Danny Dutt (W/India) v Pendakwa Raya (B-05(M)-43-01/2016)

3.1 Pada tarikh dan masa seperti pertuduhan, SP7, Mohd Sufyan bin Zakaria, Pegawai Kastam, bertugas di Bahagian Pemeriksaan 3 Penumpang Terminal Penerbangan Tambang Murah Lapangan Terbang Antarabangsa Kuala Lumpur. SP7 telah mengarahkan Perayu untuk mengimbas bagasi yang dibawanya. Hasil daripada imbasan pertama, bagasi (eksibit P16) memberikan imej kehijauan yang mencurigakan.

3.2 SP7 telah meminta paspot Perayu dan menyemak tag bagasi P16 (eksibit P72). Didapati nama yang tertera adalah sama dengan nama dalam paspot tersebut. Perayu berseorangan sahaja ketika itu.

3.3 SP7 telah mengarahkan Perayu untuk membuka beg (P16). Perayu telah memberikan kerjasama dengan menggunakan nombor kombinasi kunci. SP7 telah mengeluarkan semua kandungan beg P16. SP7 telah mengimbas semula beg P16 yang telah dikosongkan. Hasil imbasan kedua juga memberikan imej kehijauan yang mencurigakan.

3.4 Seterusnya Perayu dibawa ke bilik pemeriksaan rapi. SP7 telah memaklumkan penemuan itu kepada Pegawai Kanan beliau iaitu Puan Fatimah. SP7 telah membuat pemeriksaan fizikal secara rapi beg P16 tersebut dengan kehadiran Perayu dan Puan Fatimah.

3.5 Hasil pemeriksaan rapi, SP7 telah mengeluarkan tiga lapisan pelapik, iaitu pelapik kertas, pelapik plastic hitam dan pelapik kain berwarna krim. Akhirnya SP7 mendapati tiga (3) bungkusan 4 berwarna cokelat, ditandakan A2(1), A2(2) dan A2(3), yang berisi serbuk kristal yang disyaki dadah berbahaya.

3.6 Barang kes dan Perayu telah diserahkan kepada Pegawai Penyiasat, Keith Jonathan (SP9). SP9 telah menghantar bahan-bahan yang disyaki dadah berbahaya kepada Jabatan Kimia Kerajaan. SP1, Ahli Kimia Kerajaan, telah menganalisis bahan-bahan kristal tersebut dan mengesahkan bahawa bahan-bahan itu ialah dadah berbahaya jenis Methamphetamine dengan berat bersih 2149.5 gram. Methamphetamine ialah dadah berbahaya yang tersenarai di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952.

3.7 Selain bahan-bahan yang disyaki dadah berbahaya tersebut, SP9 juga telah menghantar satu berus gigi (P60A), sikat rambut (P16A) dan sehelai tuala (P59A) yang diambil daripada beg P16 kepada Jabatan Kimia untuk analisis Forensik (DNA). SP8, Pegawai Sains Jabatan Kimia mengesahkan bahawa daripada berus gigi (P60A) dan tuala (P59A) didapati DNA yang berpadanan dengan spesimen darah Perayu. [4] Di akhir kes pendakwaan, Hakim bicara telah membuat dapatan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie seperti pertuduhan. Perayu diperintahkan untuk membela diri (rujuk m.s. 200 RR Jld. 2B). 5 [5] Hakim bicara dalam penghakiman bertulis beliau di m.s. 9 perenggan 13 RR Jld. 1 telah membuat dapatan fakta dan undang-undang bahawa pemilikan dan pengetahuan telah dibuktikan melalui keterangan terus. Manakala di perenggan 15 muka surat yang sama Hakim bicara telah menerima pakai anggapan undang-undang di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi elemen “pengedaran”. [6] Pembelaan:

6.1 Pada awal bulan Januari 2013, Perayu datang ke Malaysia untuk mencari pekerjaan. Selepas berada di Malaysia selama 2 malam, Perayu kembali ke India kerana ada kematian saudaranya;

6.2 Di India dia bekerja sebagai pelatih “bar captain” di sebuah Restoran Cina di New Delhi dengan pendapatan sebanyak 11,000 rupee sebulan;

6.3 Gaji tersebut tidak mencukupi. Pada bulan Mac 2013, Perayu bercadang untuk datang ke Malaysia bagi tujuan mencari pekerjaan dalam bidang perhotelan;

