[Pendakwa Raya] v MOHD KHUZAIRY BIN SHAARI (DH-82-4-10/2023)

Tertuduh di dalam kes ini telah dituduh dengan satu pertuduhan di bawah Seksyen 420 Kanun Keseksaan yang boleh dihukum di bawah Seksyen yang sama.

Pertuduhan ke atas tertuduh adalah sebagaimana berikut: “Bahawa kamu, Mohd Khuzairy bin Shaari, nombor kpt: 8011112-03-5399 pada 20 Ogos 2023, jam lebih kurang 1150 hrs bertempat di alamat No.9 Lorong Haji Salleh Kampung Bukit Belah 18500 Machang Kelantan, di dalam daerah Machang, dalam negeri Kelantan, telah menipu Mariam Binti Yaacob nombor kpt: 520323-035704 dengan cara memperdayakan penama melalui penawaran ikat jamin terhadap anak penama yang dinyatakan dalam tahanan polis kerana memiliki dadah. AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 2 Di mana penama dijanjikan akan membebaskan anak penama dengan tawaran jamin sebanyak RM 10,000 oleh kamu yang mana kamu dengan curangnya memperdayakan penama menyerahkan 2 utas gelang tangan, 1 rantai leher bersama loket, kad ATM BSN, telefon bimbit jenama Samsung, dan beg tangan berserta wang tunai RM 200 kepada kamu sendiri yang mana penama tidak akan menyerahkan wang tersebut sekiranya tidak diperdayakan sedemikian, oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 420 Kanun Keseksaan”. Hukuman: penjara selama tempoh tidak kurang dari satu tahun dan tidak lebih dari sepuluh tahun, dan dengan sebat dan bolehlah juga dikenakan denda.

Pihak pendakwaan telah memanggil seramai lima orang saksi untuk memberikan keterangan sepanjang perbicaraan berlangsung. Setelah mendengar semua keterangan, meneliti ekshibit, dan hujahan-hujahan yang difailkan oleh pihak-pihak, Di akhir kes pendakwaan, mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap pertuduhan dan memanggil tertuduh membela diri atas pertuduhan.

Pihak pembelaan telah mengemukakan tiga orang saksi iaitu tertuduh sendiri, isteri tertuduh dan bapa mentua tertuduh. Setelah mendengar pembelaan tertuduh dan keterangan saksi-saksi pembelaan serta meneliti keseluruhan keterangan yang AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 3 telah diberikan di dalam mahkamah, mahkamah berpandangan tertuduh tidak berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Oleh yang demikian itu, tertuduh telah didapati bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan. Tertuduh telah dijatuhi hukuman penjara 16 bulan bermula daripada tarikh jatuh hukum dan 1 sebatan. Mahkamah telah membenarkan pelaksanaan hukuman pemenjaraan ditangguhkan sementara menunggu rayuan dengan jaminan bercagar berjumlah RM 8000 dengan satu penjamin. Tertuduh juga dikenakan syarat untuk melapor diri kepada pegawai pemerintahnya setiap 2 minggu sekali.

Pihak pembelaan tidak berpuas hati terhadap keputusan tersebut dan telah memfailkan rayuan.

B. FAKTA KES Pada 20.8.2023, jam lebih kurang 11.50 pagi semasa SP3 berada di rumah di alamat No.9 Lorong Haji Salleh Kampung Bukit Belah 18500 Machang Kelantan, SP3 telah didatangi oleh seorang lelaki. Lelaki tersebut telah memberi salam dan memberitahu SP3 bahawa dia merupakan seorang anggota polis. Lelaki tersebut telah menunjukkan kad kuasanya kepada SP3 dan memberitahunya bahawa dia mengenali anak SP3 yang bernama “Iwae” (SP4). Lelaki itu kemudiannya telah memberitahu SP3, bahawa SP4 telah ditangkap di Pasir Puteh berkait kes dadah dan lelaki turut memberitahu SP3 untuk menjamin anaknya itu. AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 4

SP3 yang percaya bahawa lelaki tersebut ialah anggota polis telah mengikuti lelaki tersebut untuk pergi ke Pasir Puteh bagi menjamin anaknya. SP3 turut membawa bersamanya telefon bimbit dan beg serta telah menaiki motokar lelaki tersebut jenis Perodua Bezza berwarna biru. Semasa di dalam motokar tersebut, SP3 berada di tempat duduk penumpang belakang.

Semasa di dalam perjalanan ke Pasir Puteh, lelaki tersebut memberitahu SP3 bahawa dia memerlukan wang untuk menjamin SP4 tetapi SP3 memberitahu lelaki itu, bahawa dia tiada wang. Kalau nak wang, kena pergi gadai barang kemas. Oleh itu, lelaki tersebut telah meminta barang kemas milik SP3. SP3 menyatakan bahawa dia telah memberikan dua utas gelang tetapi lelaki itu maklumkan ianya tidak mencukupi. SP3 seterusnya memaklumkan bahawa dia memiliki rantai leher. Lelaki itu kemudiannya telah membuka dan mengambil rantai leher bersama ibu loket milik SP3.

