Dato' Shahril Bin Ismail v Pihak Berkuasa Tatatertib (JA-25-32-10/2023)

1.

2.

3.

4.

KERAJAAN MALAYSIA …RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN [Lampiran 10 – Permohonan Semakan Kehakiman]

Permohonan di hadapan Mahkamah ini ialah permohonan substantif Semakan Kehakiman oleh Pemohon di bawah Aturan 53 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012, yang pada terasnya mencabar dua keputusan pentadbiran:

keputusan penamatan perkhidmatan Pemohon “atas kepentingan awam” berkaitan keputusan Kerajaan bertarikh 3.3.2023, dan

(ii) keputusan Bahagian Pencen JPA bertarikh 7.7.2023 berkaitan persaraan/pencen Pemohon termasuk isu susutan/pemotongan faedah persaraan.

Mahkamah ini tekankan dari awal bahawa dalam semakan kehakiman, Mahkamah ini bukanlah sebagai mahkamah rayuan terhadap “kewajaran” keputusan eksekutif semata-mata. Fungsi Mahkamah adalah ‘supervisory’ iaitu menilai sama ada keputusan yang dicabar dicapai dengan kuasa yang sah, mengikut proses yang dibenarkan, dan tanpa kecacatan undang-undang yang mewajarkan remedi prerogatif.

Namun, Mahkamah ini juga menerima sebagaimana kedua-dua pihak hujahkan melalui autoriti masing-masing bahawa perkembangan pendekatan semakan kehakiman di Malaysia membenarkan Mahkamah, dalam keadaan tertentu, ‘probe’ secara terhad terhadap aspek substance atau merit, tetapi kekal dalam lingkungan semakan (bukan ‘full appeal on merits’). (Autoriti-autoriti ini disentuh di bawah, mengikut kerangka isu.)

Dalam memutuskan permohonan ini, Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan kertas kausa dan dokumen yang dirujuk pihak-pihak, termasuk Pernyataan A.53 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (KKM 2012) yang menyenaraikan relif secara khusus, afidavit-afidavit, serta hujahan bertulis Pemohon dan Responden-Responden. Mahkamah ini telah pada 5.3.2026 memutuskan menolak Permohonan Semakan Kehakiman ini dan oleh kerana tidak berpuashati dengan keputusan ini, seterusnya Pemohon telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh

30.3.2026 terhadap keseluruhan keputusan ini. Berikut adalah Alasan Penghakiman untuk kes ini. RELIF SPESIFIK YANG DIMOHON (MENURUT PERNYATAAN

Adalah penting Mahkamah menyatakan relif Pemohon secara tepat, kerana skop relif akan membentuk sempadan analisis Mahkamah. Berdasarkan Pernyataan A.53 KKM 2012, Pemohon memohon antara lain:

kebenaran lanjutan masa 8 bulan dan kebenaran memohon relif Aturan 53 (termasuk ‘certiorari’/deklarasi/mandamus) bagi mencabar keputusan 3.3.2023;

(ii) perintah certiorari untuk membatalkan keputusan Bahagian Pencen JPA yang disampaikan melalui surat bertarikh 7.7.2023 (diterima 25.7.2023);

(iii) secara alternatif, certiorari untuk membatalkan surat penamatan perkhidmatan “atas kepentingan awam” bertarikh 3.3.2023;

(iv) deklarasi bahawa susutan 90% faedah persaraan adalah batal/tidak sah dan Pemohon berhak kepada faedah persaraan tanpa pemotongan;

secara alternatif, deklarasi bahawa penamatan di bawah Peraturan 49(3) Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) [P.U(A) 395/1993] adalah ‘ultra vires’ Perkara 135 Perlembagaan Persekutuan dan Pemohon mesti diambil kembali berkhidmat;

(vi) mandamus untuk mengarahkan Responden mengembalikan susutan 90% dan membayar faedah persaraan mengikut gaji akhir/ tempoh perkhidmatan tanpa susutan/potongan atau membayar faedah persaraan mengikut kelayakan tanpa susutan;

(vii) alternatif mandamus penempatan semula Pemohon ke jawatanTimbalan Ketua Pengarah Imigresen/JUSA B atau setaraf;

(viii) taksiran ganti rugi;

(ix) faedah 5% setahun dari tarikh bayaran pertama pencen/faedah persaraan (12.7.2023) hingga perintah;

faedah 5% dari tarikh perintah hingga selesai;

(xi) kos; dan

(xii) relif lain yang adil.

Daripada rangka relif ini, Mahkamah ini merumuskan bahawa permohonan Pemohon bukan sekadar meminta pembatalan tetapi ia juga meminta perintah pemulihan status (penempatan semula) dan perintah pembayaran bersifat berterusan (mandamus pembayaran pencen/ faedah dan faedah 5%). Ini menuntut Mahkamah lebih berhati-hati agar tidak menukar semakan kehakiman kepada pentas ‘merit substitution’. Kronologi Prosedur PDKA Mengikut Rekod (dari mula hingga keputusan SI-1)

Mahkamah ini menerima bahawa bagi menilai kesahan proses Penamatan Demi Kepentingan Awam (PDKA), Mahkamah mesti terlebih dahulu meneliti kronologi prosedur yang diperolehi daripada kertas kausa dan rekod Mahkamah ini adalah seperti berikut:

Pertama, pada 14.6.2020, JPA menerima Laporan Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (LSPRM) pertama yang memaklumkan wujud siasatan SPRM terhadap Pemohon berkaitan dakwaan penerimaan rasuah (2017) semasa beliau menjawat jawatan Timbalan Ketua Pengarah (Kawalan) di Jabatan Imigresen Malaysia serta isu wang tunai dan pinjaman RM700,000.00 kepada penama Mohd Noor Hisham bin Ab Wahab.

Kedua, pada 13.8.2020, isu pelucuthakan wang tunai RM422,800.00 dan mata wang SAR14,000 kepada Kerajaan Malaysia telah dilaporkan, dan Responden meletakkan fakta ini sebagai konteks reputasi/integriti yang menambah dimensi ‘public interest’.

Ketiga, pada 1.10.2020, notis bertulis dikeluarkan untuk Pemohon memberikan penjelasan. Pemohon telah mengemukakan penjelasan bertulis. Namun Responden menyatakan semakan terhadap rekod perkhidmatan/HRMIS menunjukkan isu pengisytiharan harta tidak dibuat sebagaimana yang dituntut, lalu penjelasan itu, pada kaca mata pihak berkuasa, tidak menutup kebimbangan yang timbul.

Keempat, pada 17.2.2021, JPA menerima LSPRM kedua berkaitan dakwaan bahawa Pemohon, semasa memegang jawatan Setiausaha Bahagian, Bahagian Hal Ehwal Imigresen, Kementerian Dalam Negeri (KDN), telah menerima wang tunai dianggarkan berjumlah RM800,000.00 antara tahun 2015 hingga 2018 daripada Syarikat Ultra Kirana Sdn Bhd (UKSB) berkaitan pelaksanaan sistem VLN dan OSC. Responden menekankan bahawa kedua-dua LSPRM itu adalah asas fakta yang mendorong pertimbangan “kepentingan awam”, bukan sekadar rungutan peribadi atau isu tatatertib kecil.

Pada tahap ini, Mahkamah ini menekankan satu aspek penting yang Responden tekankan dalam afidavit balasan mereka iaitu LSPRM adalah dokumen terperingkat dan dikelaskan sebagai “SULIT” menurut Akta Rahsia Rasmi 1972 (Akta 88). Ini signifikan kerana ia menerangkan mengapa sebahagian butiran tidak bergerak dalam ruang “pendedahan penuh” seperti yang Pemohon bayangkan dan pada masa yang sama, ia menunjukkan proses PDKA bergerak dalam realiti pentadbiran tertentu yang tidak sama dengan prosiding tatatertib biasa yang terbuka secara adversarial.

Kelima, Responden menegaskan bahawa dalam keadaan sedemikian, Pihak Berkuasa Tatatertib yang berbidang kuasa (yang Responden namakan sebagai Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Awam (LTTPA) Kumpulan Pengurusan (No. 1)) tidak diwajibkan di sisi undang-undang untuk menjalankan satu siasatan sendiri sebelum membuat syor. Responden juga menyatakan bahawa prosiding tatatertib tidak dimulakan kerana mekanisme yang diambil adalah mekanisme khas

Keenam, Responden menyatakan bahawa selaras dengan subperaturan 49(4) P.U(A) 395/1993, LTTPA selaku Pihak Berkuasa Tatatertib yang berbidang kuasa telah mengesyorkan kepada Responden Ke-5 supaya perkhidmatan Pemohon ditamatkan demi kepentingan awam, dan syor itu adalah sah di sisi undang-undang walaupun prosiding tatatertib biasa belum dijalankan.

Ketujuh, Responden menekankan bahawa keputusan penamatan dibuat setelah Responden Ke-5 berpuas hati bahawa perkhidmatan Pemohon wajar ditamatkan demi kepentingan awam dan bahawa pertimbangan sama ada “wajar” atau “tidak wajar” dalam konteks kepentingan awam adalah bidang budi bicara pihak berkuasa yang undang-undang serahkan kepada pembuat keputusan tersebut.

Kelapan, hasil proses itu ialah surat penamatan PDKA bertarikh

3.3.2023 oleh Responden Ke-5 yang ditandakan sebagai Eksibit “SI-1” dalam Afidavit Sokongan Pemohon. Seterusnya, surat Bahagian Pencen bertarikh 7.7.2023 (SI-2) memaklumkan kadar faedah persaraan Pemohon. Pada

10.11.2023, kelulusan semula ganjaran telah dibuat oleh Responden Ke-4 dan pelarasan amaun terkurang bayar telah dikreditkan ke akaun bank Pemohon pada 16.11.2023. Mahkamah ini menegaskan bagi tujuan semakan kehakiman, eksibit “SI’’-1 ialah “final administrative act” yang Pemohon mahu dibatalkan melalui certiorari.

Mahkamah ini merumuskan tiga isu teras: Isu (1) – Apakah skop dan standard semakan kehakiman yang terpakai dalam kes ini menurut autoriti yang dirujuk pihak-pihak? Isu (2) – Sama ada keputusan penamatan perkhidmatan Pemohon di bawah Peraturan 49(3) Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 [(P.U(A) 395/1993] adalah tidak sah atas alasan ‘illegality’,’ irrationality’ atau ‘procedural impropriety’. Isu (3) – Sama ada keputusan berkaitan kadar/pengurangan faedah persaraan di bawah Seksyen 13 Akta Pencen 1980 adalah terdedah kepada pembatalan atas alasan salah tafsir undang-undang atau pelanggaran ‘legitimate expectation’. ANALISIS DAN DAPATAN Isu (1): Apakah skop dan standard semakan kehakiman yang terpakai dalam kes ini menurut autoriti yang dirujuk pihak-pihak?

Sebelum Mahkamah menilai kesahan keputusan penamatan dan keputusan berkaitan pencen, Mahkamah perlu terlebih dahulu meletakkan dirinya dalam kerangka undang-undang yang betul mengenai had semakan kehakiman. Ini kerana sifat cabaran yang dibangkitkan oleh Pemohon memperlihatkan kecenderungan untuk mengajak Mahkamah menilai semula kewajaran substantif keputusan tersebut.

Prinsip asas dalam bidang ini telah lama ditegaskan dalam Chief Constable of North Wales Police v Evans [1982] 3 All ER 141 bahawa “judicial review is concerned not with the merits of the decision but with the decision-making process”. Prinsip ini bukan sekadar frasa retorik tetapi ia adalah sempadan perlembagaan yang memisahkan fungsi kehakiman daripada fungsi eksekutif.

Prinsip tersebut dirumuskan secara sistematik dalam Council of Civil Service Unions v Minister for the Civil Service [1985] AC 374 (CCSU), di mana Lord Diplock menggariskan tiga asas semakan iaitu ‘illegality’, ‘irrationality’ dan ‘procedural impropriety’. Ketiga-tiga asas ini membentuk rangka analisis yang mesti dipakai oleh Mahkamah dalam kes ini.