6.4 Sebelum bertolak ke Chennai dari New Delhi, rakan sebilik Perayu bernama “Lallit” telah menghadiahkan beg P16 kepada Perayu; 6

6.5 Perayu hanya melihat beg tersebut dan tidak memeriksa secara rapi. “Lallit” yang telah memasukkan barang-barang Perayu ke dalam P16;

6.6 Selepas beg P16 siap dikemaskan, beg P16 tersebut dibiarkan tidak berkunci. Perayu mengambil beg P16 tanpa memeriksa isi kandungannya. Beg P16 telah dibawa dari New Delhi ke Chennai dan dari Chennai ke KLIA;

6.7 Setelah tiba di KLIA, Perayu membuka telefonnya dan menerima panggilan daripada “Lallit”. “Lallit” bertanya dimanakah Perayu dan Perayu menjawab dia baru mendarat di KLIA;

6.8 Kemudian Perayu telah ditahan oleh Pegawai Kastam. Perayu telah membuka beg P16 dengan menggunakan kunci dan bukan dengan nombor kunci kombinasi;

6.9 Perayu telah bekerjasama dengan pihak berkuasa. Tubuh Perayu tidak diperiksa tetapi dompetnya yang mengandungi duit, kad ATM, kad-kad restoran dan gambar ahli keluarganya dirampas;

6.10 Beg P16 yang dibawa oleh Perayu berwarna kelabu dan mempunyai tag bagasi. Beg P16 yang ditunjukkan kepada Perayu kemudiannya oleh pihak polis tidak mempunyai tag bagasi; 7

6.11 Perayu terkejut apabila diberitahu begnya mengandungi dadah. Dia tidak mempunyai pengetahuan tentang dadah tersebut dan dadah itu bukan kepunyaannya;

6.12 Ujian “fitting” baju tidak dilakukan terhadapnya. Terdapat baju-baju yang ketat dan tidak berpadanan dengannya. Perayu menyatakan pakaian tersebut milik “Lallit”;

6.13 Perayu telah mengemukakan percakapan beramarannya sebagai eksibit D73 (rujuk m.s. 100 RR Jld. 3). [7] Isu-isu rayuan di hadapan kami. Peguam Perayu yang bijaksana telah meneruskan hujahan dengan empat (4) isu sahaja:

7.1 Perbezaan berat kasar dadah yang meragukan;

7.2 Rantaian keterangan yang terputus menimbulkan keraguan;

7.3 Pembelaan Perayu tidak diberi pertimbangan yang sewajarnya; dan

7.4 Kelakuan Perayu semasa ditangkap adalah selari (consistence) dengan pembelaan “innocent carrier” tidak dipertimbangkan. 8 [8] Perbezaan berat kasar dadah Peguam yang bijaksana telah berhujah bahawa terdapat perbezaan berat kasar dadah yang menjadi hal perkara pertuduhan sebanyak 200 gram. Menurut Peguam yang bijaksana daripada keterangan Ahli Kimia (SP1) berat kasar dadah tersebut ialah 3,411.84 gram; manakala menurut hujah Timbalan Pendakwa Raya, Pegawai Tangkapan SP7 telah menimbang berat kasar dadah tersebut dengan alat timbang Jabatan Kastam seberat 3.6 kilogram. [9] Kami menolak hujah ini. Berat kasar dadah berkenaan bukan suatu intipati yang wajib dibuktikan tetapi berat bersih dadah tersebut mengikut pertuduhan. Kami juga telah meneliti keterangan Pegawai Tangkapan (SP7) dan Pegawai Penyiasat (SP9). Malangnya kami tidak mendapati apa-apa keterangan mengenai timbangan berat kasar dadah yang dirampas. Hujah Peguam, mereka memetik hujah Timbalan Pendakwa Raya dalam perkara ini. Ini jelas tidak boleh diberi pertimbangan. Malah kami juga telah meneliti hujah Pembukaan Pendakwaan di m.s. 3 hingga 6 RR Jld. 3. Kami tidak mendapati nyataan timbangan mengenai berat kasar dadah yang dirampas oleh Pegawai Tangkapan (SP7) atau Pegawai Penyiasat (SP9). [10] Kami bersetuju Hakim bicara adalah khilaf menyatakan dalam Penghakiman beliau di m.s. 10 perenggan 19 RR Jld. 1 apabila menyatakan bahawa pegawai tangkapan (SP7) telah membuat timbangan berat kasar terhadap dadah tersebut. Kekhilafan ini wujud disebabkan oleh peguambela sendiri keliru dalam hujah mereka (rujuk hujah bertulis peguambela di m.s. 9 76 RR Jld. 4). Kami bersependapat kekhilafan ini bukanlah satu “serious misdirection.” [11] Isu kedua iaitu rantaian keterangan terputus mengenai penyimpanan dadah yang menjadi hal perkara pertuduhan menyebabkan identiti dadah tersebut meragukan. Hujah Peguam Perayu berdasarkan keterangan pegawai siasatan (SP9) yang menyatakan dadah yang dirampas telah disimpan di dalam Kabinet berkunci beliau selama tujuh (7) hari sebelum dihantar ke Jabatan Kimia untuk penganalisaan. Ini bertentangan dengan rekod daftar setor Barang Kes (P18). [12] Kami telah meneliti keterangan Pegawai Penyiasat (SP9) mengenai perkara ini. Kami dapati keterangan SP9 di m.s. 133 RR Jld. 2B menyatakan bahawa dadah-dadah yang dirampas dan diserahkan kepada beliau disimpan di dalam kabinet besi berkunci di bilik pejabatnya sehingga dihantar ke Jabatan Kimia pada 14.3.2013 (rujuk resit akuan terima Ahli Kimia eksibit P5 di m.s. 8 RR Jld. 3). [13] Seterusnya Peguam Perayu telah merujuk kepada keterangan eksibit P18 (m.s. 52 RR Jld. 3) Buku Daftar Barang Kes oleh Penjaga setor Barang Kes iaitu SP3. Daripada eksibit P18 Buku Daftar Barang Kes ditulis: “Nombor Siri: 20/13 (7.3.13). No. Surat Siasatan KE.IA (79)778/13- 20 Butir-butir Barang yang dirampas: “Serbuk putih disyaki dadah”. 26/3/13: “1 beg tarik berwarna merah jambu jenama SAFARI bertanda ‘A’ 30/5/13: “1 kotak bertanda ‘A’ bersil Jabatan Kimia” 10 [14] Peguam Perayu telah membuat rujukan silang dengan keterangan SP9 di m.s. 133 RR Jld. 2B; menyatakan dadah-dadah yang dirampas dan diserahkan kepada beliau oleh pegawai tangkapan (SP7) disimpan di dalam kabinet besi berkunci di dalam bilik pejabat beliau sehinggalah dihantar ke Jabatan Kimia untuk penganalisaan pada 14.3.13 (resit akuan terima Jabatan Kimia di m.s. 8 RR Jld. 3 - eksibit P5). [15] Daripada penelitian Peguam Perayu, dua keterangan ini bercanggah dan menimbulkan keraguan iaitu sama ada dadah-dadah tersebut disimpan di bilik setor Barang Kes atau disimpan oleh Pegawai Penyiasat (SP9). Keraguan ini menyebabkan identiti dadah-dadah tersebut dipersoalkan. [16] Kami menolak hujah ini. Penjaga Setor (SP3) dalam keterangan beliau di m.s. 41 RR Jld. 2A jelas menyatakan: “Saya membuat catatan di ruangan pertama iaitu No. Siri 20/2013 dan tarikh 07.03.2013 adalah tarikh rampasan dan tarikh 26.03.2013 iaitu serahan satu beg tarik warna merah jenama SAFARI bertanda ‘A’ di ruangan 2 dan di ruangan 3 No. Kertas Siasatan iaitu KE.IA (79)778/13-20.” [17] Manakala semasa Pemeriksaan Balas oleh Peguambela di m.s. 45 RR Jld. 2A, SP3 menyatakan: A : “Saya hanya terima pada 26.03.2013 iaitu sebuah beg tarik, itu sahaja.” 11 Q : Jadi pada masa itu adakah kamu tahu dadah ada dalam beg itu atau tidak? A : Tidak tahu. [18] Mengenai dua isu di atas, kami telah merujuk semula Penghakiman Bertulis di m.s. 10 perenggan 18 RR Jld. 1, iaitu dapatan fakta Hakim bicara: “…Tambahan itu, saya juga berpuas hati bahawa rantaian keterangan berkenaan dengan pengendalian barang kes terutama nya barang kes dadah yang dirampas dari beg P16 di tempat kejadian hinggalah barang kes tersebut dikemukakan ke Mahkamah tidak terputus…” [19] Adalah jelas tiada salah arah dilakukan oleh Hakim bicara dalam dua isu tersebut. Ianya selaras dengan kedudukan undang-undang mantap yang telah diputuskan dalam kes-kes tersohor:

(i) Lew Wai Loon v PP [2014] MLJU 124;

[20] Seterusnya isu ketiga dan ke empat di ulas bersama kerana berkait rapat: - Pembelaan Perayu tidak diberi pertimbangan yang sewajarnya oleh Hakim bicara; 12 - Kelakuan (conduct) Perayu semasa ditangkap adalah selari (consistence) dengan pembelaan “innocent carrier.” [21] Pembelaan Perayu ialah “innocent carrier”. Perayu tidak tahu kewujudan dadah-dadah tersebut di dalam bagasi (eksibit P16) yang dibawa oleh Perayu semasa ditangkap oleh SP7 (Pegawai Tangkapan). Daripada keterangan Perayu, dia ingin mencari pekerjaan di Malaysia kerana pendapatan Perayu di New Delhi sebanyak Rupee 11,000 sebulan tidak mencukupi untuk menanggung diri dan keluarga Perayu. [22] Sebelum bertolak, rakan sebilik Perayu bernama “Lallit” telah memberikan beg eksibit P16 kepada Perayu. Perayu hanya melihat beg tersebut tanpa memeriksa secara rapi. “Lallit” telah memasukkan pakaian dan barang-barang peribadi Perayu ke dalam beg tersebut. Apabila ditahan dan diperiksa oleh SP7 (Pegawai Tangkapan) di KLIA, baharu Perayu menyedari terdapatnya dadah-dadah berbahaya di dalam beg tersebut. Perayu telah membawa masuk Percakapan Beramarannya sebagai eksibit D73 (rujuk m.s. 100 RR Jld. 3). [23] Peguam Perayu yang bijaksana telah berhujah bahawa isu pihak ketiga “Lallit” telah ditimbulkan di peringkat kes pendakwaan iaitu di dalam Percakapan Beramaran (D37) dan semasa Pemeriksaan Balas Pegawai Tangkapan (SP7). Ini boleh dilihat di m.s. 108 RR Jld. 2A; justeru Pembelaan mengenai “Lallit” bukanlah pembelaan yang difikir semula. [24] Seterusnya Peguam Perayu telah membawa perhatian kami kepada m.s. 107-108 RR Jld. 2A di mana Pegawai Tangkapan (SP7) menyatakan 13 Perayu dalam keadaan panik dan bising apabila dadah-dadah tersebut dijumpai di dalam beg P16. Ini adalah selari dengan pembelan Perayu yang merasa tertipu serta tidak mengetahui tentang dadah-dadah yang dijumpai di dalam beg P16 (innocent carrier). Apatah lagi Perayu tidak cuba untuk melarikan diri dan memberikan kerjasama. Hakim bicara gagal memberikan pertimbangan pembelaan dari sudut yang dihujahkan dengan sewajarnya. [25] Kami juga menolak hujah ini. Kami telah meneliti Penghakiman Bertulis Hakim bicara mengenai isu yang dihujahkan. Ini jelas dilihat di m.s. 14 perenggan 34 hingga m.s. 16 perenggan 38 RR Jld. 1, di mana Hakim bicara memberi alasan-alasan beliau menolak pembelaan “innocent carrier”. Kami dapati tiada salah arah yang memerlukan campur tangan kami. [26] Adalah jelas terutamanya perenggan 35 Penghakiman Bertulis Hakim bicara menyatakan alasan-alasan beliau menolak pembelaan “innocent carrier” yang dihujahkan: “[35] Selepas memberi perhatian dan meneliti kesemua aspek keterangan, mahkamah meragui kebenaran keterangan Perayu bahawa Perayu tidak mengetahui isi kandungan beg P16 dan Perayu adalah “innocent carrier” berdasarkan alasan-alasan berikut:

(i) Perayu seorang yang berpendidikan tinggi yang mempunyuai ijazah dalam bidang perdagangan. Adalah sesuatu yang tidak munasabah dan tidak masuk akal untuk seseorang yang berpendidikan tinggi tidak memeriksa beg P16 yang akan digunakan;