Datin Nazneen Binti Abdullah v Abdul Munaf Bin Sultan Abdul Kadir (WA-B52NCvC-174-04/2023)

Plaintif memohon diberi kebenaran untuk memasukkan penghakiman terus terhadap Defendan untuk:

Jumlah hutang berjumlah RM 218,600.00 perlu dibayar oleh Defendan kepada Plaintif dalam tempoh satu (1) bulan selepas tarikh penghakiman;

Faedah sebanyak 5% setahun ke atas item (a) yang dinyatakan di atas dari 26.05.2017 sehingga tarikh penyelesaian penuh;

Sekiranya, relif yang dipohon di bawah 1(b) tidak dibenarkan, faedah sebanyak 5% setahun dibayar oleh Defendan kepada Plaintif dari tarikh pemfailan Writ sehingga tarikh penyelesaian penuh;

Kos tindakan ini dan kos guaman atas dasar indemniti penuh; dan

Lain-lain relif lanjut yang dianggap wajar dan sesuai oleh Mahkamah Yang Mulia ini. Plaintif juga memohon diberi kebenaran untuk perintah-perintah seperti berikut:

Kos; dan

Mana-mana perintah lain dan/atau lanjutan yang Mahkamah Yang Mulia ini fikirkan adalah suai manfaat dalam semua keadaan. [4] Bagi permohonan ini, Mahkamah telah meneliti kertas kausa seperti yang berikut:

Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan bertarikh 25.04.2023;

Memorandum Kehadiran bertarikh 15.05.2023;

Pernyataan Pembelaan bertarikh 09.06.2023;

Jawapan kepada Pembelaan bertarikh 26.06.2023;

Notis Permohonan bermaterai (Permohonan Plaintif untuk Penghakiman Terus menurut Aturan 14 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012) bertarikh 15.06.2023 [Kandungan 7] ("Notis Permohonan tersebut");

Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Nazneen Binti Abdullah pada 15.06.2023 ("Afidavit Sokongan Plaintif tersebut");

Afidavit Balasan Defendan yang diikrarkan oleh Abdul Munaf Bin Sultan Abdul Kadir pada 07.07.2023 ("Afidavit Balasan Defendan tersebut"); dan

Afidavit Jawapan Plaintif yang diikrarkan oleh Nazneen Binti Abdullah pada 24.07.2023 ("Afidavit Jawapan Plaintif tersebut"). [5] Mahkamah setelah meneliti kertas-kertas kausa yang berkaitan serta hujahan kedua-dua belah pihak, atas imbangan kebarangkalian telah membenarkan permohonan Plaintif dan penghakiman terus telah dimasukkan terhadap Defendan sebagaimana berikut:

Jumlah hutang berjumlah RM 218,600 perlu dibayar oleh Defendan kepada Plaintif dalam tempoh satu (1) bulan selepas tarikh penghakiman.

Faedah sebanyak 5% setahun ke atas item (a) yang dinyatakan di atas dari tarikh pemfailan pada 25.04.2023 sehingga tarikh penyelesaian penuh; dan

Kos sebanyak RM3,000.00 dibayar oleh Defendan kepada Plaintif. [6] Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, pihak Defendan telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Tinggi LATAR BELAKANG KES [7] Plaintif dan Defendan merupakan seorang individu. Terdapat dua (2) pelaburan wang Plaintif kepada syarikat Defendan yang menjadi teras kepada tuntutan Plaintif dalam permohonan Penghakiman Terus di sini. Defendan telah gagal menunaikan janjinya dalam kedua-dua pelaburan tersebut dan Plaintif sekarang menuntut daripada Defendan jumlah terhutang berdasarkan kedua-dua perjanjian penyelesaian bagi keseluruhan amaun pelaburan yang telah diberikan. [8] Pada sekitar tahun 2009, Defendan telah menawarkan untuk menjual kepada Plaintif 30% daripada pegangan saham Defendan dalam syarikat Defendan iaitu Blackstone Dagangan Sdn Bhd dengan harga berjumlah RM 300,000.00. Defendan juga berjanji akan memberikan pulangan kewangan yang lumayan kepada Plaintif. [9] Plaintif pada 27.05.2009, telah bersetuju terhadap tawaran tersebut dan telah membuat bayaran melalui cek Maybank Islamic Berhad No.

