[Pendakwa Raya] v ZULKEPLI BIN ISMAIL (DJ-62JSK-2-01/2023)

Tertuduh telah dibicarakan di Mahkamah ini terhadap dua (2) pertuduhan iaitu satu

pertuduhan bagi kesalahan rogol yang boleh dihukum di bawah seksyen 376(2) Kanun Keseksaan (“KK”) dalam kes No. DJ-62JSK-2-01/2023 dan satu

pertuduhan bagi kesalahan amang seksual terhadap kanak-kanak yang boleh dihukum di bawah seksyen 14(a) dan dibaca bersama seksyen 16 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (“AKSTKK”) dalam kes No. DJ-62JSK-29-08/2023. Perbicaraan bagi kedua-dua kes tersebut telah dijalankan secara bersama menurut peruntukan seksyen 165 Kanun Tatacara Jenayah (“KTJ”).

Pada 21.05.2025, Mahkamah telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap tertuduh sebagaimana pertuduhan dan tertuduh dipanggil untuk membela diri terhadap pertuduhan.

Pada 14.07.2025, tertuduh telah memberi keterangan bersumpah dan telah memanggil satu (1) saksi pembelaan lain.

Pada 14.08.2025, Mahkamah telah mendapati tertuduh bersalah dan disabitkan terhadap pertuduhan dan telah menjatuhkan hukuman seperti berikut:

Penjara 15 tahun bermula dari tarikh sabitan dan 3 sebatan menurut peruntukan hukuman di bawah seksyen 376(2) KK;

Perintah Pengawasan Polis bagi tempoh 1 tahun selepas tamat hukuman di bawah seksyen 295 KTJ;

Penjara 4 tahun dan 2 sebatan menurut peruntukan hukuman di bawah seksyen 14(a) AKSTKK;

Penjara 1 tahun dan 2 sebatan menurut peruntukan hukuman di bawah seksyen 16 AKSTKK;

Hukuman penjara di bawah seksyen 14(a) dan 16 AKSTKK berjalan secara serentak DAN berjalan secara serentak dengan hukuman penjara di bawah kes

Perintah Kaunseling Pemulihan sepanjang tempoh hukuman penjara menurut peruntukan hukuman di bawah seksyen 26 AKSTKK;

Perintah Pengawasan Polis bagi tempoh 2 tahun selepas tamat hukuman penjara menurut peruntukan hukuman di bawah seksyen 27 AKSTKK.

Mahkamah telah membenarkan penggantungan perlaksanaan hukuman sementara rayuan oleh tertuduh terhadap keputusan oleh Mahkamah ini didengar dan diputuskan oleh Mahkamah Tinggi.

Pertuduhan terhadap tertuduh adalah seperti berikut: Kes No. DJ-62JSK-2-01/2023: "Bahawa kamu sekitar Disember 2022, dalam bilik stor, Asrama Maahad Tahfiz Darul Mawaddah, Lot 112, Kampung Galok, Chetok, di dalam daerah Pasir Mas, dalam negeri Kelantan telah merogol seorang perempuan bernama Farah Syakira Binti Mohd Ziri (No. K/P: 081228-03-0976) dan telah dilakukan dalam kehadiran orang lain iaitu Fatin Nadia Binti Mohd Ziri (No. K/P: 070605-03- 0266), oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 376 (2) (c) Kanun Keseksaan [Akta 574] dan boleh dihukum dibawah seksyen 376 (2) Akta yang sama." Kes No. DJ-62JSK-29-08/2023: "Bahawa kamu sekitar Disember 2022, dalam bilik stor, Asrama Maahad Tahfiz Darul Mawaddah, Lot 112, Kampung Galok, Chetok, di dalam daerah Pasir Mas, dalam negeri Kelantan, telah melakukan amang seksual fizikal keatas kanak-kanak perempuan bernama Fatin Nadia Binti Mohd Ziri (No. K/P: 070605-03-0266) berumur 15 tahun 5 bulan dengan memegang payudara mangsa, yang mana kamu mempunyai hubungan amanah dengan kanak-kanak itu, oleh itu kamu telah melakukan suatu kesalahan dibawah seksyen 14

Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 [Akta 792] dan boleh dihukum dibawah seksyen 14 Akta yang sama dibaca bersama seksyen 16 Akta yang sama.” Elemen pertuduhan Elemen pertuduhan di bawah seksyen 376(2)(c) KK dalam kes No. DJ-62JSK-2- 01/2023:

Perbuatan rogol ditakrifkan di bawah seksyen 375 KK seperti berikut: “375. Rape A man is said to commit "rape" who, except in the case hereinafter excepted, has sexual intercourse with a woman under circumstances falling under any of the following descriptions:

against her will;

without her consent;

with her consent, when her consent has been obtained by putting her in fear of death or hurt to herself or any other person, or obtained under a misconception of fact and the man knows or has reason to believe that the consent was given in consequence of such misconception;

with her consent, when the man knows that he is not her husband, and her consent is given because she believes that he is another man to whom she is or believes herself to be lawfully married or to whom she would consent;

with her consent, when, at the time of giving such consent, she is unable to understand the nature and consequences of that to which she gives consent;

with her consent, when the consent is obtained by using his position of authority over her or because of professional relationship or other relationship of trust in relation to her;

with or without her consent, when she is under sixteen years of age. Explanation - Penetration is sufficient to constitute the sexual intercourse necessary to the offence of rape. Exception - Sexual intercourse by a man with his own wife by a marriage which is valid under any written law for the time being in force, or is recognized in Malaysia as valid, is not rape. Explanation 1 - A woman-

living separately from her husband under a decree of judicial separation or a decree nisi not made absolute; or

who has obtained an injunction restraining her husband from having sexual intercourse with her, shall be deemed not to be his wife for the purposes of this section. Explanation 2 - A Muslim woman living separately from her husband during the period of 'iddah, which shall be calculated in accordance with Hukum Syara', shall be deemed not to be his wife for the purposes of this section.”

Peruntukan hukuman bagi kesalahan rogol di bawah seksyen 376(2)(c) KK pula adalah seperti berikut: “376. Punishment for rape

Whoever commits rape on a woman under any of the following circumstances:

at the time of, or immediately before or after the commission of the offence, causes hurt to her or to any other person;

at the time of, or immediately before or after the commission of the offence, puts her in fear of death or hurt to herself or any other person;

the offence was committed in the company of or in the presence of any other person;

without her consent, when she is under sixteen years of age;

with or without her consent, when she is under twelve years of age;

with her consent, when the consent is obtained by using his position of authority over her or because of professional relationship or other relationship of trust in relation to her;

at the time of the offence the woman was pregnant;

when by reason or on occasion of the rape, the woman becomes insane;

when he knows that he is afflicted with the Human Immuno-Deficiency Virus (HIV)/Acquired Immune Deficiency Syndrome (AIDS) or any other sexually transmissible disease and the virus or disease is or may be transmitted to the woman;

when by reason or on occasion of the rape, the woman commits suicide; or

when he knew of the mental disability, emotional disorder or physical handicap of the woman at the time of the commission of the crime, shall be punished with imprisonment for a term of not less than ten years and not more than thirty years and shall also be punished with whipping.”

Berdasarkan peruntukan-peruntukan di atas, elemen pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pendakwaan bagi kesalahan rogol di bawah seksyen 376(2)(c) KK yang boleh dihukum di bawah seksyen 376(2) KK adalah:

suatu hubungan seksual (‘a sexual intercourse’) telah berlaku di antara tertuduh dan mangsa;

mangsa berumur di bawah 16 tahun semasa hubungan seksual tersebut berlaku;

Kesalahan rogol tersebut telah dilakukan dalam kehadiran orang lain. Elemen pertuduhan di bawah seksyen 14(a) AKSTKK dalam kes No. DJ-62JSK- 29-08/2023:

Perbuatan kesalahan amang seksual fizikal terhadap kanak-kanak di bawah seksyen 14(a) AKSTKK dinyatakan seperti berikut: “14. Amang seksual fizikal atas kanak-kanak Mana-mana orang yang, bagi maksud seksual-

menyentuh mana-mana bahagian badan seseorang kanak-kanak;

membuatkan seseorang kanak-kanak menyentuh mana-mana bahagian badan orang itu atau bahagian badan mana-mana orang lain;

membuatkan seseorang kanak-kanak menyentuh mana-mana bahagian badan kanak-kanak itu sendiri; atau

melakukan apa-apa perbuatan lain yang melibatkan kontak fizikal dengan seseorang kanak-kanak tanpa persetubuhan, melakukan suatu kesalahan dan hendaklah, apabila disabitkan, dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh tidak melebihi dua puluh tahun dan boleh juga dihukum dengan hukuman sebat. Huraian 1- Perbuatan menyentuh boleh melibatkan perbuatan menyentuh dengan menggunakan mana-mana bahagian badan atau dengan suatu objek dan boleh dilakukan melalui apa-apa sahaja termasuk apa-apa sahaja yang dipakai oleh orang yang menyentuh atau kanak-kanak yang disentuh. Huraian 2- Dalam menentukan apakah yang menjadi maksud seksual, mahkamah boleh menimbangkan, antara lain, bahagian badan yang disentuh, sifat dan takat perbuatan menyentuh atau kontak fizikal dan semua hal keadaan lain yang berkenaan dengan perlakuan itu.”

Peruntukan seksyen 16 AKSTKK pula memperuntukkan seperti berikut: “16. Orang yang mempunyai hubungan amanah

Jika seseorang yang melakukan mana-mana kesalahan di bawah Akta ini atau mana-mana kesalahan yang dinyatakan dalam Jadual terhadap seseorang kanak-kanak, mempunyai hubungan amanah dengan kanak-kanak itu, orang itu hendaklah, sebagai tambahan kepada hukuman yang dia boleh dikenakan bagi kesalahan itu, dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh tidak melebihi lima tahun dan hendaklah juga dihukum dengan hukuman sebat tidak kurang daripada dua sebatan.

