Dato' Mohd Rozali Bin Isohak v Tenaga Nasional Berhad (DA-B52NCvC-18-11/2023)

the burden of establishing a case; and

(ii) the burden of introducing evidence. The burden of proof lies on the party throughout the trial. The evidential burden of proof is only shifted to the other party once that party has discharged its burden of proof. If that party fails to discharge the original burden of proof, then the other party need not adduce any evidence..” [ 15 ] Plaintif mesti memenuhi kedua-dua beban undang-undang dan keterangan yang diperlukan untuk membuktikan tuntutan bahawa Defendan telah menceroboh Tanah subjek tersebut. DAPATAN MAHKAMAH ISU SAMA ADA DEFENDAN TELAH MEMPEROLEHI HAK STATUTORI IZIN LALU (“WAYLEAVE”) UNTUK MEMASUKI TANAH SUBJEK TERSEBUT. i. DEFENDAN TELAH MENGELUARKAN NOTIS KEMASUKAN BERTARIKH 14.5.1979 SELARAS DENGAN SEKSYEN 53 AKTA ELEKTRIK 1949 KEPADA PTJTM [ 16 ] Pada tahun 1979, Defendan yang ketika itu beroperasi di bawah nama Lembaga Letrik Negara (“LLN”), telah mengambil langkah untuk melaksanakan kwajipan-kewajipan statutorinya di kawasan – kawasan sekitar Tanah Merah. SD1 semasa memeberikan keterangan menunjukkan bahawa pada 1979, Defendan telah berniat untuk memasuki empat puluh sembilan (49) lot tanah di Tanah Merah termasuk Tanah subjek tersebut untuk mewujudkan jalur pelepasan selebar dua (2) rantaian bagi tujuan pembinaan menara-menara dan talian pemancaran elektrik. Secara khususnya, talian pemancaran ini adalah dari Tanah Merah ke Kota Bharu (“Talian Pemancaran Elektrik itu”). Kemasukan dan penggunaan Tanah subjek itu adalah selaras dengan kewajipan-kewajipan statutori Defendan untuk menubuhkan infrastruktur pemancaran elektrik, bagi memastikan penyediaan elektrik kepada ribuan penduduk dan komuniti di kawasan – kawasan sekitar, termasuk Tanah subjek tersebut. [ 17 ] SD1 mengesahkan satu notis bertarikh 14.5.1979 telah dikeluarkan menurut Seksyen 53 Akta Elektrik 1949. Notis ini telah diberikan kepada PTJTM dan disampaikan kepada semua pemilik tanah berdaftar bagi Tanah subjek tersebut, termasuk Plaintif serta pemilik bersama yang lain. Melalui notis ini, Defendan telah memaklumkan secara rasmi kepada pemilik tanah mengenai niatnya untuk memasuki Tanah subjek tersebut bagi tujuan pembinaan dan pemasangan Talian Pemancaran Elektrik, memastikan pematuhan terhadap prosedurprosedur statutori yang relevan. [ 18 ] Tujuan dan kepentingan satu Notis di bawah seksyen 53 Akta Elektrik 1949 (yang kini telah dimansuhkan dan digantikan dengan seksyen 11 Akta Bekalan Elektrik 1990) telah diterangkan dengan ringkas dalam kes Mahkamah Tinggi OAKFIELD ENTERPRISES SDN BHD v TENAGA NASIONAL BHD, [1998] MLJU 70 (HC) seperti berikut: “Section 53 of the Act empowers the LLN to enter on any land - other than State land which is dealt with under section 52 of the Act - for the purpose of installing any system of distribution of energy. It is provided in section 2 of the Act that the word “system“ means “an electrical system in which all the conductors and apparatus are electrically or magnetically connected“. The said section 53 read - “(1)Subject as hereinafter provided, whenever it is necessary so to do for the purpose of installing any system of distribution of energy under this Act, the Board may lay, place or carry on, under or over any land, other than State land, such supply lines and may erect in or upon any land, other than State land, such posts and other apparatus as may be necessary or proper for the purposes of the Board installation and may take such other action as may be necessary to render the installation safe and efficient, paying full compensation in accordance with section 58 to all persons interested for any disturbance, damage or disability that may be caused thereby; the compensation may include an annual payment for land used for the purpose of the posts or other apparatus. Consequently section 53(2) provides that before entering any land the LLN shall give notice stating as fully and accurately as possible the nature and extent of the acts intended to be done. It is also provided that the notice shall specify the date upon which the Collector will enquire into any objections that have been made.” [ 19 ] Mengikut Akta Bekalan Elektrik (Syarikat Pengganti) 1990, kesemua hak dan liabiliti yang terletakhak dalam LLN telah dipindahkan kepada Defendan, yang kini beroperasi di bawah nama Tenaga Nasional Berhad dan ditadbir di bawah Akta Bekalan Elektrik (“ESA”) 1990 yang telah menggantikan Akta Elektrik 1949 yang terdahulu. Seksyen 11 ABE 1990 telah memansuhkan (“repealed”) dan menggantikan peruntukan Seksyen 53 Akta Elektrik 1949, sambil mengekalkan rangka statutori yang membenarkan kemasukan dan pendudukan tersebut bagi tujuan yang berkaitan dengan bekalan elektrik awam ke atas tanah selain daripada tanah negeri. [ 20 ] Mahkamah bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa kemasukan dan pendudukan berterusan Defendan di atas Tanah subjek tersebut adalah pematuhan sepenuhnya dengan Seksyen 11 ABE 1990. Pematuhan ini memastikan bahawa tindakan Defendan untuk memasuki dan menduduki Tanah subjek tersebut adalah sah, wajar, dan selaras dengan obligasi-obligasi statutorinya untuk membangunkan dan mengekalkan infrastruktur elektrik yang penting di atasnya. [ 21 ] Seksyen 11(1) dan (2) ABE 1990 dibaca seperti berikut: ”Kuasa untuk memasuki tanah bagi maksud pembinaan

(1) Tertakluk sebagaimana yang diperuntukkan kemudian daripada ini, bilamasa perlu berbuat demikian bagi maksud memasang apa-apa sistem pengagihan elektrik di bawah Akta ini, pemegang lesen boleh meletakkan, menempatkan atau membawa di Bekalan Elektrik 23 atas, di bawah atau melewati mana-mana tanah, selain tanah Negeri, apa-apa tiang dan kelengkapan lain yang perlu atau wajar bagi maksud pepasangan berlesen, mengikut mana-mana yang berkenaan, dan boleh mengambil apa-apa tindakan lain yang perlu untuk menjadikan pepasangan itu selamat dan cekap, membayar pampasan penuh mengikut seksyen 16 kepada semua orang yang berkepentingan kerana apa-apa gangguan, kerosakan atau ketidakupayaan yang mungkin disebabkan olehnya dan pampasan itu boleh termasuk bayaran tahunan bagi tanah yang digunakan bagi maksud tiang atau kelengkapan lain itu.

Sebelum memasuki mana-mana tanah bagi maksud yang dinyatakan dalam subseksyen (1), pemegang lesen hendaklah memberi notis yang menyatakan, dengan sepenuhnya dan setepatnya yang mungkin, jenis dan takat tindakan yang dicadangkan hendak dilakukan. Notis itu hendaklah pada sebahagian besarnya dalam bentuk yang dinyatakan dalam Jadual Pertama dan Pentadbir Tanah Daerah hendaklah menyatakan tarikh Pihak Berkuasa Negeri akan menyiasat apa-apa bantahan yang mungkin telah dibuat sebagaimana yang diperuntukkan kemudian daripada ini.” [ 22 ] Defendan berhujah bahawa Notis bertarikh 14.5.1979 merupakan notis yang dinyatakan di bawah Seksyen 11(2) Akta Bekalan Elektrik 1990, yang telah menggantikan Seksyen 53(2) Akta Elektrik 1949. Notis ini mematuhi dengan keperluan-keperluan statutori dengan memaklumkan pemilik-pemilik tanah yang relevan, termasuk Plaintif, mengenai niat Defendan untuk memasuki Tanah subjek tersebut bagi tujuan yang berkaitan dengan kewajipan statutorinya dalam membina dan mengekalkan infrastruktur pemancaran elektrik. Notis ini merupakan asas kepada kemasukan sah dan aktiviti-aktiviti Defendan di atas Tanah subjek tersebut. PTJTM juga telah membenarkan Defendan untuk menjalankan kerja-kerja di atas Tanah subjek tersebut berdasarkan kepada Notis Kemasukan bertarikh 14.5.1979, tertakluk kepada pembayaran pampasan yang wajar. [ 23 ] Mahkamah dirujuk kepada kes yang mengakui keesahan hak Defendan (sebagai pemegang lesen statutori di bawah ABE) untuk memasuki tanah tersebut, yang dilaksanakan secara sah melalui Seksyen 11 menerusi Notis Kemasukan:

Kes Mahkamah Rayuan Easy Vista Sdn Bhd v Tenaga Nasional Bhd [2021] 6 MLJ 373 (CA): “[56] According to the Court of Appeal, s 11, and its ten subsections were legislatively enacted to provide a mechanism for a licensee under the Act to obtain a right to enter land to construct electricity pylons and/or lay electricity cables; to protect the rights of the owners and occupiers of the land who are affected by such a right of entry; and, to ensure that there is an endorsement on the register document of title of the affected land to give notice to those who conduct a title search in the future.”

