[Timbalan Pendakwa Raya (TPR), Jabatan Peguam Negara] v 1. ) MOHD SAIFUDDIN BIN MAMAT@FAUZI (CB-83D-1729-12/2022)

Kedua-dua Tertuduh dalam kes ini telah dituduh dengan dua pertuduhan di bawah subseksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB”) yang boleh dihukum di bawah subseksyen 39A(1) ADB kerana memiliki dadah berbahaya jenis methamphetamine serta heroin dan satu pertuduhan di bawah subseksyen 12(2) ADB yang boleh dihukum di bawah subseksyen 12(3) ADB kerana memiliki dadah berbahaya jenis monoacetylmorphines. Ketiga-tiga pertuduhan adalah seperti berikut: [No. Kes CB-83D-1264-09/2022] AWAM KUBANG GAJAH, DI DALAM DAERAH TEMERLOH, DI DALAM NEGERI PAHANG DARUL MAKMUR DIDAPATI DALAM MILIKAN KAMU DADAH

BERSIH 47 GRAM TANPA MEMPUNYAI KEBENARAN YANG SAH MENGIKUT UNDANG-UNDANG. OLEH YANG DEMIKIAN KAMU TELAH KESALAHAN DI BAWAH SEKSYEN 12(2) AKTA DADAH BERBAHAYA 1952 (PINDAAN 1998) AKTA A1025 DAN BOLEH DIHUKUM DI BAWAH SEKSYEN 39A(1) AKTA YANG SAMA.” [No kes: CB-83D-1729-12/2022] Pertuduhan Pertama AWAM KUBANG GAJAH PAHANG, DI DALAM DAERAH TEMERLOH, DI DALAM NEGERI PAHANG

DADAH BERBAHAYA JENIS HEROIN BERAT BERSIH 4 GRAM TANPA MEMPUNYAI KEBENARAN YANG SAH MENGIKUT UNDANG-UNDANG. OLEH YANG DEMIKIAN KAMU TELAH KESALAHAN DI BAWAH SEKSYEN 12(2) AKTA DADAH BERBAHAYA 1952 (PINDAAN 1998) AKTA A1025 DAN BOLEH DIHUKUM DI BAWAH SEKSYEN 39A(1) AKTA YANG SAMA.” Pertuduhan Kedua AWAM KUBANG GAJAH PAHANG, DI DALAM DAERAH TEMERLOH, DI DALAM NEGERI PAHANG DARUL MAKMUR, DI DAPATI DALAM MILIKAN KAMU DADAH BERBAHAYA JENIS MONOACETYLMORPHINES BERAT BERSIH 1.0 GRAM TANPA MEMPUNYAI KEBENARAN YANG SAH MENGIKUT UNDANG-UNDANG. OLEH YANG DEMIKIAN KAMU TELAH KESALAHAN DI BAWAH SEKSYEN 12(2) AKTA DADAH BERBAHAYA 1952 (PINDAAN 1998) AKTA A1025 DAN BOLEH DIHUKUM DI BAWAH SEKSYEN 12(3) AKTA YANG SAMA.”

Kedua-dua Tertuduh tidak mengaku salah terhadap semua pertuduhan dan telah mohon untuk dibicarakan. Pihak pendakwaan telah membuat permohonan untuk ketiga-tiga pertuduhan ini dibicarakan bersama berdasarkan seksyen 165 Kanun Tatacara Jenayah (“KTJ”) dan permohonan tersebut dibenarkan oleh Mahkamah ini.

Berdasarkan perenggan 173(h)(i) KTJ, mahkamah seharusnya memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh-Tertuduh. Perenggan 173(h)(i) KTJ juga memperuntukkan bahawa beban pembuktian pihak pendakwaan di akhir kes pendakwaan adalah suatu kes prima facie. Perenggan 173(h)(iii) KTJ selanjutnya menjelaskan bahawa satu kes prima facie wujud apabila bukti yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan mewajarkan satu sabitan kes atas Tertuduh-Tertuduh sekiranya tidak disangkal oleh Tertuduh-Tertuduh. Sekiranya kes prima facie dibuktikan oleh pihak pendakwaan, maka Tertuduh-Tertuduh akan dipanggil untuk membela diri.

Di dalam kes Looi Kow Chai v. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734, Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa: “…the correct test to be applied in determining whether a prima facie case has been made out under s. 180 of the Criminal Procedure Code (and this would apply to a trial under s. 173 of the Code) is that as encapsulated in the judgment of Hashim Yeop Sani FJ (as he then was) in Dato' Mokhtar bin Hashim & Anor v. Public Prosecutor [1983] 1 CLJ 138 ... It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s. 180 of the Code has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and ask himself the question: If I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal.”.

Dalam kes Balachandran v. PP [2005] 1 CLJ 85, Augustine Paul HMR telah mengikut autoriti yang diketengahkan di dalam kes Looi Kow Chai & Anor v. PP [2003] 1 CLJ 734 dan selanjutnya menyatakan seperti yang berikut: “A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal... The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established... The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out.”.

Langkah-langkah yang harus diambil oleh mahkamah pada akhir kes pendakwaan juga telah disimpulkan di dalam kes PP v. Mohd Radzi Bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457, yang mana Mahkamah Persekutuan telah menyatakan seperti yang berikut: “For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case:

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is "Yes", then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is "No" then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] MLJ 263.”.

Oleh itu, berdasarkan prinsip-prinsip di atas, pada tahap ini, Mahkamah ini akan menimbangkan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Tertuduh Pertama dan Kedua atau tidak.

Pihak pendakwaan telah memanggil sebanyak 6 orang saksi dalam kes ini iaitu: SP1: L/Kpl Nor Amyliah binti Md Som – Jurustor SP2: Mohd Shahir bin Zakaria – Ahli Kimia SP3: Insp Khairi Muzhafar bin Kamal – Pegawai Tangkapan dan Serbuan SP4: Sjn Raja Sahliza Binti Raja Zakaria – Penerima Spesimen Forensik SP5: Insp Malarvili Murugason – Juruanalisa Telefon Bimbit SP6: ASP Hisham bin Abd. Hamid – Pegawai Penyiasat

SP3 di dalam keterangannya telah menyatakan bahawa pada 2 September 2022 jam lebih kurang 3.30 p.m., beliau bersama-sama anggota-anggota operasi yang termasuk anggota operasi wanita telah melakukan serbuan ke atas sebuah motokar jenis Perodua Myvi dengan nombor pendaftaran WSU4431 yang berhenti di tepi jalan susur Bukit Angin berhadapan dengan Taman Awam Kubang Gajah.

Semasa serbuan, Tertuduh Pertama didapati berada di kerusi pemandu manakala Tertuduh Kedua berada di kerusi penumpang bahagian hadapan.

SP3 memperkenalkan diri sebagai pegawai polis dan menunjukkan kad kuasa dan meminta kad pengenalan daripada Tertuduh Pertama dan Kedua untuk diperiksa.

Pemeriksaan tubuh badan ke atas Tertuduh Pertama menjumpai satu beg sandang berwarna coklat dengan jenama “Kickers” (“P8”). Beg tersebut disandang oleh Tertuduh Pertama di bahu kiri.

Pemeriksaan tubuh badan ke atas Tertuduh Kedua oleh anggota wanita tidak menjumpai apa-apa barang salah.

Pemeriksaan lanjut ke atas P8 menjumpai satu beg berzip bercorak bunga warna merah/merah jambu/kuning bertulis Nestlé Cerelac (“P11”) di dalamnya. Kandungan P11 adalah seperti berikut: a. Enam paket plastik lutsinar pelbagai saiz yang setiap satunya mengandungi serbuk dan ketulan kristal warna keputihan disyaki dadah jenis heroin (“P12”); b. Satu paket plastik lutsinar (“P13”) di dalamnya mengandungi 9 paket plastik lutsinar pelbagai saiz (“P14”) yang setiap satunya mengandungi serbuk dan ketulan kristal warna keputihan disyaki dadah jenis Syabu; (P12, P13 dan P14 selepas ini disebut sebagai “barang kes dadah”) c. Satu salinan borang senarai pemeriksaan atas nama Tertuduh Pertama (“P19”); d. Satu salinan borang hak-hak orang yang ditangkap atas nama Tertuduh Pertama (“P20”); e. Satu salinan Polis 43 atas nama Tertuduh Pertama (“P21”); dan f. Wang tunai pelbagai dominasi berjumlah RM3221.00. (Nota: P19, P20 dan P21 adalah borang yang dikeluarkan untuk kes yang lain sebelum tangkapan ini berlaku.)