[10] Selanjutnya, pada sekitar tahun 2010, atas permintaan dan janji Defendan untuk pemulangan pelaburan, Plaintif telah menerima tawaran untuk membuat pelaburan sebanyak RM 68,000.00 melalui cek Maybank Islamic Berhad No. 076477 bertarikh 12.02.2010 untuk membantu Defendan mendapatkan Hak Agensi Pengambilan ("Recruitment Agency Rights") daripada agensi dilantik syarikat penerbangan untuk menjalankan perkhidmatan pengambilan kru syarikat penerbangan. [11] Namun demikian, Plaintif menyatakan bahawa janji-janji Defendan terhadap Plaintif berkenaan pelaburan-pelaburan Plaintif tidak ditunaikan oleh Defendan. Lantaran itu, Plaintif telah meminta Defendan untuk memulangkan kembali sejumlah wang sebanyak RM368,000.00 (kemudian dari ini dirujuk sebagai "jumlah amaun tersebut") yang telah dibayar kepada Defendan yang mana kedua-dua pihak telah menandatangani dua (2) Perjanjian Penyelesaian terhadap pengaturan pengembalian keseluruhan wang pelaburan Plaintif.

(A) Perjanjian Penyelesaian Pertama bertarikh 29.08.2015 [12] Pada 29.08.2015, Plaintif dan Defendan telah menandatangani Perjanjian Penyelesaian Pertama. [13] Antara terma-terma penting dalam Perjanjian Penyelesaian Pertama tersebut adalah seperti berikut: - “(a) Defendan akan membayar balik keseluruhan wang Plaintif sebanyak RM 368,600.00 dalam tempoh setahun daripada tarikh Perjanjian Penyelesaian Pertama.” [14] Defendan telah memungkiri syarat-syarat Perjanjian Penyelesaian Pertama apabila gagal untuk membayar balik kesemua wang yang dijanjikan oleh Defendan kepada Plaintif dalam tempoh masa yang dipersetujui yang ditetapkan dalam Perjanjian Penyelesaian Pertama. Ini telah menyebabkan perjanjian penyelesaian kedua dibuat.

(B) Perjanjian Penyelesaian Kedua bertarikh 24.10.2016 [15] Seterusnya, pada 24.10.2016, Defendan telah berjumpa dengan Plaintif untuk membuat permohonan percaturan bayaran semula apabila Defendan didapati gagal untuk mematuhi terma-terma yang telah dinyatakan di dalam Perjanjian Penyelesaian Pertama tersebut. [16] Plaintif dan Defendan telah susulan itu menandatangani Perjanjian Penyelesaian Kedua sebagai hasil perbincangan bersama di mana terma-terma yang dipersetujui adalah seperti berikut: - “(a) Bahawa Defendan secara rasmi akan membuat bayaran sebanyak RM 200,000.00 kepada Plaintif pada dan/atau sebelum 01.02.2017; dan

Bahawa Defendan akan membuat bayaran pembayaran sebanyak RM 168,000.00 pada tarikh yang akan disahkan selepas penyelesaian Pembayaran Pertama berserta faedah pembayaran lewat.” [17] Selepas Perjumpaan tersebut, Plaintif, melalui peguam caranya pada 25.10.2016 menyurat kepada Defendan dengan Salinan Perjanjian Penyelesaian Kedua untuk mengesahkan persetujuan Defendan mengenai kewajipannya untuk mengembalikan Kesemua wang Plaintif yang di hutang oleh Defendan kepada Plaintif. [18] Plaintif telah menerima bayaran sebanyak RM 150,000.00 dari Defendan melalui cek pada 26.05.2017. Baki hutang setelah mengambil kira bayaran tersebut adalah sebanyak RM RM218,600.00 bersama caj lewat bayar seterusnya sehingga penyelesaian penuh. [19] Defendan kemudiannya telah gagal membayar balik baki hutang tersebut walaupun Plaintif telah berkali-kali menuntut jumlah yang tertunggak tersebut daripada Defendan. [20] Plaintif kemudiannya memfailkan saman di Mahkamah ini. Tuntutan Plaintif terhadap Defendan adalah untuk bayaran jumlah-jumlah terhutang berikut:

Jumlah hutang berjumlah RM 218,600.00 perlu dibayar oleh Defendan kepada Plaintif dalam tempoh satu (1) bulan selepas tarikh penghakiman;