Kes Mahkamah Rayuan ,I & P Seriemas Sdn Bhd & Anor v Tenaga Nasional Bhd & Ors [2016] 1 MLJ 261 (CA di muka surat 269: “JURISPRUDENCE RELATING TO SECTIONS 11 AND 13 Sections 11 and 13 give power to enter the land for purpose stated in ESA 1990. Section 11 relates to a situation, inter alia, where the entry is made for the first time and in that circumstances the section permits to allow compensation to the land owner or the state authority may order the acquisition of the land.” [ 24 ] Mahkamah juga berpendapat bahawa kemasukan Defendan ke atas Tanah subjek tersebut dalam kes ini adalah sah dan mengikut undang-undang, selaras dengan Seksyen 11 ABE, bagi tujuan awam dalam membekalkan elektrik. Fungsi tujuan awam yang dilaksanakan oleh Defendan diiktiraf oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Tenaga Nasional Bhd v Teobros Development Sdn Bhd [2008] 6 MLJ 391 (CA) seperti berikut: ”The defendant is a public-listed company licensed under the Electricity Supply Act 1990 to carry out the business of supplying electricity in Malaysia. The defendant has a right to enter private land to erect electricity pylons for their transmission lines but they must comply strictly with the requirements of the Electricity Supply Act 1990. Alternatively, the defendant may choose to acquire the land permanently by the use of the Land Acquisition Act 1960.” ii. DEFENDAN MEMBAYAR PAMPASAN STATUTORI KEPADA PEMILIK-PEMILIK TANAH UNTUK MEMASUKI DAN MENDUDUKI TANAH SUBJEK TERSEBUT [ 25 ] kemasukan Defendan di tanah tersebut adalah tertakluk kepada pemberian pampasan kepada pemilik-pemilik tanah. Pampasan ini perlu dinilai dan dianggap adil serta munasabah oleh Pihak Berkuasa Negeri. Peruntukan – peruntukan yang mentadbir berkaitan pampasan kepada pemilik tanah adalah di bawah Seksyen 16 ABE 1990 (yang sebelum ini di bawah Seksyen 58 Akta Elektrik 1949) dibaca seperti berikut:

DEFENDAN TELAH MEMBAYAR SEJUMLAH RM50,178.00 KEPADA PEMILIK-PEMILIK TANAH SEBAGAI PAMPASAN [ 26 ] SD 1 semasa memberikan keterangan menyatakan bahawa PTJTM telah mengadakan perbicaraan bagi pampasan pada 5.6.1989 selaras dengan keperluan di bawah Seksyen 58 Akta Elektrik 1949 (yang kini digantikan dengan Seksyen 16 ABE 1990). Perbicaraan ini bertujuan untuk menilai dan menentukan jumlah pampasan yang wajar yang perlu dibayar oleh Defendan kepada pemilik-pemilik tanah bagi kemasukan dan pendudukannya di Tanah subjek tersebut, dengan memastikan pematuhan terhadap peruntukan-peruntukan statutori serta layanan berasaskan ekuiti pemilik-pemilik tanah. Selepas perbicaraan pampasan pada 5.6.1989, PTJTM telah memberikan awad sejumlah RM38,165.50 sebagai pampasan oleh Defendan kepada semua pemilik tanah berdaftar. Jumlah ini diberikan sebagai tambahan kepada pampasan asal sebanyak RM12,012.50 yang telah dibayar oleh Defendan kepada semua pemilik tanah berdaftar (termasuk Plaintif). Hasilnya, jumlah pampasan yang dibayar oleh Defendan untuk Tanah subjek itu adalah sebanyak RM50,178.00.