SP3 menyatakan bahawa semasa barang-barang tersebut dijumpai, Tertuduh Pertama dan Kedua berada dalam keadaan terkejut dan berpeluh-peluh dalam ketakutan.

Kesemua barang kes dirampas dan tangkapan dibuat terhadap Tertuduh Pertama dan Kedua. Satu borang senarai geledah (“P27”) dikeluarkan oleh SP3 di tempat kejadian.

Tertuduh Pertama dan Kedua kemudiannya digari dan dibawa ke pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Daerah Temerloh (“BSJNDT”) dengan menaiki kereta pasukan. Barang kes dadah berada dalam kawalan SP3 sepanjang perjalanan ini.

Di BSJNDT, barang kes dadah ditimbang oleh SP3. Laporan polis TEMERLOH/006023/22 (“P5”) dibuat. Tertuduh Pertama dan Kedua diserahkan kepada SP6. SP6 telah menghantar barang kes dadah ke Jabatan Kimia Malaysia untuk dianalisa.

Barang kes dadah kemudiannya dianalisa oleh SP2 dan hasil analisa adalah barang kes dadah mengandungi 3.4 gram heroin,

1.0 gram monoacetylmorphines dan 14.47 gram methamphetamine. SP2 melaporkan penemuan ini di Laporan Kimia (“P16”).

KES PADA AKHIR KES PENDAKWAAN Dalam kes ini, pihak pendakwaan perlu membuktikan: a. Barang kes dadah yang dijumpai berada dalam milikan Tertuduh-Tertuduh; dan b. Barang kes dadah yang dirampas adalah barang yang tersenarai sebagai dadah berbahaya dalam Jadual Pertama, ADB.

Pada tarikh 20 Januari 2025, Mahkamah ini telah memberikan arahan (“direction”) kepada pihak-pihak untuk memfailkan hujahan utama di akhir kes pendakwaan pada atau sebelum 7 Februari 2025 dan hujahan balas pada atau sebelum 21 Februari

Pihak pendakwaan menepati arahan ini dan membuat pemfailan hujahan utama pendakwaan pada 7 Februari 2025. Malangnya, pada tarikh keputusan akhir kes pendakwaan pada 3 Mac 2025, pihak pembelaan melalui peguambela yang mewakili kedua-dua Tertuduh iaitu Encik Mohamed Nadim Bin Gulam Rasul (“PB1”) daripada firma Nadim & Associates masih lagi tidak memfailkan apa-apa hujahan di akhir kes pendakwaan. Selain itu, tiada permohonan bertulis dikemukakan untuk apa-apa permohonan lanjutan masa untuk pemfailan apa-apa hujahan sebelum 3 Mac 2025.

Kes Setia Fontaines Sdn Bhd v. Megamax Legacy Sdn Bhd [2023] MLJU 1802 menghadapi situasi yang sama. Dalam kes tersebut, mahkamah telah menyatakan seperti berikut: “I would mention that the counsel for D chose not to file any written submission. At the conclusion of the trial, I issued the customary directions and timelines for the parties to file and exchange written submission as well as submission in reply. Counsel for P duly filed written submission. But counsel for D did not comply with my directions. He gave the excuse that this case turned on the facts and there was little law for him to submit on. Firstly, I did not think that was so. Secondly, it could be useful nonetheless to have the benefit of submissions on behalf of D. Be that as it may, the absence of submissions from D does not dilute the fact that P has successfully proven its case nor my findings in that regard.” (penekanan ditambah)

Dalam kes Mahkamah Persekutuan Dato’ Sri Mohd Najib bin Hj Abd Razak v. Public Prosecutor and other appeals [2022] MLJU 1937, Tengku Maimun KHN menyatakan: “Lee Kwan Woh is not authority for the proposition that an appellant is entitled to an adjournment to prepare an effective and meaningful submission. Unlike Lee Kwan Woh, this is not a case where the appellant was denied a right to submit as suggested by counsel. On the contrary, learned counsel was invited repeatedly to submit but persistently refused to do so. We reiterate our grounds when refusing the prior application for an adjournment. … The authorities cited to us do however deal with cases where the accused himself is (1) absent or (2) left without his counsel or (3) counsel continues to represent the accused but is absent on the day fixed for trial or hearing. It has been held in those cases that the Courts may still refuse to grant an adjournment and may proceed with and dispose of those cases even in the absence of the appellant or counsel. The proceedings in those cases were not vitiated on account of a breach of natural justice. The principle in those cases, in our view, extends to the present appeals where counsel is present in name and in person but persistently refuses to make any submission despite repeated calls from the Court to do so.” (penekanan ditambah)

Dalam kes di hadapan Mahkamah ini, kedua-dua Tertuduh telah diberikan peluang melalui peguambela mereka iaitu PB1 untuk mengemukakan hujahan mereka. Tempoh masa yang cukup telah diberikan iaitu 3 minggu untuk hujahan utama dan 2 minggu untuk hujahan balas. Keputusan ditetapkan 1 minggu selepas itu menjumlahkan tempoh masa selama 6 minggu untuk PB1 untuk memfailkan apa-apa hujahan bertulis.

Mahkamah ini mendapati ketiadaan pemfailan hujahan mahupun apa-apa permohonan lanjutan masa untuk pemfailan hujahan dalam tempoh masa yang ditetapkan bermakna peguambela Tertuduh-Tertuduh tidak memberikan apa-apa respons apabila diberikan masa oleh Mahkamah ini untuk mengemukakan hujahan malah tidak mengambil peluang ini untuk mengemukakan kes pembelaan melalui hujahan bertulis.

Namun begitu, dalam ketiadaan hujahan bertulis, ia tidak bermakna hujahan lisan tidak dapat dikemukakan. Kes Orbit Consulting (menyaman sebagai perkongsian) lwn. Mohd Nasri bin Abdul Rahim dan lain-lain [2023] MLJU 1052 menyatakan: “[19] Hujahan, sama ada secara bertulis atau lisan adalah penting bagi pihak-pihak untuk membantu mahkamah di samping menguatkan kes masing-masing. Peguam Yang Bijaksana bagi Defendan Kelima masih boleh berhujah secara lisan sekiranya tiada hujahan bertulis difailkan (walupun ini jelas tidak mematuhi arahan mahkamah). Panduan ini boleh dilihat dalam kes Pembinaan Limbongan Setia Berhad v Josu Engineering Construction Sdn Bhd [2020] MLJU 192 di mana diputuskan bahawa: “[30] First and foremost, the Court had noted the objections raised by the Plaintiffs counsel in the letter dated 24.7.2019 in respect of the Defendant’s Further Submission in Reply dated 22.7.2019 (‘said Submission’). It is true that the said Submission was not filed in Court by 15.7.2019 as directed by the Court and nor did the Defendant seek leave of the Court for an extension of time to do so. The Court cannot condone such blatant disregard of the Court’s earlier directions. However, in light of the fact that critical issues have been raised in the hearing of Enclosure 50, the Court had decided to consider the said Submission and the Plaintiffs 2nd Further Submission in Reply dated 24.7.2019 with the objective of having the benefit of full arguments by the parties on all such issues for determination by this Court”” (penekanan ditambah)

Pada tarikh yang ditetapkan untuk keputusan akhir kes pendakwaan, PB1 tidak hadir ke mahkamah dan Tertuduh-Tertuduh diwakili oleh Encik Muhammad Zul Hafiz bin Mohamed Sabri (“PB2”) daripada firma Kamisah Zul Afiq & Partners sebagai peguambela yang menyebut kes bagi pihak PB1. PB2 menyatakan bahawa beliau tidak menerima apa-apa arahan daripada PB1 untuk mengemukakan apa-apa hujahan lisan dan tidak bersedia meneruskan hujahan pada tarikh Mahkamah ini ingin mengumumkan keputusan. Apa yang dimohon adalah satu penangguhan selama 1 bulan untuk pemfailan hujahan bertulis oleh pihak pembelaan.

Seperti nas undang-undang yang telah dirujuk di atas, Mahkamah ini boleh meneruskan kes dan menolak permohonan peguambela untuk satu penangguhan. Tempoh masa yang mencukupi telah diberikan kepada PB1 untuk membuat hujahannya, iaitu 6 minggu. Ketiadaan pemfailan hujahan bertulis dan kegagalan memohon untuk penangguhan sebelum tarikh keputusan boleh dianggap sebagai keengganan PB1 membuat apa-apa hujahan berkenaan kes pembelaan.