Faedah sebanyak 5% setahun ke atas item (a) yang dinyatakan di atas dari 26.05.2017 sehingga tarikh penyelesaian penuh;

Sekiranya, relif yang dipohon di bawah 1(b) tidak dibenarkan, faedah sebanyak 5% setahun dibayar oleh Defendan kepada Plaintif dari tarikh pemfailan Writ sehingga tarikh penyelesaian penuh;

Kos tindakan ini dan kos guaman atas dasar indemniti penuh; dan

Lain-lain relif lanjut yang dianggap wajar dan sesuai oleh Mahkamah Yang Mulia ini. HUJAHAN PLAINTIF [21] Plaintif menghujahkan bahawa pembelaan Defendan adalah merupakan satu pembelaan yang tidak bermerit atau pembelaan palsu (sham defence) dan berbentuk pemikiran terkemudian. Pembelaan Defendan gagal untuk mengemukakan sebarang isu-isu yang perlu dibicarakan. [22] Plaintif terus menghujahkan bahawa berdasarkan Perjanjian Penyelesaian Pertama dan Kedua, dan tindakan bayaran balik RM 150,000.00 oleh Defendan, pembelaan paksaan adalah sekadar satu pembelaan yang berbentuk kenyataan kosong (bare statement) dan pemikiran terkemudian dalam keadaan terdesak (desperate afterthought). Maka kenyataan kosong (bare statement) bukan merupakan isu-isu untuk dibicarakan melalui satu perbicaraan yang penuh dengan memanggil saksi-saksi untuk memberi keterangan. [23] Plaintif menyatakan bahawa duit pelaburan telah dikreditkan kepada Defendan dan Perjanjian Penyelesaian Kedua telah ditandatangani oleh kedua-dua pihak tanpa paksaan. Justeru, jumlah terhutang masih terhutang dan perlu dibayar. HUJAHAN DEFENDAN [24] Defendan menyatakan bahawa kes ini bukanlah satu kes yang jelas (‘plain and obvious cases’) di mana Defendan tidak mempunyai pembelaan terhadap tuntutan dan di mana tiada pertikaian terhadap fakta dan undang-undang yang mewajarkan penghakiman terus diberikan kepada Plaintif. Defendan telah memfailkan penyata pembelaan bertarikh 09.06.2023. [25] Pembelaan utama Defendan dalam kes ini adalah Defendan telah menandatangani kedua-dua perjanjian penyelesaian tersebut secara paksa. [26] Defendan mempunyai beberapa isu yang dipertikaikan dan bermerit yang mana perlu diputuskan dalam perbicaraan penuh. Antara isu yang dibangkitkan oleh pihak Defendan ialah:

Adakah isu berkenaan tuntutan Plaintif dihalang oleh had masa di bawah Seksyen 6(1)(a) Akta Had Masa 1953, kerana perkara kes itu berlaku pada 26.5.2017, yang lebih daripada 6 tahun sebelum tarikh saman itu difailkan merupakan satu isu yang perlu dibicarakan?

Adakah perjanjian untuk membayar kembali wang pelaburan adalah boleh dimansuhkan kerana paksaan, dan oleh itu kes ini tidak sesuai untuk Penghakiman Terus? DAPATAN MAHKAMAH [27] Permohonan Plaintif untuk Penghakiman Terus diperuntukkan di bawah Aturan 14 kaedah 1(1) KKM 2012 seperti yang berikut : - “1

Jika dalam suatu tindakan yang baginya kaedah ini terpakai suatu pernyataan tuntutan telah disampaikan kepada Defendan dan Defendan itu telah memasukkan kehadiran dalam tindakan itu, Plaintif boleh, atas alasan bahawa Defendan tidak mempunyai pembelaan kepada suatu tuntutan yang termasuk dalam writ, atau kepada suatu bahagian tertentu suatu tuntutan itu, atau tidak mempunyai pembelaan mengenai suatu tuntutan itu atau sebahagian daripadanya kecuali tentang amaun apa-apa ganti rugi yang dituntut, memohon kepada Mahkamah untuk penghakiman terhadap Defendan itu.”

(2)Tertakluk kepada perenggan (3), kaedah ini terpakai bagi tiap-tiap tindakan selain -

suatu tuntutan oleh plaintif untuk libel, slander, pendakwaan niat jahat, penahanan salah, godaan atau kemungkiran janji perkahwinan; atau

suatu tuntutan oleh plaintif yang berasaskan pada pengataan fraud.