Semasa di rumahnya dan di dalam perjalanan ke Pasir Puteh, SP3 telah melihat wajah lelaki tersebut dengan dekat kerana lelaki tersebut ada bercakap dan berbual dengannya serta ada berpaling ke belakang. Oleh itu, SP3 secara pasti dapat mengecam lelaki tersebut ialah Tertuduh dalam kes ini. Tertuduh kemudiannya telah membawa SP3 ke Masjid Pulau Lima dan memaklumkan bahawa ada anggota polis wanita yang akan membawa SP3 ke balai polis. Tertuduh menyuruh SP3 turun di masjid itu dan dia akan datang bersama polis Wanita untuk mengambil SP3. Dia juga menyuruh SP3 AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 5 mengambil kad pengenalan dan meninggalkan begnya di dalam kereta. Tertuduh kemudiannya meninggalkan kawasan masjid dan tidak lagi datang untuk mengambil SP3.

Setelah lama menunggu dan tertuduh masih belum datang semula, SP3 telah meminta bantuan orang awam di masjid tersebut untuk menghantarnya ke balai polis. SP3 telah membuat satu laporan polis di balai polis Pasir Puteh sebagaimana Pulai Chondong Repot: 946/23 (ekshibit P1). SP3 kemudian di bawa pulang ke rumahnya oleh anggota polis Balai Polis Pasir Puteh. Setelah itu SP3 menghubungi SP4 dan SP4 mengesahkan dia berada di Kedah dan tidak pernah ditangkap polis.

SP3 pada mulanya tidak dapat memastikan siapakah tertuduh. Namun tertuduh telah ditangkap di Terengganu dalam satu kejadian berbeza yang menggunakan modus operandi yang sama dan kenderaan dari jenis serta warna yang sama dengan kes ini. Oleh itu SP5 telah membawa SP3 ke Balai Polis Ajil untuk mengecam kenderaan jenis Bezza yang dirampas. SP3 telah mengecam motokar tersebut berdasarkan warna, jenis karpet lantai penumpang belakang, serta warna pada “arm rest” kenderaan tersebut. SP3 juga dibawa oleh SP5 ke Balai Polis Marang bagi tujuan kawad cam dan telah mengecam tertuduh semasa sesi kawad cam yang dijalankan oleh SP1. Satu laporan kawad cam telah disediakan dan ditanda sebagai ekshibit P2. Setelah siasatan selesai, tertuduh telah dituduh di mahkamah ini pada 4.10.2023. AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 6

C. DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR PENDAKWAAN Beban pembuktikan pihak pendakwaan di akhir pendakwaan ialah pihak pendakwaan perlu membuktikan satu kes prima facie terhadap tertuduh sepertimana diperuntukkan di bawah Seksyen 173(f)(i) KTJ (in pari materia dengan Seksyen 180(1) KTJ) dan panduan berkenaan dengan apa yang dimaksudkan dengan prima facie telah dijelaskan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Looi Kow Chai & Anor vs PP [2003] 1 CLJ 734. Di dalam kes tersebut Mahkamah telah memutuskan sebagaimana berikut; “In our respectful view the correct test to be applied in determining whether a prima facie case has been made out under s. 180 of the Criminal Procedure Code (and this would apply to a trial under s. of the Code) is that as encapsulated in the judgment of Hashim Yeop Sani FJ (as he then was) in Dato' Mokhtar Hashim & Anor v. PP [1983] 1 CLJ 138; [1983] CLJ (Rep) 721) HC p. 152 (p. 752 g): …. …. It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s. 180 of the Code has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and ask himself the question: If I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal”. AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 7

Mahkamah ini juga merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan iaitu Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 yang menyatakan; The phrase"prima facie case"is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary, 11th edn as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established.

Disamping itu, mahkamah juga merujuk kepada panduan yang dinyatakan di dalam kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457. Iaitu; [15] For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case:- AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 8

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is "Yes", then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is "No" then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263.

Justeru itu, selaras dengan prinsip yang ditekankan di dalam kes-kes yang dirujuk di atas, adalah menjadi tanggungjawab mahkamah untuk menilai semua keterangan yang ada termasuk kredibiliti saksi yang hadir memberikan keterangan secara "maximum evaluation". Setelah penilaian maksimum dibuat dan sekiranya mahkamah berpuas hati bahawa elemen pertuduhan telah berjaya dibuktikan, maka prima facie kes telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 9

Dalam menentukan apakah yang dimaksudkan dengan perdaya/ cheating mahkamah telah merujuk kepada Seksyen 415 Kanun Keseksaan dan kes PP v. RITA MAZIHA PAUZI [2020] CLJU 2267 yang menyatakan sebagaimana berikut; [27] Cheating is defined under section 415 of the Penal Code. It provides as follows:

"Cheating Whoever by deceiving any person, whether or not such deception was the sole or main inducement,-

fraudulently or dishonestly induces the person so deceived to deliver any property to any person, or to consent that any person shall retain any property; or

… [28] In a charge for cheating under section 420 of the Penal Code, it is incumbent on the prosecution to prove the following ingredients:

that there was deception practiced by the accused;

that the accused dishonestly induced the person so deceived –

to deliver any property to any person, or

(ii) to make, alter, or destroy the whole or any part of a valuable security, or anything which is signed or sealed, and which is capable of being converted into a valuable security. Berdasarkan definisi ini, adalah difahami bahawa barang siapa yang memperdayakan mana-mana orang dengan fraud atau dengan curang serta mendorong orang yang diperdayakan itu menyerahkan apa-apa harta kepada mana-mana orang maka dia telah melakukan perdaya/ cheating. AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 10

Daripada kes dan peruntukkan yang dirujuk di atas maka, elemen-elemen yang perlu dibuktikan oleh pihak Pendakwaan bagi pertuduhan di bawah Seksyen 420 Kanun Keseksaan ialah sebagaimana berikut;

Tertuduh telah memperdayakan SP3;

SP3 telah menyerahkan harta kepada Tertuduh kerana perdayaan itu; dan

Tertuduh telah dengan niat memperdaya SP3 dengan curang atau frod.