Berkenaan kewajipan peguambela untuk menghadiri prosiding, Mahkamah ini merujuk kepada kes Mohamed bin Abdullah v. Public Prosecutor [1980] 2 MLJ 201 yang mana Mahkamah Tinggi menyatakan seperti berikut: “With respect, I agree with the aforesaid interpretation of Article 5(3) of the Constitution in so far as it concerns an accused person's right to counsel. The right is only to choice of counsel who is willing and able to act. It does not confer a right to counsel in every case, that is to say, it does not mean that an accused person cannot be tried unless he is represented by counsel which is what the appellant is in substance contending. .. It is the duty of an accused person to attend court when called upon and any obligation on counsel arises by reason of the contract between himself and his client. If counsel is absent on the date of the trial that is a matter between client and counsel. Article 5(3) of the Constitution does not in any way restrict the power of the court to fix any date for the hearing of a case nor does it prohibit the court from hearing the case in the absence of counsel who has been retained. In Lee Fook Sam v Public Prosecutor [1963] MLJ 371, the appellant retained counsel who withdrew from the case before the trial. As it was a capital case, the court assigned him counsel but at the commencement of the trial he informed the court that he was dissatisfied with that counsel and applied for an adjournment to engage new counsel. The court adjourned the case for two weeks. On the third day of the trial the new counsel informed the court that the appellant had withdrawn his instructions and he withdrew from the case. The appellant applied for another adjournment to engage yet another counsel but the court refused it and proceeded with the trial without counsel. On appeal, the Court of Appeal held that the request for the second adjournment was unreasonable and was properly rejected. Further, in the circumstances of that case the appellant was in no way prejudiced.”

Oleh itu, dalam kes ini juga, adalah menjadi pilihan Tertuduh-Tertuduh untuk melantik peguambela mereka iaitu PB1. Ketidakhadiran PB1 tidak memprejudiskan mahupun menafikan hak Tertuduh-Tertuduh terhadap akses kepada seorang peguambela memandangkan PB1 telah dilantik oleh Tertuduh-Tertuduh. Namun, PB1 yang tidak menghadirkan diri pada tarikh keputusan mahupun memfailkan hujahan atau memohon lanjutan masa memfailkan hujahan sebelum tarikh keputusan.

Mahkamah ini juga ingin merekodkan perasaan kecewa dan hampa terhadap kelakuan (“conduct”) PB1 dalam kes ini. Kelakuan peguambela dalam kes ini mungkin boleh dianggap sebagai satu pelanggaran Legal Profession (Practice and Etiquette) Rules 1978 dan boleh diambil tindakan disiplin oleh pihak yang sewajarnya. Dalam kes Mohd Zulkifli bin Md Ridzuan v. Public Prosecutor [2014] 1 MLJ 257, Mahkamah Rayuan menyatakan: “[2] In the instant case learned counsel for the appellant did not file any written submission. Such a conduct is very unusual in appeal cases and more so in capital punishment cases. In our view the criminal bar must not accept any brief in capital punishment cases if they have no time to prepare for the case and/or appropriate submission to assist the court in the administration of criminal justice. The court takes note of such conduct with concern and disappointment. Bar Council ought to educate its members for the need to file written submission at the earliest opportunity, and in appropriate cases where there is a breach must initiate disciplinary action without fear or favour. The conduct complained of may amount to breach of the Legal Profession (Practice and Etiquette Rules 1978) and in appropriate case advocates may be liable for disciplinary action.”

Adalah menjadi harapan Mahkamah ini bahawa kelakuan seperti ini dihentikan serta merta dan peguambela-peguambela yang mengendalikan mana-mana kes mengingatkan diri mereka berkenaan betapa pentingnya peranan mereka sebagai pegawai mahkamah (“officer of the court”) dalam proses keadilan untuk membantu Mahkamah mencapai suatu keputusan yang adil. Kegagalan mana-mana peguambela untuk mengendalikan kes dengan sewajarnya boleh dikatakan mengancam fungsi sistem keadilan jenayah.

Dalam kes ini, dengan dukacita Mahkamah ini menyatakan bahawa telah mencapai keputusan tanpa faedah dan bantuan hujahan peguambela Tertuduh-Tertuduh. Namun begitu, Mahkamah ini ingin menekankan bahawa walaupun tiada hujahan difailkan oleh PB1 untuk membantu Mahkamah ini, Mahkamah ini tetap tidak mengabaikan hak-hak Tertuduh-Tertuduh dan juga tidak mengabaikan versi pembelaan yang telah dikemukakan semasa pemeriksaan balas saksi-saksi pihak pendakwaan. Penilaian maksima telah dibuat oleh Mahkamah ini terhadap keseluruhan keterangan dan pemeriksaan yang telah dikemukakan.

Sebagai kesimpulan bagi isu ini, Mahkamah ini berpandangan keputusan akhir kes pendakwaan boleh diteruskan dan diberikan tanpa hujahan pembelaan. Tertuduh-Tertuduh tidak diprejudiskan. DAPATAN MAHKAMAH AKHIR KES PENDAKWAAN A. Barang kes dadah yang dijumpai berada dalam milikan

Abdul Aziz Mohamad HMP dalam kes Mahkamah Persekutuan PP v. Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209 telah menjelaskan prinsip mantap bahawa untuk membuktikan elemen milikan, pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa tertuduh mempunyai kawalan (“control”) atau jagaan (“custody”) dan juga pengetahuan (“knowledge”) terhadap sesuatu barang tersebut.

Kes Chan Pean Leon v. Public Prosecutor [1956] 1 LNS 17 menyatakan juga seperti berikut berkenaan milikan: ““Possession” itself as regards the criminal law is described as follows in Stephen’s Digest (9th Ed), p 304): “A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need.” To put it otherwise, there is a physical element and a mental element which must both be present before possession is made out. The accused must not only be so situated that he can deal with the thing as if it belonged to him, for example have it in his pocket or have it lying in front of him on a table. It must also be shewn that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so, in other words, that he had some animus possidendi. Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case.”

Berkenaan elemen pengetahuan, kes Mahkamah Rayuan dalam kes Pendakwa Raya v. Lim Chsung Meng & Anor [2015] 1 LNS 1226 menyatakan seperti berikut: “Knowledge refers to a mental state of awareness of a fact. Since courts cannot penetrate the mind of an accused and thereafter state its perceptions with certainty, resort to other evidence is necessary. Animus possidendi, as a state of mind, may be determined on a case-to-case basis by taking into consideration the surrounding circumstances. (See Ong Ah Chuan v P.P [1981] 1 MLJ 64; P.P v Mohd Farid bin Mohd Sukis & Anor [2002] 3 MLJ 401; Surentheran Selvaraja v P.P [2005] 2 CLJ 264].”

Tertuduh Pertama telah ditahan di dalam sebuah kereta yang mana Tertuduh Pertama sedang menyandang P8 di bahu kiri. Dalam P8 pula dijumpai barang kes dadah. Ini menunjukkan Tertuduh Pertama boleh disifatkan sebagai “has the power to deal with it as owner to the exclusion of all others, and when the circumstances are such he may be presumed to intend to do so in case of need”.

Dalam kes Pendakwa Raya lwn. Panizan Bin Sunan Achyari [2010] MLJU 378, Mohd. Zawawi Salleh, J telah menyatakan seperti berikut: “Beg plastik yang mengandungi dadah tersebut adalah besar saiz dan bentuknya (lihat gambar di Ekshibit di P7A) serta berada “in plain view” Tertuduh. Beg plastik yang mengandungi dadah berbahaya itu juga berada dalam jangkauan tangan Tertuduh (“The drugs were within his reach”). Justeru, adalah tidak munasabah Tertuduh tidak mempunyai kawalan (‘control’) dan jagaan (‘custody’) terhadapnya.” (penekanan ditambah)

Serupa juga dengan kes di hadapan Mahkamah ini, Tertuduh Pertama yang menyandang beg P8 juga berada dalam jangkauan tangan Tertuduh Pertama. Ini membuktikan bahawa Tertuduh Pertama mempunyai kawalan dan jagaan terhadap barang kes dadah.

P19, P20 dan P21 iaitu barang-barang peribadi Tertuduh Pertama yang berada di dalam P8 juga menunjukkan bahawa P8 serta barang-barang yang berada di dalam beg itu merupakan milik Tertuduh Pertama.

Bagi elemen pengetahuan, anggapan di bawah subseksyen 37(d) ADB terpakai. Reaksi Tertuduh Pertama dalam keadaan terkejut dan berpeluh-peluh dalam ketakutan juga boleh membawa kepada inferens bahawa Tertuduh Pertama mempunyai pengetahuan terhadap barang kes dadah yang dijumpai.