Aturan ini tidak lah terpakai bagi tindakan yang baginya Aturan 81 terpakai. [28] Merujuk kepada kes National Company for Foreign Trade v Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 2 MLJ 300 yang mana Mahkamah Persekutuan telah menggariskan syarat awal yang perlu dipenuhi sebelum penghakiman terus diberikan seperti yang berikut: “We think it appropriate to remind ourselves once again that in every application under Order 14 the first considerations are (1) whether the case comes within the Order and (b) whether the plaintiff has satisfied the preliminary requirements for proceeding under Order 14. For the purposes of an application under Order 14 the preliminary requirements are:

the defendant must have entered an appearance;

(ii) the statement of claim must have been served on the defendant; and

(iii) the affidavit in support of the application must comply with the requirements of Rule 2 of the Order 14. ...If the plaintiff fails to satisfy either of these considerations, the summons may be dismissed. If however, these considerations are satisfied, the plaintiff will have established a prima facie case and he becomes entitled to judgement. This burden then shifts to the defendant to satisfy the Court why judgment should not be given against him”. [29] Dalam kes ini, Mahkamah mendapati Plaintif telah memenuhi syarat awal permohonan di bawah Aturan 14 kaedah 1 KKM 2012 iaitu Memorandum Kehadiran telah difailkan oleh Defendan pada 15.05.2023, Pernyataan Tuntutan telah diserahkan kepada Defendan dan Afidavit Sokongan Plaintif bagi permohonan di bawah Aturan 14 telah mematuhi syarat di bawah Aturan 14 Kaedah 2 KKM 2012. [30] Mahkamah juga merujuk kepada kes Chen Heng Ping & Ors V Intradagang Merchant Bankers (M) Sdn Bhd [1995] 2 MLJ 363 yang menyatakan seperti yang berikut: “When an application is made for summary judgment under O14 supported by an affidavit showing that there is no defence, the defendants must show why leave to defend must be given. The Defendants must provide answers on oath which constitute evidence that they have a defence which is fit to be tried. Denials in defence do not constitute evidence.” [31] Oleh yang demikian, beban adalah ke atas Defendan untuk menunjukkan bahawa terdapatnya isu dan pembelaan bermerit yang layak dibicarakan dalam perbicaraan penuh. [32] Mahkamah telah meneliti afidavit pihak-pihak dalam permohonan ini berserta dokumen yang telah dikemukakan dan berpendapat bahawa pihak Defendan tidak mempunyai isu dan pembelaan bermerit bagi membolehkan penghakiman terus tidak diberikan. [33] Dalam kes Uniutama Education And Consultancy Sdn Bhd Lwn Pujangga Sari (M) Sdn Bhd dan Satu Lagi [2021] MLJU 303 di mana Hakim Mahkamah Tinggi telah menyatakan seperti berikut: “[43] Prinsip undang-undang mengenai penghakiman terus juga telah dijelaskan dalam kes Antah Schindler Sdn Bltd v. Ssangyong Engineering & Construction Co Ltd [2008) 3 CLJ 641. Dalam kes ini, Mahkamah Rayuan menyatakan bahawa permohonan untuk penghakiman terus boleh diberikan sekiranya tuntutan plaintif itu jelas isunya dan defendan tidak mempunyai apa-apa pembelaan atau isu yang perlu dibicarakan.” Isu Tempoh Had Masa [34] Seksyen 6 Akta Had Masa 1953 (“AHM 1953”) adalah seperti berikut: “Save as hereinafter provided the following actions shall not be brought after the expiration of six years from the date on which the cause of action accrued, that is to say-