DEFENDAN TELAH MEMATUHI PERINTAH PTJTM UNTUK MEMBUAT PEMBAYARAN PAMPASAN KEPADA HASHIM BIN YAACOB YANG MERUPAKAN SALAH SEORANG PEMILIK TANAH DI TANAH SUBJEK TERSEBUT [ 27 ] Perintah PTJTM bahawa jumlah pampasan sebanyak RM38,165.50 yang diarahkan untuk dibayar oleh Defendan selepas pendengaran pampasan adalah untuk dibayar secara terus kepada Hashim bin Yaacob sebagai salah seorang daripada tiga pemilik tanah di Tanah subjek tersebut. SD1 menyatakan bahawa PTJTM telah mengarahkan Defendan untuk membuat pembayaran pampasan bagi Tanah subjek itu kepada Hashim bin Yaacob, salah seorang daripada tiga pemilik tanah yang berdaftar kerana hanya Hashim bin Yaacob yang hadir pada perbicaraan bagi pampasan di PTJTM pada 5.6.1989, manakala dua pemilik tanah lain termasuk Plaintif tidak hadir atas sebab-sebab yang tidak diketahui. [ 28 ] Saksi Sepina 1 (wakil daripada PTJTM) semasa pemeriksaan balas menyatakan bahawa PTJTM telah meneruskan perbicaraan pampasan dengan hanya kehadiran Hashim bin Yaacob, walaupun Plaintif dan seorang pemilik tanah lain, Che Dir, tidak hadir pada pendengaran tersebut. Plaintif (SP1) juga telah mengesahkan semasa pemeriksaan balas bahawa Hashim bin Yaacob hadir pada perbicaraan pampasan bagi Tanah subjek tersebut. Berdasarkan keterangan SD1 , Defendan telah sepenuhnya mematuhi perintah PTJTM dan membuat pembayaran pampasan kepada Hashim bin Yaacob dengan mengisukan cek berjumlah 36 RM38,165.50, bertarikh 31.7.1989, yang dibayar kepada Hashim bin Yaacob dan cek ini diserahkan kepada PTJTM melalui surat bertarikh 8.8.1989. [ 29 ] Keterangan yang dikemukakan oleh Defendan dengan jelas menunjukkan bahawa ia telah sepenuhnya mematuhi Perintah PTJTM bertarikh 5.6.1989. Perintah tersebut secara jelas mengarahkan agar jumlah pampasan dibayar hanya kepada Hashim bin Yaacob dan bukan kepada dua pemilik tanah yang lain, iaitu Plaintif atau Che Dir bin Ibrahim. Mahkaamh berpendapat bahawa Defendan telah berjaya melepaskan beban keterangannya (“discharged the evidential burden”) untuk membuktikan pematuhan terhadap Perintah PTJTM dengan mengisukan cek berjumlah RM38,165.50, seperti yang dibuktikan dalam surat Defendan bertarikh 8.8.1989. [ 30 ] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa pihak Plaintif telah gagal untuk mematahkan keterangan (“failed to rebut the evidence”) yang dikemukakan oleh SD1 di atas semasa pemeriksaan balas. Di dalam kes Browne v Dunn dinyatakan di mana kegagalan untuk memeriksa balas isu-isu penting boleh berdasarkan fakta kes, dianggap sebagai diterima. Mahkamah Rayuan dalam kes Aik Ming (M) Sdn Bhd & Ors v Chang Ching Chuen & Ors and Another Appeal [1995] 2 MLJ 770 menerangkan peraturan ini pada muka surat 794: “It is essential that a party's case be expressly put to his opponent's material witnesses when they are under cross-examination. A failure in this respect may be treated as an abandonment of the pleaded case and if a party, in the absence of valid reasons, refrains from doing so, then he may be barred from raising it in argument. It is quite wrong to think that this rule is confined to the trial of criminal causes. It applies with equal force in the trial of civil causes as well.” [ 31 ] Mahkamah juga mendapati pihak Plaintif telah gagal untuk mengemukakan sebarang bukti semasa perbicaraan untuk mencabar atau mematahkan kedudukan Defendan bahawa Defendan telah mematuhi sepenuhnya Perintah PTJTM bertarikh 5.6.1989. Keterangan Defendan yang menunjukkan pembayaran sebanyak RM38,165.50 kepada Hashim bin Yaacob kekal tidak dicabar dan tidak dipertikaikan oleh Plaintif. Semasa pemeriksaan balas terhadap SP1 dan SP2, mereka berulang kali mendakwa “tidak mempunyai pengetahuan” mengenai sebarang perkara berkaitan dengan kehadiran Hashim bin Yaacob di pendengaran pampasan atau penerimaan awad pampasan daripada Defendan menurut perintah Pejabat Tanah. Pendiriran ini bertentangan logik dan kaedah akal, memandangkan Hashim bin Yaacob adalah pemilik bersama Tanah subjek tersebut, memegang satu pertiga syer sama bersama dengan SP1 dan SP2. SP1 Nota Prosiding bertarikh 02.07.2024, muka surat 23, baris-baris 21 - 28 SHA Ok. Adakah Dato' bersetuju bahawa Dato' Hashim, sorry. Hashim telah menghadiri pampasan tersebut? Perbicaraan pampasan tersebut? ROZALI Saya tak tahu. SHA Tak tahu? ROZALI Ya. Nota Prosiding bertarikh 02.07.2024, muka surat – muka surat 24 - 25 SHA Ok. Terima kasih, Tuan Hakim. Dato’, adakah Dato’ mempunyai sebarang pengetahuan ya bahawa berdasarkan perintah pejabat tanah ya En Hashim telah menerima pampasan bagi tanah tersebut? ROZALI Tak tahu. b) SP2 Nota Prosiding bertarikh 02.07.2024, muka surat 51, baris 24-36 AMN Ok. Bolehkah saya mengesahkan bahawa En Hashim telah hadir untuk perbicaraan ini? CHE DIR Saya tak tahu. AMN Tak tahu. CHE DIR Tak tahu. AMN Saya akan mencadangkan kepada Encik bahawa En Hashim telahpun menghadiri perbicaraan ini kerana beliau telah mendapat notis. CHE DIR Itupun saya tak tahu. [ 32 ] Mahkamah mendapati timbul persoalan-persoalan mengenai kredibiliti keterangan – keterangan SP1 dan SP2 serta motif-motif mereka dalam guaman ini. SP1 juga mengakui bahawa Hashim kini telah meninggal dunia. Mahkamah dirujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan Dato’ Mokhtar bin Hashim & Anor v Public Prosecutor [1983] 2 MLJ 232 at p 275, di mana Abdoolcader FJ ketika menyampaikan penghakiman Mahkamah Persekutuan berkata: “The Privy Council said in Caldeira v Gray that the functions of an appellate court, when dealing with a question of fact, and a question of fact in which questions of credibility are involved, are limited in their character and scope, and that in an appeal from a decision of a trial judge based on his opinion of the trustworthiness of witnesses whom he has seen, an appellate court must in order to reverse, not merely entertain doubts whether the decision below is right but be convinced that it is wrong.” [ 33 ] Seterusnya, kegagalan Plaintif untuk mengemukakan sebarang bukti bagi mematahkan kedudukan bahawa Hashim bin Yaacob menghadiri pendengaran pampasan di Pejabat Tanah pada 5.6.1989 dan seterusnya menerima bayaran pampasan daripada Defendan, mencetuskan anggapan inferensi yang bertentangan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan. Mahkamah merujuk kepada kes Malayan Banking Bhd v Joseph Vijay Kumar a/l A Arulnathan [2012] 9 MLJ 71 yang memutuskan seperti berikut: “[26] In this regard, I am also guided by the Federal Court's case in Takako Sakao (f) v Ng Pek Yuen (f) anor [2010] 2 MLJ 181; [2010] 1 CLJ 381. In this case no evidence was called for by the respondent and the Federal Court held that: In our judgment, two consequences inevitably followed when the first respondent who was fully conversant with the facts studiously refrained from giving evidence. In the first place, the evidence given by the appellant ought to be presumed to be true … The second consequence is that the court ought to have drawn an adverse inference against the first respondent … Where, as here, the first respondent being a party to the action provides no reasons as to why she did not care to give reasons the court will draw an adverse inference … (at pp 398– 399). [27] Applying the principle above to our present case, the plaintiff's claim stood unchallenged and therefore the evidence of PW1 ought to be presumed to be true and accepted. Section 114(g) of the Evidence Act 1950 is invoked to draw an adverse inference against the defendant since the defendant was unable to give good reasons why he did not attend court to defend his case.” [ 34 ] Berdasarkan hujahan di atas Mahkamah ini berpendapat bahawa Defendan telah berjaya melepaskan beban keterangannya (“discharged the evidential burden”) dengan membuktikan pematuhan terhadap Perintah PTJTM bertarikh 5.6.1989. Ini terbukti melalui pengeluaran cek berjumlah RM38,165.50 kepada Hashim bin Yaacob, yang dibuktikan melalui surat Defendan bertarikh 8.8.1989.

PLAINTIF MENGAKUI TIDAK MEMBAWA SEBARANG TUNTUTAN TERHADAP HASHIM BIN YAACOB [ 35 ] Perintah PTJTM bertarikh 5.6.1989 dengan jelas menyatakan bahawa jumlah pampasan hanya perlu dibayar kepada Hashim bin Yaacob dan Defendan telah dengan jelas membuktikan pematuhan terhadap Perintah tersebut dengan mengeluarkan cek berjumlah RM38,165.50 kepadanya, walau bagaimanapun, Plaintif (SP1) mengakui semasa pemeriksaan balas bahawa beliau tidak membuat sebarang tuntutan terhadap Hashim bin Yaacob [ 36 ] Ia adalah undang-undang mantap bahawa mahkamah akan menganggap satu saman itu sebagai ‘remeh’ atau ‘menyusahkan sekiranya pihak yang salah disaman seperti yang diputuskan dalam kes Mahkamah Tinggi Bayland Sdn Bhd & Anor v Paulus De Kruijff [2021] MLJU 71 (HC) : “[27] As to what constitute 'frivolous or vexatious', the following are some illustrations: No locus standi : AIC Dotcom Sdn Bhd (suing in a representative capacity for MTEX Corp Sdn Bhd) v MTEX Corp Sdn Bhd [2003] 4 MLJ 324; Res Judicata : Seruan Gemilang Makmur Sdn Bhd v Badan Perhubungan UMNO Negeri Pahang Darul Makmur (via his secretary Dato' Ahmad Tajudin bin Sulaiman [2010] 8 MLJ 57; Wrong party is sued : See Yeng Hing Enterprise Sdn Bhd v Liow Su Fah [1979] 2 MLJ 240; Illegality : Lim Eng Heng v Lim Sam Keow [2003] MLJU 47; Unfounded claims : EON Bank Bhd v Cepad Group Sdn Bhd [2006] 4 MLJ 362; or Claim is statute-barred : Sim Kiang Chiok v South East Asia Special Asset Management Bhd [2016] 1 MLJ 57.” [ 37 ] Mahkamah berpendapat Defendan telah jelas melepaskan beban keterangannya dengan menunjukkan pematuhan terhadap Perintah Pejabat Tanah bertarikh 5.6.1989, setelah membayar jumlah penuh RM38,165.50 kepada Hashim bin Yaacob, salah seorang daripada tiga pemilik bersama Tanah subjek tersebut. Sebarang tuntutan pampasan selanjutnya seharusnya difailkan oleh Plaintif terhadap Hashim bin Yaacob atau memandangkan beliau telah meninggal dunia, terhadap harta pusakanya. Ia adalah tidak munasabah dan tanpa merit bagi Plaintif memulakan tindakan ini terhadap Defendan selepas 35 tahun jumlah pampasan telah dibayar kepada Hashim bin Yaacob mematuhi perintah yang sah itu. DEFENDAN MEMILIKI HAK UNDANG-UNDANG DAN BENEFISIAL KE ATAS TANAH SUBJEK MELALUI KAVEAT PERSENDIRIAN i. PLAINTIF TELAH MELANGGAR SYARAT-SYARAT YANG DITETAPKAN DALAM PERINTAH PTJTM DENGAN GAGAL UNTUK MENYERAHKAN TANAH SUBJEK TERSEBUT KEPADA PIHAK BERKUASA NEGERI MENGGUNAKAN BORANG 12A KANUN TANAH NEGARA 1965 [ 38 ] Mahkamah juga bersetuju bahawa Pejabat Tanah mempunyai otoriti dan kuasa statutori untuk mengenakan syarat-syarat ke atas mana-mana perintah yang dibuat di bawah Seksyen 53(7) Akta Elektrik 1949 pada masa material semasa Perintah PTJTM dibuat pada 05.06.1989. Ini telah diperhatikan oleh Mahkamah Tinggi dalam OAKFIELD ENTERPRISES (supra): “Upon the conclusion of the enquiry the Collector may make an order authorizing or prohibiting any of the acts mentioned in the said notice and any dissatisfied party may appeal against such an order to the State Authority (section 53(7)).” [ 39 ] Kuasa yang terdapat dalam Seksyen 53(7) Akta Elektrik 1949 yang telah dimansuhkan dan digantikan dengan peruntukkan di bawah Seksyen 11(7) ABE 1990 seperti berikut:

“Kuasa untuk memasuki tanah bagi maksud pembinaan

Apabila tamatnya siasatan itu, Pentadbir Tanah Daerah boleh, sama ada tanpa syarat atau tertakluk kepada apa-apa terma, syarat dan ketentuan yang difikirkannya patut, membuat perintah yang membenarkan atau melarang mana-mana tindakan yang disebut da1am notis yang diberi di bawah subseksyen (2). Perintah itu hendaklah pada sebahagian besarnya dalam bentuk yang dinyatakan dalam Jadual Kedua: Dengan syarat bahawa mana-mana orang yang tidak berpuas hati dengan perintah Pentadbir Tanah Daerah boleh dalam masa dua puluh satu hari selepas perintah itu merayu terhadap perintah sedemikian kepada Pihak Berkuasa Negeri yang kemudiannya boleh mengesahkan, mengetepikan atau mengubah perintah itu atas apa-apa terma, syarat dan ketentuan yang difikirkannya patut.” [ 40 ] Berdasarkan Keterangan yang diberikan oleh SD1 dengan jelas menunjukkan bahawa apabila PTJTM mengeluarkan Perintahnya pada

05.06.1989, ia secara nyata menggunakan kuasa statutorinya untuk menetapkan terma-terma dan syaratsyarat tertentu yang mengikat semua pemilik tanah berdaftar bagi Tanah subjek tersebut, termasuk Plaintif. Antara syarat – syarat tersebut ialah perintah jelas yang menghendaki pemilik-pemilik tanah untuk menyerahkan keseluruhan Tanah subjek tersebut secara rasmi kepada kerajaan melalui pelaksanaan Borang 12A di bawah Kanun Tanah Negara 1965. Perintah ini dibuat dengan pemahaman bahawa pampasan penuh bagi tanah tersebut, seperti yang ditentukan oleh PTJTM dan telah dibayar oleh Defendan, telah pun diselesaikan. [ 41 ] Namun, SD1 menerangkan dalam keterangannya bahawa Plaintif telah gagal mematuhi Perintah PTJTM bertarikh 05.06.1989 dengan tidak menyerahkan Tanah subjek tersebut kepada Pihak Berkuasa Negeri melalui Borang 12A di bawah Kanun Tanah Negara 1965. Sehingga hari ini, baik Plaintif mahupun pemilik – pemilik tanah lain masih belum mematuhi Perintah ini, walaupun Defendan telah membuat bayaran pampasan penuh selaras dengan termaterma yang ditetapkan dalam Perintah tersebut. SD1 selanjutnya memberikan keterangan bahawa: "Saya menyatakan bahawa Plaintif telah mengingkari perintah PTJTM bertarikh 5.6.1989 kerana gagal menyerahkan keseluruhan tanah tersebut kepada kerajaan menggunakan Borang 12A, Kanun Tanah Negara 1965 walaupun telah dibayar pampasan keseluruhan tanah tersebut oleh Defendan." Saksi Sepina 1 juga (wakil daripada Pejabat Tanah bagi Tanah Merah) memberikan keterangan semasa pemeriksaan balas bahawa selaras dengan Perintah tersebut, pemilik-pemilik tanah bagi Tanah subjek tersebut, termasuk Plaintif, dikehendaki menyerahkan Tanah tersebut kepada Pihak Berkuasa Negeri ii. DEFENDAN TELAH MENDAFTARKAN KAVEAT PERSENDIRIAN KE ATAS TANAH SUBJEK TERSEBUT SEJAK 03.10.2021 [ 42 ] Ketidakpatuhan dan kegagalan Plaintif untuk mematuhi Perintah PTJTM bertarikh 05.06.1989 dengan tidak menyerahkan Tanah subjek tersebut kepada Pihak Berkuasa Negeri melalui Borang 12A Kanun Tanah Negara 1965 ini, yang berlarutan sehingga kini, telah memaksa Defendan untuk mengambil tindakan undang-undang perlindungan dengan mendaftarkan kaveat persendirian ke atas Tanah subjek tersebut di Pejabat Tanah pada 03.10.2021. [ 43 ] Saksi Sepina 1, yang mewakili Pejabat Tanah bagi Tanah Merah, turut menyokong semasa pemeriksaan balas di perbicaraan bahawa Defendan telah pun mendaftar kaveat persendirian ke atas Tanah subjek tersebut pada 03.10.2021. Ia telah disahkan bahawa tujuan pendaftaran kaveat tersebut adalah berkait langsung dengan Perintah yang dikeluarkan oleh Pejabat Tanah bagi Tanah Merah pada 05.06.1989.Keterangan wakil dari PTJ ini menekankan bahawa tindakan Defendan dalam mendaftar kaveat persendirian bukanlah bersifat arbitrari, tetapi sebaliknya adalah selaras dengan arahan yang dikeluarkan oleh Pejabat Tanah, yang mengukuhkan pematuhan Defendan terhadap kewajipan – kewajipan statutori dan keperluan-keperluan prosedural yang wujud menurut Perintah PTJTM. iii. DEFENDAN MEMPUNYAI KEPENTINGAN BENEFISIAL DAN DI SISI UNDANG-UNDANG KE ATAS TANAH SUBJEK TERSEBUT MELALUI KEMASUKKAN KAVEAT PERSENDIRIAN PADA 03.10.2021 [ 44 ] Mahkamah melihat kemasukan Kaveat persendirian ini oleh Defendan adalah sebagai satu langkah perlindungan yang perlu diambil oleh Defendan untuk memelihara hak-hak undang-undangnya, memandangkan ketidakpatuhan berpanjangan dan pengabaian jelas oleh Plaintif terhadap obligasi-obligasi statutori. Saksi Sepina 1 (mewakili Pejabat Tanah bagi Tanah Merah) mengakui semasa memberi keterangan dalam pemeriksaan balas bahawa pendaftaran kaveat persendirian ke atas Tanah subjek tersebut berfungsi sebagai mekanisme yang sah dan perlu bagi Defenden untuk melindungi kepentingan dan hak-hak statutorinya ke atas Tanah subjek tersebut [ 45 ] Adalah menjadi satu undang-undang mantap bahawa pendaftaran kaveat persendirian menggambarkan kepentingan undang-undang dan benefisial Defenden ke atas Tanah subjek tersebut. Seksyen 322 Kanun Tanah Negara 1965 menerangkan sifat dan kesan pendaftaran kaveat persendirian seperti berikut : “322. Sifat dan kesan kaveat-kaveat sendirian.

Suatu kaveat di bawah seksyen ini hendaklah dikenali sebagai “kaveat sendirian”, dan-

bolehlah dimasukkan oleh Pendaftar ke atas dokumen hakmilik daftaran kepada mana-mana tanah atas permintaan mana-mana orang atau badan yang dinyatakan dalam seksyen 323;

hendaklah mempunyai kesan yang dinyatakan dalam subseksyen (2) dan (3), selaras seperti ia dinyatakan untuk mengikat tanah itu sendiri atau suatu bahagian tanah yang tak dipecahkan atau hanya suatu kepentingan khusus di dalamnya.

