DA-22NCvC-42-08/2021

satu deklarasi bahawa penamatan dan pembuangan kerja Plaintif oleh Defendan adalah batal dan tidak sah di sisi undang-undang;

ganti rugi am dibenarkan dan/atau ditaksirkan;

ganti rugi kehilangan pendapatan gaji bulanan sehingga tempoh pencen atau persaraan wajib sebanyak RM891,800.00 dan/atau ditaksirkan;

ganti rugi kehilangan insentif jualan sebanyak RM520,000.00 dan/atau ditaksirkan;

ganti rugi malu sebanyak RM500,000.00; 3

ganti rugi teruk (Aggravated Damages) sebanyak RM 500,000.00 dan;

ganti rugi teladan (Exemplary Damages) sebanyak RM500,000.00. Fakta kes [3] Secara amnya, fakta kes yang tidak dipertikaikan adalah seperti berikut:

pada 23/6/1997, Plaintif telah memulakan perkhidmatannya di syarikat telekomunikasi TM Touch Sdn. Bhd. di Kuala Lumpur sebagai Eksekutif Jualan Korporat dan lebih kurang pada tahun 2004, TM Touch Sdn. Bhd. telah bergabung (merged) dengan Defendan yang dikenali pada masa itu sebagai Celcom Sdn. Bhd. Plaintif kemudiannya telah diserap masuk sebagai kakitangan Defendan dengan jawatan yang sama dan ditempatkan di Cawangan

pada tahun 2012 hingga tahun 2010, Defendan telah memindahkan Plaintif untuk berkhidmat di cawangan Defendan di Kota Bharu di atas permintaan Plaintif dengan jawatan Eksekutif Jualan Korporat dan diletakkan di bawah penyeliaan Pengurus Perniagaan Negeri dan Kawasan Timur; 4

kemudiannya, telah berlaku rombakan struktur organisasi Defendan yang mana Plaintif telah dilantik oleh Defendan sebagai Pengurus Negeri, Jualan Korporat, Sektor Awam Negeri Kelantan dan diletakkan di bawah penyeliaan Pengurus Perniagaan Kawasan Timur iaitu Encik Azril Iza bin Abd. Aziz dan di bawah penyeliaan Encik Iskandar Dzulkarnain bin Abdul Razak selaku Ketua Akaun Sektor Awam di Ibu Pejabat Defendan;

sepanjang tempoh perkhidmatan tersebut, Defendan telah menganugerahkan berbagai anugerah kepada Plaintif atas kecemerlangan perkhidmatan yang telah diberikan oleh Plaintif. Di samping itu juga, Defendan telah menaikkan pangkat Plaintif sehingga ke tahap Pengurus Negeri;

pada sekitar bulan Februari 2020, telah berlaku perubahan struktur di bahagian Sektor Awam di mana Plaintif telah diletakkan di bawah penyelia baru iaitu Encik Azlan Effendi bin Abdullah dan Encik Mohd Hafizi bin Mohd Padely selaku Ketua Sektor Awam di Ibu Pejabat Defendan;

Defendan melalui surat bertarikh 1/6/2020 telah mengeluarkan Surat Pengesahan Jawatan Plaintif yang berstatus Jawatan Tetap selaku Account Management dengan gaji asas sebanyak RM5,800.00 sebulan dan menetapkan umur persaraan Plaintif pada umur 60 tahun dengan opsyen persaraan awal pada umur 55 ke atas dan kemudiannya telah menaikkan gaji asas bulanan Plaintif kepada RM6,860.00; dan 5

pada 11/3/2021, Defendan telah menamatkan perkhidmatan Plaintif di atas alasan kelakuan Plaintif merupakan satu salah laku yang sangat serius (gross misconduct) dan dengan ini tindakan membuang kerja Plaintif telah dibuat secara munasabah dan mengikut peruntukan undang-undang. Isu-isu untuk diputuskan [4] Pihak-pihak sebelum perbicaraan bermula telah bersetuju bahawa terdapat 4 isu yang perlu diputuskan oleh Mahkamah ini. Isu-isu tersebut adalah: a) sama ada tuntutan Plaintif adalah satu penyalahgunaan proses memandangkan ia sepatutnya dibawa ke Mahkamah Perusahaan terlebih dahulu; b) sama ada penamatan kerja Plaintif oleh Defendan adalah sah; c) sama ada wujudnya fitnah oleh Defendan ke atas Plaintif; dan d) sama ada Plaintif wajar dipampas serta jumlahnya. 6 Analisis dan dapatan Mahkamah Isu (a) sama ada tuntutan Plaintif adalah satu penyalahgunaan proses memandangkan ia sepatutnya dibawa ke Mahkamah Perusahaan terlebih dahulu [5] Isu ini dibawa oleh Defendan sebagai satu isu awalan. Asas ke atas isu ini adalah berdasarkan keterangan yang menunjukkan Plaintif pada asalnya telah memfailkan Representasi Pemulihan Kerja di Jabatan Perhubungan Perusahaan. Namun, pada 6/5/2021, Plaintif telah menarikbalik Representasi Pemulihan Kerja di Mahkamah Perusahaan tersebut. [6] Defendan menghujahkan bahawa relif-relif berkaitan penamatan perkhidmatan yang dituntut oleh Plaintif adalah di luar bidang kuasa Mahkamah Tinggi. Ia hanya boleh dituntut di Mahkamah Perusahaan di bawah Akta Perhubungan Perusahaan 1967 (Akta 177). Apabila Plaintif sendiri yang memilih untuk tidak meneruskan dengan proses penyelesaian pertikaian yang diperuntukkan di bawah Akta 177, maka Plaintif tidak berhak untuk meneruskan tuntutannya sebagaimana yang diplidkan dalam Pernyataan Tuntutan. [7] Peguam Defendan sebaliknya menghujahkan bahawa Mahkamah perlu membezakan tindakan Plaintif ini yang bersifat relif pengisytiharaan (declaratory relief) dan bukannya satu relif untuk dikembalikan ke jawatan (reinstatement) atau ganti rugi. Sebaliknya, kewujudan tuntutan ganti rugi dalam kes Plaintif ini hanyalah merupakan tuntutan relif konsekuential (consequential 7 relief) yang dimohon jika sekiranya Mahkamah yang Mulia ini membenarkan tuntutan declaratory relief tersebut. [8] Secara amnya, seseorang pekerja yang telah dibuang kerja mempunyai hak untuk menuntut agar dirinya dikembalikan ke jawatan asal atau mendapatkan ganti rugi. Ini telah diperuntukkan dengan jelas oleh Akta 177. [9] Adalah penting di dalam kes ini untuk meneliti apakah relif yang dituntut oleh Plaintif. Secara amnya Plaintif menang dilihat menuntut deklarasi bahawa penamatan dan pembuangan kerja Plaintif oleh Defendan adalah batal dan tidak sah di sisi undang-undang namun Plaintif turut menuntut ganti rugi am, gantirugi kehilangan pendapatan gaji bulanan serta ganti rugi kehilangan insentif jualan. Tuntutan ganti rugi bukanlah bersifat konsekuential maupun alternatif, tetapi sebagai sebahagian dari tuntutan utama. [10] Persoalan yang berbangkit adalah sama ada tuntutan ini wajar difailkan di Mahkamah ini memandangkan prosedur yang sewajarnya adalah untuk membuat tuntutan sepertimana diperuntukkan di bawah Akta 177 iaitu kepada Mahkamah Perusahaan. [11] Perkara ini telah diulas oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes 7- Eleven Malaysia Sdn Bhd v Ashvine Hari Krishnan [2023] 3 MLJ 469. Di dalam kes ini, Responden telah mendakwa dibuang oleh Perayu secara “constructive dismissal” dan telah memfailkan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan ke atas Perayu di Mahkamah Tinggi. Namun Perayu telah memfailkan permohonan 8 di bawah A.18 k.19 KKM 2012 untuk membatalkan Writ Saman Responden di atas alasan tindakan sepatutnya diambil di bawah seksyen 20(1) Akta 177. Permohonan Perayu bagaimanapun telah ditolak oleh Mahkamah Tinggi. [12] Perayu kemudiannya telah merayu di Mahkamah Rayuan dan berhujah bahawa Mahkamah Tinggi tidak mempunyai bidang kuasa untuk mendengar dan menentukan tuntutan Plaintif yang pada asasnya adalah tuntutan berkaitan pemecatan dan sepatutnya diteruskan melalui seksyen 20 Akta 177. Ini pada hemat Perayu adalah penyalahgunaan proses. [13] Mahkamah Rayuan telah membenarkan rayuan Perayu dan antara lain memutuskan; “[68] For the reasons as stated above, we are of the view that the plaintiff’s claim, per Suit 694, is a clear manifestation of an abuse of process. As a matter of principle, if the claim is one for compensation for wrongful dismissal (loss of employment) then it is a claim which ought to be ventilated via the statutory dispute mechanism ie Industrial Court and not the civil court. [69] In the final analysis, we agree with and endorse the approach taken by the High Court in Ng Siang Teik — a civil suit by a dismissed employee who chooses not to pursue the statutory dispute resolution mechanism/process under the Act and/or seek the requisite statutory remedy under the Act and who seeks instead monetary compensation for loss of 9 employment via a common law action ought to be struck out as being an abuse of process of the court.” [14] Mahkamah Rayuan turut menegaskan bahawa jika Perayu meneruskan kes di Mahkamah Tinggi, ganti rugi yang boleh dituntut hanyalah ganti rugi sebagai ganti notis dan bukan ganti rugi lain seperti yang dituntut oleh Plaintif. Mahkamah Rayuan menyatakan; “[46] Whilst an employee may file a common law claim in the civil court, such a claim is confined, as a matter of law, to ‘meagre’ damages in the form of salary in lieu of notice (see: Federal Court in Fung Keong Rubber). The legal position in this regard was also reiterated by the Court of Appeal in Aetna Universal Insurance Sdn Bhd v Ooi Meng Sua [2001] 3 MLJ 502; [2001] 3 CLJ 1 (CA) (‘Aetna’).” [15] Kedudukan undang-undang ini adalah mantap sejak sekian lama sepertimana yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Fung Keong Rubber Manufacturing (M) Sdn Bhd V Lee Eng Kiat & Ors [1981] 1 MLJ 238 sepertimana yang telah diikut oleh kes 7-Eleven Malaysia (supra) bahawa seseorang pekerja yang ditamatkan kerja hanya boleh menuntut untuk tempoh notis sekiranya beliau tidak membuat tuntutan di Mahkamah Perusahaan. Selain itu, beliau juga tidak boleh membuat sebarang tuntutan untuk “wounded feeling” dan “loss of reputation”. 10 [16] Mahkamah berpandangan bahawa rujukan peguam Plaintif untuk mendesak Mahkamah ini mengambilkira prinsip sejagat berkaitan “semakan kehakiman” dengan merujuk kepada prinsip Wednesbury adalah tersasar. Prinsip Wednesbury hanya terpakai untuk kes berkaitan semakan kehakiman atau “judicial review” yang merupakan satu permohonan untuk Mahkamah menyemak semula keputusan dan/atau ketidakpatuhan undang-undang awam bagi badan-badan awam seperti Mahkamah Perusahaan dan sebagainya. Ia bukannya terhadap entiti bukan awam. [17] Dalam erti kata lain, rujukan untuk menentukan sama ada keputusan pembuangan Plaintif oleh Defendan adalah “illegal” atau “irrational” berdasarkan prinsip Wednesbury langsung tidak terpakai sama sekali kerana Defendan merupakan syarikat sendirian berhad dan bukannya badan awam. [18] Mahkamah turut mendapati kes-kes yang dirujuk oleh Plaintif adalah kes-kes semakan kehakiman yang mana telah didengar, dibicarakan dan diputuskan di Mahkamah Perusahaan dan Mahkamah Tentera. Mahkamah Tinggi telah mendengar kes-kes tersebut sebagai semakan kehakiman dan meneliti keputusan kes-kes yang telah diputuskan oleh Mahkamah Perusahaan dan bukannya berfungsi sebagai Mahkamah Perbicaraan yang mendengar merit kes-kes tersebut. [19] Berdasarkan pertimbangan ini, Mahkamah memutuskan bahawa tuntutan Plaintif adalah jelas satu penyalahgunaan proses Mahkamah dan tidak wajar untuk dibenarkan. Di atas dasar ini 11 sahaja pun, tuntutan Plaintif seharusnya ditolak oleh Mahkamah ini. Isu (b); sama ada penamatan kerja Plaintif oleh Defendan adalah sah [20] Di dalam apa jua keadaan, bagi melengkapkan analisis ke atas keseluruhan kes, Mahkamah ini masih meneruskan analisis ke atas isu utama berkaitan keabsahan penamatan kerja ke atas Plaintif. [21] Peguam Plaintif di dalam hujahannya menegaskan bahawa berdasarkan kepada bukti keterangan dan dokumen yang ada, jelas menunjukkan bahawa tindakan pembuangan kerja oleh Defendan ke atas Plaintif telah dibuat tanpa mengikut undang-undang yang mana jelas bercanggah dengan prinsip hak untuk didengar sepertimana yang telah dijamin di bawah Perlembagaan Persekutuan dan juga prinsip yang dikenali sebagai Wednesbury Rule (rujuk; R Rama Chandran v The Industrial Court Of Malaysia [1997] 1 MLJ 145 dan Kolonel Dr Faiz Azraai Abdul Aziz v. Mahkamah Tentera Divisyen Keempat Infantri Malaysia 2023 5 CLJ 843). [22] Bagi Plaintif, beliau telah dibuang kerja tanpa sebarang sebab yang munasabah dan tanpa sebarang pertuduhan dibuat bagi tujuan diadakan siasatan dalaman. [23] Sebaliknya bagi Defendan, penamatan perkhidmatan ke atas Plaintif adalah berdasarkan kepada polisi dan peraturan yang ditetapkan oleh Defendan pada setiap masa yang material. Plaintif 12 juga adalah maklum terhadap polisi tersebut dan bersetuju untuk mematuhi polisi Defendan sejak Plaintif memasuki kontrak perkhidmatan dengan Defendan. [24] Antara yang menjadi rujukan Plaintif adalah:

Blue Spirit Policy [rujuk Ikatan Dokumen Defendan, Ikatan C] seperti berikut: “General Requirements Employees must: Consider the interest of the company when making decisions that will impact the company, and ensure that decisions are not based on personal gains/favours.”

Blue Spirit Policy [rujuk Ikatan Dokumen Defendan, Ikatan C] seperti berikut: “Business Conduct Dealing with Vendors dan Business Partners • Business must only be conducted with vendors or business partners who comply with all applicable legal requirements and who share the same ethical commitment as the company. Business must be avoided with vendors or business partners who are likely to harm the company’s reputation. Due diligence should be conducted to assess the integrity of the vendors or business partners to ensure that the company does not enter into business dealings with 13 any third party reasonably suspected of engaging in bribery and improper business practices. • In deciding choice of vendors or business partners, facts must be weighed objectively dan impartially.” [25] Berdasarkan kepada keterangan yang dikemukakan, Mahkamah berpuashati bahawa Defendan telah membuktikan bahawa pada sekitar tahun 2020, Defendan telah menerima laporan daripada pemberi maklumat (‘whistleblower’) yang mendakwa bahawa Plaintif terlibat dalam penipuan pengaktifan langganan talian Defendan oleh pengedar-pengedar Defendan yang dikenali sebagai Nora Telecommunication & Services [No. Pendaftaran Perniagaan: 201703298097 (KT0417062-M)] (“FP Nora”) dan Rayyan & Rayqan Resources [No. Pendaftaran Perniagaan: 201903268509 (003023794-X)] (“FP Rayyan”). [26] Defendan telah membuat siasatan dalaman mengenai dakwaan-dakwaan yang dibuat dalam laporan pemberi maklumat tersebut. Berdasarkan hasil siasatan tersebut, Defendan mendapati bahawa Plaintif telah terlibat dengan konflik kepentingan berkenaan dengan pengendalian FP Nora dan FP Rayyan sebagai pengedar-pengedar Defendan dan oleh itu, Plaintif telah melakukan salah laku yang teruk (‘gross misconduct’). [27] Berdasarkan kepada siasatan dalaman tersebut, Plaintif telah ditamatkan dan/atau dibuang daripada pekerjaan dengan Defendan berkuatkuasa pada 11/3/2021. Plaintif kemudiannya 14 telah memfailkan suatu representasi pemulihan kerja di bawah Seksyen 20 Akta 177 namun ianya telah ditarikbalik oleh Plaintif. [28] Mahkamah bersetuju dengan hujahan peguam Defendan yang telah menggariskan bukti-bukti salah laku Plaintif seperti berikut:

Plaintif telah bertindak bertentangan dengan kepentingan syarikat Defendan dengan mencadangkan penubuhan FP yang baru untuk menggantikan FP Nora sedangkan beliau tahu bahawa FP Nora telah digantung dan sedang disiasat berkenaan dengan skim penipuan;

Plaintif telah menerima dan mengesyorkan permohonan FP Rayyan tanpa membangkitkan risiko dan/atau pendedahan yang mungkin timbul kepada Defendan bahawa FP Rayyan dioperasikan oleh pekerja yang sama yang menguruskan FP Nora; dan

Plaintif gagal untuk membuat sebarang pengisytiharan bertulis semasa permohonan pertama FP Nora pada atau sekitar 5/6/2018 kerana suami Plaintif iaitu Mohd Kemari bin Salleh adalah salah seorang rakan kongsi FP Nora sewaktu permohonan dibuat yang mana meletakkan dirinya dalam kedudukan konflik terhadap Defendan dan bertentangan dengan kepentingan Defendan. [29] Ketidakpatuhan polisi syarikat pada pandangan Mahkamah adalah merupakan satu salah laku yang mewajarkan tindakan tatatertib diambil. Perhatian Mahkamah ini telah dibawa ke atas kes Jye Tai 15 Precision Industrial (M) Sdn Bhd v Victoria a/p Arulsamy [2008] 2 MLJ 57 di mana Mahkamah Tinggi telah menyatakan; “[14] The first consideration for this must be whether the Industrial Court has applied the right principle of law. As the issue before the Industrial Court concerned an allegation of an employee in breach of a term and condition in her contract of employment due to misconduct it is, in our view, pertinent that the Industrial Court must first determine the meaning of misconduct. To ascertain this, the learned Chairman of the Industrial Court referred to certain decided cases as well as Halsbury's Laws of Malaysia, Vol 7, at pp 120.090-120.0921 which says: 'misconduct' connotes to conduct that is inconsistent with the fulfilment of the express or implied conditions of service. Some examples of types of misconduct are, wilfully disobeying lawful and reasonable orders or precedents,… unprofessional conduct and breach of company policy, using violence on superior or co-employee... [19] Having ascertained that misconduct includes an act of non disciplinary behaviour or an action inconsistent with an express or implied condition of an employee's service, the Industrial Court found that the respondent had indeed breached category III of the appellant's Rules and Regulations which prohibits 'fighting or striking another employee within the companies premises', and if any employee is in breach of this condition, he or she would be 'liable to disciplinary action 16 including suspension without pay and termination of employment with or without notice'.” [30] Defendan juga telah membuat dapatan berkaitan salah laku Plaintif yang dinyatakan di dalam Surat Defendan kepada Plaintif bertarikh 11/3/2021 dengan menyatakan dengan jelas: “(a) “You has approached and/or advsied Nur Zulaikha binti Fauzi (NRIC: 980218-03- 6054), staff who managed Nora Telecommunication & Services to register a new Company and apply to be appointed as Celcom’s fraudulent partner despite knowing that Nora Telecommunication & Services commited fraudulent registrations/transactions which resulted to uncollected bill approximately amounting to RM223,314.65.” ("Dakwaan 1"); dan

“Pursuant to the above, between 7 October 2019 and 13 October 2019, you had recommended Rayyan & Rayqal Resources, a new Company which was registered by Nur Zulaikha binti Fauzi (NRIC: 980218-03-6054) on 2 October 2019, to be appointed as Celcom’s fulfillment partner without highlighting the potential risk and/or exposure to the Management that the said Company is operated by the same staff who managed Nora Telecommunication & Services. Subsequently, Rayyan & Rayqal Resources was suspended on 10 July 2020 due to fraudulent registrations/transactions which resulted to 17 uncollected bill approximately amounting to RM98,024.00” (“Dakwaan 2”).” [31] Bagi dakwaan salah laku pertama, Mahkamah mendapati FP Nora berada di bawah tanggungjawab Plaintif sebagai Pengurus Akaun telah disiasat dan digantung oleh Defendan berkenaan penipuan pengaktifan langganan menyebabkan terdapatnya bil-bil yang tidak boleh dikutip berjumlah lebih kurang RM223,314.65. Sehari selepas FP Nora digantung iaitu pada atau sekitar 2/10/2019, seorang yang bernama Nur Zulaikha binti Fauzi telah mendaftarkan FP Rayyan dengan Suruhanjaya Syarikat Malaysia dan memohon untuk menjadi pengedar dengan Defendan melalui Plaintif yang mana telah diluluskan pada 14/10/2019. [32] Keterangan dokumen sepertimana di D42 (secara khususnya di muka surat 144) menunjukkan bahawa Nur Zulaikha binti Fauzi adalah salah seorang pekerja FP Nora yang telah digantung oleh Defendan. Malahan Plaintif mengakui fakta ini semasa siasatan yang dijalankan di mana Plaintif sendiri telah mengesahkan bahawa meskipun Plaintif mempunyai pengetahuan penuh bahawa Nur Zulaikha binti Fauzi merupakan wakil jualan terdahulu FP Nora dan FP Nora masih disiasat Defendan, Plaintif tetap menasihatkan Nur Zulaikha binti Fauzi untuk mendaftarkan entiti perniagaan yang baru dan kemudiannya memohon sebagai pengedar dengan Defendan di bawah entiti perniagaan yang dikenali sebagai FP Rayyan. [33] Siasatan Defendan tersebut adalah konsisten dengan jawapan Plaintif semasa pemeriksaan utama di soalan 25 di mana Plaintif 18 mengakui bahawa Plaintif yang telah mencadangkan agar Nur Zulaikha binti Fauzi membuat permohonan untuk menjadi pengedar baru Defendan. [34] Ini secara langsung bagi Mahkamah menunjukkan Plaintif telah bertindak bertentangan dengan kepentingan syarikat Defendan dengan mencadangkan penubuhan FP yang baru untuk menggantikan FP Nora sedangkan beliau tahu bahawa FP Nora telah digantung dan sedang disiasat berkenaan dengan skim penipuan yang menyebabkan bil-bil tertunggak yang tidak dapat dikutip sebanyak RM223,314.65. [35] Bagi dakwaan salah laku kedua, iaitu berkaitan risiko dan/atau pendedahan yang mungkin timbul kepada Defendan bahawa FP Rayyan dioperasikan oleh pekerja yang sama yang menguruskan FP Nora, tindakan Plaintif ini adalah jelas bertentangan dengan kepentingan syarikat dan telah mengakibatkan Defendan mengalami kerugian berterusan di mana pendaftaran-pendaftaran yang dilakukan oleh FP Rayyan mengakibatkan bil-bil gagal dikutip sebanyak RM98,024.00. Plaintif turut tidak pernah membangkitkan risiko yang mungkin timbul di atas pendaftaran FP Rayyan yang ditunjangi oleh bekas kakitangan FP Nora sendiri. [36] Selain itu, Plaintif juga telah mengakui bahawa modal penubuhan FP Rayyan sebanyak RM6,000.00 telah dikeluarkan oleh suaminya semasa proses permohonan FP Rayyan sebagai pengedar Defendan. Ini dengan jelas menunjukkan bahawa suami Plaintif mempunyai kepentingan dan/atau terlibat secara langsung dengan penubuhan FP Rayyan yang mana membangkitkan konflik 19 kepentingan yang serius. Lebih parah apabila Plaintif tidak membuat pengisytiharan bahawa suami beliau adalah seorang rakan kongsi FP Nora semasa kali pertama FP Nora memohon untuk menjadi FP. [37] Mahkamah berpandangan bahawa dengan menerima dan mengesyorkan FP Nora sebagai salah seorang pengedar Defendan sedangkan ianya dalam pengetahuan penuh Plaintif bahawa salah seorang rakan kongsi FP Nora adalah suami beliau sendiri, Plaintif telah meletakkan dirinya dalam kedudukan konflik kepentingan terhadap Defendan dan bertentangan dengan kepentingan Defendan yang mana ianya telah melanggar Blue Spirit Policy. [38] Tindakan Plaintif ini pada pandangan Mahkamah telah membuatkan hubungan di antara Plaintif sebagai pekerja dan Defendan sebagai majikan adalah secara langsung dan tidak langsung menjejaskan amanah dan keyakinan di antara majikan dan pekerja dan seterusnya mewujudkan keadaan yang tidak kondusif di antara Plaintif dan Defendan. [39] Di dalam buku bertajuk “Misconduct in Employment”, penulisnya iaitu B.R. Ghaiye telah menyatakan bahawa perhubungan di antara majikan dan pekerja adalah bersifat fidusiari dan sekiranya pekerja melakukan perbuatan yang tidak selaras dengan perhubungan fidusiari maka ia akan menjadi satu perbuatan tidak sihat yang boleh ditamatkan perkhidmatannya. 20 [40] Tindakan Plaintif telah meletakkan diri beliau dalam kedudukan konflik kepentingan dan oleh itu, telah bertindak bertentangan dengan kepentingan Defendan yang mana ianya telah melanggar Blue Spirit Policy. Pada setiap masa material, selaku pekerja Defendan, Plaintif hendaklah menimbangkan kepentingan Syarikat dalam membuat keputusan yang melibatkan Syarikat dan tidak melibatkan kepentingan sendiri. [41] Mahkamah turut mendapati bahawa Plaintif bukan sahaja tidak mengambil kedudukan berkecuali, malahan Plaintif telah terlibat dengan pemprosesan permohonan FP Nora dan FP Rayyan dengan memproses dan menyokong permohonan-permohonan tersebut sedangkan suami Plaintif terlibat dengan FP-FP tersebut di dalam kapasiti yang dinyatakan di atas. Tambahan pula, Plaintif juga tidak pernah membuat sebarang deklarasi kepada pihak Human Capital Defendan seperti yang diperuntukkan di dalam Blue Spirit Policy. [42] Berdasarkan analisis-analisis ini, Mahkamah memutuskan bahawa adalah jelas keputusan Defendan untuk memberhentikan Plaintif adalah wajar dan munasabah. Oleh itu ianya adalah sah. Isu (c); sama ada wujudnya fitnah oleh Defendan ke atas Plaintif [43] Berkaitan isu ini, Mahkamah mendapati Peguam Plaintif tidak mengemukakan apa-apa hujahan. [44] Ini berkemungkinan kerana Peguam Plaintif sedar adalah menjadi undang-undang mantap bahawa untuk Plaintif berjaya dalam 21 tuntutan pampasan bagi kes fitnah (defamation), beban pembuktian terletak pada Plaintif untuk membuktikan tiga elemen utama iaitu; (a) perkataan-perkataan yang dituturkan oleh Defendan adalah berbentuk fitnah; (b) perkataan-perkataan tersebut merujuk kepada Plaintif; dan (c) perkataan tersebut telah disampaikan kepada Pihak Ketiga iaitu telah disiarkan atau diterbitkan [rujuk kes Ayob Bin Saud v Ts Sambanthamurthi [1989] 1 MLJ 315]. [45] A.78 k.3 KKM 2012 jelas menyatakan bahawa Plaintif mempunyai tanggungjawab untuk memberikan butir-butir fitnah yang didakwa. Ia menyatakan: “Rule 3 Obligations to give particular (1) Where in an action for libel or slander the plaintiff alleges that the words or matters complained of were used in a defamatory sense other than their ordinary meaning, he must give particulars of the facts and matters on which he relies in respect of such sense.” [46] Perkara ini disentuh oleh kes Lee Kuan Yew v Chin Vui Khen & Anor [1991] 3 MLJ 494 seperti berikut: “… It has become the settled practice for a plaintiff, where the meaning of the words complained of is not clear and explicit, to plead the meaning which he says the words bear. This enables the defendant to know what case he has to meet and to prepare his defence accordingly. Such a practice is of further assistance to the court since it thus clearly provides to the trial judge the meaning upon which he must rule in 22 deciding whether the words published are capable of being so understood. [47] Sehubungan dengan itu, Mahkamah memutuskan bahawa di atas kegagalan Plaintif untuk memplidkan butir-butir fitnah tersebut, maka Plaintif telah gagal melunaskan beban bukti untuk membuktikan elemen-elemen fitnah telah dipenuhi dan fitnah tersebut diutarakan oleh Defendan. [48] Di samping itu, Plaintif sendiri telah membuat pengakuan semasa disoal balas bahawa Defendan tidak pernah mengeluarkan sebarang kenyataan fitnah yang dikatakan. Apabila disoal apakah kenyataan fitnah yang dikatakan tersebut, dan diminta untuk ditunjukkan kepada Mahkamah, Plaintif menjawab “Tiada”. Selain itu, saksi-saksi sapina Plaintif (SP2 dan SP3) juga dengan jelas dan tanpa teragak-agak telah memberitahu semasa disoal balas bahawa Defendan tidak pernah membuat apa-apa kenyataan mengenai pembuangan kerja Plaintif, mahupun sebarang penglibatan Plaintif dalam apa-apa penipuan langganan, malahan SP2 mendapat tahu mengenai pembuangan kerja Plaintif melalui suami Plaintif sendiri. [49] Oleh itu, Mahkamah merumuskan bahawa tidak wujudnya fitnah oleh Defendan ke atas Plaintif. Isu (d); sama ada Plaintif wajar dipampas serta jumlahnya [50] Mahkamah berpandangan bahawa di atas kegagalan Plaintif untuk membuktikan tuntutan-tuntutannya ke atas Defendan, maka ia 23 menjadikan Plaintif tidak berhak ke atas ganti rugi. Sehubungan dengan itu, Mahkamah merasakan bahawa adalah tidak perlu bagi Mahkamah ini mempertimbangkan sebarang jumlah ganti rugi yang wajar. Kesimpulan [51] Sehubungan dengan itu, tuntutan Plaintif adalah ditolak secara keseluruhannya dengan kos sebanyak RM20,000.00 tertakluk kepada fi alokatur. Bertarikh : 27hb. Ogos, 2024 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya 24 Pihak-Pihak: Bagi Pihak Plaintif : Zainal Abidin bin Mustaffa Tetuan Zainal & Mariani Lot 356 & 357, Tingkat 1 Wisma Zainal & Mariani Jalan Sultan Ibrahim 15050 Kota Bharu Kelantan Darul Naim Bagi Pihak Defendan : Nur’Ain Nadiah binti Lukman Hakim Tetuan Mohanadass Partnership B-21-8, The Vertical Avenue 3 Bangsar South City No.8, Jalan Kerinchi 59200 Kuala Lumpur Tarikh Bicara : 31hb. Oktober 2024 Tarikh Keputusan : 13hb. Februari, 2024 25 Perundangan Yang Dirujuk: ➢ Akta Perhubungan Perusahaan 1967 ➢ Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 Kes-Kes Yang Dirujuk: ➢ 7-Eleven Malaysia Sdn Bhd v Ashvine Hari Krishnan [2023] 3 MLJ 469 ➢ Fung Keong Rubber Manufacturing (M) Sdn Bhd V Lee Eng Kiat & Ors [1981] 1 MLJ 238 ➢ 7-Eleven Malaysia (supra) ➢ R Rama Chandran v The Industrial Court Of Malaysia [1997] 1 MLJ 145 ➢ Kolonel Dr Faiz Azraai Abdul Aziz v. Mahkamah Tentera Divisyen Keempat Infantri Malaysia 2023 5 CLJ 843 ➢ Jye Tai Precision Industrial (M) Sdn Bhd v Victoria a/p Arulsamy [2008] 2 MLJ 57 ➢ Ayob Bin Saud v Ts Sambanthamurthi [1989] 1 MLJ 315 ➢ kes Lee Kuan Yew v Chin Vui Khen & Anor [1991] 3 MLJ 494