Dalam seksyen ini, seseorang dikatakan mempunyai hubungan amanah dengan seseorang kanak-kanak jika kanak-kanak itu berada di bawah pemeliharaan, pengawasan atau kuasanya, termasuk tetapi tidak terhad kepada-

ibu atau bapa, penjaga atau seseorang yang mempunyai hubungan persaudaraan melalui pertalian darah seibu sebapa atau pertalian darah seibu atau sebapa, atau melalui perkahwinan atau pengangkatan, termasuk pengangkatan de facto;

seseorang yang mengasuh seorang kanak-kanak atau lebih bagi balasan berharga bagi apa-apa tempoh masa;

guru, pensyarah atau warden sesuatu tadika, sekolah, institusi pengajian tinggi awam atau institusi pengajian tinggi swasta;

mana-mana orang yang menyediakan perkhidmatan jagaan kesihatan di kemudahan jagaan kesihatan Kerajaan atau kemudahan jagaan kesihatan swasta sebagaimana yang ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta Kemudahan dan Perkhidmatan Jagaan Kesihatan Swasta 1998 [Akta 586];

jurulatih; dan

pekhidmat awam dengan apa jua pangkat dalam menjalankan kewajipannya di bawah mana-mana undang-undang bertulis berkenaan dengan kanak-kanak itu.”

Berdasarkan peruntukan-peruntukan di atas, elemen pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pendakwaan bagi kesalahan di bawah seksyen 14(a) dan dibaca bersama seksyen 16 AKSTKK adalah:

tertuduh telah menyentuh mana-mana bahagian badan seorang kanak-kanak;

sentuhan tersebut adalah bagi maksud seksual; dan

Tertuduh mempunyai hubungan amanah dengan kanak-kanak itu. Keterangan pihak pendakwaan

Pihak pendakwaan telah memanggil seramai 8 orang saksi seperti berikut: SP1 ASP Muhamad Zulkiflee Bin Mohd Ghani (pegawai tangkap) SP2 Siti Norzuliana Binti Mokhtar (ibu saudara mangsa) SP3 Mohd Ziri Bin Mokhtar (bapa mangsa) SP4 Farah Syakira Binti Mohd Ziri (mangsa; pengadu) SP5 Fatin Nadia Binti Mohd Ziri (mangsa) SP6 Dr. Jashveerdeep Singh Bedi A/L Gurdeep Singh Bedi SP7 Sarjan Mohd Kamarul Bin Hashim (jurugambar) SP8 Inspektor Muhammad Fadhli Bin Sapie (pegawai penyiasat)

Senarai dokumen bagi kes pendakwaan yang diterima masuk sebagai eksibit adalah seperti berikut: P1 Pertuduhan P2 Laporan Polis SP1 bertarikh 24.01.2023: Tok Uban Report No. 215/23 P3 Laporan Polis SP4 (FIR) bertarikh 24.01.2023: Tok Uban Report No. 210/23 ID4 5 keping gambar tempat kejadian P5 Laporan Perubatan ke atas SP4 yang disediakan oleh SP6

Senarai Pernyataan Bertulis bagi saksi pendakwaan yang diterima masuk di bawah seksyen 402B(1) Kanun Tatacara Jenayah adalah seperti berikut: PSP-6 Penyata Saksi SP6 PSP-7 Penyata Saksi SP7 PSP-8 Penyata Saksi SP8 Fakta kes pendakwaan

SP4 dan SP5 adalah pelajar di sekolah Maahad Tahfiz Darul Mawaddah (“Maahad”) dan tinggal di asrama Maahad tersebut sejak dari tahun 2018 sehingga 20.01.2023. Tertuduh adalah seorang guru yang dikenali sebagai “ustaz” dan juga memegang jawatan sebagai “mudir” atau pengetua di Maahad tersebut.

SP4 dan SP5 adalah adik beradik dan keduanya diketahui dikalangan keluarga dan pihak Maahad sebagai menghidapi ketidakupayaan mental yang dikenali sebagai “lembam” atau lemah daya pembelajaran berbanding kanak-kanak yang normal. Keadaan ini dapat diperhatikan oleh Mahkamah melalui ‘demeanour’ semasa mereka memberikan keterangan di Mahkamah. Walaupun demikian, Mahkamah mendapati mereka boleh memahami dan menjawab soalan dengan baik dan mereka adalah saksi yang kompeten untuk memberi keterangan di Mahkamah. Semasa memberi keterangan, SP4 dan SP5 masing-masing telah berumur 16 dan 17 tahun dan sedang belajar di Sekolah Menengah dalam Tingkatan 4 dan 5.

Pada 20.01.2023 jam 8.00 malam, ketika suatu majlis makan yang diadakan di rumah ibu saudara SP4 dan SP5 (SP2), SP2 telah dimaklumkan oleh SP4 mengenai kejadian gangguan seksual dan rogol terhadap SP4 yang telah dilakukan oleh “ustaz Zulkepli” (dicam di Mahkamah oleh SP2 dan SP4 sebagai tertuduh). SP2 kenal tertuduh kerana dua anak SP2 juga pernah bersekolah di Maahad tersebut.

