurus sahaja pembelian berjaya dibuat di hadapan SP4 barulah kedua-dua mereka mengemukakan kad kuasa dan terus membuat penyiasatan atas kesalahan yang berlaku;

Pegawai penyiasat-SP8 gagal mendapatkan salinan rakaman CCTV di kaunter preskripsi tersebut pada masa kejadian yang mana boleh membantu mahkamah melihat situasi sebenar apa yang terjadi semasa itu. Mahkamah ini tidak boleh membuat andaian OKS mempunyai pengetahuan kesalahan telah dilakukan dengan membenarkan SP4 menjual racun kepada SP1 dan SP2 tanpa terlebih dulu mereka berdua mengemukakan preskripsi doktor tanpa meneliti rakaman CCTV semasa kejadian berlaku. Apatah lagi, tiada keterangan di hadapan Mahkamah, penama Muhammad Luqman hadir dari mana, samada dari dalam premis yang sama atau dari luar premis; dan

Hasil penelitian kepada kertas pertuduhan - P3 dan P4, mahkamah mendapati pertuduhan yang dikemukakan tidak menyatakan pelanggaran OKS terhadap Seksyen 21(1) Akta Racun 1952 di bawah perenggan (a) atau (b) atau (c) ? di mana salah satu pelanggaran terhadap perenggan tersebut adalah menjadi suatu kesalahan bagi Seksyen 13 (b) Akta yang sama. Mahkamah berpendapat pihak pendakwaan gagal menggunakan seksyen yang tepat terhadap OKS di mana pemakaian Seksyen 21(1)(c) adalah lebih spesifik atas pelanggaran yang dikatakan berlaku. Apatah lagi pada setiap masa yang material SP4 tidak pernah dituduh di mahkamah atas kesalahan yang dilakukannya tetapi hanya dijadikan saksi pendakwaan semata-mata. PENUTUP [39] Bersandarkan kepada alasan-alasan Mahkamah ini yang dihuraikan di atas dan menggunapakai prinsip penilaian secara maksima, mahkamah ini memutuskan pihak pendakwaan telah gagal membuktikan satu kes prima facie terhadap OKS ke atas kedua-dua pertuduhan tanpa keraguan munasabah, maka OKS dilepaskan dan dibebaskan. Bertarikh 29 Disember 2024 Disediakan oleh: ………………………………………