Berdasarkan kepada keterangan-keterangan ini, Mahkamah ini mendapati bahawa barang-barang yang dijumpai dimiliki oleh Tertuduh Pertama. Mahkamah ini memutuskan bahawa Tertuduh Pertama mempunyai kuasa untuk mengendalikan barang kes dadah sebagai pemilik dengan pengecualian orang-orang lain. B. Barang-barang yang dirampas adalah barang yang tersenarai sebagai dadah berbahaya dalam Jadual Pertama,

Keterangan oleh SP2 dan P16 membuktikan elemen kedua dan bahawa barang kes dadah adalah barang yang tersenarai sebagai dadah berbahaya dalam Jadual Pertama, ADB. SP2 memberikan keterangan bahawa hasil analisa barang kes dadah adalah P12 mengandungi 3.4 gram heroin dan 1.0 gram monoacetylmorphines manakala P13 yang di dalamnya mengandungi P14 mengandungi 14.47 gram methamphetamine.

Mahkamah ini juga memutuskan kesinambungan rantaian barang kes di dalam kes ini adalah tidak terputus berdasarkan keterangan saksi-saksi pihak pendakwaan.

Setelah mendengar pemeriksaan saksi-saksi yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan serta mempertimbangkan kredibiliti mereka, mendengar dan mempertimbangkan hujahan pihak pendakwaan, serta mempertimbangkan isu-isu yang dikemukakan oleh pihak pembelaan sepanjang kes pendakwaan, Mahkamah ini berpuas hati bahawa elemen-elemen untuk 3 kesalahan di bawah subseksyen 12(2) ADB (2 daripadanya yang boleh dihukum di bawah subseksyen 39A(1) ADB), telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan terhadap pertuduhan yang dipertuduhkan terhadap Tertuduh Pertama sahaja setelah membuat penilaian secara maksima terhadap keterangan-keterangan yang dikemukakan yang mana:

Barang kes dadah yang ditemui di dalam P8 yang disandang oleh Tertuduh Pertama telah membuktikan bahawa Tertuduh Pertama mempunyai milikan terhadap barang kes dadah; dan

Barang kes dadah disahkan sebagai 14.47 gram methamphetamine, 3.4 gram heroin dan 1.0 gram monoacetylmorphines.

Dengan itu, Mahkamah ini telah mendapati pihak pendakwaan berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh Pertama dan memanggil Tertuduh Pertama untuk membela diri.

Bagi Tertuduh Kedua, Mahkamah ini mendapati fakta bahawa Tertuduh Kedua berada di dalam kenderaan yang sama dengan Tertuduh Pertama semasa pemeriksaan tidak membuktikan bahawa beliau mempunyai apa-apa jagaan atau kawalan terhadap barang kes dadah. Hakikatnya, P8 yang mengandungi barang kes dadah disandang oleh Tertuduh Pertama seorang. Tertuduh Kedua tidak boleh dikatakan “has the power to deal with it as owner to the exclusion of all others”. Selaras dengan itu, elemen pengetahuan terhadap barang kes dadah juga tidak dipenuhi terhadap Terduduh Kedua.

Oleh itu, Tertuduh Kedua dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan-pertuduhan yang dipertuduhkan di Mahkamah ini. Pihak pendakwaan telah gagal membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh Kedua. Wang jaminan dikembalikan. Sekadar makluman, tiada notis rayuan difailkan terhadap perintah lepas dan bebas ini.

Seterusnya, Mahkamah ini menggunakan kuasa di bawah perenggan 173(h)(ii) KTJ untuk meminda 3 pertuduhan memandangkan kes prima facie hanya ditemui terhadap Tertuduh Pertama sahaja dan Tertuduh Kedua telah dilepaskan dan dibebaskan. Pertuduhan-pertuduhan pindaan (yang telah mengeluarkan perkataan “bersama-sama” serta tidak lagi dibacakan bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan) yang masih lagi di bawah subseksyen 12(2) ADB terhadap Tertuduh Pertama ini telah dibacakan dan diterangkan kepada Tertuduh Pertama. Tertuduh Pertama kekal dengan pengakuan tidak bersalah beliau untuk ketiga-tiga pertuduhan.

Setelah Mahkamah ini memberikan keputusan di akhir kes pendakwaan, Mahkamah ini telah membaca dan menerangkan kepada Tertuduh Pertama berkenaan tiga pilihan yang boleh dibuat oleh Tertuduh Pertama sepertimana yang terkandung dalam subseksyen 173(ha) KTJ iaitu: i. untuk memberikan keterangan bersumpah dalam kandang saksi; ii. untuk memberikan pernyataan tidak bersumpah dari kandang tertuduh; atau iii. untuk berdiam diri.

Tertuduh Pertama dalam kes ini telah memilih untuk memberikan keterangan bersumpah dari kandang saksi.

Pada hari pertama perbicaraan kes pembelaan, PB2 telah memaklumkan kepada Mahkamah bahawa Tertuduh Pertama tidak lagi diwakili oleh PB1 dan PB2 mengambil alih sepenuhnya untuk mewakili Tertuduh Pertama.

Pihak pembelaan telah memanggil 2 saksi iaitu Tertuduh Pertama sendiri dan isteri Tertuduh Pertama iaitu Tertuduh Kedua yang sebelum ini telah dilepaskan dan dibebaskan (“SD2”).

Secara ringkasnya, Tertuduh Pertama memberikan keterangan bahawa P8 bukan miliknya dan merupakan milik satu Mohd Naim (“Naim”) yang telah menaiki kereta Tertuduh Pertama bersama untuk ke tempat kejadian dengan duduk di bahagian penumpang belakang.

Tertuduh Pertama menyatakan Naim melarikan diri sebelum serbuan dibuat dan P8 dijumpai di lantai bahagian penumpang belakang iaitu di belakang kerusi pemandu. Barang peribadi (P19, P20 dan P21) Tertuduh Pertama termasuk wang rampasan sebenarnya dijumpai di dalam laci papan pemuka (“glovebox”) dan dimasukkan oleh anggota serbuan ke dalam P8. Tertuduh Pertama menyatakan bahawa beliau “dikenakan” oleh Naim dengan kerjasama pihak polis.

Tertuduh Pertama juga menyatakan bahawa SP3 tidak berada di tempat kejadian semasa rampasan dibuat. Tertuduh Pertama hanya berjumpa dengan SP3 semasa berada di Balai Polis Temerloh. Tertuduh Pertama mendakwa SP3 menipu di mahkamah.

Tertuduh Pertama juga memberi keterangan bahawa SP6 akan membantu beliau di mahkamah dengan memberikan keterangan yang dapat membantu Tertuduh Pertama dan Tertuduh Kedua memenangi kesnya di mahkamah di samping akan “pecahkan kepada dua kes” dan dakwa Tertuduh-Tertuduh “pada hari yang berlainan supaya jumlah dadah dapat dibahagikan antara kedua-dua kes”. Sejumlah RM25,000.00 diminta oleh SP6 sebagai bayaran untuk membantu Tertuduh-Tertuduh. Namun begitu, disebabkan Tertuduh Pertama hanya membayar RM17,000.00 kepada SP6 sebelum tarikh SP6 memberikan keterangan di mahkamah, SP6 telah menyekatnya daripada menghubungi beliau. Salinan perbualan Whatsapp antara Tertuduh Pertama dan SP6 dikemukakan kepada mahkamah dan ditandakan sebagai D37.

Akhirnya, Tertuduh Pertama juga tidak mengemukakan apa-apa keterangan yang menunjukkan bahawa beliau diberi kuasa untuk memiliki, menyimpan atau mengawal barang kes dadah di bawah ADB atau peraturan-peraturan yang dibuat di bawah

Keterangan SD2 secara ringkasnya hanya mengulangi apa dinyatakan oleh Tertuduh Pertama untuk menyokong keterangannya.

Mahkamah Agong dalam kes Mohamad Radhi bin Yaakob v. Public Prosecutor [1991] 1 CLJ (Rep) 311; [1991] 3 MLJ 169 telah menjelaskan seperti berikut: “To earn an acquittal, the court may not be convinced of the truth of the defence story or version. Raising a reasonable doubt in the guilt of the accused will suffice. It is not, however, wrong for the court to be convinced that the defence version is true, in which case the court must order an acquittal. In appropriate cases it is also not wrong for the court to conclude that the defence story is false or not convincing, but in that instance, the court must not convict until it asks a further question, that even if the court does not accept or believe the defence explanation, does it nevertheless raise a reasonable doubt as to his guilt? It is for this reason that in dealing with the defence story or explanation, the majority of judges rightly prefer to adopt straightaway the legally established 'reasonable doubt' test, rather than to delve in the 'believable and convincing' test before applying the 'reasonable doubt' test.”.