Bagi elemen pertama pertuduhan, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa tertuduh telah memperdayakan SP3 dengan menyatakan bahawa SP4 telah ditahan polis dan terpaksa bermalam di lokap Balai Polis Pasir Puteh. Oleh itu SP3 perlu membayar wang jaminan untuk melepaskan SP4. Semasa memperdaya SP3 , dia telah memperkenalkan dirinya sebagai polis dan kawan kepada SP4. Berdasarkan keterangan daripada SP4, dia menyatakan bahawa dia tidak pernah ditangkap oleh polis atau mengenali tertuduh. Siasatan daripada SP5 juga mendapati SP4 tidak pernah ditahan oleh Balai Polis Pasir Puteh. Keterangan-keteranan ini jelas menunjukkan tertuduh telah memperdayakan SP3.

Selain itu, pihak pendakwaan juga menghujahkan bahawa SP3 telah mengecam tertuduh sebanyak 3 kali semasa sesi kawad cam dijalankan dan kawad cam tersebut telah dilakukan 9 hari selepas kejadian ini berlaku. Oleh itu, ingatan SP3 masih AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 11 lagi kuat dan utuh. SP3 telah melihat tertuduh dalam tempoh yang agak lama dan kejadian juga berlaku di siang hari. Oleh itu, pengecaman SP3 ke atas tertuduh adalah pengecaman yang berkualiti.

Berkenaan dengan notis alibi yang difailkan, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa, di mana keterangan pengecaman saksi terhadap Tertuduh adalah kredibel, pengecaman saksi ini adalah mengatasi alibi yang dikemukakan oleh Tertuduh. Pihak Pendakwaan telah merujuk kepada kes DUIS AKIM & ORS V PP [2014] 1 MLJ 49. Selain itu, pihak pendakwaan juga hujahkan, hasil siasatan SP5 mendapati alibi yang dikemukakan tidak bermerit kerana wujud percanggahan keterangan antara saksi-saksi alibi tersebut. Berdasarkan fakta-fakta ini, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa elemen pertama pertuduhan telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan.

Pihak pembelaan pula menghujahkan bahawa pada hari kejadian, tertuduh tidak pernah pergi ke rumah SP3 malahan pada sepanjang masa dia berada di rumah mentuanya di Pengkalan Chepa. Sebagaimana notis alibi yang difailkan pihak pembelaan menghujahkan tidak berada di tempat kejadian dan ini disokong oleh siasatan SP5 ke atas mentua dan isteri tertuduh yang mengesahkan tertuduh sememangnya ada di rumahnya. Pihak pembelaan juga menghujahkan bahawa memandangkan notis alibi (IDD13) telah dikemukakan, maka ianya menjadi beban pihak pendakwaan untuk membuktikan AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 12 alibi itu adalah tidak benar dan ini tidak pernah dilakukan oleh pihak pendakwaan.

Sebagai panduan kepada pertuduhan di bawah Seksyen 420 ini, mahkamah telah merujuk kepada kes MOHAMAD JALANI SALIMAN & ANOR V. PUBLIC PROSECUTOR [1998] 1 CLJ 123 di mana mahkamah tinggi telah menyatakan sebagaimana berikut; “There must be deception. That deception must be caused by the accused to generate inducement in the mind of the victim. Deception may be by words or conduct. What is sufficient to constitute deception is dependent on the facts of each case. Deception has an element of misleading. It is inducing a person to believe as true something which is false.

Berpandukan panduan di atas, Mahkamah telah menilai keterangan-keterangan yang diberikan dan berpandangan, untuk elemen pertama pertuduhan ini, keterangan oleh SP3 jelas menunjukkan bahawa tertuduh telah memperdayakan SP3. SP3 dalam keterangannya menyatakan bahawa tertuduh telah menyatakan kepadanya bahawa anaknya (SP4) telah ditangkap oleh polis di Pasir Puteh dan memerlukan SP3 untuk menjaminnya. Tertuduh juga telah meminta wang daripadanya untuk menjamin SP4. Namun SP4 di dalam keterangannya menyatakan bahawa dia tidak pernah ditangkap oleh polis Pasir Puteh. Oleh itu adalah jelas daripada keterangan SP3 dan SP4 ini bahawa tertuduh telah mempercayakan SP3 dengan menyatakan bahawa SP4 telah ditahan polis. Selain itu terdapat surat pengesahan daripada ketua bahagian siasatan narkotik AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 13 IPD Pasir Puteh (ekshibit P9) yang menunjukkan bahawa SP4 tidak pernah ditangkap oleh polis.

Selanjutnya SP3 juga menyatakan, tertuduh memberitahunya bahawa akan ada anggota polis wanita yang akan mengambil dan membawa SP3 ke balai. Ini pada pandangan mahkamah menguatkan lagi kes pendakwaan yang menunjukkan bahawa tertuduh telah memperdaya SP3 kerana SP3 tidak pernah diambil oleh mana-mana anggota polis setelah ditinggalkan di masjid. Mahkamah percaya tindakan tertuduh yang meninggalkan SP3 di masjid adalah satu cubaan untuk mengelaknya dicamkan oleh SP3. Pada pandangan mahkamah, SP3 ialah saksi yang boleh dipercayai dan tiada alasan untuk menolak keterangannya. Oleh itu, mahkamah berpuas hati wujudnya elemen pemerdayaan oleh tertuduh kepada SP3 dan elemen pertama telah percaya dipenuhi.

Mahkamah juga berpuashati dengan pengecaman yang dibuat oleh SP3 ke atas tertuduh. Mahkamah percaya pengecaman yang dibuat oleh SP3 ini mematuhi “Turnbull guidelines” yang dijelaskan dalam kes Mahkamah Persekutuan iaitu Duis Akim & Ors vs PP [2013] 9 CLJ 692. Diperturunkan perenggan berkaitan sebagai rujukan; [47] To begin it is in the forefront of our minds the Turnbull guidelines (R v. Turnbull & Ors [1976] 3 All ER 549) as succinctly summarised in the case of Heng Aik Ren Thomas v. PP [1998] 3 SLR(R) 142. Delivering judgment for the Singapore Court of Appeal M Karthigesu JA said this at paras. 33-35 of the judgment: AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 14 Although… … The first question which a judge should ask when encountering a criminal case where there is identification evidence, is whether the case against the accused depends wholly or substantially on the correctness of the identification evidence which is alleged by the Defence to be mistaken. If so, the second question should be this. Is the identification evidence of good quality, taking into account the circumstances in which the identification by the witness was made? A non-exhaustive list of factors which could be considered include the length of time that the witness observed the accused, the distance at which the observation was made, the presence of obstructions in the way of the observation, the number of times the witness had seen the accused, the frequency with which the witness saw the accused, the presence of any special reasons for the witness to remember the accused, the length of time which had elapsed between the original observation and the subsequent identification to the police and the presence of material discrepancies between the description of the accused as given by the witness and the actual appearance of the accused. In considering the circumstances in which the identification was made, the judge should take note of any specific weaknesses in the identification evidence. If after evaluation of the identification evidence, the judge is satisfied that the quality of the identification is good, he may then go on to safely assess the value of the identification evidence. Where the quality of the identification evidence is poor, the judge should go on to ask the third question. Is there in any other evidence which goes to support the correctness of the identification. If the judge is unable to find other supporting evidence for the identification evidence, he should then be mindful that a conviction which relies on such poor identification evidence AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 15 would be unsafe. The supporting evidence need not be corroboration evidence of the kind required in R v. Baskerville [1916] 2 KB 658. What the supporting evidence has to be is evidence that makes the judge sure that there was no mistake in the identification. (emphasis added).

Daripada keterangan SP3, dia menyatakan bahawa telah melihat tertuduh dalam tempoh yang lama dan dalam jarak dekat apabila dia menjemput tertuduh masuk ke rumahnya. Malahan daripada keterangan SP3 juga mengesahkan bahawa tertuduh ada berbual dengannya dengan berpaling ke belakang semasa di dalam kereta. Selain itu, mahkamah turut mengambil kira faktor kejadian ini berlaku pada waktu siang dan dalam keadaan yang cerah. Ini semua pada pandangan mahkamah menunjukkan bahawa pengecaman SP3 ialah pengecaman yang berkualiti serta SP3 secara pasti dapat mengecam tertuduh ialah orang yang hadir ke rumahnya dan memperdayakannya.

Tambahan daripada itu, laporan kawad cam (ekshibit P2) juga menyokong pengecaman yang dibuat oleh SP3 ke atas tertuduh. Laporan ini merupakan keterangan yang relevan di bawah Seksyen 9 Akta Keterangan sebagaimana diputuskan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Dorai Pandian Munian & Anor vs PP [2012] 10 CLJ 22. Petikan daripada kes tersebut dikemukakan untuk rujukan; [31] The holding of an identification parade is a part of the investigation process carried out by the investigating authority. The AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 16 evidence of the identification parade is relevant and admissible under s. 9 of the Evidence Act 1950, and can be used to corroborate the substantive evidence given by the witnesses in court on identification of the accused as the perpetrator of the alleged crime. It is well settled that the substantive evidence is the evidence of identification in court. Berdasarkan semua keterangan ini secara keseluruhan, mahkamah berpandangan tiada keraguan ke atas pengecaman SP3 ke atas tertuduh.