Kejadian tersebut dikatakan telah berlaku sejak dari tahun 2018 iaitu ketika SP4 berumur 10 tahun dan kejadian yang terakhir yang dikatakan berlaku adalah pada bulan Disember tahun 2022.

SP4 telah menceritakan mengenai kejadian gangguan seksual dan rogol tersebut kepada SP2 setelah SP2 bertanya alasan kenapa SP4 tidak mahu pulang ke asrama Maahad apabila bapa SP4 iaitu SP3 mahu menghantar SP4 pulang ke asrama pada malam tersebut.

Sebaik mendengar makluman SP4 tersebut, SP2 terus memaklumkan perkara tersebut kepada SP3. SP2 meminta SP4 untuk menceritakan apa yang berlaku kepada bapanya. SP4 tidak menceritakan kepada SP3 apa yang berlaku tetapi hanya mengiyakan soalan SP3 apabila SP3 bertanya SP4 sama ada apa yang telah dimaklumkan oleh SP2 kepada SP3 adalah benar atau tidak.

SP3 seterusnya telah bertanya kepada SP5 sama ada kejadian yang sama berlaku terhadapnya dan SP5 menyatakan beliau pernah diraba telah tertuduh.

Pada malam yang sama, SP3 telah membawa SP4 dan SP5 pergi ke Maahad tersebut dengan tujuan untuk membawa pulang pakaian dan barang-barang kedua-dua anaknya daripada asrama. SP3 tidak berjumpa dengan tertuduh pada malam tersebut tetapi ada berjumpa dengan isteri tertuduh. SP3 telah meminta maaf kepada isteri tertuduh tetapi tidak menceritakan apa yang telah berlaku.

Laporan polis telah dibuat pada 24.01.2023 jam 10.43 pagi oleh SP4 (Eksibit P3) dan tertuduh telah ditangkap oleh SP1 pada tarikh yang sama jam 6.30 petang (Eksibit P2).

Hasil pemeriksaan oleh SP6 ke atas SP4 pada 24.01.2023 mengesahkan bahawa terdapat kesan koyakan lama pada bahagian hymen mangsa seperti berikut: “Old hymen tear at 3 o’clock, 6 o’clock’, 10 o’clock and 12 o’clock” (Eksibit P5).

Pada 25.01.2023, SP8 bersama pasukan termasuk jurugambar SP7 telah pergi ke tempat kejadian di asrama Maahad tersebut. SP4 dan SP5 telah mengecam gambar yang diambil oleh SP7 sebagai gambar tempat kejadian (Eksibit P4(A-E).

SP4 dilahirkan pada 28.12.2008 dan telah hampir mencapai umur 16 tahun semasa memberi keterangan di Mahkamah pada 10.11.2024.

Menurut SP4 beliau telah dirogol oleh tertuduh buat kali pertama pada tahun 2018 dan kali terakhir pada bulan Disember tahun 2022.

Kejadian rogol pada bulan Disember tahun 2022 telah berlaku di atas katil tingkat bawah katil dua tingkat di dalam bilik stor di asrama Maahad tersebut dimana tertuduh telah memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP4 dan telah memancutkan air mani ke atas tilam. Menurut SP4, SP5 juga turut berada di tempat kejadian semasa kejadian rogol tersebut berlaku.

SP5 dilahirkan pada 05.06.2007 dan telah mencapai umur 17 tahun dan belajar di Tingkatan 5 semasa memberi keterangan di Mahkamah pada 23.12.2024.

Berdasarkan keterangan SP5, pada bulan Disember tahun 2022, bertempat di bahagian dapur di asrama Maahad tersebut, tertuduh dikatakan telah memeluk SP5 daripada belakang dan juga telah memegang bahagian payudara dan kemaluan SP5 dan kejadian tersebut dikatakan turut dilihat oleh SP4 yang turut berada di tempat kejadian. Isu yang diputuskan oleh Mahkamah

Berdasarkan keterangan pihak pendakwaan serta hujahan pihak-pihak, Mahkamah berpendapat bahawa hanya terdapat satu (1) isu sahaja yang perlu diputuskan oleh Mahkamah di akhir kes pendakwaan iaitu sama ada keterangan kedua-dua mangsa iaitu SP4 dan SP5 adalah kredibel dan sewajarnya dipercayai dan diterima oleh Mahkamah.

Sekiranya Mahkamah menerima keterangan oleh SP4 dan SP5 mengenai perbuatan yang dikatakan telah dilakukan oleh tertuduh terhadap kedua-dua mangsa yang dikatakan berlaku pada bulan Disember tahun 2022 di asrama Maahad tersebut, maka setiap elemen pertuduhan bagi kedua-dua pertuduhan telah berjaya dibuktikan dan suatu kes prima facie terhadap tertuduh telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan terhadap tertuduh. Isu 1: Sama ada SP4 dan SP5 adalah saksi yang kredibel

Pihak pembelaan telah mencabar kredibiliti SP4 dan SP5 dengan bersandarkan kepada alasan-alasan berikut:

Percanggahan di dalam keterangan SP4 dan SP5; percanggahan diantara keterangan semasa soal-balas dengan pemeriksaan-semula berkenaan sama ada kejadian benar-benar berlaku; percanggahan di antara keterangan SP4 dan SP5 mengenai tempat kejadian berlaku dan keadaan semasa kejadian berlaku;

Kelewatan mangsa membuat pendedahan dan membuat laporan polis mengenai kejadian yang dikatakan berlaku sejak tahun 2018;

SP4 dan SP5 adalah pelajar yang mempunyai masalah disiplin yang serius di Maahad tersebut dan telah berpakat untuk membuat dakwaan palsu atau fitnah terhadap tertuduh dengan tujuan hendak bertukar sekolah kerana takut tertuduh akan memaklumkan mengenai masalah disiplin mereka di Maahad tersebut kepada ibu-bapa mereka.

Setelah mengambilkira dan menilai keterangan SP4 dan SP5 secara keseluruhan, Mahkamah mendapati bahawa isu-isu yang dibangkitkan di atas adalah tidak mencukupi untuk Mahkamah memutuskan bahawa SP4 dan SP5 adalah saksi yang tidak kredibel dan keterangan mereka tidak boleh diterima oleh Mahkamah.

Pada pendapat Mahkamah, percanggahan yang berlaku dalam keterangan yang diberikan oleh SP4 dan SP5 tidak terjumlah kepada suatu percanggahan yang serius yang menjejaskan kredibiliti keseluruhan keterangan SP4 dan SP5 khususnya keterangan mengenai kejadian yang telah berlaku.

Mahkamah berpendapat bahawa, berdasarkan pemerhatian Mahkamah kepada ‘demeanour’ saksi, percanggahan di dalam keterangan yang diberikan oleh SP4 dan SP5 khususnya percanggahan diantara keterangan semasa soal-balas dengan pemeriksaan-semula berkaitan sama ada kejadian benar-benar berlaku, adalah berpunca daripada kelemahan dalam keupayaan saksi untuk memahami dan menghargai sepenuhnya nilai dan kepentingan prosiding dan soalan yang dikemukakan dan juga nilai dan kepentingan jawapan yang diberikan dan ianya tidak mencukupi untuk menimbulkan suatu keraguan terhadap kebenaran keseluruhan keterangan yang diberikan oleh saksi mengenai kejadian yang berlaku sebagaimana pertuduhan.

Mahkamah juga berpendapat bahawa percanggahan di dalam keterangan yang diberikan oleh SP4 dan SP5 khususnya percanggahan mengenai keadaan tempat kejadian berlaku dan keadaan semasa kejadian berlaku adalah berkaitan perkara yang sukar untuk diingati secara tepat dengan terperinci oleh saksi-saksi setelah masa yang lama berlalu dan percanggahan dalam perkara-perkara sedemikian adalah suatu yang lumrah dan munasabah dan tidak sewajarnya menjejaskan keseluruhan kredibiliti keterangan yang diberikan, dengan mengambilkira juga keadaan mental kapasiti SP4 dan SP5 yang diketahui mempunyai keupayaan mental yang lemah berbanding dengan kanak-kanak normal.

Mengenai isu kelewatan untuk membuat pendedahan dan laporan polis, dimana kejadian didakwa telah berlaku sejak tahun 2018 dan kali terakhir pada bulan Disember tahun 2022 dan laporan polis hanya dibuat pada 24.01.2023, Mahkamah berpendapat bahawa berdasarkan keterangan secara keseluruhan, khususnya mengenai jenis kejadian yang berlaku yang bersifat seksual yang lazimnya sukar untuk dinilai dan difahami sepenuhnya oleh kanak-kanak berkenaan sifat, akibat dan keseriusan perlakuan sedemikian, dan keadaan SP4 dan SP5 yang bukan sahaja merupakan seorang kanak-kanak tetapi juga mempunyai tahap keupayaan mental yang lemah berbanding kanak-kanak normal, adalah munasabah sekiranya SP4 dan SP5 tidak menceritakan mengenai apa yang berlaku kepada mereka pada peringkat yang paling awal.

Begitu juga dengan isu dakwaan bahawa SP4 dan SP5 telah membuat fitnah terhadap tertuduh dengan tujuan untuk bertukar sekolah kerana takut masalah disiplin mereka diketahui oleh ibu-bapa mereka, Mahkamah mendapati bahawa tiada sebarang alasan yang munasabah dan kukuh untuk menyokong dakwaan tersebut dan mencukupi untuk menimbulkan keraguan terhadap kredibiliti SP4 dan

Berdasarkan keseluruhan keterangan kes pendakwaan, Mahkamah tidak mendapati sebarang keraguan bahawa SP4 dan SP5 adalah saksi yang kredibel dan keterangan mereka sewajarnya diterima oleh Mahkamah. Keputusan Mahkamah di akhir kes pendakwaan

Setelah membuat penilaian maksima ke atas keseluruhan keterangan kes pendakwaan, Mahkamah berpuas hati bahawa saksi-saksi pihak pendakwaan terutama mangsa SP4 dan SP5 adalah saksi yang kredibel dan keterangan yang diberikan adalah boleh diterima dan dipercayai oleh Mahkamah. Mahkamah tidak mendapati sebarang alasan yang kukuh dan munasabah untuk SP4 dan SP5 mereka cerita dan memberikan keterangan palsu terhadap tertuduh.

Oleh yang demikian, Mahkamah tidak mendapati sebarang alasan untuk meragui kredibiliti keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi pihak pendakwaan terutama keterangan oleh mangsa di dalam kes ini.

Berdasarkan keterangan pihak pendakwaan secara keseluruhan, Mahkamah berpuas hati bahawa satu kes prima facie sebagaimana pertuduhan telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan terhadap tertuduh. Oleh yang demikian, tertuduh dipanggil untuk membela diri terhadap pertuduhan. Keterangan kes pembelaan

Berdasarkan keterangan saksi-saksi pembelaan iaitu tertuduh (SD1) dan seorang ustazah dan warden asrama di Maahad tersebut (SD2), Mahkamah mendapati bahawa asas pembelaan tertuduh adalah bahawa kedua-dua SP4 dan SP5 telah berpakat untuk membuat dakwaan palsu atau fitnah terhadap tertuduh dengan tujuan untuk berhenti daripada Maahad tersebut kerana takut tertuduh akan memberitahu ibu-bapa mereka berkenaan masalah disiplin mereka di Maahad tersebut.

Tertuduh adalah ‘mudir’ di Maahad tersebut sejak penubuhannya pada tahun 1997 manakala SD2 mula berkhidmat sebagai ustazah dan warden asrama pelajar perempuan di Maahad tersebut sejak tahun 2021.

SP4 dan SP5 adalah pelajar di Maahad tersebut sejak dari tahun 2018 dan kedua-duanya mengidap masalah lemah pembelajaran atau ‘lembam’.

SP4 dan SP5 adalah pelajar yang mempunyai masalah disiplin yang sangat ketara dimana SP5 pernah ditangkap oleh SD2 kerana berkhalwat dengan seorang pelajar lelaki di dalam kawasan kebun pisang berhampiran Maahad dimana menurut tertuduh, pelajar lelaki tersebut ketika itu dalam keadaan sedang duduk di atas perut SP5 dan ada rakaman video kejadian diambil oleh pelajar lain. Selain itu, kedua-dua SP4 dan SP5 juga pernah ditangkap sekali ketika berada bersama 2 orang pelajar lelaki di dalam kawasan semak berhampiran Maahad dimana

Akibat daripada kejadian-kejadian tersebut, tertuduh dan SD2 telah memberi amaran kepada SP4 dan SP5 bahawa mereka akan memaklumkan berkenaan kejadian-kejadian tersebut kepada ibu-bapa SP4 dan SP5. Tertuduh dan SD2 bercadang untuk memaklumkan berkenaan kejadian-kejadian tersebut kepada ibu-bapa SP4 dan SP5 pada 05.12.2022 iaitu pada hari terakhir persekolahan bagi tahun 2022 apabila ibu-bapa pelajar datang untuk membawa pelajar pulang sempena cuti akhir tahun.

Menurut tertuduh, walaupun kesalahan khalwat yang dilakukan oleh SP4 dan SP5 adalah amat dahsyat, tertuduh memaafkan mereka dan memberi mereka peluang, dan walaupun mereka pernah beberapa kali ingin berhenti daripada Maahad tersebut, tertuduh menghalang mereka daripada berhenti kerana tertuduh mahu mereka terus belajar di Maahad tersebut khususnya belajar membaca Al-Qur’an dan tertuduh mahu terus mendidik (“tarbiyah”) mereka.

Walaubagaimanapun, sebelum sempat tertuduh memaklumkan berkenaan kejadian-kejadian tersebut kepada ibu-bapa SP4 dan SP5 pada 05.12.2022, kedua-dua SP4 dan SP5 tidak lagi hadir ke Maahad tersebut selepas mereka keluar daripada asrama (“outing”) bersama bapa mereka pada 18.11.2022. Selepas keluar “outing” pada 18.11.2022, SP4 dan SP5 hanya hadir semula ke Maahad tersebut pada waktu malam pada 20.01.2023 bersama bapa mereka untuk mengambil barang-barang dan pakaian dan berhenti daripada Maahad tersebut.

Oleh yang demikian, versi kes pembelaan adalah, pada masa kejadian di dalam pertuduhan yang dikatakan berlaku pada bulan Disember tahun 2022 di asrama Maahad tersebut, kedua-dua SP4 dan SP5 sebenarnya tidak berada di asrama Maahad kerana mereka tidak pulang semula ke asrama selepas ‘outing’ pada 18.11.2022 sehingga mereka datang bersama bapa pada waktu malam untuk mengambil barang-barang dan pakaian dan berhenti daripada Maahad iaitu pada 20.01.2023, dan juga, tarikh 05.12.2022 sehingga 31.12.2022 adalah merupakan cuti akhir tahun dan oleh itu semua pelajar pulang ke rumah dan tiada pelajar yang berada di asrama pada masa cuti tersebut.

Tertuduh telah ditangkap pada 24.01.2023 setelah tertuduh hadir ke balai polis selepas menerima panggilan telefon daripada pihak polis untuk hadir ke balai. Tertuduh hanya mengetahui mengenai dakwaan tersebut setelah hadir ke balai polis. Penilaian dan dapatan Mahkamah mengenai kes pembelaan

Asas pembelaan tertuduh adalah bahawa kedua-dua SP4 dan SP5 telah membuat dakwaan palsu atau fitnah terhadap tertuduh dengan tujuan untuk berhenti daripada Maahad tersebut kerana takut tertuduh akan mendedahkan masalah disiplin mereka di Maahad khususnya perbuatan khalwat dan pergaulan bebas dengan lelaki kepada ibu-bapa mereka.

Seterusnya, kejadian-kejadian tersebut yang dikatakan berlaku pada bulan Disember tahun 2022 juga adalah tidak mungkin berlaku kerana SP4 dan SP5 telah keluar (outing) dari asrama pada 18.11.2022 dan tidak kembali semula ke Maahad sehingga 20.01.2023, dan juga, pada waktu tersebut adalah cuti sekolah yang bermula pada 05.12.2022 sehingga 31.12.2022 dan tiada pelajar di asrama Maahad pada waktu cuti tersebut.

Sebagai seorang yang dikenali sebagai ‘ustaz’ dan juga sebagai seorang ‘mudir’ atau pengetua di sebuah institusi pendidikan agama seperti Maahad Tahfiz, dakwaan palsu atau fitnah berkaitan perbuatan jenayah seksual yang amat serius iaitu dakwaan merogol dan mencabul kehormatan pelajar-pelajarnya adalah merupakan satu perkara yang amat berat atau dahsyat kerana ianya bukan sahaja melibatkan kesalahan jenayah yang berat tetapi juga melibatkan reputasi tertuduh dalam masyarakat yang memandang tinggi kepada kepada seorang yang berstatus ‘ustaz’ dan ‘mudir’ seperti tertuduh dan juga reputasi institusi pendidikan agama yang diwakili oleh tertuduh.

Menurut tertuduh, beliau hanya mendapat tahu mengenai dakwaan palsu atau fitnah tersebut melalui pihak polis setelah tertuduh hadir ke balai polis seperti diarahkan dan seterusnya telah ditangkap. Tertuduh seterusnya telah ditahan reman dan setelah selesai proses penyiasatan oleh pihak polis dijalankan, tertuduh telah dituduh di Mahkamah dan tertuduh mengaku tidak bersalah dan telah dibicarakan.

Sepanjang tempoh tersebut, tiada sebarang keterangan di Mahkamah yang menunjukkan bahawa tertuduh telah mengambil sebarang langkah yang wajar dan munasabah untuk mempertahankan diri terhadap dakwaan palsu atau fitnah tersebut, khususnya, membuat laporan polis untuk membela diri dan menafikan dakwaan atau fitnah tersebut dan memberi keterangan yang menyokong pembelaannya kepada pegawai polis semasa proses penyiasatan dijalankan.

Tiada sebarang penjelasan diberikan mengenai kegagalan tertuduh untuk mengambil sebarang langkah untuk membela diri beliau terhadap apa yang beliau katakan sebagai dakwaan palsu atau fitnah tersebut.

Seterusnya, versi pembelaan bahawa SP4 dan SP5 tidak berada di asrama Maahad pada bulan Disember tahun 2022 kerana kedua-duanya telah pulang pada 18.11.2022 dan hanya datang semula pada waktu malam pada 20.01.2023 juga tidak pernah dikemukakan semasa soal-balas ke atas SP3, SP4 dan SP5.

Pada pendapat Mahkamah, kegagalan-kegagalan tersebut telah menjejaskan kredibiliti keterangan pihak pembelaan di Mahkamah dengan serius dimana Mahkamah seterusnya berpendapat bahawa keterangan tersebut adalah merupakan suatu keterangan fikir kemudian dan berupa penafian semata-mata dan tidak sewajarnya diterima oleh Mahkamah sebagai keterangan yang benar dan telah gagal untuk menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap keterangan pihak pendakwaan. Keputusan Mahkamah di akhir kes pembelaan

Setelah membuat penilaian ke atas keseluruhan keterangan kes pendakwaan dan pembelaan, dan setelah meneliti hujahan pihak-pihak, Mahkamah berpendapat bahawa keterangan tertuduh adalah merupakan suatu keterangan yang tidak kredibel dan berupa penafian semata-mata dan tidak mencukupi untuk menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaaan.

Mahkamah berpendapat bahawa kegagalan tertuduh untuk menyatakan keterangan sebagaimana yang diberikan dalam keterangan pembelaan beliau di Mahkamah pada peringkat yang paling awal iaitu semasa penyiasatan polis dijalankan iaitu dengan cara membuat suatu laporan polis atau dengan memberikan keterangan kepada pegawai polis yang menjalankan penyiasatan, telah menjejaskan kredibiliti keterangan tertuduh di Mahkamah.

Di akhir kes, Mahkamah juga tidak mendapati sebarang alasan yang kukuh dan munasabah untuk meragui keterangan yang diberikan oleh mangsa SP4 dan SP5 sebagai keterangan yang benar dan bukan keterangan palsu yang direka oleh mereka terhadap tertuduh dengan tujuan atau motif sebagaimana yang dinyatakan dalam keterangan pembelaan tertuduh.

Berdasarkan keterangan secara keseluruhan, Mahkamah dengan ini mendapati bahawa pembelaan telah gagal untuk menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaaan dan oleh yang demikian, Mahkamah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya untuk membuktikan pertuduhan terhadap tertuduh diluar keraguan yang munasabah.

Oleh yang demikian, Mahkamah dengan ini mendapati bahawa tertuduh bersalah dan disabitkan terhadap kedua-dua pertuduhan.

Pihak pembelaan telah mengemukakan faktor mitigasi seperti berikut:

Tertuduh telah berumur 60 tahun;

Tertuduh telah memberikan kerjasama sepanjang perbicaraan ini;

Tertuduh mempunyai komitmen ke atas sekolah dibawah jagaan beliau yang mana mungkin terpaksa ditutup selepas ini kerana ketiadaan beliau; dan

Ini adalah kesalahan pertama tertuduh.

Pihak pendakwaan pula telah mengemukakan faktor agravasi atau pemberatan seperti berikut:

Faktor kepentingan awam sentiasa mengatasi kepentingan tertuduh sendiri dan merupakan faktor utama yang perlu dipertimbangkan oleh Mahkamah dimana hukuman yang dikenakan benar-benar dapat memberi pengajaran bukan sahaja kepada tertuduh tetapi kepada anggota masyarakat umum untuk tidak melakukan kesalahan yang sama;

Keseriusan kesalahan yang telahpun dilakukan oleh tertuduh dimana kesalahan merogol kanak-kanak dan juga amang seksual terhadap kanak-kanak merupakan suatu kesalahan yang serius yang mana kesalahan di bawah seksyen 376(2) KK memperuntukkan hukuman penjara yang boleh sampai 30 tahun dan juga sebatan, dan untuk kesalahan di bawah seksyen 14(1) AKSTKK memperuntukkan hukuman yang boleh sampai maksimun 20 tahun dan juga wajib dikenakan sebatan yang menunjukkan kerajaan memandang serius kesalahan-kesalahan seksual terutamanya terhadap kanak-kanak;

Tahap ‘rampancy’ kesalahan seksual yang berlaku di negeri Kelantan terutamanya di daerah Pasir Mas yang melibatkan kes seksual terhadap kanak-kanak;

Kesan dan akibat kejadian kepada mangsa-mangsa yang merupakan 2 beradik yang mana kedua-duanya mempunyai kelainan upaya iaitu lembam yang mana keadaan mental kapasiti mereka bukanlah seperti kanak-kanak lain;

Tindakan tertuduh yang telah mencabul dan juga merogol mangsa merupakan perbuatan yang terkutuk terhadap mangsa yang bukan sahaja kanak-kanak tetapi mentally challenged; dan

Tertuduh disabitkan setelah proses perbicaraan penuh.

Berdasarkan peruntukan hukuman di bawah seksyen 376(2) KK dan peruntukan hukuman di bawah seksyen 14 dan 16 AKSTKK, dan setelah mengambilkira faktor-faktor mitigasi dan agravasi seperti di atas, Mahkamah berpendapat bahawa hukuman seperti berikut adalah suatu hukuman yang setimpal dan wajar terhadap tertuduh:

Bagi pertuduhan di bawah seksyen 376(2)(c) KK, hukuman penjara 15 tahun dan 3 sebatan; dan perintah pengawasan polis 1 tahun selepas tamat hukuman penjara di bawah seksyen 295 KTJ;

Bagi pertuduhan di bawah seksyen 14(a) AKSTKK yang boleh dihukum di bawah seksyen 14 dan seksyen 16 AKSTKK, hukuman penjara 4 tahun dan 2 sebatan di bawah seksyen 14 AKSTKK, dan hukuman penjara 1 tahun dan 2 sebatan di bawah seksyen 16 AKSTKK; hukuman penjara di bawah seksyen 14 dan 16 AKSTKK berjalan secara serentak (‘concurrently’);

Hukuman penjara bagi kedua-dua pertuduhan di bawah seksyen 376(2)(c) Kanun Keseksaan dan di bawah seksyen 14(a) AKSTKK berjalan secara serentak (‘concurrently’) bermula dari tarikh sabitan 14.08.2025;

Perintah Kaunseling Pemulihan sepanjang tempoh hukuman penjara di bawah seksyen 26 AKSTKK; dan

Perintah Pengawasan Polis 2 tahun selepas tamat hukuman penjara di bawah seksyen 27 AKSTKK. Alasan Penghakiman oleh: (ZULKPLI BIN ABDULLAH) HAKIM, MAHKAMAH SESYEN PASIR MAS, KELANTAN DARUL NAIM