Dalam kes Gunalan Ramachandran & Ors v. PP [2006] 1 CLJ 857, Arifin Zakaria HMP menyatakan seperti berikut: “In our criminal law at the close of the defence case what the court needs to decide is whether the defence had succeeded to raise any reasonable doubt on the prosecution case. If the answer is in the positive then the accused person is without more entitled to his acquittal. It has to be remembered always that at no time, except in special circumstances, the burden of proof is cast on the defence: the burden rest all throughout on the prosecution to prove its case beyond any reasonable doubt. (See Mohamad Radhi bin Yaakob v. Public Prosecutor [1991] 3 CLJ 2073; [1991] 1 CLJ (Rep) 311). The issue here is whether the accused had in the circumstances raised a reasonable doubt on the prosecution case.”

Oleh itu, adalah jelas tugas mahkamah pada tahap ini adalah untuk menentukan sama ada Tertuduh Pertama telah berjaya menimbulkan satu keraguan munasabah atau tidak.

PERTAMA Dalam hujahan bertulis Tertuduh Pertama pada akhir kes pembelaan, hanya 2 isu dibangkitkan, iaitu: A. SP6 merupakan pengawai penyiasat yang tidak telus serta mempunyai motif untuk memerangkap Tertuduh-Tertuduh; dan B. Jurang perbezaan berat kasar dan berat bersih barang kes dadah yang tinggi tanpa penjelasan yang munasabah menimbulkan keraguan bahawa SP6 telah melakukan sesuatu kepada barang kes dadah.

Hujahan bertulis PB2 tersebut langsung tidak menyentuh berkenaan pembelaan utama yang dikemukakan oleh Tertuduh Pertama sendiri semasa memberi keterangan, iaitu bahawa P8 adalah milik Naim serta SP3 tidak berada di tempat kejadian semasa rampasan dibuat. A. SP6 merupakan pengawai penyiasat yang tidak telus serta mempunyai motif untuk memerangkap Tertuduh-Tertuduh

Kegagalan pihak pembelaan untuk memeriksa balas SP6 berkenaan D37

Perbicaraan jenayah mengkehendaki seseorang tertuduh untuk mengemukakan naratif kes mereka seawal kes pihak pendakwaan. Edgar Joseph Jr. HMP menyatakan seperti berikut dalam kes Alcontara A/L Ambross Anthony v. Public Prosecutor [1996] 1 MLJ 209: “Speaking generally, in a criminal trial, the whole point and purpose of the defence having to put its case to such of the prosecution witnesses as might be in a position to admit or deny it, is to enable the prosecution to check on whether an accused's version of the facts is true or false, and thus avoid the adverse comment, that the defence is a recent invention — in other words, ‘kept up its sleeve’, as it were — and revealed for the first time when the accused makes his defence from the witness box or the dock, thus detracting from the weight to be accorded to the defence.”

Semasa SP6 memberi keterangan di peringkat kes pendakwaan, D37 tidak pernah dikemukakan dan kandungannya tidak ditanyakan kepada SP6. Dalam erti kata yang lain, SP6 tidak pernah diperiksa balas berhubung D37. Dalam hal ini, kesemua perbualan Whatsapp ini berlaku sebelum SP6 memberikan keterangan di mahkamah ini. Oleh itu, pihak pembelaan sepatutnya boleh memeriksa balas SP6 berkenaan perbualan ini semasa SP6 dipanggil sebagai saksi pihak pendakwaan dan bukannya hanya dikemukakan kali pertama pada peringkat kes pembelaan.

Mahkamah ini sedia maklum bahawa kegagalan PB1 untuk memeriksa balas SP6 berkenaan D37 tidak semestinya menyebabkan pembelaan itu tidak boleh dikemukakan. Kes Alcontara A/L Ambross Anthony v. Public Prosecutor (supra) menyatakan: “At this stage, we would interpolate to remark — though we are digressing somewhat from the point concerning the onus of proof — that the judge went so far as to hold ‘that the defence by its failure so to put such questions to the prosecution witnesses ought not to be allowed to raise such issues at the defence stage’. In this, he was clearly wrong, since it is settled law that, although a court may view with suspicion a defence which has not been put to the appropriate prosecution witnesses who might have personal knowledge of the points at issue, the court is still bound to consider the defence, however weak, and to acquit if not satisfied that the prosecution has discharged the burden of proof which rests upon it.” (penekanan ditambah)

Oleh itu, Mahkamah ini telah membenarkan keterangan ini dikemukakan oleh pihak pembelaan dan tetap akan meneliti dan mempertimbangkan D37 serta semua pembelaan lain Tertuduh Pertama yang berkaitan.

Perbualan yang didakwa oleh Tertuduh Pertama sebagai perbualan yang melibatkan SP6 meminta bayaran dan berjumpa adalah seperti petikan berikut: “Ada rezki boleh jumpa din” “Dpt bt belanja raye skit din” “Ada di Mydin Jengka Mana tau ada rezeki..” “Ahad ni boleh jumpa kot?” “Din turun Temerloh ke? Ngeteh2” “Nak cuti din Duit tol duit minyak skit” “Datang jer la Din Jgn pandai berjanji” “Makan2 din” “25 jumpa la, boleh bereskan” “Bayar abih” “Baru nak jumpa ko Kata x sihat pulak” “Ada duit simpan Jgn berjudi, bukan menang pun” “Bagi perabih utang kalu menang” “Ok la Pandai la ko, nak abih kes duit x abih bayar lagi, meh skit bt modai” “Jgn lupa bwk lebeh skit” “Jumpa 30 din, bwk lebih” “Senang2 call la din Ngeteh mana2” “Bwk lebih skit, haus ni”

Konteks perbualan antara kedua-dua pihak ini tidak dapat ditentusahkan apakah sebenarnya yang dimaksudkan dengan tepat. Namun, apa yang jelas adalah individu yang menaip dan menghantar mesej Whatsapp kepada Tertuduh Pertama ini (“penaip”) sedang meminta Tertuduh Pertama membawa atau membayar sesuatu. Penaip yang menghantar mesej Whatsapp juga kelihatan seringkali meminta untuk berjumpa dengan Tertuduh Pertama terutamanya apabila “ada rezeki”. Terdapat juga hantaran mesej yang mana penaip meminta duit daripada Tertuduh Pertama untuk tol dan minyak (petrol), meminta Tertuduh Pertama membayar sesuatu/duit/hutang sehingga habis, dan kerap meminta Tertuduh Pertama membawa sesuatu dengan lebih.

Semasa Tertuduh Pertama memberi keterangan di kandang saksi, Mahkamah ini berkesempatan untuk meneliti telefon Tertuduh Pertama atas permohonan pihak pembelaan. Mahkamah ini telah secara kendiri mengesahkan bahawa komunikasi seperti yang tertera di D37 sememangnya berlaku antara nombor 016-4808119 dan telefon Tertuduh Pertama melalui aplikasi Whatsapp. Pihak pendakwaan juga berpeluang memeriksa telefon tersebut dan mengesahkan komunikasi Whatsapp ini.

Persoalannya adalah sama ada nombor 016-4808119 merupakan nombor yang digunakan oleh SP6. Pihak Pembelaan telah merujuk kepada ekshibit P29A yang mengandungi satu Ringkasan Narkotik Harian yang menunjukkan nombor telefon 016-4808119 tertera sebagai nombor telefon SP6. Secara asas, ia menunjukkan bahawa SP6 menggunakan nombor 016- 4808119 ini.

Namun begitu, hanya setakat itu sahaja keterangan yang menunjukkan kaitan antara nombor 016-4808119 dengan SP6. Tiada keterangan sokongan lain yang dikemukakan oleh pihak pembelaan untuk menunjukkan bahawa SP6 merupakan penaip mesej-mesej Whatsapp yang dihantar dalam D37.

Tambahan lagi dan yang paling penting, SP6 tidak pernah diperiksa balas mengenai D37. Sekiranya pemeriksaan balas berkenaan isu ini dibuat, Mahkamah ini boleh melihat dan menilai sama ada SP6 secara peribadi menggunakan nombor 016- 4808119 dan merupakan penaip mesej-mesej di D37, selain daripada mengenal pasti maksud setiap mesej di D37. Oleh itu, Mahkamah ini berpandangan bahawa tidak dapat disimpulkan bahawa SP6 sememangnya menggunakan nombor telefon 016- 4808119 untuk menaip dan menghantar mesej kepada Tertuduh Pertama seperti yang tertera di D37.