actions founded on a contract or on tort;” [35] Seksyen 26(2) AHM 1953 memperuntukkan bahawa: “(2) Where any right of action has accrued to recover any debt or other liquidated pecuniary claim, or any claim to the personal estate of a deceased person or to any share or interest therein, and the person liable or accountable therefor acknowledges the claim or makes any payment in respect thereof, the right shall be deemed to have accrued on and not before the date of the acknowledgment or the last payment…” [36] Mahkamah berpendapat bahawa menurut Seksyen 26 AHM 1953, adalah jelas bahawa kausa tindakan bermula pada tarikh bayaran RM 150,000.00 oleh Defendan kepada pihak Plaintif, iaitu 26.05.2017. Justeru, pemfailan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan Plaintif pada 25.04.2023, adalah dalam had tempoh masa atau tidak melebihi had tempoh masa. [37] Perenggan 5.1 Afidavit Balasan Defendan dinyatakan sebagaimana berikut: “5.1 Saya dinasihati oleh peguam cara saya dan sesungguhnya percaya bahawa tuntutan yang dilakukan oleh Plaintif adalah melebihi had masa yang dibenarkan untuk membawa tuntutan ini. Saya merizabkan hak saya untuk bantahan awal berkenaan had masa pemfailan tuntutan ini kerana tindakan Plaintif untuk memfailkan tuntutan ini adalah tidak mengikut undang-undang dan sepatutnya difailkan dalam masa enam (6) tahun selepas 26.05.2017. Peguam cara saya akan menghujahkan perkara ini dengan lebih lanjut ketika Perbicaraan Penuh.” [38] Pihak Defendan, dalam afidavitnya sendiri telah mengakui bahawa had masa bermula selepas 26.05.2017. [39] Mahkamah juga merujuk kepada kes merujuk kepada kes Mustafa Bin Tasaduk & Ors V Kerajaan Malaysia [2019] MLJU 406 di mana Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan seperti berikut:- “[35] Upon the evidence led, the learned Sessions Court Judge then concluded that there was a fresh accrual of the prescribed limitation period under section 26 of the Limitation Act 1953 when the 1st Appellant paid the RM30,000.00 to the Respondent. [36] Accordingly, the learned Sessions Court Judge held that the Respondent's claim was not statute barred under the Limitation Act 1953. The claim was brought within six years from payment of the RM30,000.00, being the last payment made by the 1st Appellant. The Appeal was dismissed with costs.” [40] Oleh sebab itu, Mahkamah menolak bantahan Defendan mengenai had masa ini kerana Plaintif dalam tindakan ini telah memfailkan Writ Saman dan Pernyataan Tuntutan Plaintif pada 25.04.2023 iaitu dalam tempoh 6 tahun daripada 26.05.2017 memandangkan Defendan telah membuat bayaran sejumlah RM 150,000. [41] Pada masa yang sama, had masa tidak pernah dibangkitkan di dalam Penyata Pembelaan Defendan dan tidak sepatutnya dibangkit pada peringkat ini melalui afidavit. Isu Unsur Paksaan dalam menandatangani Kedua-dua Perjanjian Penyelesaian [42] Defendan telah menerima pelaburan wang daripada Plaintif bagi pembelian saham Defendan dan pelaburan mendapatkan Hak Agensi Pengambilan di mana susulan daripada itu Defendan telah memasuki dua perjanjian penyelesaian bertarikh 29.08.2015 dan 24.10.2016 masing-masing yang mana Defendan telah gagal mengemukakan sebarang bukti untuk menyokong dakwaan terdapatnya unsur paksaan bagi kedua-dua perjanjian tersebut. [43] Seksyen 15 Akta Kontrak 1950 memperuntukkan seperti berikut:

"Coercion" "Coercion" is the committing, or threatening to commit any act forbidden by the Penal Code, or the unlawful detaining or threatening to detain, any property, to the prejudice of any person whatever, with the intention of causing any person to enter into an agreement.” [44] Perbualan WhatsApp antara Plaintif dan Defendan di Ekshibit N-1 Afidavit Jawapan Plaintif berkenaan Perjanjian Penyelesaian Pertama: [45] Perenggan D Perjanjian Penyelesaian Pertama tersebut adalah seperti berikut: - “Due to the consideration of Blackstone Dagangan Sdn. Bhd being non-active, The First Party and Second Party has agreed to wind up / dissolve the said company. The Second Party has agreed to refund the First Party’s investment into Blackstone Dagangan Sdn Bhd and a further investment on the Recruitment Agency Rights to a Third Party. The Second Party agrees and undertakes to refund of the total amount of Ringgit Malaysia Three Hundred Sixty Eight Thousand and Six Hundred (RM368,600.00).” [46] Perenggan 2 Perjanjian Penyelesaian Pertama tersebut adalah seperti berikut: “Defendan akan membayar balik keseluruhan wang Plaintif sebanyak RM 368,600.00 dalam tempoh setahun daripada tarikh Perjanjian Penyelesaian Pertama.” [47] Perbualan WhatsApp antara Plaintif dan Defendan di Ekshibit N-1 Afidavit Jawapan Plaintif: [48] Perjanjian Penyelesaian Kedua dalam tulisan tangan Defendan tersebut adalah seperti berikut: - “…I, Abdul Munaf b. Sultan (740126-02-5267) hereby agree to the new terms as below: 1st schedule : RM 200,000.00 (Two hundred thousand Date : 1st February 2017 or before 2nd schedule : RM 168,600 (hundred sixty eight thousand, six hundred) : To be continued after completion of the first payment. The agreed interest to be paid with the last payment. This shall supercede the previous schedule.” [49] Perbualan WhatsApp antara Plaintif dan Defendan di Ekshibit N-1 Afidavit Jawapan Plaintif untuk perjumpaan yang menghasilkan Perjanjian Penyelesaian Kedua: [50] Merujuk kepada terma-terma Perjanjian-perjanjian Penyelesaian dan kesemua Ekshibit yang dikemukakan dalam kes ini dan dinyatakan di atas, Mahkamah telah menelitinya dan berpendapat bahawa tidak terdapat kewujudan unsur paksaan dalam menandatangani kedua-dua Perjanjian Penyelesaian. [51] Sebagai penjelasan, antaranya merujuk kepada “Ekshibit N-1” di Afidavit Jawapan Plaintif, Defendan telah mendapat perkhidmatan peguam dalam meneliti Perjanjian Penyelesaian Pertama dan susulan itu membuat perbincangan masa dengan Plaintif yang menghasilkan Perjanjian Penyelesaian Kedua. [52] Mahkamah bersetuju dengan hujahan Plaintif bahawa pembelaan unsur paksaan Defendan adalah satu pembelaan yang berbentuk pemikiran terkemudian dalam keadaan terdesak (desperate afterthought) memandangkan isu tersebut hanya berbangkit pada tahap pemfailan pembelaan Defendan walaupun Defendan sebenarnya mempunyai banyak peluang dan tempoh yang cukup panjang untuk membangkitkan isu ini sekiranya benar sejak dari kemasukan Perjanjian Penyelesaian Pertama sehinggalah pembayaran RM 150,000.00 dan sebelum pemfailan tindakan Writ Plaintif. [53] Mahkamah merujuk kepada kes Pembinaan Emaskami Sdn Bhd v Hakikat Engineering Sdn Bhd [2019] MLJU 367 di mana hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan seperti berikut:- “[47] I agree with the Plaintiff that based on all the above contemporaneous documentary evidence i.e the Settlement Agreement, letters, payments, statements of account and coupled with the absence of any evidence of protest over a period of 3 years by the Defendant, there is no reason to doubt the validity of the Settlement Agreement signed by Defendant. [48] Indeed the Defendant would be estopped from contending otherwise. On the balance of probabilities I could find not a trace of any evidence of fraud, coercion or duress on the part of the Plaintiff or their dramatis personae in PW 3 and PW4.” [54] Mahkamah juga merujuk kepada Baoning Mineral Sdn Bhd v Magna Alliance (M) Sdn Bhd & Anor [2022] MLJU 175 di mana Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut: - “The lateness supports the conclusion that it was never a genuine complaint to begin with… .... If it is true that the second defendant entered into the Agreement as a result of duress, it is improbable that the second defendant would years later enter into another agreement to recognise its position as guarantor under the very Agreement it seeks to impugn. The second defendant's allegation of duress is inconsistent with its own conduct and inherently improbable. The allegation is, in my view, a desperate afterthought and is not a triable issue.” [55] Tuntutan Plaintif adalah berdasarkan perjanjian-perjanjian yang telah dimasuki oleh kedua-dua pihak di mana dokumen-dokumen berkenaannya telah dikemukakan dalam afidavit-afidavit Plaintif tersebut. Permohonan Plaintif merupakan permohonan yang teratur dan disokong oleh dokumen-dokumen yang sah dan berkuat kuasa. [56] Pembelaan yang dikemukakan oleh Defendan tersebut adalah tidak bermerit dan hanya percubaan lemah Defendan untuk menghalang tuntutan Plaintif. Plaintif adalah berhak untuk memfailkan permohonan untuk Penghakiman Terus setelah Pembelaan yang tidak bermerit tersebut difailkan oleh Defendan. [57] Dalam kes Tan Tai Bian v Tan Shiau Yieng (Berniaga Sebagai 'Intelligent Wealth Solutions') [2021] MLJU 2974 di mana Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan seperti berikut: - “[34] As such, given this Court's rejection of coercion and duress being a possible defence, it must necessarily mean that it is not a triable issue. The Defendant's attack on the foundation of the Settlement Agreement is therefore dismissed.” [58] Defendan tidak mempunyai apa-apa pembelaan yang bermerit dan bona fide terhadap tuntutan Plaintif ini. Defendan juga gagal membangkitkan sebarang isu-isu bona fide yang harus dibicarakan. Defendan hanya membangkitkan isu-isu yang tidak relevan dan sengaja diada-adakan bagi melepaskan diri daripada membayar hutang Plaintif. [59] Dalam kes Yinson Corporation Sdn Bhd v Perfect Mix Portfolio Sdn Bhd & Ors [2021] MLJU 184 di mana Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan seperti berikut:- “[32] In my view, the averments by the Second Defendant were unsubstantiated and amounted to bare allegations. [33] It is important to bear in mind that bare averments do not render an issue triable. These averments must be looked at in the context of the affidavit evidence to determine if those averments are specific, precise and consistent. [34] This was clarified by of Lord Ackner LJ in Banque Paris v. de Naray [1984] 1 Lloyd's Rep. 23, where he had stated: It is trite law that O. 14 proceedings are only decided by weighing the two affidavits. It is also trite law the mere assertion in an affidavit of a given situation which is to be the basis of a defence does not, ipso facto, give leave to defend; the Court must look at the whole situation and ask itself whether the defendant has satisfied the Court that there is a fair or reasonable probability of the defendant's having a real or bona fide defence.[Emphasis added.] [35] Based on contemporaneous documentary evidence before me, it was my finding that the Second Defendant's averments taken in totality, were unsubstantiated. Reference on this point may be made to Bank Negara Malaysia v Moltd Ismail & Ors [1992] 1 CLJ 14, wltere Mohd Azmi SCJ had stated: Under an O 14 application, the duty of a judge does not end as soon as a fact is asserted by one party, and denied or disputed by the other in an affidavit. Where such assertion, denial or dispute is equivocal, or lacking in precision or is inconsistent with undisputed contemporary documents or other statements by the same deponent, or is inherently improbable in itself, then the judge has a duty to reject such assertion or denial, thereby rendering the issue not triable. In our opinion, unless this principle is adhered to, a judge is in no position to exercise his discretion judicially in an O 14 application. Thus, apart from identifying the issues of fact or law, the court must go one step further and determine whether they are triable. This principle is sometimes expressed by the statement that a complete defence need not be shown. The defence set up need only show that there is a triable issue.” [60] Dalam mengguna pakai prinsip kes Yinson Corporation (supra), Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Plaintif bahawa kenyataan kosong (bare statement) bukan merupakan satu isu yang perlu dibicarakan. Adalah jelas terbukti bahawa Defendan tidak mempunyai pembelaan dan/atau isu-isu untuk dibicarakan dengan hanya berlandaskan kepada kenyataan kosong (bare statement) yang dinyatakan dalam Afidavit Balasan pihak Defendan. KESIMPULAN [61] Bagi permohonan ini, Mahkamah mendapati Plaintif telah berjaya membuktikan kes ini amat jelas untuk penghakiman terus di bawah Aturan 14 Kaedah 1 KKM 2012. Oleh sebab itu, berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah membenarkan permohonan Plaintif pada [Lampiran 7] ini dengan kos sebanyak RM 3,000.00 yang dibayar oleh Defendan kepada Plaintif. Mahkamah hanya membenarkan tuntutan faedah sebagaimana item (c) Lampiran 7 dan bukannya sebagaimana item (b). Disediakan oleh: WAN NOR AKLIMA BINTI WAN SALLEH Hakim, Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur Bertarikh: 13 Ogos 2024 PIHAK-PIHAK Peguam cara Pihak Plaintif: Encik Khaw Chern Wei Jonathan bersama-sama Cik Nurqueen Shazzadinie Binti Wirakarnain [Tetuan Chern & Co.] Peguam cara Pihak Defendan: Cik Nur Syazwina Binti Md Azaham bersama-sama Cik Palanimmah a/p Mutu [Tetuan Kumar Chambers]