[Timbalan Pendakwa Raya (TPR), Jabatan Peguam Negara] v 1. ) SURIFKI ARDIANSYAH (CF-83D-798-11/2024)

Tertuduh-Tertuduh telah mengaku salah terhadap pertuduhan tersebut dan setelah Mahkamah ini mendengar rayuan daripada Tertuduh-Tertuduh serta hujahan pemberatan daripada Timbalan Pendakwaraya, Tertuduh-Tertuduh dijatuhi hukuman penjara 48 bulan daripada tarikh tangkap.

Mahkamah ini telah mengambilkira fakta kes, rayuan Tertuduh-Tertuduh dan hujahan pemberatan Timbalan Pendakwaraya dalam menjatuhkan hukuman ke atas Tertuduh-Tertuduh. Hukuman yang diperuntukkan di bawah pertuduhan ini ialah: “Hukuman denda tidak melebihi RM100,000.00 atau penjara tidak melebihi 5 tahun atau kedua-dua sekali.” MITIGASI TERTUDUH-TERTUDUH [4] Mahkamah ini telah mendengar rayuan berikut daripada Tertuduh-Tertuduh dalam mempertimbangkan hukuman yang sewajarnya ke atas mereka: i-Tertuduh Pertama: berumur 22 tahun, bekerja di carwash sebelum ditahan dengan pendapatan RM1200 sebulan. Menanggung 3 orang adik dan ibubapa di negara asal, Indonesia. Kesalahan pertama. Memohon hukuman penjara minima dari tarikh tangkap. ii-Tertuduh Kedua: berumur 25 tahun, bekerja di carwash sebelum ditahan dengan pendapatan RM1200 sebulan. Menanggung seorang ibu dan adik masih bersekolah di negara asal, Indonesia. Kesalahan kali pertama. Memohon hukuman penjara minima dari tarikh tangkap. HUJAHAN PEMBERATAN TIMBALAN PENDAKWARAYA [5] Pihak Pendakwaan turut mengemukakan hujahan pemberatan dalam mendapatkan hukuman yang setimpal serta memberi pengajaran kepada Tertuduh-Tertuduh, iaitu: i-Memohon hukuman setimpal kepada Tertuduh-Tertuduh. ii-Memohon hukuman berbentuk pengajaran agar kesilapan yang sama tidak akan berulang lagi. iii-Memohon Mahkamah mengambilkira kepentingan awam dalam kes-kes melibatkan penyalahgunaan dadah berbahaya. 5 iv-Memohon Mahkamah ini mengambilkira berat dadah iaitu 2.9 gram Methamphetamine. KEPUTUSAN MAHKAMAH TERHADAP HUKUMAN [6] Dalam mengambikira kepentingan awam, Mahkamah merujuk kepada penghakiman di dalam kes Hilbery J di dalam kes R v Kenneth John Ball 35 Cr.App. R 164, “In deciding the appropriate sentence, a court should always be guided by certain considerations. The first and foremost is the public interest. The criminal law is publicly enforced, not only with the object of punishing crime, but also in the hope of preventing it. A proper sentence, passed in public, serves the public interest in two ways. It may deter others who might be tempted to try crime as seeming to offer easy money on the supposition, that if the offender is caught and brought to justice, the punishment will be negligible. Such a sentence may also deter the particular criminal from committing a crime again, or induce him to turn from a criminal to an honest life. The public interest is indeed served, and best served, if the offender is induced to turn from criminal ways to honest living. Our law does not, therefore, fix the sentence for a particular crime, but fixes a maximum sentence and leaves it to the court to decide what is within that maximum, the appropriate sentence for each criminal in the 6 particular circumstances of each case. Not only in regard to each crime, but in regard to each criminal, the court has the right and the duty to decide whether to be lenient or severe.”

Di dalam kes-kes milikan dadah berbahaya seperti ini, Mahkamah ini percaya hukuman yang bersifat memberi pengajaran serta setimpal boleh menjamin kepentingan awam. Tertuduh-Tertuduh dalam kes ini memohon hukuman penjara bagi kesalahan mereka. Hukuman penjara yang tidak terlalu tinggi atau terlalu rendah berupaya mengingatkan mereka serta orang awam tentang keseriusan kesalahan yang telah dilakukakan serta mencegah daripada kesilapan yang sama berulang lagi.

Tambahan pula, Tertuduh-Tertuduh ialah warganegara Indonesia. Hukuman ke atas mereka mestilah memberi peringatan bahawa undang-undang negara ini hendaklah dipatuhi dan kegagalan mematuhi undang-undang yang telah ditetapkan oleh negara ini akan membawa hukuman berat dan setimpal kepada mereka.