Kesan mana-mana kaveat sendirian yang dinyatakan untuk mengikat tanah itu sendiri atau suatu bahagian tanah yang tak dipecahkan hendaklah melarang, tertakluk kepada subseksyen (4) dan (5), sekian lama ia terus berkuatkuasa, pendaftaran, pengendorsan atau pemasukan di atas dokumen hakmilik daftaran-

mana-mana instrumen urusniaga yang dilaksanakan oleh atau bagi pihak tuanpunya tanah itu; dan apa-apa sijil jualan yang berhubungan dengannya;

apa-apa tuntutan kepada faedah mana-mana tenansi yang bebas daripada pendaftaran yang diberi oleh tuanpunya tersebut, dan

apa-apa kaveat pemegang lien mengenainya: Dengan syarat bahawa jika sekiranya tuntutan itu adalah berkenaan dengan sebahagian daripada tanah tersebut, kaveat akan mengikat keseluruhan tanah dan jika sekiranya tuntutan itu berkenaan dengan bahagian tanah yang tak dipecahkan, kaveat akan mengikat keseluruhan bahagian tanah yang tak dipecahkan itu.” [ 46 ] Mahkamah ini merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi Official Receiver and Provisional Liquidator Maril-Rionebel (M) Sdn Bhd (dahulu dikenali sebagai Kredin Sdn Bhd) v Anafartal Caddesi Sdn Bhd [2006] 4 MLJ 1 di mana ia telah diputuskan: “[11] Speaking generally, a caveat gives notice on the register document of title to the whole world at large of the existing interests or claims of the caveator in the land. A caveat is always equated and is akin to an injunction. It must be borne in mind that a caveat is not an instrument of dealing and it does not create an interest in the land. There are four types of caveats as set out in the NLC. They may be stated as follows: (1)Registrar's caveat; (2)private caveat;

(3)lien-holder's caveat; and (4)trust caveat. Of the four, the most popular is the private caveat. Section 323 of the NLC as reproduced earlier sets out the categories of persons who may enter private caveats. It is salutary to remember that not every person can enter a private caveat. Only a person who has a caveatable interest in the land may enter a private caveat. Thus, a person who enters a private caveat must claim title to, or any registrable interest in the land or any right to such title or interest.” [ 47 ] Mahkamah berpendapat bahawa pendaftaran kaveat persendirian oleh Defendan ke atas Tanah subjek tersebut menegaskan bahawa Defendan bukanlah, dalam apa jua cara, seorang penceroboh ke atas Tanah subjek itu tetapi sebaliknya memegang hak undang-undang yang sah ke atasnya. Pendaftaran kaveat persendirian ini dibuat menurut peruntukan – peruntukan Kanun Tanah Negara 1965 adalah satu pengakuan rasmi kepentingan-kepentingan Defendan dan bertujuan untuk melindungi kepentingan – kepentinan gtersebut mengikut undang-undang. [ 48 ] Seksyen 322 Kanun Tanah Negara 1965 pula jelas memperuntukkan bahawa pendaftaran kaveat persendirian menghalang pemilik Tanah subjek tersebut—dalam kes ini, Plaintif—daripada membawa tuntutan-tuntutan seperti sewa atau penyewaan terhadap Defendan, kerana kaveat persendirian Defendan menunjukkan kewujudan dan pengiktirafan haknya yang sah ke atas Tanah. Peruntukan perundangan ini memperkukuhkan kedudukan undang-undang Defendan dan selanjutnya membatalkan tuntutan Plaintif terhadapnya. PLAINTIF GAGAL MENCABAR KEWUJUDAN HAK UNDANG-UNDANG DAN BENEFISIAL DEFENDEN KE ATAS TANAH SUBJEK TERSEBUT [ 49 ] Pihak Plaintif juga telah gagal untuk mengemukakan sebarang keterangan dokumentari untuk membuktikan satu cabaran atau mematahkan keterangan (“rebut the evidence”) Defendan yang membuktikan bahawa Defendan memegang kepentingan undang-undang dan benefisial semasa ke atas Tanah subjek tersebut. Keterangan SD1 kekal tidak dicabar dan tidak disanggah semasa pemeriksaan balas. Menurut peraturan dalam kes Browne v Dunne, seperti yang ditafsirkan dalam kes Aik Ming (supra),. Peraturan ini menekankan prinsip bahawa kegagalan untuk mencabar keterangan material semasa pemeriksaan balas membolehkan inferens bahawa pihak lawan menerima kebenarannya. [ 50 ] Pihak Defendan berhujah dan menggariskan tiga (3) sebab mengapa pihak Plaintif telah gagal mengemukakan sebarang keterangan dokumentari atau keterangan lisan untuk mencabar atau menangkis bukti SD1 dan Saksi Sepina 1 yang jelas membuktikan bahawa Defendan memegang kepentingan undangundang dan benefisial semasa ke atas Tanah subjek tersebut.