Dalam kes Mahkamah Rayuan Megat Halim Megat Omar v. PP [2009] 1 CLJ 154, Abdull Hamid Embong HMR menyatakan seperti berikut: “[63] Although in our criminal jurisprudence, there is no burden on an accused person to prove his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to his guilt, it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line of defence as an afterthought, or a recent invention as happened in this case. [64] Raja Azlan Shah CJ (Malaya) (as His Highness then was) in Wong Swee Chin v. PP [1980] CLJU 138; [1980] 1 LNS 138; [1981] 1 MLJ 212 puts this principle in these now famous words: ... there is a general rule that a failure to cross-examine a witness on a crucial part of the case will amount to an acceptance of a witness's testimony. [65] In our adversarial system, that principle is applicable in both civil and criminal trials. [66] The appellant's defence can be ascertained not merely from his own evidence but also the line of cross-examination of the prosecution's witnesses (see Kuli & Ors v. Emperor AIR [1930] Cal 442, cited in PP v. Dato Seri Anwar bin Ibrahim (No. 3) [1999] 2 CLJ 215). This has been termed as a rule of essential justice. [67] In AEG Carapiet v. AY Derderian AIR [1961] Cal 359, (also cited in the Dato Seri Anwar 's case), this principle was explained in this manner: It is wrong to think that this is merely a technical rule of evidence. It is a rule of essential justice. It serves to prevent surprise at trial and miscarriage of justice, because it gives notice to the other side of the actual case that is going to be made when the turn of the party on whose behalf the cross-examination is being made comes to give and lead evidence by producing witnesses. It has been stated on high authority of the House of Lords that this much a counsel is bound to do when cross-examination that he must put to each of his opponent's witnesses in turn, so much of his own case as concerns that particular witness or in which that witness had any share. [68] It is our view that the trial judge was right in finding that the appellant's defence as suspicious or inherently improbable.” (penekanan ditambah)

Demikian, berdasarkan D37 semata-mata, Mahkamah ini tidak dapat merumuskan bahawa komunikasi seperti yang tertera di D37 benar-benar berlaku antara Tertuduh Pertama dengan SP6 sendiri. Mahkamah ini berpandangan bahawa sekiranya Tertuduh Pertama mengambil peluang keemasan untuk bertanyakan kandungan D37 kepada SP6 semasa pemeriksaan balas SP6, maka akan lebih jelas siapa yang menghantar mesej ini dan apakah yang dimaksudkan. Mahkamah ini boleh mempertimbangkan sama ada untuk mempercayai penjelasan (sekiranya ada) oleh SP6 atau mempercayai dakwaan Tertuduh Pertama terhadap integriti dan kebolehpercayaan SP6 sebagai pegawai penyiasat. Namun, pihak pembelaan tidak memilih untuk bertindak sedemikian. Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa dakwaan Tertuduh Pertama yang mengatakan SP6 merupakan Pengawai Penyiasat yang tidak telus serta mempunyai motif untuk memerangkap Tertuduh-Tertuduh hanya berdasarkan kepada D37 amat mencurigakan.

Mengikut kes Megat Halim Megat Omar v. PP (supra), Mahkamah ini berpandangan pembelaan Tertuduh Pertama berkenaan D37 ini adalah setakat suatu afterthought kerana isu ini hanya dikbangkitkan selepas Tertuduh Pertama dipanggil untuk membela diri. Dengan itu, Mahkamah ini mendapati Tertuduh Pertama hanya cuba mencari satu alasan bahawa telah diperangkap oleh SP6 dan mengemukakan D37 untuk menyatakan bahawa beliau telah dianiaya oleh SP6 daripada awal lagi.

(ii) Isu berkenaan ketidakupayaan PB1

Semasa pendengaran hujahan tambahan lisan, PB2 telah menuding jari terhadap peguambela terdahulu (“threw PB1 under the bus”) dan menyatakan bahawa kegagalan SP6 diperiksa balas berkenaan D37 adalah akibat ketidakupayaan (“incompetence”) peguambela terdahulu iaitu PB1.

Mahkamah ini berpandangan, sekiranya hujahan berkenaan incompetence ini diterima, maka pelan tindakan ini tidak akan berpenghujung. Setiap kali seseorang tertuduh gagal mengemukakan atau menimbulkan keterangan yang material pada kes pihak pendakwaan, tertuduh tersebut akan menggantikan peguambela dan menyalahkan peguambela yang terdahulu demi menyebabkan apa-apa keterangan afterthought tertuduh diterima dan/atau menyebabkan pihak pendakwaan memanggil semula saksi yang relevan untuk diperiksa balas kali kedua.

Mahkamah ini juga sedia maklum dengan kes Mahkamah Persekutuan Yahya Hussein Mohsen Abdulrab v. PP [2021] 9 CLJ 414 yang memutuskan bahawa tertuduh yang diwakili peguambela yang mempunyai ketidakcekapan yang nyata (“flagrant incompetence”) menyebabkan pelanggaran hak untuk perbicaraan yang adil (“breach of fair trial”). Tengku Maimun Tuan Mat KHN menyatakan seperti berikut: “There will always be the case where an accused person is dissatisfied with the standard of advocacy of his counsel. However, where counsel fails to abide by certain standards or does something another lawyer would have done differently, the accused or litigant's recourse is to the disciplinary or complaints mechanism established by law - or perhaps write a bad review. He is not otherwise entitled to use subjective or perceived notions of incompetency as a reason to complain about his conviction. [46] Be that as it may, in extreme cases, assessed objectively, where counsel has acted far below the accepted standard such that his flagrant incompetency jeopardises the accused person's right to a fair trial, the overall purpose of art. 5(1) of the Federal Constitution - which is to deprive life or personal liberty only according to law - would be rendered illusory. As such, in those circumstances, the just thing to do would be to set aside the conviction.”

Mahkamah ini berpandangan cara PB1 mengendalikan kes ini pada kes pihak pendakwaan tidaklah terjumlah kepada satu “flagrant incompetence”. Adalah perihal Tertuduh Pertama sendiri untuk merancang kesnya dan bagaimana membentangnya bersama peguambela yang dipilihnya. Hakikatnya, PB1 yang bertindak atas arahan Tertuduh Pertama tidak mengemukakan D37 pada peringkat kes pendakwaan dan hanya mengemukakan D37 pada peringkat pembelaan walaupun perbualan Whatsapp itu telah berlaku sebelum SP6 memberikan keterangan bersumpah di mahkamah.

(iii) Sama ada pihak pendakwaan mempunyai kewajipan memanggil semula SP6

Semasa hujahan tambahan lisan juga, PB2 juga menghujahkan bahawa SP6 sepatutnya dipanggil semula oleh pihak pendakwaan di bawah seksyen 425 KTJ untuk diperiksa balas berkenaan D37. Menariknya, permohonan atau cadangan ini tidak dibuat oleh pihak pembelaan sendiri sebelum Tertuduh Pertama menutup kes pembelaan. Sepanjang kes pihak pembelaan, isu ini tidak pernah sekalipun dibangkitkan.

Dalam kes PP v. Chia Leong Foo [2000] 4 CLJ 649, Augustine Paul H menyatakan bahawa "there is a discretion to allow evidence in rebuttal in very special or exceptional circumstances". Jelas, seksyen 425 KTJ boleh digunakan dalam situasi di mana evidence in rebuttal diperlukan dan mahkamah hanya boleh membenarkannya dalam keadaan sangat istimewa atau luar biasa.

Dalam hal ini, Mahkamah ini berpandangan pihak pendakwaan tidak mempunyai beban untuk memanggil SP6 semula di bawah seksyen 425 KTJ untuk memberikan penjelasan berkenaan isu ini kerana tidak ada apa-apa keterangan sanggahan (“rebuttal evidence”) yang perlu dikemukakan oleh pihak pendakwaan berikutan dapatan Mahkamah ini bahawa pembelaan Tertuduh Pertama berkenaan D37 ini adalah suatu afterthought. B. Jurang perbezaan berat kasar dan berat bersih barang kes dadah yang tinggi tanpa penjelasan yang munasabah menimbulkan keraguan bahawa SP6 telah melakukan sesuatu kepada barang kes dadah.

Berkenaan isu kedua, Mahkamah ini berpandangan bahawa jurang perbezaan berat kasar dan berat bersih barang kes dadah yang tinggi tidak mengugat kes pihak pendakwaan. Berat bersih dadah sudah tertera dengan jelasnya di P16 dan keterangan yang sebegitu juga diberikan oleh SP2. Mahkamah ini juga telah memutuskan kesinambungan rantaian barang kes di dalam kes ini adalah tidak terputus berdasarkan keterangan saksi-saksi pihak pendakwaan.

