DA-12B-9-05/2020

MOHD ASRI BIN OTHMAN RESPONDEN [Dalam Mahkamah Majistret di Kota Bharu Dalam Negeri Kelantan Darul Naim, Malaysia Saman No: DA-A53KJ-259-04/2019 Antara Mohd Hasmazani Bin Hasan Plaintif Dan 2

Malek Bin Mat Husain 2. Mohd Asri Bin Othman Defendan] PENGHAKIMAN [1] Di hadapan saya satu rayuan yang berbangkit daripada keputusan Mahkamah Sesyen Kota Bharu yang diputuskan pada 28.4.2020 yang melibatkan kemalangan jalan raya. [2] Untuk keselesaan, pihak-pihak akan dirujuk seperti mana rujukan asal masing-masing di Mahkamah Sesyen. Di Mahkamah Sesyen [3] Fakta kes seperti yang dapat disaring daripada alasan penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”) yang bijaksana adalah seperti berikut. Pada 19.9.2017, lebih kurang pukul 11.30 malam, plaintif menunggang motorsikal no. DCD 4741 dari arah Beris Lalang menuju ke Kota Bharu. [4] Apabila sampai di hadapan Pasar Jelawat, tiba-tiba sebuah motokar no. DK 8231 yang dipandu oleh defendan pertama datang dari arah bertentangan. Motokar tersebut tidak memberikan sebarang isyarat dan dengan jarak yang terlalu dekat telah membelok ke kanan jalan dan memasuki laluan plaintif. 3 [5] Tindakan defendan pertama itu telah menyebabkan motorsikal yang ditunggang oleh plaintif telah berlanggar dengan motokar defendan pertama. [6] Akibat daripada kemalangan tersebut, plaintif telah mengalami kecederaan. [7] Semasa perbicaraan di Mahkamah Sesyen, defendan pertama tidak memberikan keterangan. Oleh itu, Mahkamah Sesyen hanya dapat mendengar versi keterangan daripada plaintif sahaja. [8] Adalah juga tidak dipertikaikan bahawa pada masa material, plaintif tidak mempunyai lesen memandu yang sah. [9] Di atas alasan tersebut, di akhir perbicaraan, HMS yang bijaksana di dalam dapatannya mengatakan bahawa plaintif tidak mengetahui dengan begitu mendalam berkaitan dengan cara menunggang motorsikal yang betul. [10] Tidak juga ada keterangan bahawa plaintif mengetahui tentang undang-undang dan peraturan jalan raya. [11] Oleh itu, di dalam penghakimannya, HMS yang bijaksana telah memutuskan bahawa plaintif telah menyumbang cuai di dalam kemalangan tersebut sebanyak 10% dengan defendan bertanggungan liabiliti 90%. 4 [12] Terkilan dengan keputusan terhadap liabiliti tersebut, plaintif telah merayu kepada Mahkamah Tinggi. Di Mahkamah Tinggi: Liabiliti [13] Di Mahkamah Tinggi, peguam terpelajar plaintif menghujahkan bahawa HMS yang bijaksana telah khilaf di dalam memutuskan sumbang cuai 10% ke atas plaintif. Ini adalah kerana, semasa pemeriksaan balas ke atas plaintif, peguam defendan-defendan tidak pernah mencadangkan kepada plaintif bahawa kemalangan tersebut berlaku kerana kecuaian plaintif. [14] Plaintif semasa pemeriksaan balas hanya ditanyakan tentang samada dia disaman atau tidak berhubung dengan ketiadaan lesen memandu. [15] Di atas alasan tersebut, adalah menjadi hujah peguam terpelajar plaintif bahawa HMS yang bijaksana kerana telah memutuskan sesuatu fakta yang tidak pernah ditimbulkan di peringkat perbicaraan. [16] Lagipun menurut peguam terpelajar plaintif, terdapat keterangan bahawa plaintif mempunyai pengalaman menunggang motorsikal selama 13 tahun. Peguam terpelajar kemudian merujuk kepada kes

Chu Kim Sing & Anor v Abdul Rahman bin Amin [1999] 6 MLJ Di dalam kes tersebut, Abdul Malik Ishak H (kemudiannya HMR) memutuskan bahawa fakta bahawa responden tidak memiliki suatu lesen memandu yang sah dan tidak memakai topi keselamatan dan fakta bahawa motosikal yang ditunggangnya 5 adalah tanpa cukai jalan, insurans dan tidak dipasang dengan hon tidak boleh menjadikannya sebagai cuai tanpa keterangan tambahan. [17] Seterusnya, peguam terpelajar berhujah bahawa kegagalan defendan pertama untuk hadir memberikan keterangan mempunyai implikasi undang-undang bahawa keterangan plaintif hendaklah diterima sebagai benar; Rubiah Anuar v Lim Sang [1998] 3 CLJ Supp 314. [18] Menurut peguam terpelajar lagi, HMS yang bijaksana juga telah khilaf kerana gagal mengambil kira bahawa defendan pertama telah disaman di bawah Rule 3(2)(b) LN 166/59 kerana membelok ke kanan menghalang laluan kenderaan bergerak terus. [19] Berdasarkan kepada alasan-alasan tersebut, peguam terpelajar plaintif menggesa Mahkamah ini untuk mengakas keputusan HMS yang bijaksana dan menggantikannya dengan defendan-defendan bertanggungan sebanyak 100%. [20] Sementara itu, peguam terpelajar defendan menghujahkan bahawa kegagalan defendan pertama memberikan keterangan tidaklah bermakna defendan pertama patut didapati 100% cuai, melainkan terdapat keterangan bahawa defendan pertama ada cuai. Rujukan dibuat kepada kes Azami bin Ahmad & 1 Lg lwn Mohd Yunan bin Che Ya [2009] 9 MLJ 767. Di dalam kes tersebut, VT Singham H membuat pengamatan: 6 Dalam keadaan tersebut, mahkamah perbicaraan masih mempunyai tugas untuk menilai keterangan keseluruhan, (there must be proper judicial evaluation) secara kehakiman sama ada, pertama, Defendan Pertama cuai dan bertanggungjawab terhadap kemalangan tersebut dan kedua, dan sekiranya Defendan Pertama didapati cuai, sama ada Plaintif telah menyumbang kepada kemalangan tersebut. [21] Bahkan di dalam kes Nadarajan Muniandy v. Ayob Jauhari [2001] 4 CLJ 718 di mana telah diputuskan bahawa mahkamah masih boleh memutuskan bahawa pihak Plaintif turut menyumbang cuai dalam kemalangan ini berdasarkan keterangan Plaintif sendiri. [22] Pada hemat Mahkamah ini, terdapat dua isu utama yang perlu diputuskan berhubung dengan liabiliti. [23] Pertama, setelah meneliti keterangan plaintif, iaitu SP2, tidak ada keterangan bahawa SP2 sememangnya mengetahui tentang peraturan jalan raya. Bahawa SP2 mempunyai pengalaman selama 13 tahun di dalam menunggang motorsikal tidak bermakna beliau mengetahui undang-undang dan peraturan. Tidak pula ada keterangan bahawa SP2 sekurang-kurangnya telah lulus ujian teori undang-undang yang dianjurkan oleh Jabatan Pengangkutan Jalan. [24] Kedua, plaintif di dalam keterangannya mengatakan pada masa yang material bahawa beliau menunggang 60-70km/j. Di dalam masa yang sama SP2 juga mengesahkan bahawa dia tidak sempat membrek atau pun cuba mengelak ke kanan walaupun dia nampak 7 kereta yang dipandu oleh defendan pertama sedang memasuki laluannya dari arah bertentangan. [25] Di atas alasan-alasan tersebut Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS terpelajar tentang liabiliti dan sumbang cuai oleh plaintif. [26] Oleh itu rayuan tentang dapatan 10:90 liabiliti plaintif:defendan adalah ditolak dan keputusan HMS yang bijaksana adalah dikekalkan. Di Mahkamah Tinggi: Kuantum [27] Berhubung dengan kuantum, terdapat 5 tajuk utama yang menjadi subjek rayuan kepada Mahkamah ini.

Closed left posterior cruciate ligament (PCL) avulsion [28] Di dalam penghakimannya, HMS yang bijaksana telah menolak tuntutan di bawah tajuk closed left posterior cruciate ligament (PCL) avulsion. Menurut HMS yang bijaksana, kedua-dua kecederaan tersebut iaitu left PCL laxity dan closed left posterior cruciate ligament (PCL) avulsion adalah tertumpu di lutut sebelah kiri. [29] Untuk left PCL laxity, award sebanyak RM20,000 telah diberikan oleh HMS yang bijaksana. [30] Sebaliknya, peguam terpelajar plaintif menghujahkan bahawa kedua-dua kecederaan itu adalah berbeza dan wajar diberikan 8 award secara berasingan. Peguam terpelajar plaintif kemudian merujuk kepada kes Suresh a/l Suppiah v. Abdul Mutalib bin Naina Mohamad [2012] 1 PIR [50]. [31] Mahkamah ini mengambil maklum bahawa kecederaan closed left posterior cruciate ligament (PCL) avulsion tidak disebut di dalam laporan awal dari Pejabat Kesihatan Daerah Bachok. Oleh itu saya dengan hormatnya bersetuju dengan dapatan HMS bahawa kedua-dua kecederaan tersebut adalah tertumpu kepada lutut kiri. Oleh itu award left PCL laxity sebanyak RM20,000 adalah memadai dan tidak wajar diganggu.

Pain and suffering to remove implant of left femur [32] HMS yang bijaksana telah menolak tuntutan di atas tajuk ini. Ini adalah kerana laporan pakar ortopedik defendan yang merumuskan bahawa prosedur mengeluarkan implan tersebut adalah tidak diperlukan kerana ia berada di dalam keadaan baik. HMS yang bijaksana kemudian merujuk kepada laporan pakar defendan yang menyebut kedua-dua kepatahan yang terbabit telah bercantum dan kualiti tulang plaintif juga baik. [33] Oleh itu menurut HMS pembedahan pembuangan implan adalah tidak perlu. [34] Berhubung dengan laporan pakar plaintif, ia hanya menyebut “he may need to remove the plate as implant serve as stress riser”. Pada hemat Mahkamah ini, laporan pakar plaintif sendiri tidak 9 melihat pembuangan implan tersebut sebagai sesuatu yang mandatori. Lebih-lebih lagi laporan pakar defendan menyebut: Implant removal is not mandatory. [35] Atas alasan itu keputusan HMS untuk menolak tuntutan ini adalah dikekalkan.

Tuntutan kehilangan separuh pendapatan masa hadapan [36] Berhubung dengan tajuk ini, HMS yang bijaksana berpendapat bahawa tuntutan ini berada di bawah kategori gantirugi khas dan oleh itu perlu dibuktikan seperti mana ganti rugi khas yang lain. [37] Semasa perbicaraan, plaintif gagal untuk mengemukakan saksi atau apa-ada keterangan berbentuk dokumen untuk menyokong keterangan beliau bahawa beliau telah mengalami kehilangan separuh pendapatan masa hadapan. [38] Apakah prinsip yang digunakan berhubung dengan kehilangan sebahagian pendapatan masa hadapan? Untuk tajuk ini, panduan hendaklah diambil daripada kes Yang Yap Fong & Anor v Leong Pek Hoon & Anor [1987] 2 MLHJ 201 MA. Di dalam kes tersebut, Syed Agil Barakbah HMA mengatakan: The principle applicable to future loss of earning capacity and its distinction with future loss of earnings are explicitly discussed in Ngooi Ku Siong & Anor v Aidi Abdullah [1985] 1 MLJ 30 by the Federal Court. The proper test to be applied is whether some time in the 10 future, due to the effect of the injuries sustained by him, the plaintiff will face a substantial risk of either losing his job or getting a less paid employment. It does not matter whether the plaintiff was in employment or not at the time of the trial so long as the Court is satisfied from evidence that there is a real or substantial risk that his earning capacity will be affected in the future. Kedua, Mahkamah Agung di dalam kes tersebut menyatakan bahawa kehilangan separuh pendapatan masa hadapan ialah di bawah gantirugi am dan bukan gantirugi khas: It was awarded under paragraph 5a of the amended statement of claim where the appellants pleaded "loss of earnings and/or earning capacity under particulars of special damages." The plea should be under general damages. [39] Semasa perbicaraan, plaintif telah membuktikan bahawa pendapatan beliau sebelum kemalangan ialah RM50 sehari dan pendapatan ini berkurangan selepas kemalangan kepada RM20 sehari. Mengambil kira plaintif bekerja selama 26 hari sebulan, perbezaan pendapatan plaintif sebelum selepas kemalangan ialah RM1,300 dan RM520. Oleh itu pengurangan pendapatan plaintif atau multiplicand ialah: RM1,300 – RM520 = RM780. [40] Plaintif bekerja sebagai tukang rumah sebelum kemalangan. Oleh sebab dia ditimpa kemalangan, plaintif hanya mampu untuk membuat pekerjaan ringan sebagai penjaga dan pemungut hasil 11 tanaman seperti ubi dan timun. Ini adalah kerja kampung. Sudah tentu, seorang pekerja kampung tidak dijangka untuk membawa keterangan berdokumen seperti Borang EA atau Borang J LHDN. [41] Di dalam kes Ketua Setiausaha Kementerian Dalam Negeri & Yang Lain lwn Ghaur Chandran Murugesu & 1 Lagi Rayuan [2016] 3 CJ 210 MR, Mahkamah Rayuan merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Jamaica dalam kes Bowen v. Hoshue, SCCA No. 23 Tahun 2002 seperti berikut: ... to expect a sidewalk or a push cart vendor to prove her loss of earning with the mathematical precision of a well-organised corporation may well be what Bowen, LJ, referred to as "the vainest pedantry". [42] Oleh itu Mahkamah ini mendapati bahawa berlaku kegagalan apresiasi kehakiman di pihak HMS yang bijaksana yang mewajarkan campur tangan rayuan. [43] Plaintif berumur 28 tahun pada tarikh kemalangan. Dengan merujuk kepada s 28A(2)(d) Akta Undang-Undang Sivil 1956, multiplier yang berkenaan ialah 16 tahun. Oleh itu Mahkamah ini mengakas dapatan HMS yang bijaksana dan menggantikannya dengan award: RM780 x 12 x 16 = RM149,760. Dapatan [44] Berhubung dengan tajuk-tajuk lain yang menjadi subjek perkara rayuan ini, iaitu (i) kos kerosakan pakaian dan barang berharga 12 yang berkaitan dan (ii) kos pembedahan masa hadapan, Mahkamah ini dengan hormatnya bersetuju dengan alasan yang diberikan oleh HMS yang bijaksana di dalam menolak tuntutan tersebut. [45] Oleh itu, terkecuali tuntutan kehilangan separuh pendapatan masa hadapan yang ditaksirkan sebanyak RM149,760, rayuan terhadap kuantum adalah ditolak. [46] Mengambil kira semua faktor, Mahkamah ini tidak membuat apa-apa perintah terhadap kos. Tarikh: 09 November 2021. (WAN AHMAD FARID BIN WAN SALLEH) Hakim Mahkamah Tinggi Shah Alam.