Berkenaan dengan notis alibi yang dikemukakan, mahkamah berpuas hati dengan penjelasan yang diberikan oleh SP5 berkenaan siasatan yang dijalankan olehnya berkait notis alibi itu. SP5 menjelaskan hasil siasatannya mendapati wujud percanggahan di dalam keterangan saksi-saksi alibi tersebut. Selain itu, memandangkan mahkamah berpuas hati dengan pengecaman yang dibuat oleh SP3 ke atas tertuduh adalah positif, maka pembelaan alibi yang dikemukakan oleh tertuduh telah gagal sebagaimana yang dinyatakan di dalam kes Duis Akim & Ors vs PP, Supra. “[82] However, alibi could not prevail over the positive identification of an accused person especially so in the face of categorical statements coming from credible witnesses who had no ill motives in testifying.”

Bagi elemen kedua pertuduhan pula, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa SP3 telah menyerahkan hartanya kepada tertuduh kerana tertuduh menyatakan bahawa pihak polis Pasir Puteh mahukan duit untuk menjamin SP4. SP3 telah AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 17 menyerahkan barang kemasnya kepada tertuduh kerana percaya ia boleh digunakan untuk menjamin SP4. Pihak pembelaan pula menafikan tertuduh terlibat dalam kes ini.

Bagi elemen kedua ini, mahkamah merujuk kepada kes Mohamed bin Kasdi v. PP [1968] CLJU 78 di mana Mahkamah Tinggi telah menyatakan sebagaimana berikut; “There must in addition be evidence to show that the complainant was induced to make the payment by a false representation…” Berdasarkan panduan ini, Mahkamah telah meneliti keterangan-keterangan yang diberikan dan mendapati daripada keterangan SP3 jelas menunjukkan bahawa tertuduh ada meminta wang untuk menjamin SP4 dan apabila SP3 menyatakan bahawa dia perlu menggadai barang kemasnya kerana dia tidak mempunyai wang, tertuduh telah meminta 2 utas gelang SP3. Tertuduh juga menyatakan bahawa 2 utas gelang tersebut tidak mencukupi. Oleh itu, SP3 telah memberikan rantai leher yang dipakainya. Daripada keterangan-keterangan ini, jelas pada pandangan mahkamah bahawa SP3 telah menyerahkan barang kemasnya kepada tertuduh disebabkan pemerdayaan oleh tertuduh. Sekiranya tertuduh tidak memperdaya SP3 dengan menyatakan bahawa SP4 telah ditangkap dan perlu dijamin, SP3 tidak akan meyerahkan barang kemas tersebut kepada tertuduh. Mahkamah percaya SP3 merupakan saksi yang kredibel dan boleh dipercayai. Walaupun dicabar oleh pihak pembelaan semasa pemeriksaan balas, namun keterangannya utuh dan AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 18 tidak tergugat. Oleh itu mahkamah percaya elemen kedua telah berjaya dibuktikan.

Bagi elemen ketiga pertuduhan, pihak pendakwaan menghujahkan niat curang tertuduh ini dapat dilihat apabila tertuduh telah memperdayakan SP3 dengan memberitahu SP3 bahawa dia mengenali SP4 dan menyakinkan SP3 bahawa SP4 perlu dijamin berkait kes dadah, sedangkan SP4 tidak mengenali Tertuduh dan tidak pernah ditangkap justeru tidak perlu untuk dijamin.

Untuk memahami apakah yang dimaksudkan dengan perkataan curang (dishonestly) yang terdapat di dalam Seksyen 420 Kanun Keseksaan, mahkamah merujuk kepada Seksyen 24 Kanun Keseksaan yang mentakrifkan sebagaimana berikut;

"Dishonestly" Whoever does anything with the intention of causing wrongful gain to one person, or wrongful loss to another person, irrespective of whether the act causes actual wrongful loss or gain, is said to do that thing "dishonestly", Manakala terma "wrongful gain" dan "wrongful loss" di dalam Seksyen 24 pula dijelaskan di dalam Seksyen 23 Kanun Keseksaan sebagaimana berikut:

23."Wrongful gain" and "wrongful loss" AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 19 "Wrongful gain" is gain by unlawful means of property to which the person gaining is not legally entitled. "Wrongful loss" is the loss by unlawful means of property to which the person losing it is legally entitled. A person is said to gain wrongfully when such person retains wrongfully, as well as when such person acquires wrongfully. A person is said to lose wrongfully when such person is wrongfully kept out of any property, as well as when such person is wrongfully deprived of property."

Berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan, mahkamah berpendapat, tertuduh telah melakukan perbuatan ini secara curang kerana tertuduh telah membuat kenyataan bahawa SP3 diperlukan untuk menjamin SP4 yang dikatakan telah ditahan oleh pihak polis. Kenyataan tertuduh yang menyatakan SP4 perlu dijamin ini telah menyebabkan SP3 mengalami kehilangan yang salah ke atas barang kemas yang dimilikinya, apabila SP3 telah menyerahkan barang kemas itu kepada tertuduh untuk tujuan jaminan tersebut. Ini adalah selari dengan maksud curang yang dinyatakan di bawah Seksyen 24 Kanun Keseksaan.