Lebih lagi, tiada cadangan bahawa barang kes dadah ini telah dikacau ganggu oleh SP2 mahupun SP6 dibuat oleh PB1 semasa SP2 dan SP6 diperiksa balas. Seperti yang telah diterangkan sebelum ini (Kes Alcontara A/L Ambross Anthony v. Public Prosecutor (supra) dan Megat Halim Megat Omar v. PP (supra) sekali lagi dirujuk), Mahkamah ini mendapati keterangan ini juga merupakan satu keterangan afterthought.

Walaupun tidak dihujahkan secara spesifik oleh pihak pembelaan, Mahkamah ini juga mempertimbangkan keseluruhan pembelaan Tertuduh Pertama termasuk isu SP3 tidak berada di tempat kejadian serta pembelaan berkenaan penama Naim.

Bagi pembelaan yang menyatakan SP3 menipu, Mahkamah ini merujuk kepada kes Public Prosecutor v. Mohamed Ali [1962] 1 MLJ 257 yang menyatakan: “When a Police witness says something that is not inherently improbable his evidence must in the first instance be accepted. If he says he saw a cow jumping over the moon his evidence is, of course, not to be accepted, but if he says he saw a cow wandering along one of the main streets of Kuala Lumpur (the sort of thing we all see every day of our lives) there is not the slightest justification for refusing to believe him. Of course if his evidence is contradicted by other evidence or is shaken by cross-examination then it becomes the business of the Magistrate to decide whether or not it should be accepted. In the absence of contradiction, however, and in the absence of any element of inherent probability the evidence of any witness, whether a Police witness or not, who gives evidence on affirmation, should normally be accepted.”

Oleh itu, Mahkamah ini tidak mempunyai alasan untuk menolak keterangan SP3. SP3 tidak memberikan keterangan yang mustahil secara asasnya dan keterangannya tidak tergugat semasa diperiksa balas.

PB1 semasa SP3 memberikan keterangan juga tidak memeriksa balas SP3 berkenaan isu ketidakberadaan SP3 di tempat serbuan. Segala pemeriksaan balas terhadap SP3 dibuat oleh PB1 dengan tanggapan bahawa SP3 berada di tempat kejadian. PB1 tidak pernah sekalipun mencadangkan bahawa SP3 tidak berada di tempat kejadian semasa serbuan dibuat. Berkenaan isu ini, Mahkamah in dibimbing oleh kes Mahkamah Rayuan Timhar Jimdani Ong & Anor v. PP [2010] 3 CLJ 938 yang mana Abdull Hamid Embong HMR memutuskan: “It is trite that if the defence had any misgivings on the authenticity or suspicious nature of any narration of the evidence by the prosecution's witness, then that witness should have been cross-examined on that disputed fact so that an explanation can be given to be properly assessed by the trial court. More so here when the defence is now submitting that the evidence given by the prosecution had been fabricated and not supported by the police report. To merely advert to the omission to details in the police report at the submission stage would amount to springing a surprise on the prosecution. Essential justice requires that the defence should be put during the cross-examination of any witness that part of the evidence which is disputed. An early exposition of the defence, even at the prosecution's stage has become an essential feature in the adversarial system of criminal trials in the common law jurisdictions.”

Raja Azlan Shah HBM dalam kes Mahkamah Persekutuan Wong Swee Chin v. PP [1980] CLJU 138; [1980] 1 LNS 138 juga menyatakan: “... there is a general rule that a failure to cross-examine a witness on a crucial part of the case will amount to an acceptance of a witness's testimony.”

Oleh itu, sekiranya Tertuduh Pertama pada akhir kes pembelaan memohon kepada mahkamah untuk menolak keterangan SP3 atas alasan bahawa keterangan tersebut adalah satu penipuan kerana beliau tidak berada di situ, SP3 hendaklah diperiksa balas berkenaan isu tersebut semasa beliau masih berada di dalam kandang saksi semasa kes pihak pendakwaan. Dalam ketiadaan pemeriksaan balas berkenaan sesuatu isu, mahkamah perlulah menerima keterangan saksi berkenaan isu tersebut.

Demikian, pembelaan berkenaan ketiadaan SP3 di tempat kejadian juga merupakan satu afterthought. Kes Alcontara A/L Ambross Anthony v. Public Prosecutor (supra) dan Megat Halim Megat Omar v. PP (supra) sekali lagi dirujuk.

Bagi pembelaan berkenaan kewujudan Naim serta Tertuduh Pertama “dikenakan” oleh Naim dengan kerjasama pihak polis, Mahkamah ini memutuskan bahawa Tertuduh Pertama tidak mengemukakan apa-apa keterangan yang boleh secara munasabah menyangkal keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan.

Dalam kes PP v. Ling Tee Huah [1980] CLJU 212; [1980] 1 LNS 212; [1982] 2 MLJ 326, Yusoff Mohamed H telah memutuskan: “A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution's evidence is not sufficient.”

Oleh itu, pembelaan Tertuduh Pertama mengenai penama Naim serta segala yang berlaku berkenaan Naim adalah penafian kosong semata-mata (“bare denial”).

SD2 juga merupakan saksi berkepentingan iaitu merupakan isteri Tertuduh Pertama sendiri dan oleh itu keterangan beliau perlu diambil secara berhati-hati oleh Mahkamah ini.

Dalam menilai keseluruhan kes pihak pembelaan, pertimbangan yang sewajarnya telah diberikan kepada pembelaan Tertuduh Pertama dan Mahkamah ini tidak mengetepikan pembelaan semata-mata atas alasan bahawa saksi-saksi pendakwaan harus dipercayai.

Berdasarkan kes Ganapathy Rengasamy v. PP [1998] 2 MLJ 557, Mahkamah ini tidak yakin akan kebenaran (“convinced of its truth”) keseluruhan pembelaan Tertuduh Pertama mahupun mendapati pembelaan yang dikemukakan berkemungkinan benar (“might reasonably be true”).

Berdasarkan kes Mohamad Radhi bin Yaakob v. Public Prosecutor (supra), Mahkamah ini mendapati penjelasan-penjelasan yang diberikan oleh Tertuduh Pertama tidak menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kesalahannya. Tertuduh Pertama juga tidak menyanggah anggapan di bawah subseksyen 37(d) ADB.

Demikian, Mahkamah ini memutuskan bahawa Tertuduh Pertama telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah. Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah pada akhir kes pembelaan. Tertuduh Pertama didapati bersalah dan disabitkan seperti dalam tiga pertuduhan pindaan di Mahkamah ini.

Peruntukan hukuman di bawah subseksyen 12(3) ADB adalah denda tidak melebihi RM100,000.00 atau pemenjaraan tidak melebihi 5 tahun atau kedua-duanya sekali. Subseksyen 39A(1) ADB pula memperuntukkan hukuman penjara tidak kurang daripada 2 tahun tetapi tidak melebihi 5 tahun, dan dikenakan sebatan tidak kurang daripada 3 sebatan tetapi tidak melebihi daripada 9 sebatan.

Bagi rayuan hukuman, PB2 menyatakan bahawa Tertuduh Pertama berumur 50 tahun, mempunyai 6 orang tanggungan iaitu seorang isteri, 4 orang anak yang berumur 5 hingga 24 tahun serta ibu uzur yang berumur 68 tahun. Ibu Tertuduh Pertama mempunyai penyakit seperti darah tinggi, kencing manis dan juga mempunyai jantung yang lemah. Tertuduh Pertama menyara hidup dengan pendapatan Tertuduh Pertama daripada kebun sawit ibu beliau dengan pendapatan sekitar RM1500. Tertuduh Pertama juga sendiri menghidapi sakit kencing manis dan mendapat rawatan berkala untuk penyakit tersebut. PB2 juga menyatakan Tertuduh Pertama memberikan kerjasama yang baik kepada mahkamah sepanjang perbicaraan. PB2 juga mohon satu hukuman pemenjaraan yang minima untuk ketiga-tiga pertuduhan dan mohon hukuman pemenjaraan tersebut berjalan serentak.

Pihak pendakwaan pula memohon hukuman setimpal yang sewajarnya dijatuhkan terhadap Tertuduh Pertama memandangkan perbicaraan kes ini telah mengambil masa yang panjang.