PERINTAH PTJTM ADALAH MENGIKAT KE ATAS PLAINTIF MEMANDANGKAN IA TIDAK DIRAYU [ 51 ] Apabila PTJTM mengeluarkan Perintah pada 05.06.1989, Plaintif mempunyai hak untuk membuat rayuan terhadap Perintah tersebut, atau memohon untuk mengenepikan atau mengubah terma-terma Perintah tersebut sekiranya beliau tidak berpuas hati dengan mana-mana syarat atau terma yang terdapat dalam Perintah tersebut. Ini merupakan hak yang diberikan di bawah seksyen 53(7) Akta Elektrik 1949 yang kini telah dimansuhkan, seperti yang diperhatikan oleh Mahkamah Tinggi dalam OAKFIELD ENTERPRISES (supra): “Upon the conclusion of the enquiry the Collector may make an order authorizing or prohibiting any of the acts mentioned in the said notice and any dissatisfied party may appeal against such an order to the State Authority (section 53(7)).” [ 52 ] Setelah pemansuhan Akta Elektrik 1949, seksyen 11(7) ABE 1990 kini merupakan undang-undang yang relevan. Peruntukan ini dengan jelas menetapkan bahawa satu perintah yang dibuat oleh Pejabat Tanah di bawah seksyen 11 boleh dirayu oleh pihak yang tidak puas hati untuk mengenepikan atau mengubah mana-mana terma atau syarat didalamnya. Prosedur bagi rayuan yang jelas dan mantap ini memastikan bahawa mana-mana pihak dengan alasan-alasan untuk bertanding dengan perintah Pejabat Tanah mempunyai peluang untuk berbuat sedemikian di bawah rangka statutori yang ditetapkan di bawah ABE 1990 (atau Akta Elektrik 1949 yang digunapakai pada waktu material itu): “Kuasa untuk memasuki tanah bagi maksud pembinaan 11. … (7) Apabila tamatnya siasatan itu, Pentadbir Tanah Daerah boleh, sama ada tanpa syarat atau tertakluk kepada apa-apa terma, syarat dan ketentuan yang difikirkannya patut, membuat perintah yang membenarkan atau melarang mana-mana tindakan yang disebut da1am notis yang diberi di bawah subseksyen (2). Perintah itu hendaklah pada sebahagian besarnya dalam bentuk yang dinyatakan dalam Jadual Kedua: Dengan syarat bahawa mana-mana orang yang tidak berpuas hati dengan perintah Pentadbir Tanah Daerah boleh dalam masa dua puluh satu hari selepas perintah itu merayu terhadap perintah sedemikian kepada Pihak Berkuasa Negeri yang kemudiannya boleh mengesahkan, mengetepikan atau mengubah perintah itu atas apa-apa terma, syarat dan ketentuan yang difikirkannya patut.” [ 53 ] Namun tiada sebarang rayuan yang telah dibuat oleh Plaintif. Ini menunjukkan kegagalan Plaintif untuk mencabar kedudukan undang-undang Defendan dan Perintah Pejabat Tanah melalui proses-proses statutori yang sesuai di bawah Akta Elektrik 1949 atau ABE 1990. Plaintif sendiri (SP1) telah mengaku semasa pemeriksaan balas bahawa dia tidak merayu terhadap Perintah PTJTM bertarikh 05.06.1989. Saksi yang Disepina 1, (wakil daripada Pejabat Tanah bagi Tanah Merah) mengesahkan semasa pemeriksaan balas bahawa tiada rayuan yang dibuat terhadap Perintah PTJTM bertarikh 05.06.1989. PERINTAH PTJTM ADALAH MENGIKAT KE ATAS PLAINTIF MEMANDANGKAN IA KEKAL TIDAK DICABAR DALAM MAHKAMAH UNDANG-UNDANG SIVIL [ 54 ] Saksi yang Disepina 1, (wakil daripada Pejabat Tanah bagi Tanah Merah) telah memberikan keterangan semasa pemeriksaan balas bahawa Perintah oleh Pejabat Tanah tersebut mengikat ke atas ketiga-tiga pemilik tanah bagi Tanah subjek tersebut termasuk Plaintif. Sekarang, walaupun jika Plaintif menyatakan bahawa satu jangka masa yang panjang telah lalu untuk beliau membawa rayuan terhadap Perintah oleh Pejabat Tanah, ini tidak menafikan hak beliau untuk mencabar Perintah itu. [ 55 ] Keterangan jelas membuktikan bahawa Plaintif tidak mengambil sebarang langkah untuk mencabar Perintah PTJTM dalam satu mahkamah undang-undang, sama ada dengan cara semakan kehakiman atau dengan memfailkan satu rayuan rasmi untuk mengenepikan Perintah tersebut. Ini telah disahkan oleh Saksi yang Disepina 1 (wakil daripada Pejabat Tanah bagi Tanah Merah). Ia adalah undang-undang mantap bahawa Plaintif mempunyai peluang untuk mencabar Perintah Pejabat Tanah bagi Tanah Merah jika beliau merasakan bahawa terdapat ketidaktepatan prosedur atau tidak munasabah oleh Pihak Berkuasa Negeri dalam memberikan Perintah tersebut. [ 56 ] Mahkamah Persekutuan dalam Maria Chin Abdullah v Ketua Pengarah Imigresen & Anor, [2021] 1 MLJ 750 (FC) telah menjelaskan pilihan di sisi undang-undang bagi prosiding semakan kehakiman untuk mencabar keputusan yang dibuat oleh satu cabang eksekutif sebuah kerajaan i.e. Pejabat Tanah bagi Tanah Merah seperti berikut: “[68] The term ‘judicial review’, in a wider and more holistic sense, is used to describe the exercise of judicial power of review by the courts over the conduct of either the Legislative or Executive branches of government. It involves the application of the judicial mind to the assessment of the legality of their conduct. It is not an ancillary but integral and corollary feature to the Rule of Law and democracy as all civilised systems understand it. The narrower definition of ‘judicial review’ is in its more technical use as a method of suit prescribed by O 53 of the ROC 2012 — a specific mode of application made for the purpose of seeking specific reliefs under para 1 of the Schedule to the CJA 1964.” [ 57 ] Plaintif sekiranya tidak berpuas hati, mempunyai peluang memohon kepada mahkamah sivil untuk kebenaran untuk memulakan satu prosiding semakan kehakiman untuk membatalkan atau mengenepikan Perintah itu. Rujukan kepada kes Mahkamah Tinggi Tenaga Nasional Bhd v Pengarah Tanah dan Galian Melaka & Anor [2022] 7 MLJ 666 . . Namun, sebaliknya, beliau menunggu selama 35 tahun dan memilih untuk memfailkan tuntutan sivil ini terhadap Defendan bagi menuntut ganti rugi atas dakwaan menduduki Tanah tersebut. KAVEAT PERSENDIRIAN YANG DIMASUKKAN OLEH DEFENDAN TETAP TIDAK DICABAR OLEH PLAINTIF DALAM MAHKAMAH UNDANG-UNDANG SIVIL [ 58 ] Semasa pemeriksaan semula Saksi Sepina 1 (yang merupakan wakil dari Pejabat Tanah bagi Tanah Merah), peguamcara Plaintif telah cuba untuk mengesahkan sama ada Plaintif mempunyai hak untuk memohon untuk mengenepikan kaveat persendirian yang dimasukkan oleh Defendan. Saksi Sepina tersebut mengesahkan bahawa Plaintif sememangnya mempunyai hak tersebut yang hanya boleh dilakukan melalui perintah mahkamah dalam satu mahkamah sivil. Walau bagaimanapun, seperti yang dilihat dalam keterangan Saksi Sepina 1, tiada bukti dalam fail Pejabat Tanah pada masa kini yang menunjukkan bahawa Plaintif telah mengambil sebarang langkah untuk mencabar atau mengenepikan kaveat Defendan ke atas Tanah subjek itu melalui prosedur – prosedur undang-undang yang sewajarnya. Kegagalan untuk bertindak ini selanjutnya melemahkan tuntutan Plaintif dan mengukuhkan kedudukan Defendan bahawa kaveat tersebut adalah sah dan telah didaftarkan secara teratur. [ 59 ] Mahkamah berpendapat dan bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa kegagalan Plaintif untuk mengemukakan sebarang keterangan dokumentari di hadapan Mahkamah Yang Mulia ini bagi mencabar keesahan (“legitimacy”) kaveat Defendan yang sedia ada ke atas Tanah subjek itu sejak pendaftarannya pada 03.10.2021 mencetuskan anggapan inferensi yang bertentangan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 . Plaintif telah gagal untuk melepaskan beban bukti (“discharge the evidential burden”) bagi menyangkal atau mencabar kepentingan undang-undang dan benefisial yang sah dan sedia ada Defendan ke atas Tanah subjek tersebut melalui kaveat persendirian yang dimasukkan di Pejabat Tanah. Mahkamah dirujuk kepada kes Malayan Banking Bhd v Joseph Vijay Kumar a/l A Arulnathan [2012] 9 MLJ 71 yang memutuskan seperti berikut:: “[26] In this regard, I am also guided by the Federal Court's case in Takako Sakao (f) v Ng Pek Yuen (f) anor [2010] 2 MLJ 181; [2010] 1 CLJ 381. In this case no evidence was called for by the respondent and the Federal Court held that: In our judgment, two consequences inevitably followed when the first respondent who was fully conversant with the facts studiously refrained from giving evidence. In the first place, the evidence given by the appellant ought to be presumed to be true … The second consequence is that the court ought to have drawn an adverse inference against the first respondent … Where, as here, the first respondent being a party to the action provides no reasons as to why she did not care to give reasons the court will draw an adverse inference … (at pp 398– 399). [27] Applying the principle above to our present case, the plaintiff's claim stood unchallenged and therefore the evidence of PW1 ought to be presumed to be true and accepted. Section 114(g) of the Evidence Act 1950 is invoked to draw an adverse inference against the defendant since the defendant was unable to give good reasons why he did not attend court to defend his case.” TUNTUTAN PLAINTIF TIDAK BOLEH DIPERTAHANKAN DALAM KEDUA – DUA UNDANG-UNDANG DAN FAKTA

PERNYATAAN – PERNYATAAN PLAINTIF ADALAH TANPA ASAS DAN SATU PEMIKIRAN SEMULA [ 60 ] Pernyataan-pernyataan Plaintif bahawa beliau hanya mengetahui kemasukan Defendan ke atas Tanah tersebut pada tahun 2022 adalah tidak logik dan merupakan suatu pemikiran semula (“afterthought”). Berdasarkan keterangan dokumentari yang dikemukakan oleh Defendan, di mana Defendan telah mengeluarkan Notis Mengenai Kemasukan Kaveat bertarikh 25.10.2021 di bawah peruntukan – peruntukan relevan dalam Kanun Tanah Negara 1965 kepada semua pemilik tanah, termasuk Plaintif.

