Credit Guarantee Corporation Malaysia Berhad v Witt Henning Friedrich (JA-29NCC-417-09/2021)

Pada atau sekitar bulan Oktober 2015, Pemiutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai JC) telah memberi kemudahan pinjaman yang berjumlah RM250,000.00 kepada Jova International Sdn Bhd (selepas ini dirujuk sebagai syarikat tersebut). Melalui Surat Jaminan bertarikh 30.12.2015, Penghutang Penghakiman (selepas ini dirujuk sebagai JD) dan seorang bernama Tan Chui Yeang (selepas ini dirujuk sebagai En Tan) menjadi penjamin kepada syarikat tersebut bagi kemudahan tersebut.

Di atas kegagalan membayar balik kemudahan tersebut oleh syarikat tersebut, JC telah memperolehi Penghakiman Ingkar Kehadiran bertarikh 4.3.2019 terhadap syarikat tersebut, En Tan dan JD di Mahkamah Sesyen Johor Bahru.

Berdasarkan penghakiman tersebut, Defendan-defendan dikehendaki membayar JC RM228,218.54 berserta faedah dan kos sebanyak RM1,371.00. JC memfailkan prosiding kebankrapan terhadap JD untuk jumlah keseluruhan penghakiman tersebut setakat 29.9.2021 berjumlah RM236,429.86.

JD memfailkan permohonan untuk mengetepikan Notis Kebankrapan (Lampiran 28) antara lain atas alasan bahawa jumlah tuntutan JC dalam kes ini adalah salah dan berlebihan. JD juga memfailkan permohonan untuk mengetepikan Petisyen Pemiutang (Lampiran 30) antara lain atas alasan tiada perbuatan kebankrapan dalam tempoh 6 bulan sebelum Petisyen Pemiutang difailkan. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg Analisis dan keputusan Mahkamah (Lampiran 28)

JD berhujah bahawa jumlah yang dituntut oleh JC adalah salah dan berlebihan kerana JC menuntut RM236,429.86 iaitu jumlah keseluruhan penghakiman tersebut. JD berhujah bahawa berdasarkan terma-terma penghakiman ingkar tersebut, penghakiman yang dimasukkan adalah terhadap ketiga-tiga Defendan tanpa menyatakan bahawa JD dikehendaki untuk membayar jumlah penghakiman tersebut secara bersesama dan berasingan dengan Defendan-defendan lain. Perkara ini juga tidak diplidkan dalam Writ dan Pernyataan Tuntutan guaman sivil tersebut.

Maka, JD berhujah bahawa jumlah keberhutangan di bawah penghakiman tersebut wajar ditanggung oleh ketiga-tiga Defendan secara sama rata. Justeru, jumlah yang sewajarnya ditanggung oleh JD adalah semata-mata RM78,809.05. Dengan demikian, JD berhujah bahawa jumlah yang seharusnya dibayar JD adalah di bawah ambang kebankrapan sebagaimana diperuntukkan di bawah seksyen 5(1)(a) Akta Insolvensi 1967 (selepas ini dirujuk sebagai Akta Tersebut).

Di samping itu, JD juga berhujah bahawa setelah En Tan dihukum bankrap, En Tan telah mula membuat bayaran ansuran bulanan kepada Jabatan Insolvensi Malaysia. Memandangkan bayaran ansuran tersebut mempunyai kesan untuk mengurangkan jumlah keberhutangan didakwa JC, JD berhujah bahawa jumlah yang dicatatkan pada Notis Kebankrapan telah gagal mengambil kira bayaran ansuran tersebut. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Mahkamah dalam hal ini mendapati JC telah mendapat kebenaran Mahkamah menurut seksyen 5(3)(b) Akta Tersebut untuk memulakan prosiding kebankrapan terhadap JD yang merupakan seorang penjamin pada 10.1.22. JC juga telah memperolehi perintah Mahkamah pada 15.2.22 untuk menyampaikan Notis Kebankrapan secara penyampaian ganti. Berdasarkan perintah penyampaian ganti tersebut, JC telah menyampaikan Notis Kebankrapan melalui pengiklanan di akhbar New Straits Times pada 18.3.22, penampalan di Papan Notis Mahkamah Tinggi Johor Bahru pada 2.3.22 dan penampalan di hadapan premis JD pada 13.3.22 (Afidavit Penyampaian Lampiran 23).

Undang-undang adalah mantap bahawa sebarang perintah penyampaian ganti akan terus berkuatkuasa dan adalah sah melainkan diketepikan melalui permohonan yang dibuat khusus untuk mencabar atau mengetepikan perintah tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Development & Commercial Bank Berhad v Aspatra Corporation Sdn Bhd & Anor [1995] 3 MLJ 472; [1996] 1 CLJ 141; [1995] 2 MLRA 116; [1996] 3 AMR 3627 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut:- “The order of substituted service of the High Court, a superior Court of competent jurisdiction, must be obeyed by every one save in a few and rare exceptions and it can only be challenged as regards its validity by the only way of having it set aside by proceedings instituted for the very purpose. It cannot be challenged thus collaterally in any proceedings as regards its validity save in a very few rare exceptions, (such as a Bankruptcy Court going behind a judgment of any Court on credibly raised issues of collusion, fraud, etc. only on hearing a bankruptcy petition), which all do not apply here…” S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

JD tidak pernah mencabar perintah penyampaian ganti yang diperolehi JC. Maka, penyampaian Notis Kebankrapan tersebut terhadap JD adalah sempurna dan teratur. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada seksyen 3(2) Akta Tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “(2) A bankruptcy notice under this Act shall be in the prescribed form and shall state the consequences of non-compliance therewith and shall be served personally to a debtor: Provided that a bankruptcy notice- …(ii) shall not be invalidated by reason only that the sum specified in the notice as the amount due exceeds the amount actually due unless the debtor within the time allowed for payment gives notice to the creditor that he disputes the validity of the notice on the ground of such mistake; but if the debtor does not give such notice he shall be deemed to have complied with the bankruptcy notice, if within the time allowed he takes such steps as would have constituted compliance with the notice had the actual amount due been correctly specified therein.”