Mahkamah ini juga mengambilkira pengakuan salah Tertuduh-Tertuduh yang menjimatkan masa dan kos semua pihak. Pengakuan salah pada peringkat awal kes berhak untuk mendapat diskaun dalam hukuman. Ini sepertimana dinyatakan dalam kes Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v PP [1987] CLJ Rep 209, “A sentencer must give sufficient discount for all extenuating circumstances pertaining to the degree of culpability or criminality involved, which must necessarily vary from case to case apart from other mitigating factors. Unless there is a proper reason for withholding such credits, failure to do so may result in the sentencer not exercising his or her discretion judicially in assessing the level of custodial sentence. It is generally accepted that the extent of the reduction on account of a plea guilty would be between one quarter and one-third of what otherwise would have been the sentence.”;

Mahkamah ini juga menerima hujahan Timbalan Pendakwaraya yang memohon hukuman yang setimpal yang dapat memberi pengajaran kepada Tertuduh agar Tertuduh tidak mengulangi kesalahan yang sama. Mahkamah telah merujuk kepada maksud hukuman setimpal seperti yang dijelaskan secara terperinci didalam kes Prinsip ini diakui dalam kes: R v. lpeelee [2012]1 SCR 433: "….proportionality …is not just a sanction. First, the principles ensures that a sentence reflects the gravity of the offence, …it promotes justice for the victims and ensures public confidence in the system of justice. Secondly, the principles of proportionality ensures that a sentence does not exceed what is appropriates, given the moral blameworthiness of the offender…."

Dalam menjatuhkan hukuman ke atas Tertuduh-Tertuduh, Mahkamah ini telah mengambilkira latarbelakang mereka, kesalahan kali pertama serta pengakuan salah serta merta yang menjimatkan masa semua pihak. Walau bagaimanapun, faktor-faktor ini diimbangi dengan kepentingan awam bagi kes-kes melibatkan dadah berbahaya. Mahkamah Rayuan di dalam kes PP v. Ling Leh Hoe [2015] 4 CLJ 869 juga telah menerangkan kesan ancaman dadah kepada masyarakat dan keperluan untuk melindungi masyarakat daripada ancaman dadah seperti berikut: “As has been said repeatedly and correctly, abuse of dangerous drugs is a scourge to our society leading to many spinoff incidences of criminal behaviour. It is a purveyor of death. Therefore, one could hardly deny that drugs offenders are a threat to our society from which we must be protected, sometimes by means of lengthy custodial sentence.". [Penekanan telah diberikan]

Mahkamah ini maklum bahawa ini adalah kesalahan kali pertama bagi Tertuduh-Tertuduh dan pengakuan salah dibuat pada seawal peringkat. Namun, fakta bahawa mereka adalah warganegara Indonesia yang gagal mematuhi peraturan negara ini lebih diberatkan. Tambahan pula, mereka telah melanggar undang-undang berkenaan dadah berbahaya. Mahkamah ini berpendapat, hukuman yang berat serta bersifat mencegah (deterrent) adalah lebih sesuai ke atas Tertuduh-Tertuduh.

Hukuman yang berat serta bersifat mencegah (deterrent) perlu dijatuhkan bagi menjaga kepentingan awam dan juga sebagai pencegahan serta pengajaran terhadap Tertuduh-Tertuduh dan orang awam yang mempunyai keinginan untuk melakukan jenayah yang sama sebagaimana dinyatakan di dalam kes Mahkamah Rayuan di Cha Siang Hock v. PP [2018] 1 LNS 463 seperti berikut: “In this case, the gravity and the rampancy of the offence justify the imposition of the sentence by the learned judge. The need for a deterrent sentence manifestly far outweighs the necessity to impose a lighter sentence in view of the appellant's guilty plea. In our opinion, it is difficult to gainsay a contention that offences relating to possession of dangerous drugs have become a major and serious 10 national problem. Public interest therefore demands that such sentence ought to be meted out against the appellant. Firstly, such deterrent sentence is aimed at deterring a potential wrongdoer from committing the offence and at beating the menace of drug abuse and illicit possession of dangerous drugs. Secondly, an immediate deterrent sentence is punitive to the offender himself and is the appropriate way to emphasise specific deterrence on the appellant in the hope that the clang of prison gates upon being closed behind him for a long duration would also work towards rehabilitating him. [Penekanan telah diberikan]

Berdasarkan alasan-alasan yang dikemukakan di atas, Mahkamah telah menggunakan budi bicaranya selaras dengan semua prinsip undang-undang berkenaan dengan hukuman. Hukuman penjara 48 bulan dari tarikh tangkap bagi kesalahan dibawah Seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 (Semakan 1980) dan boleh di hukum di bawah Seksyen 12(3) Akta Dadah Berbahaya 1952 (Semakan 1980) dan dibaca bersama Seksyen 34 Kanun Keseksaan merupakan suatu hukuman yang setimpal, wajar 11 dan bersesuaian setelah faktor kepentingan awam dan faktor kepentingan Tertuduh-Tertuduh diimbangi. Bertarikh 2 Oktober 2025 Nuur Fakhizaa binti Abu Bakar Majistret Mahkamah Majistret Bentong Pahang Darul Makmur Bagi Pihak Pendakwaan – Puan Rabiatul Adawiyah binti Abdul Wahab, Timbalan Pendakwaraya Bagi Pihak Tertuduh - Tidak diwakili