Selain itu, tindakan tertuduh yang meninggalkan SP3 di masjid selepas memperolehi barang-barang kemas dan menyatakan bahawa ada anggota polis wanita akan hadir mengambil SP3 juga menunjukkan bahawa tertuduh sememangnya berniat untuk memperdayakan SP3 secara curang. Ini kerana tindakan AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 20 tertuduh yang melarikan barang kemas SP3, telah menyebabkan SP3 mengalami kehilangan secara salah (wrongful loss) manakala tertuduh telah mendapat keuntungan secara salah (wrongful gain) sebagaimana dinyatakan di bawah Seksyen 23 Kanun Keseksaan. Berdasarkan alasan ini, mahkamah berpandangan elemen ketiga juga telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan.

Setelah membuat penilaian yang maksimum terhadap keterangan-keterangan yang diberikan sepertimana yang ditetapkan oleh prinsip undang-undang yang mantap (LOOI KOW CHAI & ANOR V PP [2003] 1 CLJ 734 dan BALACHANDRAN V PP [2005] 1 CLJ 85 adalah dirujuk), mahkamah berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen-elemen pertuduhan dan kes prima facie terhadap tertuduh di bawah Seksyen 420 Kanun Keseksaan. Oleh yang demikian, mahkamah memanggil Tertuduh membela diri atas pertuduhan.

PEMBELAAN Pihak pembelaan telah mengemukakan 3 orang saksi iaitu tertuduh, isteri tertuduh, dan bapa mentua tertuduh. Tertuduh semasa dipanggil membela diri telah memberikan keterangan bersumpah. Di dalam keterangannya, tertuduh menyatakan bahawa pada hari kejadian, dia telah mendapast cuti sakit dan telah balik bersama isterinya (SD2) dari Kem FRU Wakaf Tapai ke rumah mentuannya di Taman Desa Kemumin, Pengkalan AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 21 Chepa. Apabila sampai di rumah mentuanya, tertuduh telah berehat di dalam biliknya manakala SD2 telah pergi bekerja di Coopbank Pertama Kubang Kerian dari jam 800 pagi sehinggan 600 petang dengan menaiki motokar Bezza yang dikatakan digunakan dalam kes ini (P7).

Tertuduh menyatakan dia hanya berada di dalam biliknya dan tidak keluar. SD3 pula menyatakan bahawa dia berada di ruang tamu sepanjang masa dan sekiranya tertuduh keluar daripada biliknya, dia akan tahu pergerakan tertuduh. SD3 menyatakan sepanjang masa dia berada di rumahnya, dia tidak melihat tertuduh keluar dari biliknya. Namun SD3 mengakui bahawa dia tidaklah pada sepanjang masa berada di ruang tamu dan sekiranya tertuduh keluar semasa dia tidak berada di ruang tamu, dia tidak akan sedar.

Peguambela berhujah bahawa tertuduh pada sepanjang masa berada di rumah mentuanya dan keterangan tertuduh ini selari dengan keterangan yang diberikan olehnya kepada SP5 sebagaimana ekshibit D12. Tertuduh di dalam pembelaannya menafikan dia berada di tempat kejadian pada masa dan waktu kejadian. Sebaliknya dia berada di rumah mentuanya dan kereta yang dikatakan digunakan oleh tertuduh juga telah digunakan oleh SD2 untuk pergi bekerja.

Peruntukan undang-undang iaitu Seksyen 173 (m) (i) dan

(ii)Kanun Tatacara Jenayah telah menetapkan bahawa di akhir perbicaraan kes, mahkamah perlu menilai keseluruhan AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 22 keterangan dan memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah memutuskan kesnya di atas keraguan munasabah. Mahkamah merujuk kepada kes BALACHANDRAN V PP [2005] 1 CLJ 85, di dalam kes ini YA Hakim Mahkamah Rayuan Augustine Paul telah menyatakan di muka surat 100 perenggan E; “Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overtrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail”

Kes di atas juga menyatakan bahawa pihak pembelaan perlu mengemukakan keterangan in rebuttal yang boleh mematahkan kes pendakwaan. Mahkamah telah menilai keterangan-keterangan pihak pembelaan serta seluruh keterangan yang dikemukakan di mahkamah dan mendapati keterangan yang diberikan gagal untuk menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes prima facie dan kes pendakwaan.

Mahkamah juga merujuk kepada kes MAT V. PUBLIC PROSECUTOR [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263 berkenaan dengan langkah yang harus dipertimbangkan oleh mahkamah sekiranya tertuduh memberikan keterangannya untuk membela diri. Petikan daripada kes tersebut diperturunkan sebagaimana berikut: “The correct law for Magistrates to apply is as follows. If you accept the explanation given by or on behalf of the accused, you must of course acquit. But this does not entitle you to convict if you AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 23 do not believe that explanation, for he is still entitled to an acquittal if it raises in your mind a reasonable doubt as to his guilt, as the onus of proving his guilt lies throughout on the prosecution. If upon the whole evidence you are left in a real state of doubt, the prosecution has failed to satisfy the onus of proof which lies upon it”.

Mahkamah telah meneliti keterangan saksi-saksi pembelaan dan berpandangan pembelaan yang dikemukakan hanya penafian dan rekaan semata-mata. Walaupun tertuduh dan pihak pembelaan mengatakan bahawa versi pembelaan disokong oleh rakaman percakapan tertuduh di dalam D12, ianya hanyalah penafian semata-mata. SP5 dalam keterangannya mengesahkan bahawa keterangan di dalam D12 tu hanyalah keterangan tertuduh sahaja yang tidak disokong oleh mana-mana keterangan lain. Selain itu, SD2 juga tidak dapat mengesahkan bahawa tertuduh berada di rumah sepanjang masa dan dia juga tidak dapat mengesahkan bahawa tertuduh tidak dapat menggunakan motorcar Bezza tersebut pada jam dan waktu kejadian memandangkan SD2 tidak dapat melihat kedudukan motokar tersebut semasa berkerja. Manakala SD3 pula tidak dapat memastikan tertuduh berada di dalam bilik memandangkan dia sendiri tidak memeriksa bilik tersebut. Memandangkan tiada keterangan yang boleh mengesahkan tertuduh berada di rumah semasa kejadian, maka pembelaan yang ditimbulkan oleh tertuduh hanyalah bersifat pembelaan dan rekaan semata-mata dan ianya tidak dapat mengetepikan kes pendakwaan sebagaimana yang diputuskan di dalam kes PP v. LING TEE AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 24 HUAH [1980] CLJU 212, di mana mahkamah telah menyatakan seperti berikut: "A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution's evidence is not sufficient". Kes di atas juga telah dirujuk dan dipersetujui oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes THIAGARAJAN SELVAM lwn PP [2014] CLJU 1796 dan MOHAMMAD ABDULLAH MOHAMED lwn. PP [2025] CLJU 1516.

Selain itu mahkamah juga berpandangan bahawa pembelaan alibi yang dikemukakan oleh pihak pembelaan tidak dapat mengetepikan pengecaman yang berkualiti oleh SP3 ke atas tertuduh. Mahkamah bersetuju dengan hujahan pendakwaan dan merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan SUTHAKAR SIVAKUMAR lwn. PP & RAYUAN YANG LAIN [2024] 10 CLJ 335 di mana mahkamah telah memutuskan; [98] Dalam kes di hadapan kami, perayu-perayu telah dicamkan dengan positif oleh saksi-saksi pendakwaan dan kualiti pengecaman adalah baik. Maka, sekiranya ada pun pembelaan alibi, ini tidak boleh mengatasi keterangan pengecaman mantap daripada saksi-saksi pendakwaan. [99] Dalam kes Duis Akim (supra), Mahkamah Persekutuan telah memutuskan seperti yang berikut: [82] However, alibi could not prevail over the positive identification of an accused person especially so in the face of categorical statements coming from credible witnesses who had no ill motives in testifying. (penekanan ditambah) AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 25

Berpandukan kes-kes yang dirujuk di atas, maka mahkamah berpandangan, pembelaan tertuduh bersifat penafian semata-mata dan tidak dapat mengetepikan kes pendakwaan. Manakala pembelaan alibi pula tidak dapat mengatasi pengecaman mantap oleh saksi pendakwaan.

Memandangkan di dalam kes ini, mahkamah telah mendapati bahawa terdapat kes prima facie terhadap tertuduh, maka pihak pembelaan perlu memberikan satu keterangan yang kuat in rebuttal untuk mengetepikan keterangan pihak pendakwaan. Walaubagaimanapun setelah merujuk kepada keterangan yang dikemukakan oleh pembelaan dan membuat penilaian yang maksimum terhadap semua keterangan-keterangan yang diberikan di dalam kes ini sepertimana yang ditetapkan oleh prinsip undang-undang yang mantap (LOOI KOW CHAI & ANOR V PP [2003] 1 CLJ 734, BALACHANDRAN V PP [2005] 1 CLJ 85 dan MAT V. PUBLIC PROSECUTOR [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263 adalah dirujuk), mahkamah mendapati pihak pembelaan telah gagal untuk menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Oleh yang demikian mahkamah telah mendapati Tertuduh bersalah atas pertuduhan dan disabitkan dengan kesalahan di bawah Seksyen 420 Kanun Keseksaan.

HUKUMAN Di dalam hujahan mitigasinya, peguambela menghujahkan bahawa tertuduh berumur 45 tahun dan menanggung isterinya. AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 26 Tertuduh telah berkhidmat selama 25 tahun di dalam perkhidmatan awam sebagai anggota polis. Peguambela juga menghujahkan bahawa ini merupakan kesalahan pertama dan Tertuduh tidak pernah terlibat dengan kesalahan lain. Atas faktor-faktor ini, peguam memohon agar tertuduh dikenakan hukuman penjara dan sebatan paling minima.

Pihak pendakwaan pula memohon mahkamah mengambilkira kepentingan awam melebihi kepentingan tertuduh dalam menjatuhkan hukuman. Hukuman yang memberikan gambaran tertuduh dan orang awam bahawa kesalahan menipu adalah satu kesalahan serius. Mahkamah perlu menimbangkan kepentingan awam dan kepentingan tertuduh dalam menjatuhkan hukuman.

Pihak pendakwaan juga menghujahkan bahawa tindakan tertuduh telah menyebabkan mangsa kehilangan harta secara salah. Tertuduh selaku anggota polis telah menggunakan posisinya untuk memperdayakan mangsa yang berumur 71 tahun dan tinggal berseorangan di rumah. Lebih memburukan keadaan, tertuduh telah membawa mangsa ke Masjid dan meninggalkan mangsa sehelai sepinggang dan seorang diri. Ini merupakan tindakan yang tidak berperikemanusiaan ke atas mangsa yang berumur dan seorang wanita dan telah memberikan kesan mendalam kepada mangsa.

Pihak pendakwaan juga menghujahkan tertuduh selaku penjawat awam, iaitu anggota polis yang AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 27 dipertanggungjawabkan untuk menjaga ketenteraman awam, telah mengkhianati tanggungjawabnya dengan menipu mangsa. Kes ini juga telah mengambil masa yang panjang untuk dibicarakan dan melibatkan kos yg banyak. Oleh yang demikian, pihak pendakwaan memohon satu hukuman yang setimpal diberikan.

Setelah menimbang hujahan mitigasi dan pemberatan dari kedua-dua pihak, mahkamah menjatuhi hukuman penjara selama 16 bulan dari tarikh sabitan dan 1 sebatan. Dalam menjatuhkan hukuman, mahkamah ini telah merujuk kepada kes yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan iaitu kes PP v.

Morah Chekwube Chukwudi [2017] CLJU 864; [2017] 1 LNS Kes tersebut telah menggariskan prinsip-prinsip hukuman yang akan menjadi faktor pemberat ataupun faktor pengurangan sebagaimana berikut; [5] It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows:

the gravity or severity of the facts constituting the offence;

the circumstances in which it was committed;

the rampancy of such offence in the area;

the offender's previous record;

the offender's contribution and support to his family members;

the offenders means;

the effect of conviction and sentence on his job opportunities;

the age and health of the accused; AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 28

whether it is his first offence;

whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence;

whether the accused had pleaded guilty;

status of the accused;

whether there was violence during the crime; and

public interest, etc.

Dalam menjatuhkan hukuman ke atas tertuduh, mahkamah telah mengambil kira kepentingan awam dan juga kepentingan Tertuduh. Mahkamah percaya hukuman 16 bulan penjara dan 1 sebatan yang dikenakan adalah sepadan dan memadai berdasarkan dapatan fakta di hadapan mahkamah. Mahkamah telah menimbangkan fakta bahawa tertuduh telah menyalahgunakan kedudukannya sebagai anggota polis untuk menipu mangsa. Tambahan dari itu, mahkamah juga turut mempertimbangkan kesan kejadian ini kepada mangsa (SP3) dan sikap tidak berhati perut tertuduh yang telah melakukan jenayah ini ke atas mangsa yang lemah dan berumur.

Walaupun mahkamah mengambil berat atas jenayah yang dilakukan ini, namun mahkamah perlu menimbangkan mitigasi tertuduh dan menjatuh hukuman yang dapat mengimbangkan kepentingan awam dan kepentingan tertuduh sebagaimana yang diputuskan oleh Hakim Hashim Yeop Sani dalam kes PP vs Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256 yang menyatakan: AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 29 "The correct approach (in sentencing) is to strike a balance, as far as possible, between the interest of the public and the interests of the accused".

Mahkamah telah mengambil kira latar belakang tertuduh dan kesan kepada tanggungan tertuduh sekiranya tertuduh dipenjarakan lebih lama. Mahkamah juga mengambilkira faktor bahawa hukuman yang dikenakan kini akan menyebabkan tertuduh kehilangan kerja dan terpaksa memulakan hidup yang baru. Berdasarkan alasan-alasan ini, Mahkamah percaya, hukuman ini telah mengimbangi di antara kepentingan awam dan juga kepentingan tertuduh serta keluarganya.

Tambahan dari itu, mahkamah turut mengambilkira kesesakan yang berlaku di dalam penjara di Negeri Kelantan dan berpandangan hukuman pemenjaraan yang lama lebih wajar diberikan kepada penjenayah tegar berbanding dengan tertuduh ini. Pemenjaraan yang lebih lama juga pada pandangan mahkamah akan memberikan kesan buruk kepada tertuduh. Sebaliknya kepentingan awam akan lebih terjaga sekiranya tertuduh boleh berubah menjadi warganegara yang lebih bertanggungjawab dan baik pada masa hadapan sebagaimana yang dinyatakan di dalam kes AMIT BUDIN V PP [1994] 1 LNS 8 di mana mahkamah menyatakan bahawa; “I am of the view that the object of turning the appellant into a good citizen can be better achieved by not sending him to prison.”

Dengan mengambil kira faktor-faktor yang dinyatakan tadi, mahkamah percaya hukuman yang diberikan adalah memadai AP-MM-D-DH-82-4-10/2023 PR lwn Mohd Khuzairy bin Shaari 30 dan akan memberi pengajaran kepada tertuduh serta masyarakat umum yang lain agar lebih berhati-hati semasa memandu di jalan raya. Oleh yang demikian, mahkamah berpendapat ini merupakan hukuman yang sesuai ke atas OKT. Sekian, untuk pertimbangan. Bertarikh 10.8.2025 (Amal Razim Bin Alias) Majistret Mahkamah Majistret Machang Negeri Kelantan TPR : Siti Aiysha Na’ilah binti Harizan, TPR Negeri Kelantan Peguambela : Muhammad Abdul Rahman bin Ab Razak, Tetuan