Peruntukan tersebut dengan jelas menyatakan bahawa setelah menerima Notis Kebankrapan, JD seharusnya memberi notis dalam tempoh masa yang dinyatakan dalam Notis Kebankrapan kepada JC bahawa jumlah yang dituntut adalah melebihi apa yang sepatutnya dituntut oleh JC, bagi membolehkan JD mencabar Notis Kebankrapan tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Kuala Excel Sdn Bhd v Chua Liang Hong [2022] MLJU 1350; [2022] 1 LNS 1336; [2022] MLRHU 1179 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[24] The true meaning and purport of proviso (ii) to s. 3(2) of the Act is that, if within the time allowed for payment under the BN the JD does not object to the amount stated in the BN, he cannot thereafter object to the amount or ask for the BN to be invalidated on that ground.” S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Dalam kes di hadapan Mahkamah, JD memfailkan Notis Perlantikan Peguamcara pada 11.4.22. Namun, tiada sebarang keterangan di hadapan Mahkamah bahawa JD telah memberi notis sebagaimana dikehendaki di bawah seksyen 3(2)(ii) Akta Tersebut kepada JC. Malah, tiada sebarang rekod dalam minit Pengurusan Kes pada 12.4.22 yang menunjukkan bahawa JD memberi notis sedemikian. Minit Pengurusan Kes pada 12.4.22 antara lain menyatakan seperti berikut:- telah diserahkan secara SS iaitu pengiklanan pada 18.3.22, penampalan di Mahkamah pada 2.3.22 dan premis pada 13.3.22. AOS telah difailkan pada 8.4.22. AOB pada 11.4.22. Peguam Pemiutang Penghakiman 1: Pihak kami telah menerima Notis Perlantikan Peguamcara pada 11.4.22 dan pihak JD juga telah menyerahkan cadangan penyelesaian kepada pihak JC. Peguam Pemiutang Penghakiman 1: Oleh yang demikian, saya memohon satu tarikh untuk pihak kami menerima arahan seterusnya daripada anakaguam kami mengenai status cadangan penyelesaian tersebut. Peguam Penghutang Penghakiman 1: Dengan izin Puan, saya Vivien Wong Chiau El bagi JD. Saya mengesahkan pernyataan rakan bijaksana saya Puan Idayu berkenaan dengan penyampaian Notis Pelantikan Peguamcara pada 11/4/2022 serta penyerahan cadangan penyelesaian. Mahkamah: Adakah masa sebulan cukup untuk mengemaskini status kes ini di hadapan Mahkamah? Peguam Pemiutang Penghakiman 1: Puan, saya mohon dalam sebulan setengah Mahkamah: 30 atau 31 Mei 2022 sesuai bagi kedua-dua pihak? Peguam Pemiutang Penghakiman 1: Saya mohon 31/5 Puan. Peguam Penghutang Penghakiman 1: Puan, 31/5/2022 adalah sesuai untuk pihak JD Mahkamah: Baik tarikh Pengurusan kes seterusnya pada 31/5/2022 untuk mengemaskini status penyelesaian antara pihak-pihak” “Peguam Pemiutang Penghakiman 1: Dengan izin Puan, saya Idayu bagi JC. BN S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Penelitian Mahkamah kepada minit-minit selanjutnya juga menunjukkan tiada sebarang notis di bawah seksyen 3(2)(ii) Akta Tersebut telah direkodkan dalam minit Pengurusan Kes sehinggalah JD memfailkan permohonan dalam Lampiran 28 dan Lampiran 30. Mahkamah juga dapati permohonan-permohonan JD dalam Lampiran 28 dan 30 hanya difailkan pada 15.11.22 dan diserahkan kepada JC pada 17.11.22 sebagaimana dinyatakan dalam minit Pengurusan Kes pada 21.11.22. Mahkamah juga dapati permohonan-permohonan tersebut difailkan hanya selepas Petisyen Pemiutang telah difailkan pada 7.10.22.

Maka, berdasarkan rekod di hadapan Mahkamah, JD jelas telah memungkiri peruntukan seksyen 3(2)(ii) Akta Tersebut. Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Goh Kein Hooi v OCBC Bank (Malaysia) Berhad & Another Appeal [2014] 1 MLJ 516; [2014] 4 CLJ 274; [2014] 1 MLRA 287; [2013] 5 AMR 635 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[9] Here, the JD gave no such notice. It must be borne in mind that the JD came into the picture as early as on 14 September 2010 and that was during the stage of the creditors' petition. It has been held in Loh Kok Huah, Re: Ex P; Ban Hin Lee Bank Bhd [1991] 3 CLJ 1817; [1991] 3 CLJ (Rep) 183, that a judgment debtor who seeks to invalidate a bankruptcy notice on the ground that the amount claimed therein exceeds the amount actually due must do so within the time stipulated in the bankruptcy notice for the payment to be made expeditiously. And every bankruptcy notice prescribes that the payment of the amount claimed therein must be made within seven days after the service of the notice not including the day of the service. [10] In so far as this appeal is concerned, on the authority of the Court of Appeal case in David Lim Hong Kee v. Perwira Affin Bank Berhad [2003] 4 CLJ 44, the BN was duly served based on the date of its advertisement and that would be on 12 November

The JD had seven days from 13 November 2009 to challenge the amount claimed in the BN. Unfortunately, the JD did not do so. The challenge is mounted too late in the day - at the time when the CP is being heard.” S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Dalam hal ini, Mahkamah tidak terlepas pandang bahawa JD ada memohon lanjutan masa dalam prayer (i) Lampiran 28 untuk memfailkan permohonan ini diluar jangka masa. Namun, undang-undang adalah mantap bahawa tempoh yang dinyatakan dalam seksyen 3(2)(ii) Akta Tersebut adalah mandatori dan Mahkamah tidak mempunyai sebarang bidang kuasa untuk merektifikasi pengabaian peruntukan mandatori oleh JD. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Re Liew Choo; Ex P Chuah Teng Heng [2016] 9 CLJ 598; [2016] MLRHU 763 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- “[20] The preponderance of case law authorities on the point is thus unmistakably well established. Adherence to the time period stated in s. 3(2)(ii) of the BA is mandatory. Non-compliance is not a mere irregularity capable of attracting the curative provisions of s. 131 of the BA for it is established law that not all forms of irregularities will justify the setting aside of a bankruptcy notice… [22] Clearly, s. 131 is designed more to cure defects that would not mislead or prejudice a debtor. In the instant case, the non-compliance and defect was occasioned by the JD himself. In this context, it would be a tautology to speak of the JD being misled by his own mistake.”

Jikapun Mahkamah ingin melanjutkan tempoh masa menurut seksyen 93(4) Akta Tersebut, Mahkamah berpendapat bahawa JD tidak memberikan sebarang alasan yang munasabah untuk mewajarkan lanjutan tersebut dalam permohonan JD. Pertamanya, antara asas untuk permohonan mengetepikan Notis Kebankrapan oleh JD adalah keberhutangan di bawah penghakiman tersebut wajar ditanggung oleh ketiga-tiga Defendan secara sama rata memandangkan Penghakiman yang dimasukkan tidak menyatakan JD bertanggungan “bersesama dan berasingan” dengan Defendan-defendan yang lain. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Asas ini sememangnya telah wujud semasa JD memfailkan Notis Perlantikan peguamcara pada 11.4.22 namun permohonan untuk mengetepikan Notis Kebankrapan hanya difailkan pada 15.11.22. Tiada sebarang penjelasan JD berkenaan kelewatan ini. Seterusnya, Mahkamah juga dapati alasan yang dinyatakan JD untuk memohon lanjutan masa adalah kerana terdapat isu-isu baru iaitu pembayaran ansuran bulanan oleh En Tan kepada Jabatan Insolvensi yang akan mempunyai kesan kepada Notis Kebankrapan tersebut. Dalam hal ini, menurut Eksibit WHF-6 lampiran 38, pembayaran pertama oleh En Tan adalah pada 7.10.22. Manakala, permohonan ini hanya difailkan pada 15.11.22. Maka, jikapun dakwaan JD bahawa isu baru ini hanya timbul pada 7.10.22, JD masih mengambil lebih dari sebulan untuk memfailkan permohonan tersebut, melebihi tempoh 7 hari dinyatakan dalam seksyen 3(2)(ii) Akta Tersebut.

Maka, atas alasan ini sendiri, permohonan JD untuk mengetepikan Notis Kebankrapan atas dakwaan JC menuntut melebihi apa yang sepatutnya dalam Notis Kebankrapan wajar ditolak kerana JD gagal memenuhi keperluan di bawah seksyen 3(2)(ii) Akta Tersebut. Namun, bagi kesempurnaan, Mahkamah akan meneliti merit permohonan JD.

JD mendakwa bahawa penghakiman yang dimasukkan JC tidak menyatakan secara spesifik bahawa JD perlu membayar jumlah penghakiman secara bersesama dan berasingan dengan Defendan-defendan yang lain. JD juga berhujah bahawa JC tidak pernah memplidkan tanggungan “bersesama dan berasingan” dalam guaman sivil terhadap Defendan-defendan. Maka, keberhutangan penghakiman tersebut wajar ditanggung secara sama rata oleh ketiga-tiga Defendan dalam kes tersebut, yakni JD hanya perlu menanggung RM78,809.05. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

JD merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Sumathy a/p Subramaniam v Subramaniam a/l Gunasegaran and another appeal [2017] 6 MLJ 753; [2018] 2 CLJ 305; [2017] MLRAU 280; [2017] 5 AMR 346 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[12] It is the argument of both appellants that while the respondent may be entitled to enter judgment for the same single sum, which the respondent did, the liability of each of them is necessarily joint. This is because, the summary judgment that was entered has not specified that both appellants are jointly and severally liable for that single sum. Where the judgment is silent or has not specified that liability is joint and several, the liability is necessarily joint. Where liability is joint, each of the appellant as defendant, shares that liability equally - see In Re Dato' Dr Elamaran M Sabapathy; ex p RHB Bank Bhd [2011] 10 CLJ 262. And so, when it comes to enforcing the judgment, the respondent has a right to enforce only half the judgment sum against each appellant. The respondent is not entitled to enforce the full sum against both of them, certainly not at the same time. [13] We agree with the submissions of learned counsel for the appellants…”

JD juga merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Lembaga Kumpulan Wang Simpanan Pekerja v Edwin Cassian A/L Nagappan @ Marie [2017] 6 MLJ 753; [2018] 2 CLJ 305; [2017] MLRAU 280; [2017] 5 AMR

Perlu diperhatikan bahawa prinsip kedua-dua kes tersebut telah diterbalikkan Mahkamah Persekutuan dalam kes Lembaga Kumpulan Wang Simpanan Pekerja v Edwin Cassian Nagappan [2021] 5 MLJ 253; [2021] 7 CLJ 823; [2021] 5 MLRA 178. Perkara ini ada dirumuskan dalam kes Re Mohd Saiful Azuar Md Isa; Ex P Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Bhd [2021] 12 MLJ 474; [2021] 8 CLJ 785; [2021] MLRHU 895 seperti berikut:- S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg “Postscript [75] I had settled the grounds of this judgment on 14 July 2021 in preparation for the delivery of my decision on 16 July 2021. However, before releasing the grounds of this judgment, it came to my attention that the Federal Court had delivered its grounds of decision on 19 July 2021 in Lembaga Kumpulan Wang Simpanan Pekerja v.Edwin Cassian Nagappan [2021] 7 CLJ 823 wherein the Federal Court overturned the decision of the Court of Appeal in Edwin Cassian (supra), overruled the Court of Appeal decision in Sumathy (supra) and approved the reasoning which led to the conclusion of the Court of Appeal in Kejuruteraan Bintai Kindenko (supra) that a judgment entered for payment of a sum of money against several judgment debtors imposed upon each of them, a joint and several liability to honour the entire judgment debt, and not merely an equal portion of it, unless otherwise stated…”

Memandangkan keputusan Mahkamah Persekutuan tersebut mengikat kesemua Mahkamah bawahan, Mahkamah merujuk kepada prinsip-prinsip yang diputuskan dalam kes tersebut seperti berikut:- “The Position In Malaysia [24] In this jurisdiction in any event, the common law is inapplicable, as we are governed by the Contracts Act 1950. Section 44 of the Contracts Act 1950 (Act 136) ("the Contracts Act") is the relevant provision relating to joint liability… [26] In summary therefore, unless a contrary intention is expressed in the contract, all joint contracts effectively impose a full liability for the debt on each of the promisors, by virtue of s. 43 of the Indian Contract Act, 1872: see Pollock & Mulla: Indian Contract and Specific Relief Acts - vol. 1, 13th edn., (India: LexisNexis, 2009), at p. 1043-1044. Thus, where the debts are jointly incurred, each promisee is liable for the whole amount: see Dhanki Mahajan v. Rana Chandubha Vakhatsing AIR 1969 SC 69. [27] Accordingly, so long as a judgment debt remains unrealised, the judgment creditor is entitled to proceed against one or any number of judgment debtors to secure the performance of an obligation in its entirety… [39] In our considered opinion, the courts below erred in law in invoking the presumption that joint liability means liability for only half the debt and not the full amount. As mentioned earlier, joint and several liability gives rise to one joint obligation and to as many several obligations as there are joint and several promises. The promisee, ie, the Board, is therefore entitled to proceed against one promisor, or the other, or both, in order to procure full performance as is evident from s. 44 of the EPF Act.” S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Mahkamah dalam hal ini merujuk kepada klausa 1 kepada Perjanjian Jaminan tersebut (muka surat 51 lampiran 1) yang memperuntukkan bahawa:- “In consideration of CGC at the request of the Customer and CGC agreeing to grant and/or continuing to grant the Facility to the Customer subject to and upon the Terms and Conditions, the Guarantors hereby UNCONDITIONALLY, IRREVOCABLY, JOINTLY AND SEVERALLY GUARANTEE as principal debtors and not merely as sureties the due and punctual payment by the Customer of all payments required under the Facility based on the Terms and Conditions and as and when the same shall become due and payable by the Customer together and all payments promised to be paid by the Customer with all profits, compensation, commission, fees, costs and all other charges (including but not limited to legal charges occasioned by or incident to this or any other security held by or offered to CGC for the Facility and further guarantee that if at any time or from time to time the Customer shall fail to pay any of the moneys payable by the Customer pursuant to the Terms and Conditions on the due date thereof or, if declared due and payable under the Facility pursuant to the Terms and Conditions on the date of such declaration, the Guarantors will pay to CGC on demand on their own account the moneys in the payment of which there has been a default as aforesaid.”

Memandangkan terma perjanjian jaminan tersebut dengan jelas memperuntukkan liabiliti penjamin-penjamin bersesama dan berasingan dengan peminjam, maka berdasarkan prinsip Mahkamah Persekutuan di atas, penjamin-penjamin di sini bertanggungan penuh terhadap keseluruhan hutang yang tertunggak.

Mahkamah dalam hal ini tidak terlepas pandang terhadap hujahan JD bahawa penghakiman yang dimasukkan adalah terhadap ketiga-tiga Defendan tanpa menyatakan bahawa JD dikehendaki untuk membayar jumlah penghakiman tersebut secara bersesama dan berasingan dengan Defendan-defendan lain. Berkenaan hujahan ini, Mahkamah Persekutuan dalam kes Edwin Cassian (supra) memutuskan bahawa:- S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg “[40] Furthermore, there is a notable absence of terms creating "joint" liability in the judgment itself. Even if such a term had been inserted that would not entitle the courts to conclude that liability is somehow halved between the two obligors or promisors. Given the prevailing interpretation of s. 44 of the EPF Act, merely inserting the word "jointly" in the consent judgment would not suffice to halve liability as there must be express words to that effect to state that the liability of the joint promisors is to be borne in equal proportions. Moreover, such halved liability should take root from the original promise whereby the liability of a promisor for a debt owed to a creditor is expressly stated to be only half of the debt. If we are to accept the premise that "joint and several liability" cannot be read into the judgment due to an absence of such words, it similarly follows that a silent judgment cannot automatically be inferred to impose "joint" liability where there is no such mention. This is especially so when the liability that arises is explicitly stipulated by statute. In the circumstances, liability under the consent judgment must necessarily be both joint and several in light of our discussion above.”

Walaupun petikan tersebut merujuk kepada seksyen 44 Akta KWSP, namun prinsip tersebut tidak hanya terhad kepada kes-kes KWSP semata-mata tetapi juga kepada kesemua kes lain secara am. Perkara ini ada diputuskan dalam kes Per: Chan Wai Fong v Ex-Parte: Everest Web Sdn Bhd [2022] MLJU 1253; [2022] 1 LNS 1277 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[6] Thus, based on the above Federal Court decision, it is clear that the said decision was not limited to the Employees Provident Fund Act 1991 only but that the liability of the JD herein is joint and several and as the said Judgment has not been satisfied, the JD continues to remain in law jointly and severally liable for the same under section 44 of the Contracts Act 1950.”

Malah, perkara ini juga kelihatan jelas apabila Mahkamah Persekutuan mengendors prinsip-prinsip kes Kejuruteraan Bintai Kindenko Sdn Bhd v Fong Soon Leong [2021] 2 MLJ 234; [2021] 5 CLJ 1; [2021] 3 MLRA 594 seperti berikut:- S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg “…The Court of Appeal, speaking through Justice Darryl Goon Siew Chye, in a meticulous and comprehensive judgment examining a long line of cases, concluded that it differed in reasoning with Sumathy. However, the Court of Appeal was constrained to dismiss the appeal as it regarded itself bound by the decision in Sumathy based on the rule of stare decisis as enunciated in Young v. Bristol Aeroplane Co Ltd [1944] KB 718. We would, with respect concur with the reasoning in Kejuruteraan Bintai Kindenko Sdn Bhd v. Fong Soon Leong [2021] 5 CLJ 1; [2021] 2 MLJ 234.”

Dalam kes Kejuruteraan Bintai (supra), Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[49] Where an order is made or judgment recovered against two or more parties for payment of a sum of money, without more, it simply means that all the judgment debtors and each of them is liable for the amount adjudged to be due. There is no need to read into such a judgment or order the idea of joint and several liability because in the manner of its pronouncement that is already its effect, unless stated otherwise. In this, we agree with the observation of Lee Swee Seng JC in Lim Koon Chow v. AmBank (M) Bhd at para. [109] of His Lordship's judgment, referred to above. [50] Indeed, what should also not be done is to read into and to qualify such a judgment as only creating a "joint liability" for the sum adjudged or ordered, with the additional consequence that each defendant is only liable for an equal portion of the judgment debt. [51] If a borrower of a fixed sum of money is adjudged liable to repay that sum, he remains liable for that sum. It cannot be that if there exists a guarantor found to be jointly liable, the principal debtor's debt and liability therefore becomes half the amount if judgment is entered against both the principal debtor and his guarantor. Without having to be expressed, the liability of the principal for the whole amount borrowed remains. The guarantor's liability is also necessarily for the same amount guaranteed. They are both thus jointly liable for the same amount adjudged or ordered. They are also each individually liable for that amount. They are both jointly and severally liable… [56] Upon the authorities discussed and the consistency of judicial views expressed, we are inclined to conclude that a judgment entered for payment of a sum of money against several judgment debtors imposes upon them and each of them, a joint and several liability to honour the entire judgment debt, and not merely an equal portion of it, unless otherwise stated. It is unfortunate that the conclusion that has been arrived at in this case is at variance with the decision in Sumathy.” S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Berdasarkan nas-nas di atas, Mahkamah berpendapat bahawa hujahan JD bahawa JD hanya bertanggungan secara sama rata terhadap keseluruhan hutang tertunggak adalah tidak bermerit. Berkenaan hujahan JD bahawa JC telah gagal mengambil kira pembayaran yang mula dibayar oleh En Tan kepada Jabatan Insolvensi dalam tuntutan terhadap JD, Mahkamah berpendapat bahawa JD telah tersalah arah dari segi undang-undang. Dalam hal ini, walaupun En Tan telah mula membuat pembayaran kepada Jabatan Insolvensi, namun ini tidak bermaksud sumbangan beliau secara automatik akan dibayar penuh kepada JC di sini.

Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kaedah 180(1) Kaedah-kaedah Insolvensi 2017 yang memperuntukkan bahawa:- “(1) Not more than two months before declaring a dividend, the Director of General of Insolvency shall give notice of his intention to do so in the Gazette and at the same time to such of the creditors mentioned in the bankrupt's statement of affairs as have not proved their debts and such notice SHALL SPECIFY THE LATEST DATE UP TO WHICH PROOFS MUST BE LODGED which shall be NOT LESS THAN TWENTY-ONE DAYS FROM THE DATE OF SUCH NOTICE.”

Peruntukan tersebut menunjukkan bahawa dalam tempoh 2 bulan sebelum mengisytiharkan dividen, Ketua Pengarah Insolvensi (selepas ini dirujuk sebagai KPI) hendaklah mewartakan Notis Tentang Niat Pembayaran Dividen (NID) dan menyerahkan notis niat tersebut kepada mana-mana pemiutang yang dinyatakan dalam Penyata Hal Ehwal si bankrap yang belum membuktikan hutang mereka. KPI perlu menetapkan dalam notis tersebut tarikh yang terkini bukti mesti diserahkan dan tarikh yang diberikan tidak boleh kurang daripada 21 hari dari tarikh notis tersebut. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Maka, secara ringkas, peruntukan ini dengan jelas menunjukkan bahawa had masa memfailkan bukti hutang adalah sebagaimana ditetapkan dalam notis niat KPI kepada pemiutang-pemiutang yang belum membuktikan hutang mereka, yang pada kebiasaan tidak kurang dari 21 hari dari tarikh notis tersebut. Hanya selepas KPI membuat keputusan menurut Kaedah 173 Kaedah-kaedah Insolvensi 2017 sama ada menerima bukti-bukti hutang yang dimasukkan atau menolak yang sama, dividen akan diisytiharkan secara pari passu (kepada pemiutang yang tidak bercagar). Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes United Overseas Bank (Malaysia) Bhd v Andrew Lee Siew Ling [2012] 3 CLJ 708; [2012] 5 MLRA 76 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[21] Under para. 9 of sch. C to the Bankruptcy Act 1967 (which contains rules which must be observed with respect to the mode of proving debts, as mandated by s. 42 of the Act ) if a secured creditor realizes his security, but there is still an outstanding amount due under the debt, he may prove for the balance due to him after deducting the net amount realized. In other words, the secured creditor may now join in for a share in the balance of the assets of the debtor together with the unsecured creditors. [22] If the secured creditor delays in realizing the security and continues to charge interest on the debt owed to him, there is every possibility that the value of the security when realized will become insufficient to meet the repayment of the outstanding amount due to the secured creditor. He will then participate in the share of the balance of the assets of the debtor. The balance amount still due to the secured creditor will now rank pari passu, under subs. 43(4) of the Bankruptcy Act 1967, with the debts proved by the unsecured creditors, thereby reducing their respective share in the assets.”

Sebagaimana dihujahkan peguam JC, JC belum menerima apa-apa notis niat mahupun pembayaran dividen dari pihak Jabatan Insolvensi. Maka, hujahan JD bahawa JC gagal mengambil kira pembayaran En Tan dalam menghitung jumlah keberhutangan JD adalah pra-masa dan salah tafsiran undang-undang dan dengan demikian wajar ditolak. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Dalam apa jua keadaan, jikapun jumlah pembayaran En Tan sebagaimana dieksibitkan dalam eksibit WHF-6 lampiran 38 diambil kira dalam mengurangkan keberhutangan JD, iaitu RM5,000.00 pada 7 Oktober 2022 dan RM3,000.00 pada 3 Januari 2023 yakni RM8,000.00 secara keseluruhan, jumlah tersebut masih tidak berupaya mengurangkan jumlah keberhutangan JD iaitu RM236,429.86 dalam Notis Kebankrapan ke bawah julat minima kebankrapan iaitu RM100,000.00 sebagaimana diperuntukkan dalam seksyen 5(1)(a) Akta Tersebut. Maka, Mahkamah masih boleh memerintakan perintah kebankrapan terhadap JD sebagaimana diputuskan dalam kes Re Ti Hock Soon, Ex-Parte; Perwira Habib Bank Malaysia Berhad dan dua lagi kes [1993] 1 CLJ 477; [1992] 3 MLRH 395.

35.

(ii) sama ada sekarang Mahkamah mempunyai kuasa meminda petisyen kreditor berkenaan. Tentang soalan (i), saya berpendapat bahawa oleh sebab baki hutang pada tarikh-tarikh tentu melebihi statutori minima yang diperuntukkan oleh s. 5(1)(a), Mahkamah mempunyai kuasa membuat perintah-perintah tersebut...”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Ber: Ng Shiau Yin v Ex. Parte: LNL Estate And Marketing [2022] 1 LNS 2474. Menurut fakta kes tersebut, JC telah memperolehi Perintah bertarikh 27.4.17 dari Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur yang antara lain memerintahkan JD untuk membayar RM437,743.15 berserta faedah dan kos. JC memfailkan Notis Kebankrapan terhadap JD pada 21.10.21 bagi jumlah penghakiman tersebut dan menyampaikan Notis tersebut kepada JD pada 27.10.21. Pada 2.11.21, JD memfailkan permohonan untuk mengetepikan Notis Kebankrapan atas alasan antara lain semasa mengeluarkan Notis Kebankrapan terhadap JD, JC telah gagal menolak sejumlah RM5,611.04 yang diperintahkan pada 18.8.17 dalam prosiding garnishee yang dimulakan JC dimana garnisi diperintahkan untuk membayar RM5,611.04 dari akaun JD kepada JC. Dalam memutuskan kes ini, Mahkamah memutuskan bahawa:- S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg “[14] To say that the interests concluded by the JC in the BN were incorrect and excessive for failing to take into account the substantial sum of RM5,611.04 is certainly without merit, it was a genuine omission with no male intention to mislead. Furthermore, I find that there had been no substantial injustice caused on the JD due to this miscalculation because the amount stated in the BN still exceed the " minimum threshold" of RM 100,000.00 as proved for in section 5(1 ) ( a ) of the Insolvency Act 1967. [15] Reference is made to the case Goh Kein Hooi v. OCBC Bank (M) Bhd and another appeal [2014] 4 CLJ 274; [2014] 1 MLJ where the Court of Appeal held as follows: " [12] Here, before us, the JD alleges that there is an excess of RM6,509,67 claimed in the BN. It must be stated that the BN has been issued in respect of a judgment debt to the tune of RM3,543,401,80. That being the case, even if the sum of RM6,509.67 were deducted from the judgment debt claimed, the amount would still exceed the statutory minimum of RM30,000 as stipulated in s. 5(1)(a) of the Bankruptcy Act 1967. It is appropriate to mention that the Federal Court in Moscow Narodny Bank Ltd v. Ngan Ching Wen [2005] 3 MLJ 693; [2004] 2 CLJ 241 (FC), at p 251 has approved the principles laid down in Loh Kok Huah, Re: Ex P Ban Hin Lee Bank Bhd." [16] Prior to the cited case, the Federal Court in Moscow Narodny Bank Ltd v. Ngan Ching Wen [2004] 2 CLJ 241 held as follows: " In Re Patel (a debtor) [1986] 1 All ER 522, it was held that where a debt on which the bankruptcy petition was founded had by the date of the hearing of the petition been reduced by part-payment to less than the statutory minimum the court had no jurisdiction to make a receiving order. That is a very sensible judgment, because, if the debt at the time of making the receiving order, is less than the statutory minimum, then the bankruptcy court clearly has no jurisdiction to make the receiving orders. But, where the debt is above the statutory minimum, the court's jurisdiction is not ousted. Malaysian courts have, on many occasions, followed Re Patel (supra) and took a similar view, ie, where after the filing of the creditor's petition the amount owing by the debtor is reduced, the petition is not bad as long as the amount remaining owing at the date of hearing of the petition is more than the statutory limit…” S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Maka, berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah menolak lampiran 28 dengan kos. Analisis dan keputusan Mahkamah (Lampiran 30)

Berkenaan lampiran 30, JD berhujah bahawa tiada perbuatan kebankrapan dalam tempoh 6 bulan sebelum Petisyen Pemiutang difailkan di Mahkamah. JD berhujah bahawa Notis Kebankrapan telah diserahkan kepada JD menurut terma-terma Perintah Penyampaian Ganti iaitu secara penampalan di Papan Notis Mahkamah Tinggi pada 2.3.22, penampalan di alamat JD pada 13.3.22 dan pengiklanan di akhbar pada 18.3.22. Maka, penyampaian dianggap diserahkan kepada JD 7 hari selepas tarikh akhir penampalan atau pengiklanan, iaitu pada 25.3.22. Maka, JD berhujah bahawa menurut seksyen 3(1)(i) AKta Tersebut, tarikh perbuatan kebankrapan adalah pada 2.4.22.

JD berhujah bahawa Petisyen Pemiutang hanya boleh difailkan dalam tempoh 6 bulan dari tarikh perbuatan kebankrapan. Memandangkan Petisyen Pemiutang hanya difailkan pada 7.10.22, iaitu melebihi tempoh 6 bulan dari tarikh perbuatan kebankrapan, maka JD berhujah bahawa tiada perbuatan kebankrapan telah dilakukan oleh JD, dan dengan demikian, Petisyen Pemiutang wajar diketepikan dan dibatalkan oleh Mahkamah ini.

Dalam isu ini, Mahkamah berpendapat bahawa adalah penting untuk merujuk kepada terma perintah penyampaian ganti tersebut terlebih dahulu yang diterbit semula seperti berikut:- S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg “…DAN DENGAN INI ADALAH DIPERINTAHKAN bahawa penyampaian perintah bagi permohonan ini dan Notis Kebankrapan dan Permintaan Bagi Mengeluarkan Notis Kebankrapan di dalam tindakan ini hendaklah dilaksanakan kepada Penghutang Penghakiman yang dinamakan di atas melalui satu tampalan di Papan Notis Mahkamah Tinggi, Johor Bahru dan di premis Penghutang Penghakiman iaitu di [alamat JD] DAN SETERUSNYA ADALAH DIPERINTAHKAN bahawa Notis Penyampaian Ganti bagi maksud penyampaian Notis Kebankrapan di dalam tindakan ini hendaklah diiklankan satu (1) kali di dalam akhbar harian keluaran tempatan New Straits Times dan bahawa penyampaian itu hendaklah menjadi penyampaian yang sempurna dan cukup akan Notis Kebankrapan itu ke atas Penghutang Penghakiman TUJUH

HARI dari tarikh terakhir pengiklanan atau penampalan termasuk hari pengiklanan atau penampalan…”

Undang-undang adalah mantap bahawa tiada peruntukan mandatori yang menghendaki sebarang tempoh ditetapkan untuk menganggap penyampaian melalui penyampaian ganti dianggap sempurna, namun sekiranya tempoh tersebut ditetapkan, maka tempoh tersebut wajar diambil kira dalam menentukan penyampaian sempurna terhadap JD. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Re Krishnan Rengasamy, Ex P Arab Malaysian Credit Bhd [2001] 4 CLJ 797; [2001] 2 MLRH 362 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The judgment debtor did not dispute that all the aforesaid methods have been effected by the judgment creditor and so pursuant to the said order for substituted service, I hold that the service is deemed to be good service. The judgment debtor's attack is that the order for substituted service did not specify the period which was to elapse for the service to be effective… Although an application for an order for substituted service may include a term that the substituted service was to take effect on a certain date or day, it is strictly not a mandatory requirement and I agree with the learned registrar that the Bankruptcy Act 1967 and the Bankruptcy Rules 1969 do not contain such a requirement.” S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Memandangkan terma perintah penyampaian ganti dalam kes ini dengan jelas memperuntukkan bahawa penyampaian dianggap sempurna selepas 7 hari dari tarikh akhir pengiklanan atau penampalan termasuk hari pengiklanan atau penampalan tersebut, maka tempoh tersebut wajar diambil kira dalam menentukan penyampaian dianggap sempurna terhadap JD.

Setelah penyampaian dianggap sempurna terhadap JD, JD mempunyai 7 hari untuk menenuhi keperluan Notis Kebankrapan tersebut. Sekiranya gagal, perbuatan kebankrapan berlaku pada hari kelapan. Dalam menghitung tempoh 7 hari, terdapat nas-nas yang berbeza berkenaan pengiraan tempoh tersebut. Umpamanya, dalam kes Re Stephen Wong Leong Kiong; Ex P HSBC Bank Malaysia Bhd [2005] 4 MLJU 43; [2005] 5 CLJ 504; [2005] 2 MLRH 33, Mahkamah telah menolak tempoh hujung minggu dan cuti umum dalam pengiraan perbuatan kebankrapan. Dalam kes tersebut, Mahkamah memutuskan bahawa:- “Upon a proper construction of r. 66, I am of the view that r. 66 does give rise to a lacuna in that it does not provide for the reckoning of the seven-day period contained in s. 3(1)(i). My view is supported by the common ground shared by both the learned counsel in this respect. That being the case, the RHC shall apply, as provided for in r. 276 of the BR in the following words:

Rules of the High Court applicable in the event of lacunae. In the absence of any rule regulating any proceeding under the Act or these Rules, the Rules of the High Court shall apply, mutatis mutandis. See also Re Lau Hieng Yee [1999] 4 CLJ 582 per Tee Ah Sing J at p. 587d. The reckoning of a period of time is provided for in O. 3 r. 2(1), (2) and (5) of the RHC in the following words: S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Reckoning periods of time. (O. 3 r. 2)

Any period of time fixed by these rules or by any judgment, order or direction for doing any act shall be reckoned in accordance with the following provisions of this rule.

Where the act is required to be done within a specified period after or from a specified date, the period begins immediately after that date.

(3)...

(4)...

Where, apart from this paragraph, the period in question, being a period of 7 days or less, would include the day before the weekly holiday, the weekly holiday or public holiday, that day shall be excluded. In my view, under O. 3 r. 2(2), the day on which an act is required to be done within a specified period after or from a specified date, that day itself shall be excluded from the reckoning of the period of time, whether it was a period of eg, thirty days, or seven days as in the instant appeal. Specifically, where the period for reckoning is a period of seven days or less, O. 3 r. 2(5) provides for the exclusion of each of the following days:

the day before the weekly holiday;

the weekly holiday; or

public holiday. The exclusion is intended to ensure that the reckoning of the short period of seven days or less would only include clear working or office days so that the aforesaid excluded days would not be reckonable days.”

Manakala, dalam kes Per: Gnasegar G Vengadasamy; Ex-Parte Bank Islam Malaysia Berhad [2020] MLJU 2664; [2020] 1 LNS 2268 Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa cuti hujung minggu dan cuti umum tidak termasuk dalam pengiraan perbuatan kebankrapan. Dalam kes tersebut, pengiklanan terakhir adalah pada 10.11.17 dan JD berhujah bahawa penyampaian dianggap sempurna pada 17.11.17. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg Dalam hal ini, JD telah mengambil kira cuti hujung minggu dalam perhitungan tersebut. Setelah penyampaian dianggap sempurna, JD turut menghitung tempoh 7 hari termasuk cuti hujung minggu dan mendakwa tempoh notis yang dinyatakan dalam seksyen 3(1)(i) Akta Tersebut tamat pada 24.11.17. Maka JD berhujah bahawa perbuatan kebankrapan berlaku pada 25.11.17 dan tarikh akhir memfailkan Petisyen Pemiutang adalah pada 25.5.18, maka Petisyen Pemiutang yang difailkan pada 30.5.18 adalah difailkan di luar masa.

Manakala, JC dalam kes tersebut berhujah bahawa penyampaian Notis Kebankrapan dianggap sempurna pada 21.11.17 (setelah menolak cuti hujung minggu dan cuti umum) dan perbuatan kebankrapan berlaku pada 1.12.17 (setelah menolak cuti hujung minggu dan cuti umum). Maka tarikh terakhir untuk memfailkan Petisyen Pemiutang adalah pada 1.6.18, maka Petisyen Pemiutang yang difailkan pada 30.5.18 adalah dalam tempoh masa yang dibenarkan.

Dalam memutuskan kes tersebut, Mahkamah Tinggi telah mengikuti tafsiran yang diberikan JD dan memutuskan bahawa:- “[21] Pihak JC di dalam Perenggan 3, Petisyen Pemiutang menyatakan yang JD telah melakukan perbuatan kebankrapan dalam masa enam bulan dari tarikh pemfailan. Dalam keadaan ini, Petisyen Pemiutang telah dikemukakan (presented) pada 30.5.2018 dan pihak JD menyatakan perbuatan kebankrapan adalah pada 1.12.2017. [22] Petisyen Pemiutang telah diserahkan kepada JD melalui serahan gantian pada 5.10.2017 dimana serahan gantian ini menjadi servis penyampaian dalam masa tujuh hari selepas serahan terakhir atau pun serahan pengiklanan. [23] Mengikut Afidavit Serahan dari Pemiutang Penghakiman serahan di Papan Notis Mahkamah dan di alamat terakhir JD ialah pada 9.11.2017 dan serahan melalui akhbar The Star dibuat pada 10.11.2017. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg [24] Maka dengan itu, penyampaian untuk tujuh hari selepas 10.11.2017 ialah pada 17.11.2017 Mengikut Notis Kebankrapan JD perlu mematuhi dengan Notis Kebankrapan adalah dalam masa tujuh hari dari tarikh serahan Notis Kebankrapan iaitu pada 24.11.2017. Maka dengan itu, perbuatan kebankrapan adalah pada 25.11.2017 dan tarikh terakhir untuk memfailkan Petisyen Pemiutang ialah pada 25.5.2018 dan tidak pada 30.5.2018. [25] Di dalam kes ini, Mahkamah telah memutuskan bahawa pengiraan tempoh masa dalam kes ini adalah termasuk cuti-cuti am dan cuti mingguan. Maka dengan itu, JC menyatakan yang pengiraannya tidak termasuk hari-hari cuti am dan cuti mingguan adalah pada 1.12.2017 adalah tidak tepat. [26] Seksyen 105 (d), Akta Tafsiran 1948 dan 1967 dengan jelas menyatakan pengiraan masa adalah tidak termasuk cuti mingguan dan cuti am dan hanya terpakai bagi tempoh enam hari dan ke bawah. Maka dengan itu, cara pengiraan JC adalah tidak tepat dan pemfailan Petisyen Pemiutang oleh JC adalah diluar masa.”

Perlu diperhatikan bahawa Mahkamah Tinggi dalam mencapai keputusan dalam kes Gnasegar (supra) telah tidak mengikuti kes Re Stephen Wong (supra), kerana peruntukan seksyen 105(d) Akta Tafsiran 1948 dan 1967 yang memerlukan penolakan cuti hujung minggu atau cuti umum bagi tempoh yang diperuntukkan 6 hari ke bawah sahaja, telah tidak dirujuk kepada Mahkamah dalam kes Re Stephen Wong (supra).

Namun, setelah dirayu, Mahkamah Rayuan telah menterbalikkan keputusan Mahkamah Tinggi sebagaimana dilaporkan sebagai Bank Islam Malaysia Berhad v Gnasegar G Vengadasamy [2023] 1 MLJ 50; [2022] 1 LNS 2784; [2023] 2 MLRA 179. Dalam memutuskan isu tersebut, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg “[9] The Insolvency Rules 2017 (formerly the Bankruptcy Rules 1969) or the Insolvency Act 1967 does not provide for the method of calculation of the seven-day period in section 3(1)(i) of the Insolvency Act 1967. However, rule 284 of the Insolvency Rules (formerly rule 276 of the Bankruptcy Rules ) allows resort to the Rules of Court 2012 in the event of lacunae… [10] Order 3 rule 2 of the Rules of Court 2012 which makes provision for computation of time in respect of an act within a specified period, reads as follows… [11] In section 54(1)(d) of the Interpretation Act 1948 and 1967 (Consolidated and Revised 1989) Act 388 (the Interpretation Act), a similar provision is made for exclusion of a day if the last day of the period is a weekly holiday or a public holiday (the so-called excluded days)… [12] However, it must be noted that in section 54(1)(d) the exclusion of the said weekly public holidays or weekly holidays only applies if the relevant time period within which an act is directed to be done does not exceed six days. Section 105(d) of the same Act is in pari materia with section 54(1)(d) as well. [13] The learned High Court Judge had regard to section 105(d) but held that it does not apply to the instant case as the relevant time period to determine whether an act of bankruptcy has occurred is seven days after the service of the bankruptcy notice. Thus, it is not a period that is six days or less which can trigger the application of section 54(1)(d) or section 105(d)… …The issue in the instant case is about the determination of the date of the act of bankruptcy seven days after the date of the service of the bankruptcy notice. The Insolvency Act 1967 (Revised 1988) and the Insolvency Rules 2017 do not provide for time computation. However, as we mentioned earlier, rule 284 of the Insolvency Rules specifically provides for the adoption of the Rules of Court 2012 in the event of a lacuna. There is no dispute that there is a lacuna with regard to the calculation of a time stipulation in the Insolvency Rules. [17] In this regard, we are persuaded by the reasoning of the High Court in the case Re Stephen Wong Leong Kiong; Ex Parte: HSBC Bank Malaysia Bhd [2005] 5 CLJ 504 which addressed the issue of the date of the act of bankruptcy which is also the very same issue that has arisen here. Low Hop Hing J (as he then was) held that in view of the lacuna in respect of the S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg method of time computation in the Bankruptcy Rules 1969, Order 3 Rule 2(5) of the Rules of High Court applies. His Lordship said that Order 3 Rule 2(5) excludes the day before the weekly holiday and the weekly holiday or the public holiday… [18] Although, section 54(1)(d) and section 105(d) of the Interpretation Act were not discussed in the above judgment, we are of the view that in respect of the determination of the date of the act of bankruptcy, the reasoning of His Lordship is persuasive for the following reasons. [19] We are mindful that the Interpretation Act is principal legislation and that the Insolvency Rules 2017 and Rules of Court 2012 are subsidiary legislation. However, the issue here is not whether subsidiary legislation should give way to principal legislation. Rather, the issue at hand is the application of the maxim that the special provision of the law is to be preferred to the general provision. Whilst, the Interpretation Act applies generally to all laws, rule 284 of the Insolvency Rules 2017 has specially provided for the application of the Rules of Court 2012 in the event of a lacuna. Therefore, Order 3 rule 2(5) Rules of Court 2012 which provides for time computation has become a special law for the purpose of determination of the act of bankruptcy. It would be otherwise if rule 284 did not make such a provision. [20] If the argument that principal legislation should override subsidiary legislation is accepted regardless of the legal maxim that a general provision of the law should yield to a special provision of the law, it can also be argued with equal force that even in the conduct of general civil litigation, section 54 of the Interpretation Act would apply and that public holidays will be excluded if the specified period is six days or less. This would render otiose Order 3 rule 2 and other provisions in the Rules of Court 2012 that are not consonant with the Interpretation Act although they are special provisions for the purpose of civil procedure.”

Maka, keputusan Mahkamah Rayuan tersebut adalah mengikat Mahkamah-mahkamah bawahan. Malah, menurut kes Ber: Hassan Ishak; Ex-Parte: Bank Pembangunan Malaysia Berhad [2018] 1 LNS 904; [2018] MLRHU 717, dalam rayuan dari keputusan kes Re Stephen Wong (supra), Mahkamah Persekutuan mengesahkan keputusan Mahkamah Tinggi. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Maka, dengan demikian, keputusan Re Stephen Wong (supra) adalah terpakai dalam kes ini iaitu hari sebelum hujung minggu, hujung minggu dan cuti umum tidak diambil kira semasa menghitung tempoh 7 hari untuk JD memenuhi tuntutan JC. Kaedah pengiraan ini juga terpakai bagi tempoh 7 hari penyampaian ganti dianggap sempurna sebagaimana diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Gnasegar (supra), kerana Aturan 3 kaedah 2(5) Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 turut terpakai bagi perintah mahkamah selaras Aturan 3 kaedah 2(1) Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 yang memperuntukkan bahawa:- “2. Reckoning periods of time. (O. 3 r. 2)

Any period of time fixed by these Rules or by any judgment, order or direction for doing any act shall be reckoned in accordance with the following provisions of this rule...”

Berdasarkan tafsiran tersebut, Mahkamah akan membuat pengiraan penyampaian notis kebankrapan seperti berikut:- Penampalan di Mahkamah-2.3.22 Penampalan di Premis-13.3.22 Pengiklanan -18.3.22 (Jumaat) (dianggap sempurna 7 hari selepas tarikh akhir pengiklanan/penampalan termasuk tarikh pengiklanan/penampalan)- hari pertama 19.3.22 (hari Sabtu-dikecualikan)

20.3.22 (hari kedua)

21.3.22 (hari ketiga)

22.3.22 (hari keempat)

23.3.22 (hari keputeraan Sultan Johor-dikecualikan) (**Rujukan kepada Jadual hari kelepasan am Negeri 2022, Bahagian Kabinet,

Perlembagaan dan Perhubungan Antara Kerajaan, Jabatan Perdana Menteri)

3.22 (hari kelima)

25.3.22 (hari Jumaat-dikecualikan)

26.3.22 (hari Sabtu-dikecualikan)

27.3.22 (hari keenam)

28.3.22 (hari ketujuh) -Penyampaian dianggap sempurna, tarikh penyampaian notis kebankrapan S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Mahkamah seterusnya membuat pengiraan perbuatan kebankrapan seperti berikut:-

28.3.22 (hari penyampaian Notis Kebankrapan-dikecualikan menurut Aturan 3 kaedah 2(2) Kaedah-kaedah Mahkamah 2012)

29.3.22 (hari pertama)

30.3.22 (hari kedua)

31.3.22 (hari ketiga)

1.4.22 (hari Jumaat-dikecualikan)

2.4.22 (hari Sabtu-dikecualikan)

3.4.22 (cuti umum-Awal Ramadhan dikecualikan) (**Rujukan kepada Jadual hari kelepasan am Negeri 2022, Bahagian Kabinet,

Perlembagaan dan Perhubungan Antara Kerajaan, Jabatan Perdana Menteri)

4.22 (hari keempat)

5.4.22 (hari kelima)

6.4.22 (hari keenam)

7.4.22 (hari ketujuh)

8.4.22 (hari Jumaat-dikecualikan)

9.4.22 (hari Sabtu-dikecualikan)

10.4.22 (hari kelapan-tarikh perbuatan kebankrapan)

Maka, memandangkan Petisyen Pemiutang telah difailkan pada 7.10.22, maka Petisyen Pemiutang masih dalam tempoh masa 6 bulan dari tarikh perbuatan kebankrapan. Dengan demikian, hujahan JD bahawa Petisyen Pemiutang tersebut difailkan di luar tempoh masa adalah tidak bermerit dan dengan demikian wajar ditolak. Dalam hal ini, Mahkamah tidak terlepas pandang bahawa JC telah menyatakan tarikh perbuatan kebankrapan dalam Petisyen Pemiutang sebagai 11.4.22 dan bukannya 10.4.22. Mahkamah berpendapat bahawa kesilapan tersebut adalah kesilapan tulen yang bona fide oleh JC kerana sebagaimana dihujahkan dalam hujahan JC, JC mengira cuti umum Awal Ramadhan selama 2 hari iaitu 3.4.22 dan 4.4.22. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Namun, pada realiti, cuti umum Awal Ramadhan hanya sehari bagi negeri Johor iaitu pada 3.4.22 (hari Ahad). Cuti tersebut tidak diganti pada 4.4.22 (hari Isnin) kerana hujung minggu di negeri Johor pada masa yang material adalah pada hari Jumaat dan Sabtu, maka tiada keperluan untuk menggantikan cuti umum yang jatuh pada hari Ahad. Namun, memandangkan Petisyen Pemiutang telah difailkan dalam tempoh masa 6 bulan yang diperuntukkan di bawah seksyen 5 Akta Tersebut dan tiada prejudis dialami oleh JD, maka kesilapan ini dapat diremedi menurut seksyen 131 Akta Tersebut sebagaimana diputuskan dalam kes Re Stephen Wong (supra) seperti berikut:- “Arising from the aforesaid incorrect date, it becomes necessary for me to consider whether the CP has been invalidated thereby… In my view, s. 131 specifically prevents the invalidation of any proceeding in bankruptcy by reason of any formal defect or irregularity unless such defect or irregularity has caused substantial injustice. What constitutes a formal defect or irregularity would depend on the facts and circumstances of each case and whether the formal defect and irregularity goes into the substance of the complaint in the CP. On my part, I subscribe to the concurrent views of Tee Ah Sing JC (now J) and Clement Skinner JC (now J). With regret, I do not feel able to agree with the decision of Richard Talalla J (as he then was). That being the case, I am of the view that the misstatement as to the incorrect date herein is a mere formal defect or irregularity which does not cause any substantial injustice and is not one which cannot be remedied by an order of the court eg, by way of an amendment to the misstatement of the incorrect date of 2 June 2001 to the correct date of 7 June 2001 which I hereby do.” S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Perlu diperhatikan bahawa keputusan ini telah disahkan dalam rayuan di peringkat Mahkamah Persekutuan sebagaimana dinyatakan dalam kes Ber: Hassan Ishak (supra) seperti berikut:- “[34] It is pertinent to highlight that the Court of Appeal's decision in the case of Stephen Wong Leong Kiong v. HSBC Bank Malaysia Bhd [2009] 6 CLJ 466 submitted by the JD in reliance that misstatement of the date of act of bankruptcy was fatal was overruled by the Federal Court vide Civil Appeal No: 03-1 of 2006(N) and the order of High Court, Seremban dated 21.2.2005 was affirmed and the receiving and adjudication orders both dated 10.3.2005 issued against the respondent were reinstated. [35] Hence, even if it is averred by the JD that the date of act of bankruptcy is wrong, it is an irregularity only which is remediable under section 131 of Bankruptcy Act 1967 as no substantial injustice was caused to the JD.”

Maka, berdasarkan alasan-alasan ini, Mahkamah membenarkan pindaan kepada tarikh perbuatan kebankrapan dari 11.4.22 kepada 10.4.22 dalam Petisyen Pemiutang.

Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah berpendapat bahawa permohonan JD untuk membatalkan atau mengetepikan Petisyen Pemiutang (Lampiran 30) juga adalah tidak bermerit dan wajar ditolak dengan kos. S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah menolak lampiran 28 dan setelah mendengar hujahan berkenaan kos, JD diperintahkan untuk membayar JC kos RM1,000.00 tertakluk kepada fi alokatur. Mahkamah juga menolak lampiran 30 dan JD diperintahkan untuk membayar JC kos RM1,000.00 tertakluk kepada fi alokatur. Bertarikh: 6 Mac 2023 Disediakan oleh, …………………………………. ARUN A/L NOVAL DASS Timbalan Pendaftar Mahkamah Tinggi Malaya Johor Bahru S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Tetuan A.Rahim & Co Peguambela & Peguamcara Peguam Pemiutang Penghakiman No.98-100, Jalan Setia Tropika 1/7, Taman Setia Tropika, 81200 Johor Bahru, Johor (Ruj: LIT/CGC/1708/18/B/IMY) …

Tetuan Fyiona, Lai & Dennis Thong Peguambela & Peguamcara Peguam Penghutang Penghakiman 13A-3, Menara 1 Mont Kiara, Jalan Kiara, Mont Kiara, 50480 Kuala Lumpur (Ruj: YF.FL.LIT(B).704.22. WHF(CGC)) … Puan Wong Yin Mei S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg Kes-kes yang dirujuk:

Development & Commercial Bank Berhad v Aspatra Corporation Sdn Bhd & Anor [1995] 3 MLJ 472; [1996] 1 CLJ 141; [1995] 2 MLRA 116; [1996] 3 AMR 3627

Kuala Excel Sdn Bhd v Chua Liang Hong [2022] MLJU 1350; [2022] 1 LNS 1336; [2022] MLRHU 1179

Goh Kein Hooi v OCBC Bank (Malaysia) Berhad & Another Appeal [2014] 1 MLJ 516; [2014] 4 CLJ 274; [2014] 1 MLRA 287; [2013] 5 AMR 635

Re Liew Choo; Ex P Chuah Teng Heng [2016] 9 CLJ 598; [2016] MLRHU 763

Sumathy a/p Subramaniam v Subramaniam a/l Gunasegaran and another appeal [2017] 6 MLJ 753; [2018] 2 CLJ 305; [2017] MLRAU 280; [2017] 5 AMR 346

Lembaga Kumpulan Wang Simpanan Pekerja v Edwin Cassian A/L Nagappan @

Lembaga Kumpulan Wang Simpanan Pekerja v Edwin Cassian Nagappan [2021] 5 MLJ 253; [2021] 7 CLJ 823; [2021] 5 MLRA 178.

Re Mohd Saiful Azuar Md Isa; Ex P Bank Kerjasama Rakyat Malaysia Bhd [2021] 12 MLJ 474; [2021] 8 CLJ 785; [2021] MLRHU 895

Per: Chan Wai Fong v Ex-Parte: Everest Web Sdn Bhd [2022] MLJU 1253; [2022]

Kejuruteraan Bintai Kindenko Sdn Bhd v Fong Soon Leong [2021] 2 MLJ 234; [2021] 5 CLJ 1; [2021] 3 MLRA 594

United Overseas Bank (Malaysia) Bhd v Andrew Lee Siew Ling [2012] 3 CLJ 708; [2012] 5 MLRA 76

Re Ti Hock Soon, Ex-Parte; Perwira Habib Bank Malaysia Berhad dan dua lagi kes [1993] 1 CLJ 477; [1992] 3 MLRH 395.

Ber: Ng Shiau Yin v Ex. Parte: LNL Estate And Marketing [2022] 1 LNS 2474

Re Krishnan Rengasamy, Ex P Arab Malaysian Credit Bhd [2001] 4 CLJ 797; [2001] 2 MLRH 362

Re Stephen Wong Leong Kiong; Ex P HSBC Bank Malaysia Bhd [2005] 4 MLJU 43; [2005] 5 CLJ 504; [2005] 2 MLRH 33

Per: Gnasegar G Vengadasamy; Ex-Parte Bank Islam Malaysia Berhad [2020] MLJU 2664; [2020] 1 LNS 2268 S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg

Bank Islam Malaysia Berhad v Gnasegar G Vengadasamy [2023] 1 MLJ 50; [2022] 1 LNS 2784; [2023] 2 MLRA 179.

Ber: Hassan Ishak; Ex-Parte: Bank Pembangunan Malaysia Berhad [2018] 1 LNS 904; [2018] MLRHU 717 S/N q4GzScM3USgjyzIHhIwlg