(ii) LAPORAN PENILAIAN TANAH YANG DIKEMUKAKAN OLEH PLAINTIF ADALAH TIDAK TEPAT DAN OLEH ITU TUNTUTAN PLAINTIF MENGENAI SEWA BERJUMLAH RM461,560.00 ADALAH TIDAK BERASAS DAN TIDAK DAPAT DIJUSTIFIKASIKAN. [ 61 ] Plaintif, melalui Penilainya, Encik Mohd Nasir Bin Saat (SP3), telah mengemukakan laporan penilaian tanah yang dibuat untuk lot tersebut - “Laporan dan Penilaian No Lot 1174 No. Hakmilik GM 2323, Mukim Maka, Jajahan Tanah Merah, Negeri Kelantan Bertarikh 13 Mac 2023” - yang selepas ini dirujuk sebagai “laporan penilaian tanah”. Namun timbul persoalan adakah metodologi yang digunakan oleh Penilai untuk menyediakan Laporan Penilaian tersebut dilakukan dengan penyelidikan yang betul yang dikendalikan mengenai sejarah di sebalik pendudukan tanah tersebut oleh Defendan. [ 62 ] SP3, semasa pemeriksaan balas, mengakui bahawa dalam menjalankan tugas penilaian tanah sedemikian, beliau mempunyai kewajipan untuk menyemak kesemua dokumen – dokumen yang relevan mengenai status tanah tersebut sebelum membuat sebarang penemuan/keputusan dalam laporan penilaiannya. Walau bagaimanapun, SP3 kemudiannya secara jelas mengakui bahawa Defendan sememangnya telah memasukkan kaveat ke atas Tanah tersebut yang beliau ketahui daripada dokumen-dokumen yang dilihat dari PTJTM. Pengakuan ini hanya dibuat setelah peguam-peguam bagi Defendan terpaksa merujuk semula SP3 kepada laporannya dan keterangan dokumentari yang ada di hadapan Mahkamah kerana SP3 pada mulanya mengambil pendirian bahawa beliau tidak pasti sama ada terdapat kaveat ke atas Tanah tersebut walaupun ia jelas dinyatakan dalam laporannya. [ 63 ] Dalam keadaan ini Mahkamah menggunakan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 dan membuat anggapan inferensi yang bertentangan terhadap keterangan SP3. Dalam kes Munusamy v Public Prosecutor [1987] 1 MLJ 492 ,skop seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 telah dinyatakan dengan jelas oleh Mohamad Azmi SCJ seperti berikut: “(494) It is essential to appreciate the scope of section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for nonproduction of not just any witness but an important and material witness to the case.” [ 64 ] SP3 juga mengakui bahawa beliau mengetahui tentang menara pylon Defendan yang dibina di atas tanah tersebut. Tidak mungkin bagi SP3 untuk tidak menyedari pendudukan Defendan, memandangkan Defendan telah membina dan mendirikan struktur-struktur elektrik yang besar, menara-menara, dan kabel – kabel overhed di atas Tanah tersebut. Walaupun mempunyai pengetahuan mengenai hak undang – undang dan benefisial Defendan ke atas tanah tersebut, dan melihat menara-menara pylon Defendan, jumlah sewa sebanyak RM461,560.00 yang dinyatakan dalam laporan penilaian tanah dengan mudah mengabaikan untuk mengambilkira wayleave serta pemilikan undang – undang dan benefisial Defendan ke atas Tanah tersebut. Ini telah diakui semasa pemeriksaan balas oleh SP3. [ 65 ] Oleh itu, Mahkamah bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa angka sewa yang dituntut oleh Plaintif, berjumlah RM461,560.00, bukan sahaja tidak tepat tetapi juga tidak berasas dan tidak boleh dijustifikasikan. Angka tersebut dicipta atas alasan palsu bahawa tanah tersebut bebas daripada sebarang sekatan, yang jelas tidak benar, memandangkan hakmilik undang – undang dan benefisial Defendan seperti yang tercatat dalam dokumen – dokumen pejabat tanah, yang mana SP3 mendakwa telah disemak dan dilihat olehnya. Dalam masa yang sama, Mahkamah mendapati bahawa kedua-dua nilai pasaran semasa dan angka sewa yang dituntut oleh Plaintif, berjumlah RM461,560.00 seperti yang dinyatakan dalam Pernyataan Tuntutan, bukan sahaja tidak tepat tetapi juga tidak berasas dan tidak boleh dijustifikasikan. Plaintif telah gagal untuk mengemukakan sebarang keterangan atau justifikasi bagi tuntutan melambung dan tidak berasas ini, yang kelihatan seperti telah direka secara arbitrari tanpa sebarang asas yang sah.

(iii) PELAN DEMARKASI YANG DIKEMUKAKAN ADALAH TIDAK TEPAT DAN TIDAK MENCERMINKAN STATUS SEMASA TANAH [ 66 ] Plaintif, melalui Saksi Sepina 2 Plaintif, Encik Naim Sidiki Bin Zainudin, telah tender satu Pelan Demarkasi bagi tanah tersebut (Pelan Demarkasi dan Butiran di atas No. Lot 1174, No Hakmilik (GM2323) Mukim Maka, Jajahan Tanah Merah, Negeri Kelantan – selepas ini dirujuk sebagai “pelan demarkasi”. Saksi Sepina 2 adalah bukan pencipta atau penandatangan Pelan Demarkasi tetapi mendakwa telah berkerja atas pelan itu. Namun dalam apa jua keadaan sekalipun, Saksi Sepina 2 bersetuju dalam pemeriksaan balas semasa perbicaraan bahawa kesemua dokumen-dokumen relevan berkenaan status tanah setakat 2022 telah disemak, yang juga termasuk Geran Tanah berkenaan Tanah subjek tersebut. [ 67 ] Walaupun mendakwa melihat Geran Tanah berkenaan tanah itu, yang jelas menyatakan kaveat Defendan dimasukkan ke atas tanah subjek itu, Saksi Sepina 2 mendakwa tidak menyedari akan kewujudan kaveat yang mana ia bukan sahaja tidak logik tetapi tidak profesional bagi seorang profesional yang didakwa telah membuat pemeriksaan ke atas tanah tersebut. Namun begitu, Saksi Sepina 2, akhirnya mengakui semasa perbicaraan dijalankan bahawa Defendan sememangnya mempunyai kaveat yang dimasukkan ke atas Tanah subjek tersebut. [ 68 ] Oleh itu, keterangan yang dikemukakan oleh saksi yang disepina ini dan pengiraan berkenaan Kawasan yang didakwa diceroboh dalam pelan demarkasi adalah salah dan tidak tepat memandangkan Defendan mempunyai kedua-dua, hakmilik benefisial dan di sisi undangundang atas tanah tersebut. Kami dengan hormatnya menghujahkan bahawa tuduhan berkenaan pencerobohan yang didakwa oleh saksi ini dan dalam pelan demarkasi adalah satu yang tanpa asas dan dicipta berdasarkan dengar cakap oleh Plaintif.

(iv) TUNTUTAN PLAINTIF JIKA DIBENARKAN PUN, AKAN SECARA LANGSUNG DAN SECARA NEGATIF MENJEJASKAN KEPENTINGAN AWAM [ 69 ] Sebab utama Defendan memasuki tanah itu adalah bagi tujuan mewujudkan Pendawaian Elektrik . Ini dibuat sebagai sebahagian daripada kewajipan-kewajipan dan fungsi – fungsi statutori, khususnya untuk pemasangan pembinaan pemancaraan pendawaian elektrik. Pemasangan – pemasangan ini membekalkan elektrik sebagai perkhidmatan dan manfaat kepada ribuan penduduk dan komuniti di kawasan – kawasan persekitaran, termasuk Tanah subjek itu. Ini telah dijelaskan dalam S dan J 5 dalam PSD-1, yang mana kami menghasilkan semula dibawah. Dalam kes TENAGA NASIONAL BHD V DOLOMITE INDUSTRIAL PARK SDN BHD [2000] 2 MLJ 133, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa kepentingan awam lebih penting daripada kepentingan individu responden dalam situasi – situasi seperti ini: “That brings us to the question of remedy. The evidence on record shows that the offending pylon forms part of the national grid for the conveyance of electricity. It is therefore clear that if a mandatory injunction is maintained there will be disruption of electricity supply in Peninsular Malaysia. It is not in the public interest that such a disruption should occur……..In Smith v Inner London Education Authority [1978] 1 All ER 411, Browne LJ held that public interest was always a relevant consideration in granting specific relief. This is how he put it (at p 422gh of the report):… I think counsel for the authority is right in saying that where the defendant is a public authority performing duties to the public one must look at the balance of convenience more widely, and take into account the interests of the public in general to whom these duties are owed…….No doubt that was said in the context of an interlocutory injunction. But we do not regard the principle to be any different in the case of a final injunction, whether prohibitory or mandatory in nature……..The learned judge in this case failed to take into account public interest. If the learned judge had done so he would have held that the public interest outweighs the respondent's interest. Accordingly we would set aside the mandatory and prohibitory orders made by the court below. This suit is now remitted to the High Court for assessment of damages.” TUNTUTAN PLAINTIF ADALAH DIHADKAN OLEH MASA [ 70 ] Mahkamah berpendapat bahawa Plaintif telah dihadkan oleh masa untuk memulakan tindakan ini terhadap Defendan mengikut Akta Had Masa 1953. Tindakan guaman semasa hanya difailkan pada 20.11.2023, lebih daripada 35 tahun selepas Perintah PTJTM bertarikh 05.06.1989 dikeluarkan. SEKSYEN 6(1)(A) AKTA HAD MASA 1953 menyatakan bahawa: “tindakan yang berasaskan kontrak atau tort tidak boleh dibawa selepas tamatnya tempoh enam tahun dari tarikh kausa tindakan itu terakru”. [ 71 ] Dalam kes AMBANK (M) BHD V ABDUL AZIZ BIN HASSAN & ORS [2010] 3 MLJU 784 [TAB 27,], Mahkamah telah memutuskan bahawa: “Limitation, under s 14A of the UK Limitation Act 1980, only begins to run either six years from the date on which the cause of action accrues or three years from the 'starting date', if the three years period expires later. 'Starting date' is defined in s 14A(5) of the UK Limitation Act 1980 to mean the 'earliest date on which the plaintiff or any person in whom the cause of action was vested before him first had both the knowledge required for bringing an action for damages in respect of the relevant damage and a right to bring such an action'. It is now crystal clear that s 14A(5) of the UK Limitation Act 1980 caters for negligent actions where the facts relevant to the cause of action are not known on the date of accrual of the cause of action. Limitation only runs from the date the plaintiff has knowledge of the facts relevant to the cause of action. However, there is no similar or equivalent amendment to our Limitation Act 1953. So the position, in Malaysia, remains the same and that would be that limitation runs from the date on which the cause of action accrues regardless of whether the plaintiff discovers the damage…….. [29] There is only one test in Malaysia in order to ascertain limitation. It is housed in s 6(1)(a) of the Limitation Act 1953.” [ 72 ] Seterusnya di dalam kes MUHAMAD SOLLEH BIN SAARANI & ANOR V NORRUHADI BIN OMAR & ORS [2010] 9 MLJ 603 di muka surat 609, Hakim Terpelajar Yang Arif VT Singham memutuskan bahawa: “This court is of the considered view that the period of limitation statutorily prescribed has to be strictly adhered to and cannot be relaxed or departed on the ground of equitable consideration. The provision of s 6(1)(a) of the said Act are mandatory in nature. This court has no discretion or inherent powers to condone the delay if the action is filed beyond the prescribed statutory period of limitation or if the cause of action is barred by limitation unless the matter is covered by any of the exceptions which is not the case in the present case. Therefore, this court has not only the power but also the duty to consider as to whether the action is time barred, and if it is found to be time barred, the court is duty bound to strike out the action………………..In the present case, where the defence of limitation is raised, the burden to prove that the action was commenced within the limitation period shifts to the plaintiff (see Ong Ah Bee v Hii Chung Siong, Robin [1364] MD 2; [1993] 1 CLJ 504 at p 505). Under the Limitation Act, the time barred is absolute.” [ 73 ] Oleh itu, Mahkamah ini berpendapat ia adalah bukan sahaja tidak munasabah tetapi juga tanpa merit bagi Plaintif membawa tindakan ini terhadap Defendan 35 tahun selepas amaun pampasan dibayar kepada Hashim bin Yaacob dalam pematuhan kepada perintah sah itu. Oleh yang demikian, tuntutan Plaintif terhadap Defendan telah dihadkan masa dan ia adalah secara nyatanya satu penyalahgunaan proses mahkamah. TINDAKAN PLAINTIF ADALAH DIHADKAN OLEH PRINSIP KELEWATAN (“THE PRINCIPLE OF LACHES”). [ 74 ] Mahkamah juga dapati tiada sebarang bukti di hadapan mahkamah yang menunjukkan bahawa terdapat sesiapa membantah kemasukan Defendan ke atas tanah subjek itu. Malah, sikap berdiam diri dan pilihan untuk tidak merayu terhadap Perintah PTJTM oleh Plaintif serta dua (2) pemilik lain, Che Dir bin Ibrahim dan Hashim bin Yaacob, seharusnya dianggap sebagai suatu persetujuan secara sendiri, dimana mereka tidak pernah membangkitkan sebarang bantahan terhadap kemasukan Defendan ke tanah tersebut untuk melaksanakan kewajipan-kewajipan statutorinya di bawah ABE 1990. [ 75 ] Menara-menara pylon yang dibina oleh Defendan sangat jelas dan mudah dikesan dengan sebarang ketekunan munasabah. Keterangan semasa perbicaraan jelas menunjukkan bahawa adalah mustahil bagi Plaintif untuk tidak menyedari pendudukan Defendan, memandangkan Defendan telah membina dan mendirikan struktur – struktur elektrik besar, menara – menara, dan kabel – kebel overhed atas Tanah tersebut. Tambahan pula, Plaintif telah menjadi pemilik satu pertiga tanah tersebut selama lebih 40 tahun, yang lebih menguatkan lagi ketidakmunasabahan dan kepelikan tuntutannya. [ 77 ] Oleh itu, Mahkamah berpendapat tindakan Plaintif untuk menyaman Defendan atas pencerobohan selepas lebih daripada 35 tahun dihalang oleh prinsip kelewatan ("laches") kerana Plaintif telah cuai dalam melaksanakan haknya (“the Plaintiff has slept upon his rights”). Mahkamah dirujuk kepada kes ALFRED TEMPLETON & ORS lwn LOW YAT HOLDINGS SDN BHD & ANOR [1989] 2 MLJ 202 di muka surat 237, di mana Mahkamah menjelaskan doktrin kelewatan ("laches") seperti berikut: “Laches is an equitable defence implying lapse of time and delay in prosecuting a claim. A court of equity refuses its aid to a stale demand where the plaintiff has slept upon his rights and acquiesced for a great length of time. He is then said to be barred by laches. In determining whether there has been such delay as to amount to laches the court considers whether there has been acquiescence on the plaintiff's part and any change of position that has occurred on the part of the defendant. The doctrine of laches rests on the consideration that it is unjust to give a plaintiff a remedy where he has by his conduct done that which might fairly be regarded as equivalent to a waiver of it or where by his conduct and neglect he has, though not waiving the remedy. put the other party in a position in which it would not be reasonable to place him if the remedy were afterwards to be asserted: 14 Halsbury's Laws of England (3rd Ed) paras 1181, 1182. Laches has been succinctly described as 'inaction with one's eyes open'.” TUNTUTAN BALAS DEFENDAN MEMPUNYAI MERIT [ 78 ] Tuntutan Plaintif secara keseluruhannya didorong dan difailkan terhadap Defendan untuk mencapai tujuan sampingan beliau untuk mengganggu pendudukan sah Defendan ke atas tanah tersebut demi memperkayakan diri beliau dengan cara yang tidak adil di atas perbelanjaan Defendan. Dengan berbuat sedemikian, keseluruhan saman ini didorong oleh niat jahat Plaintif terhadap Defendan. Mahkamah merujuk kepada kes V K Rajah JA dalam keputusan Mahkamah Rayuan Singapura dalam Ang Thiam Swee lwn Low Hian Chor [2013] 2 SLR 340: “When annealed with the elements of disgruntlement, spite, and selfpreservation, the prospect of pure personal gain appears to sharpen the edge of Low’s motivations,and raises serious questions about his good faith.” [ 79 ] Mahkamah mendapati tindakan dan dakwaan Plaintif yang kini membantah kemasukan Defendan ke atas Tanah subjek tersebut adalah tidak disokong dan merupakan pemikiran semula untuk membenarkan pemfailan saman ini dengan tujuan tunggal untuk mendapatkan keuntungan kewangan tambahan daripada Plaintif demi memperkayakan diri beliau secara tidak adil. Ini merupakan penyalahgunaan terhadap proses Mahkamah ini. Mahkamah dirujuk kepada kes Junzhi Wang & Anor lwn TC Pharmaceutical Industries Co Ltd [2023] 12 MLJ 615 “[93] ....... Adducing it here now before this Court is nothing short of an undisguised, unsavoury and disingenuous attempt by the Plaintiffs to challenge the outcome of those proceedings in China and WIPO on evidence that those forums held to be dubious in the hope of extract in a conflicting order from this Court to override them. In my mind, that constitutes a serious and grave abuse of the process of this Court.” KESIMPULAN [ 80 ] Berdasarkan hujahan-hujahan dan autoriti-autoriti yang dinyatakan di atas, Mahkamah bersetuju dan berpendapat adalah jelas bahawa kemasukan Defendan ke atas Tanah subjek tersebut untuk membina Talian Pemancaran adalah selaras dengan undang-undang dan Perintah PTJTM dan Defendan bukan sahaja mempunyai hak izin lalu (“wayleave”) statutori yang terhad untuk memasuki tanah tersebut, tetapi juga mengekalkan pemilikan undang-undang dan benefisial ke atas Tanah subjek itu pada masa ini. Mahkamah ini berpuas hati bahawa berdasarkan keterangan kukuh yang tidak dapat disangkal telah dikemukakan oleh pihak Defendan untuk membuktikan bahawa Defendan tidak pernah menceroboh Tanah subjek tersebut. [ 81 ] Berdasarkan alasan yang dinyatakan di atas, tuntutan Plaintif terhadap Defendan adalah disalah tanggap, tidak mendedahkan kausa tindakan yang munasabah, bersifat remeh, dan merupakan satu penyalahgunaan proses mahkamah . Selaras dengan itu, tuntutan Plaintif ditolak dan tuntutan balas Defendant terhadap Plaintif dibenarkan dengan kos. Bertarikh 9 April 2025. ……………t.t…………………….. Hj.Effandi Nazila bin Hj Abdullah Hakim Sesyen Mahkamah Kota Bharu.