Sebelum menjatuhkan hukuman, Mahkamah ini telah merujuk kes Lim Guan Eng v. PP & Other Appeals [1998] 3 CLJ 769; [1998] 3 MLJ 14, yang mana Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut: “The principles governing sentencing have been stated on numerous occasions and we think no assistance is to be had by going through all the authorities on the subject. Suffice to say that a court should, when sentencing an accused, take into account all considerations relevant to the case, including the gravity of the offence, the circumstances surrounding the commission of the offence, the antecedents of the accused, the deterrent effect that punishment is to have, any factor that warrants special attention either in favour or against the accused and above all the public interest.”

Faktor-faktor yang seharusnya dipertimbangkan oleh mahkamah semasa menjatuhkan hukuman telah dirumuskan oleh kes Mahkamah Rayuan dalam Public Prosecutor v. Morah Chekwube Chukwudi [2017] 1 LNS 864; [2017] MLJU 958 yang menyatakan: “Jurisprudence relating to sentence [5] It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows:

the gravity or severity of the facts constituting the offence;

the circumstances in which it was committed;

the rampancy of such offence in the area;

the offender’s previous record;

the offender’s contribution and support to his family members;

the offenders means;

the effect of conviction and sentence on his job opportunities;

the age and health of the accused;

whether it is his first offence;

whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence;

whether the accused had pleaded guilty;

status of the accused;

whether there was violence during the crime;

public interest, etc.”.

Faktor-faktor yang disenaraikan di atas telah diambil kira oleh Mahkamah ini sebelum menjatuhkan hukuman terutamanya hukuman mengikut peruntukan undang-undang, kepentingan awam, keseriusan kesalahan, hujahan mitigasi oleh PB2, hujahan pemberatan Timbalan Pendakwa Raya, latar belakang Tertuduh Pertama dan faktor pencegahan.

Kes Mahkamah Rayuan Tia Ah Leng v. PP [2004] 4 CLJ 77 juga membincangkan isu berkenaan hukuman yang memadai untuk kesalahan berkaitan penyalahgunaan dadah. Mokhtar Sidin HMR menyatakan seperti berikut: - “The Government and the legislature have taken very serious views in the abuse of usage of dangerous drugs. … … the Government and the legislature have taken various steps to curb drug activities and we believe that the courts should also help to curb these activities by imposing stringent punishments provided by the law.”.

Berdasarkan kes di atas, adalah wajar Mahkamah ini juga menjatuhkan hukuman bersifat pencegahan bagi memainkan peranan mencegah aktiviti-aktiviti penyalahgunaan dadah.

Mengambil kira semua faktor di atas dan bahawa pertuduhan-pertuduhan yang telah disabitkan terhadap Tertuduh Pertama merupakan kesalahan penyalahgunaan dadah berbahaya, Mahkamah ini telah menjatuhkan hukuman seperti berikut: a. Untuk pertuduhan bagi kes CB-83D-1264-09/2022 – Penjara 32 bulan dan 3 sebatan; b. Untuk pertuduhan pertama bagi kes CB-83D-1729- 12/2022 – Penjara 32 bulan dan 3 sebatan; dan c. Untuk pertuduhan kedua bagi kes CB-83D-1729- 12/2022 – Penjara 18 bulan.

Tempoh pemenjaraan diperintahkan untuk berjalan serentak dari tarikh sabitan. Hukuman sebatan juga diberikan mengambil kira bahawa Tertuduh Pertama berumur 49 tahun 8 bulan pada tarikh sebitan. Subseksyen 289(c) KTJ tidak terpakai.

Akhirnya, permohonan Tertuduh Pertama untuk satu penangguhan pelaksanaan telah dibenarkan.

Walaupun Mahkamah ini telah memutuskan bahawa D37 tidak menjejaskan kes pihak pendakwaan sepertimana yang telah diterangkan di atas, dakwaan Tertuduh Pertama adalah dakwaan yang serius. Perbualan dan interaksi seperti ini tidak harus dibuat oleh mana-mana pegawai PDRM yang berintegriti dan profesional.

Komunikasi antara seorang pegawai penyiasat yang juga merupakan Ketua Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Daerah (“KBND”) dan seorang tertuduh —sekiranya benar-benar berlaku seperti di D37— boleh dipersoalkan sebagai sesuatu yang tidak mengikut etika profesional sebagai seorang pegawai Polis Diraja Malaysia (“PDRM”).

Dalam D37, Tertuduh Pertama kerap kali dipelawa untuk berjumpa serta kerap diminta untuk membawa sesuatu. Selain itu, juga terdapat hantaran mesej yang meminta duit daripada Tertuduh Pertama untuk tol dan minyak (petrol). Tertuduh Pertama juga sering diminta untuk membuat suatu bayaran/ membayar hutang sehingga habis.

Sekiranya benar individu yang menaip mesej-mesej tersebut merupakan seorang pegawai PDRM, apakah keperluan urusan sebegini antara seorang pegawai PDRM yang merupakan pegawai penyiasat kes dengan seorang tertuduh?

Seseorang pegawai penyiasat kanan yang merupakan KBND bukan sahaja memikul tanggungjawab menyelia dan memantau pegawai-pegawai penyiasat jenayah narkotik, bahkan beliau juga harus menjadi contoh yang baik dalam tingkahlaku dan perlakuan. Seorang penjawat awam juga perlu profesional dalam sikap dan cara membawa diri.

Perlu ditekankan sekali lagi bahawa setakat kes di hadapan Mahkamah ini, Mahkamah ini tidak membuat apa-apa kesimpulan muktamad berkenaan perbualan di D37 sama ada terdapat pegawai PDRM yang melanggar apa-apa kod etika atau undang-undang sebagai pegawai polis dan/atau penjawat awam. Namun begitu, perbualan yang berlaku di D37 tidak wajar diketepikan begitu sahaja. Satu siasatan yang menyeluruh harus diambil oleh pihak yang sewajarnya berkenaan isu ini. Tindakan yang tegas harus diambil sekiranya terdapat kesalahan yang wujud terhadap mana-mana pegawai PDRM.

Sejak kebelakangan ini, perjuangan negara Malaysia terhadap rasuah semakin menjadi tumpuan utama kerajaan serta rakyat jelata. Masyarakat antarabangsa juga sedang memerhati kita.

Penjawat awam ditugaskan untuk memberi perkhidmatan kepada rakyat serta menyumbang kepada kestabilan ekonomi dan sosial negara. Bergelar penjawat awam merupakan suatu penghormatan dan amanah besar. Tanggungjawab yang dipikul bukan sesuatu yang boleh dipandang remeh.

PDRM ditugaskan untuk menjaga ketenteraman awam dan keselamatan negara. Mana-mana anggota/pegawai PDRM yang walau untuk sekelip mata berniat mengkhianati kepercayaan rakyat dengan penglibatan dalam aktiviti rasuah, tidak layak menyarung uniform biru tua yang telah bertimbun-timbun jasanya kepada negara.

Masyarakat telah jelak dengan kewujudan anggota/pegawai PDRM yang menyalahgunakan kuasa dan terlibat dalam gejala rasuah dan habuan haram. Perkara seperti ini haruslah ditinggalkan dan tiada tempat dalam negara ini. Penjawat awam terutamanya anggota/pegawai PDRM yang masih lagi mengamalkan budaya rasuah sebagai sesuatu yang biasa bukan sahaja mencemari nilai moral masyarakat, malah juga menyekat pembangunan negara.

Satu-satunya tempat yang layak bagi sampah masyarakat sebegini —selain penghakiman akhirat yang menanti— ialah pemecatan mereka daripada memegang apa-apa jawatan yang gajinya dibayar oleh pembayar cukai dan sekiranya masih tidak kesal dengan perbuatan tersebut, adalah penyingkiran sepenuhnya daripada masyarakat.

Adalah menjadi harapan Mahkamah ini supaya budaya “wang kopi” dan “duit bawah meja” yang kian lama membantutkan negara ini digantikan dengan suatu budaya yang mana rasuah dibenci dan dihina oleh setiap lapisan masyarakat Malaysia. Bertarikh 1hb Julai 2025 TAN CHIEW KING MAJISTRET MAHKAMAH MAJISTRET (1) TEMERLOH PAHANG Pihak-pihak: Pihak Pendakwaan: Khairunnisa binti Zaffar & Adriana binti Azrin (Timbalan Pendakwa Raya) Peguambela bagi Mohamed Nadim bin Gulam Rasul Tertuduh Pertama dan (Nadim & Associates) Tertuduh Kedua pada peringkat kes pendakwaan: Peguambela bagi Muhammad Zul Hafiz bin Mohamed Tertuduh Pertama Sabri pada peringkat (Kamisah Zul Afiq & Partners) kes pembelaan: