DANG THI VAN v kementerian dalam negeri, malaysia (JA-24NCvC-83-01/2025)

DANG THI VAN (NO PASSPORT: P00817751) (Kedua-dua Plaintif menyaman sebagai wakil sahabat wakil bagi Plaintif Kedua)

TEH CHILAN @ TEH CHLAN ……PLAINTIF-PLAINTIF

1.

PENDAFTAR BESAR BAGI KELAHIRAN DAN KEMATIAN MALAYSIA ..… RESPONDEN-RESPONDEN 19/12/2025 15:30:31 JA-24NCvC-83-01/2025 Kand. 19 ALASAN PENGHAKIMAN

Di hadapan Mahkamah ini ialah satu Saman Pemula Terpinda bertarikh 20.5.2025 di bawah No. JA-24NCvC-83-01/2025, di mana Pemohon-Pemohon memohon, antara lain, suatu perintah deklarasi bahawa Pemohon Kedua, Teh Chilan @ Teh Chlan (“Kanak-kanak”) adalah seorang warganegara Malaysia melalui kuat kuasa undang-undang (‘citizenship by operation of law)’ di bawah Perkara 14(1)(b) s.1(a) dan/atau (e) dan seksyen 2(3) Bahagian II Jadual Kedua Perlembagaan Persekutuan dan satu perintah supaya MyKid/MyKad dikeluarkan kepadanya.

Saman Pemula ini disokong oleh Afidavit Sokongan Pemohon Pertama dan Afidavit Balasan Pemohon Pertama, manakala pihak Defendan menjawab melalui Afidavit Jawapan Responden.

Pihak-pihak turut memfailkan hujahan bertulis masing-masing dan juga berhujah secara lisan. Setelah meneliti dengan teliti rekod prosiding, afidavit-afidavit serta hujahan bertulis dan lisan pihak-pihak, Mahkamah pada akhirnya menolak Saman Pemula Pemohon-Pemohon dengan kos RM3,000.00 kepada Responden-Responden dan Mahkamah ini bersependapat dengan hujahan Responden-Responden. Oleh kerana tidak berpuashati dengan keputusan ini Pihak Pemohon-Pemohon telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 12.11.2025. Alasan lengkap keputusan adalah seperti yang dihuraikan di bawah.

Fakta asas yang tidak dipertikaikan adalah seperti berikut:

Pemohon Pertama, Dang Thi Van, ialah seorang warga Vietnam, pemegang Pasport No. P00817751.

Si mati Teh Kok Min adalah warganegara Malaysia dan dikatakan sebagai bapa kepada Plaintif Kedua.

Pemohon Kedua dilahirkan pada 16.7.2020 di Hospital Sultan Ismail, Johor Bahru dan Sijil Kelahiran No. 150430XA telah dikeluarkan pada 26.7.2020 dengan nama si mati tertera sebagai bapa.

Perkahwinan antara Pemohon Pertama dan si mati hanya didaftarkan secara rasmi pada 6.2.2023 di JPN, selepas kelahiran Pemohon Kedua.

Pendaftaran kelahiran Pemohon Kedua dibuat melalui permohonan di bawah seksyen 13 Akta Pendaftaran Kelahiran dan Kematian 1957 (Akta 299) dan rekod JPN menunjukkan si mati direkodkan sebagai “Orang Yang Mengaku Diri Sebagai Bapa (OYMSB)”, bukan sebagai bapa sah hasil perkahwinan pada masa itu.

Permohonan Pemohon Pertama untuk mendaftarkan dan mendapatkan MyKid/MyKad bagi Pemohon Kedua telah ditolak oleh JPN, dan status pada sijil kelahiran adalah “Bukan Warganegara”.

Pemohon Pertama berhujah bahawa, memandangkan bapa (si mati) adalah warganegara Malaysia dan kelahiran berlaku di Malaysia selepas Hari Malaysia, maka Pemohon Kedua layak menjadi warganegara Malaysia melalui kuat kuasa undang-undang tanpa perlu melalui proses pendaftaran atau naturalisasi.

Responden-Responden pula berhujah bahawa, di sisi Perlembagaan, Pemohon Kedua adalah “anak tidak sah taraf” pada masa kelahiran, dan oleh itu kewarganegaraannya hendaklah ditentukan menurut kewarganegaraan ibu, iaitu Vietnam; justeru beliau bukan warganegara Malaysia.

Berdasarkan pliding dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah mengenal pasti tiga isu utama berikut untuk diputuskan:

Sama ada Pemohon Kedua layak mendapat kewarganegaraan Malaysia melalui kuat kuasa undang-undang di bawah Perkara 14(1)(b) Perlembagaan Persekutuan dibaca bersama Bahagian II Jadual Kedua, berdasarkan fakta kelahirannya dan status ibu bapanya pada masa kelahiran.

Sama ada status “anak tidak sah taraf” ( ‘illegitimacy’ ) Pemohon Kedua pada masa kelahiran menjadikan kewarganegaraannya ditentukan menurut kewarganegaraan ibu (warga Vietnam) selaras dengan peruntukan Jadual Kedua.

Sama ada Mahkamah boleh dan wajar memberikan deklarasi seperti yang dipohon, memaksa Responden mengiktiraf Pemohon Kedua sebagai warganegara Malaysia dan mengeluarkan MyKid/MyKad. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH. ISU 1 Kewarganegaraan melalui kuat kuasa undang-undang (‘citizenship by operation of law’)

Titik tolak analisa adalah Perkara 14(1)(b) Perlembagaan Persekutuan, yang memperuntukkan bahawa seseorang adalah warganegara melalui kuat kuasa undang-undang jika beliau memenuhi syarat-syarat yang diperincikan dalam

Peguamcara Pemohon berhujah bahawa Pemohon Kedua memenuhi dua syarat asas, iaitu:

dilahirkan di dalam Persekutuan selepas Hari Malaysia; dan

(ii) mempunyai sekurang-kurangnya seorang ibu bapa yang merupakan warganegara Malaysia pada masa kelahiran, iaitu si mati Teh Kok Min.

Pemohon-Pemohon juga merujuk kepada beberapa keputusan Mahkamah Persekutuan dan Mahkamah Rayuan seperti CCH & Anor v Pendaftar Besar Kelahiran dan Kematian, Malaysia [2022] 1CLJ 1 dan beberapa kes ‘stateless children’ yang mana mahkamah telah mentafsir peruntukan kewarganegaraan secara luas bagi mengelakkan keadaan tanpa kerakyatan.

Walau bagaimanapun, hujahan Pemohon mengandaikan bahawa status ‘parent’ dalam Jadual Kedua secara automatik merangkumi bapa biologi dalam semua keadaan. Di sinilah letaknya perbezaan undang-undang yang penting.

12.

Responden melalui afidavit dan hujahan bertulis menegaskan bahawa pada masa kelahiran Pemohon Kedua (16.7.2020), tiada rekod perkahwinan yang sah antara Pemohon Pertama dan si mati. Perkahwinan mereka hanya didaftarkan pada

6.2.2023, iaitu hampir dua tahun setengah kemudian.

Oleh yang demikian, di sisi undang-undang, pada masa kelahiran, Pemohon Kedua adalah anak yang dilahirkan di luar perkahwinan (anak tidak sah taraf). Status tersebut tidak berubah hanya kerana perkahwinan kemudiannya didaftarkan, kerana isu kewarganegaraan dinilai pada saat kelahiran, bukannya secara retrospektif.

Prinsip ini disokong oleh beberapa keputusan Mahkamah Rayuan yang dihujahkan oleh Responden, antaranya kes CTEB (Chai Tai Ern Bermillo) ( a minor bringing this action through his biological father and next friend, the second plaintiff) & Anor v Pendaftar Besar Kelahiran dan Kematian, Malaysia dan Liew Ah Choy v Ketua Pengarah Pendaftaran Negara, Malaysia &^Ors [2020] 3 MLJ 634 yang menegaskan bahawa bagi anak luar nikah, kewarganegaraan ditentukan mengikut ibu, dan perkahwinan lewat daftar tidak menukar asas perlembagaan tersebut yang memutuskan sebagaimana berikut: [6] Reading the above cited provisions, we find there will not be any problem if a child is born legitimate to a father who is a Malaysian citizen even he is born outside the Federation. But in the instant appeal, the child was born out of wedlock. He was illegitimate at the time of his birth. so there comes the problems. Section 17 of Part III of the Second Schedule specifically stipulates that ‘father” in relation to a person who is illegitimate refer to his mother”. [Penekanan di tambah]

Dalam keadaan ini, walaupun Mahkamah menerima bahawa si mati mungkin bapa biologi Pemohon Kedua, Perlembagaan tetap meletakkan fokus kepada status sah taraf dan kewarganegaraan ibu untuk tujuan Perkara 14(1)(b) Perlembagaan Persektuan bagi anak luar nikah.

Justeru, Mahkamah bersetuju dengan hujahan Responden bahawa syarat “`having a parent who is a citizen at the time of birth’ di bawah Bahagian II Jadual Kedua tidak dipenuhi berdasarkan tafsiran yang dibaca bersama seksyen 17,

Dengan itu, isu kewarganegaraan melalui kuat kuasa undang-undang tidak memihak kepada Pemohon. ISU 2 : Kesan status ‘anak tidak sah taraf’ dan rujukan kepada kewarganegaraan ibu.

Pemohon dalam Afidavit Balasan menolak label “anak tidak sah taraf” dan menyatakan bahawa kenyataan sedemikian adalah menghina dan menyakiti perasaan beliau sebagai ibu. Mahkamah mempunyai simpati terhadap sentimen tersebut, namun tugas Mahkamah adalah untuk menafsir dan mengaplikasi undang-undang yang sedia ada.

Rekod JPN yang dikemukakan oleh Responden menunjukkan dengan jelas bahawa pada masa pendaftaran kelahiran di bawah seksyen 13 Akta 299, si mati direkodkan sebagai “ Orang Yang Mengaku Diri Sebagai Bapa” (OYMSB) dan bukannya sebagai bapa dalam perkahwinan yang sah. Seksyen 13 Akta 299 memperuntukkan sebagaimana berikut: “13. Provisions as to father of illegitimate child Notwithstanding with anything in the foregoing provisions of this Act, in the case of an illegitimate child, no person shall as father of the child be required to give information concerning the birth of the child, and the Registrar shall not enter in the register the name of any person as father of the child except at the joint request of the mother and the person acknowledging himself to be the father of the child and that person shall in that case sign the register together with the mother.”

Responden juga mengemukakan bukti bahawa si mati mempunyai perkahwinan terdahulu yang masih belum dibubarkan, dan ini menimbulkan persoalan samada si mati berkeupayaan untuk berkahwin secara sah dengan Pemohon Pertama pada ketika itu.

Walaupun Mahkamah tidak perlu memutuskan secara konklusif status kesahihan perkahwinan tersebut bagi maksud kes ini, memadai untuk menyatakan bahawa pada masa kelahiran, tiada perkahwinan yang telah didaftarkan antara Pemohon Pertama dan si mati. Keadaan ini, dari sudut undang-undang sivil dan menurut tafsiran Perlembagaan, meletakkan Pemohon Kedua dalam kategori anak luar nikah.

Seperti yang dihujahkan oleh Responden, seksyen 17,

Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Responden bahawa dalam keadaan kanak-kanak adalah tidak sah taraf perkataan ibu bapa dalam seksyen 1(a) Bahagian II, Jadual Kedua yang sah berkahwin dan bukannya ibu angkat atau bapa angkat atau yang kemudiannya menjadi ibu bapa. Ini sebagaimana yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Pendaftar Besar Kelahiran dan Kematian, Malaysia v Pang Wee See & anor [2017] 3 MLJ 308, Abang Iskandar JCA (menyampaikan keputusan) sebagaimana berikut: [31] What had become clear to us had been that one of the key ingredients stipulated in art 14(1)(b) read together with s 1(a) of Part II of the Second Schedule of the Federal Constitution, is that the person seeking to be a citizen of Malaysia via this specific constitutional provision must show proof that when he was born in this country, one of his parents must either be a citizen of Malaysia or was permanently resident in this country. The phrase that is employed under that provision reads, ‘is at the time of the birth’. To our minds, that phrase has categorically made a reference to the biological parent of the person, who must either be a Malaysian citizen or a person who is permanently resident in Malaysia. By virtue of this phrase, any person intending to claim citizenship by operation of law under the above stated constitutional provision, it is not sufficient that he or she was born in Malaysia. He must be a person, whose either parent was a Malaysian citizen or a Malaysian permanent resident, when he was born in Malaysia. That provision does not contain any reference to an adoptive parent, albeit a Malaysian adoptive parent.

Oleh itu, bagi tujuan menentukan kewarganegaraan Pemohon Kedua, Mahkamah mesti melihat kepada kewarganegaraan ibu dan bukan bapa, iaitu Pemohon Pertama yang tidak dipertikaikan adalah warga Vietnam.

Dengan kedudukan ini, plaintif tidak dapat melangkaui halangan perlembagaan tersebut hanya dengan bergantung kepada fakta-fakta hubungan biologi atau perkahwinan yang didaftarkan kemudian.

Hujahan Pemohon-Pemohon bahawa Perlembagaan perlu ditafsir secara luas demi mengelakkan `statelessness’ juga tidak membantu. Dalam kes ini, Responden-Responden secara konsisten menyatakan bahawa berdasarkan undang-undang Vietnam, Pemohon Kedua berhak mendapat kerakyatan Vietnam melalui ibunya dan oleh itu beliau bukan seorang kanak-kanak tanpa kerakyatan (‘stateless’).

Keadaan ini membezakan kes ini daripada kes-kes seperti CCH & Anor (supra) dan kes-kes ‘foundling/stateless children’ di mana identiti ibu bapa tidak diketahui langsung dan kanak-kanak berisiko menjadi ‘stateless’ jika tafsiran sempit digunakan. Di sini, identiti ibu adalah jelas dan kewarganegaraan ibu diketahui.

Maka Mahkamah bersetuju dengan Responden-Responden bahawa prinsip-prinsip dalam kes CCH & Anor (supra) dan keputusan-keputusan lain yang bergantung kepada seksyen 19B Jadual Kedua mengenai kanak-kanak yang ditinggalkan (‘foundlings’) tidak terpakai kepada fakta kes ini. Seksyen 19B menyatakan seperti berikut: “s.19B. For the purpose of Part I or II of this Schedule any newborn child found exposed in any place shall be presumed, until the contrary is shown, to have been born there of a mother permanently resident there; and if he is treated by virtue of this Section as so born, the date of the finding shall be taken to be the date of the birth”. Tetapi tidak di dalam kes ini kerana identiti ibu Pemohon Kedua adalah dikenal pasti dan adalah nyata warganegara Vietnam. Jadi Mahkamah tidak boleh mentafsirkan sebaliknya dengan menggunakan peruntukan ini.

Dengan demikian, isu kedua ini juga diputuskan memihak kepada Responden-Responden. ISU 3 : Kuasa Mahkamah memberi deklarasi kewarganegaraan dan remedi yang dipohon 31. Plaintif memohon suatu deklarasi bahawa Plaintif Kedua adalah warganegara Malaysia melalui kuat kuasa undang-undang, dan seterusnya satu perintah mandamus (secara substantif) supaya MyKid/MyKad dikeluarkan.

Prinsip asas yang tidak dipertikaikan ialah Mahkamah Tinggi mempunyai kuasa untuk mentafsir Perlembagaan dan menentukan sama ada seseorang memenuhi syarat kewarganegaraan di bawah Perkara 14(1)(b) dan Jadual Kedua, dan jika ya, Mahkamah boleh mengisytiharkan demikian.

Walau bagaimanapun, kuasa tersebut bukanlah kuasa bebas untuk mengurniakan kewarganegaraan di luar parameter yang telah ditetapkan oleh Perlembagaan. Mahkamah tidak boleh menulis semula peruntukan seksyen 17 Jadual Kedua atau mengetepikan syarat bahawa bagi anak luar nikah, rujukan adalah kepada kewarganegaraan ibu.

Dalam kes ini, setelah Mahkamah memutuskan bahawa:

pada masa kelahiran Plaintif Kedua, beliau adalah anak luar nikah; dan

(ii) ibunya adalah warga Vietnam; serta

(iii) tiada elemen ‘statelessness’ yang timbul, maka secara perlembagaan, Plaintif Kedua tidak memenuhi syarat kewarganegaraan melalui kuat kuasa undang-undang.

Dalam keadaan ini, Mahkamah tidak mempunyai asas undang-undang untuk mengeluarkan deklarasi seperti yang dipohon. Apa-apa deklarasi yang bercanggah dengan teks jelas Perlembagaan akan merupakan satu pelanggaran prinsip pemisahan kuasa dan melangkaui bidang kuasa kehakiman.

Responden juga secara betul menghujahkan bahawa jika Pemohon-Pemohon ingin mendapatkan kerakyatan Malaysia bagi Pemohon Kedua, saluran yang masih tersedia ialah melalui proses pendaftaran di bawah Perkara 15A Perlembagaan Persekutuan, iaitu satu kuasa budi bicara eksekutif yang terletak pada Yang di-Pertuan Agong atas nasihat Jemaah Menteri.

Mahkamah menegaskan bahawa keputusan dalam kes ini tidak menafikan hak Plaintif untuk memohon di bawah Perkara 15A Perlembagaan Persekutuan kerana ia hanya menyatakan bahawa Pemohon Kedua tidak layak sebagai warganegara melalui kuat kuasa undang-undang berdasarkan fakta dan undang-undang yang terpakai. Maka, bagi isu ketiga ini juga diputuskan memihak kepada Responden.

Selain isu-isu substantif yang telah dibincangkan di atas, Mahkamah turut meneliti ‘Preliminary Objection’ (PO)/Bantahan Awal yang dibangkitkan oleh Responden-Responden dalam hujahan bertulis mereka, terutamanya berhubung kaedah prosiding di bawah mana Mahkamah digerakkan. Kegagalan berbuat demikian bukan sekadar kecacatan teknikal tetapi boleh menjejaskan bidang kuasa Mahkamah.

Responden-Responden telah mengemukakan Bantahan Awal, antaranya atas alasan bahawa Saman Pemula ini adalah cacat dari segi ‘intitule’ dan asas perundangan, gagal menyatakan dengan jelas peruntukan undang-undang yang menjadi sandaran, serta mengakibatkan Mahkamah ini tidak mempunyai bidang kuasa untuk mendengar permohonan ini. Mahkamah ini akan menggunapakai otoriti yang digunakan oleh Responden setakat mana ia berkenaan dengan kes ini.

Keperluan ‘Intitule’ dan Peruntukan Undang-Undang yang Jelas 40. Prinsip undang-undang adalah mantap bahawa sesuatu permohonan, khususnya yang memohon relief bersifat mandamus, deklarasi perlembagaan atau perintah terhadap pihak berkuasa awam, hendaklah dengan jelas menyatakan peruntukan undang-undang yang menjadi sandaran dan kaedah prosiding yang betul di sisi undang-undang.

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa walaupun Plaintif-Plaintif merujuk secara umum kepada Perkara 14 Perlembagaan Persekutuan, Saman Pemula gagal memperincikan secara tepat perenggan dan seksyen yang membentuk asas kuasa Mahkamah bagi relief yang dipohon.

Kegagalan ini bukan bersifat teknikal semata-mata. Ia menyebabkan ketidakpastian sama ada Mahkamah ini sedang digerakkan di bawah bidang kuasa sivil biasa atau melalui mekanisme khusus seperti semakan kehakiman atau remedi statutori tertentu. Mahkamah Rayuan dalam kes Abad Arena Juara Sdn Bhd v Rajesh Jaklshan [2019] 1 LNS 1416; [2019] MLJU 1602 telah memutuskan bahawa: “Failure to intitule the originating summons under the relevant provision of law is a fatal defect. The court should not proceed to hear the matter when the originating process itself is fundamentally defective.” [Penekanan di tambah]

Prinsip yang sama turut ditegaskan oleh Mahkamah Tinggi Johor Bahru dalam kes Hoh Kiang Hoe v RHB Bank Bhd & Anor [2001] 6 CLJ 328, di mana Mahkamah memutuskan bahawa: “The court cannot assume jurisdiction where the originating process does not disclose the provision of law under which the relief is sought. Such omission is not a mere irregularity.” [Penekanan ditambah]

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa Saman Pemula Plaintif-Plaintif gagal menyatakan dengan jelas dan khusus peruntukan undang-undang yang menjadi sandaran kepada relief deklarasi dan perintah mandamus yang dipohon. Kecacatan ini meletakkan Mahkamah dalam keadaan terpaksa meneka asas kuasa yang dimohon, sesuatu yang tidak dibenarkan di sisi undang-undang.

(ii) Prinsip Tiada ‘Surprise’ dan Ketertiban Prosiding 45. Prinsip bahawa tiada pihak boleh diletakkan dalam keadaan ‘surprise’ dalam litigasi telah lama diterima pakai. Dalam Hoh Kiang Hoe v RHB Bank Bhd (supra), Mahkamah menegaskan bahawa perubahan kaedah atau asas tuntutan tanpa dinyatakan secara jelas boleh menjadikan prosiding tersebut satu ‘mockery of justice’.

Pendekatan ini selari dengan keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Abdul Rahman bin Abdul Malik v Ketua Pengarah Imigresen Malaysia [2006] 4 MLJ 645, di mana Mahkamah memutuskan bahawa kegagalan mematuhi kaedah dan asas perundangan yang betul dalam prosiding terhadap pihak berkuasa awam adalah kecacatan yang tidak boleh dipandang ringan.

(iii) Kecacatan Prosedur yang Bersifat Fatal dan Bukan ‘Minor Irregularity’

Mahkamah mengambil perhatian bahawa tidak semua kecacatan prosedur adalah fatal. Namun, perbezaan antara kecacatan kecil dan kecacatan yang menjejaskan bidang kuasa telah dijelaskan dengan jelas oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Dato’ Seri Najib Tun Razak v Public Prosecutor [2017] 6 CLJ 297, di mana Mahkamah menegaskan: “Where the issue goes to the root of jurisdiction, it cannot be cured by discretion or treated as a mere technicality.” [Penekanan ditambah]

Dalam konteks ini, kegagalan Plaintif-Plaintif untuk meletakkan ‘intitulement’ Saman Pemula dengan betul serta menyatakan peruntukan undang-undang yang relevan bukanlah satu ‘minor irregularity’, sebaliknya satu kecacatan asas yang menafikan bidang kuasa Mahkamah untuk mendengar permohonan ini.

Berdasarkan autoriti-autoriti di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa Saman Pemula ini cacat secara fatal kerana kegagalan menyatakan asas perundangan dengan jelas dan kecacatan tersebut menjejaskan bidang kuasa Mahkamah serta Mahkamah tidak boleh menggunakan budi bicara untuk membaiki kecacatan yang menyentuh akar umbi bidang kuasa.

Walaupun demikian, Mahkamah memilih untuk tetap meneliti isu-isu substantif kewarganegaraan atas dasar bahawa:

isu kewarganegaraan adalah isu perlembagaan yang memiliki kepentingan awam;

rekod adalah lengkap;

keputusan substantif boleh dicapai tanpa menjejaskan keadilan; dan

hasil akhirnya tidak memihak kepada Pemohon-Pemohon berdasarkan merit undang-undang.

Namun begitu, Mahkamah menerima ‘Preliminary Objection’ Responden sebagai hujahan yang betul dari sudut kaedah prosiding di bawah mana Mahkamah digerakkan. Memandangkan Mahkamah telah memutuskan isu-isu substantif di atas yang dengan sendirinya memadai untuk menolak tuntutan Plaintif sebenarnya. Tambahan lagi bantahan tersebut juga mempunyai merit tetapi bukan menjadi penentu utama keputusan.

Mahkamah juga menerima bahawa Pemohon Pertama, sebagai ibu dan penjaga kanak-kanak, mempunyai locus standi untuk memfailkan tindakan ini bagi pihak anaknya, namun kedudukan tersebut tidak mengubah dapatan Mahkamah berhubung isu kewarganegaraan di atas.

Secara rumusannya, setelah meneliti keseluruhan keterangan afidavit, dokumen rasmi JPN, dan hujahan bertulis dan lisan kedua-dua pihak, Mahkamah merumuskan dapatan berikut:

Pada masa kelahiran Pemohon Kedua pada 16.7.2020, tiada perkahwinan yang didaftarkan antara Pemohon Pertama dan si mati Teh Kok Min.

Pemohon Kedua, di sisi undang-undang, adalah anak yang dilahirkan di luar perkahwinan, dan bagi maksud kewarganegaraan, rujukan kepada “parent” dalam Jadual Kedua hendaklah dibaca sebagai merujuk kepada ibu, selaras dengan seksyen 17 Jadual Kedua Perlembagaan Persekutuan.

Ibu (Pemohon Pertama) adalah warga Vietnam, justeru itu Pemohon Kedua tidak memenuhi syarat kewarganegaraan melalui kuat kuasa undang-undang di bawah Perkara 14(1)(b) dibaca bersama Bahagian II