Dalam kerangka CCSU tersebut, Mahkamah ini menekankan bahawa ‘illegality’ berkisar pada persoalan sama ada pembuat keputusan memahami dan mematuhi undang-undang yang mengawal kuasanya, ‘irrationality’ (atau ‘Wednesbury unreasonableness’) menuntut tahap ketidakmunasabahan yang tinggi manakala ‘procedural impropriety’ merangkumi kegagalan mematuhi keadilan asasi dan/atau prosedur yang ditetapkan. CCSU sendiri menegaskan bahawa ini ialah kategori semakan yang membezakan mahkamah ‘supervisory’ daripada mahkamah yang mendengar rayuan.

Pemohon, pada masa yang sama, mengingatkan Mahkamah ini kepada sempadan asas semakan kehakiman melalui kes Evans (supra), bahawa semakan kehakiman ialah semakan terhadap ‘decision-making process’ dan bukan ‘appeal’ terhadap keputusan. Mahkamah ini menerima petunjuk itu sebagai prinsip kawalan (‘controlling principle’) supaya semakan kehakiman tidak “tergelincir” menjadi perbicaraan semula merit.

Namun Pemohon juga berhujah bahawa garis sempadan di Malaysia, khususnya selepas autoriti seperti kes R Rama Chandran v Industrial Court of Malaysia & Anor [1997] 1 CLJ 147, Ranjit Kaur v Gopal Singh & Hotel Excelsior (M) Sdn Bhd [2010] 8 CLJ 629, dan Akira Sales & Service (M) Sdn Bhd v Nadiah Zee Abdullah & Anor [2018] 2 CLJ 513 yang membenarkan mahkamah dalam keadaan tertentu “menjengah” (‘probe’) ke substans atau merit secara terhad, dan Pemohon merujuk rumusan perkembangan itu melalui kes Nazrul Imran Bin Mohd Nor v Kerajaan Malaysia [2021] 10

Mahkamah ini menerima bahawa perkembangan tersebut wujud dalam undang-undang Malaysia tetapi penerimaan itu tidak bermaksud Mahkamah ini bebas menggantikan pertimbangan pihak berkuasa tatatertib atau eksekutif dengan pertimbangan Mahkamah. Bahkan dalam autoriti yang Pemohon sandarkan sendiri, pendekatan ‘probe’ kekal dalam sifat ‘supervisory’ dimana mahkamah meneliti sama ada terdapat kecacatan undang-undang yang ‘justiciable’ yang mencacatkan keputusan, bukan sama ada keputusan itu “patut” atau “lebih adil” pada pandangan Mahkamah.

Responden-Responden pula menegaskan garis sempadan ini, walaupun wujud ruang ‘intensity of review’ yang lebih bermakna dalam keadaan tertentu, Mahkamah mesti berhati-hati supaya tidak menukar JR menjadi ‘appeal on merits’, khususnya apabila cabaran bertumpu pada penilaian fakta, sensitiviti integriti perkhidmatan awam, dan pertimbangan kepentingan awam yang diberikan kepada pihak eksekutif.

Dengan itu, kerangka yang mesti digunakan dalam kes ini adalah jelas iaitu Mahkamah menilai sama ada keputusan penamatan dan keputusan pencen dicemari oleh kesilapan undang-undang, penyalahgunaan kuasa, ketidakrasionalan melampau atau pelanggaran prosedur yang serius dan bukan sama ada keputusan tersebut paling wajar atau paling adil.

Penegasan ini penting kerana sebahagian besar hujahan Pemohon berkisar kepada kewajaran substantif keputusan, termasuk sama ada tindakan PDKA terlalu keras dan sama ada kadar pencen terlalu rendah. Persoalan-persoalan tersebut berada dalam ruang pertimbangan pentadbiran dan bukan dalam ruang semakan kehakiman, kecuali jika dibuktikan wujud kecacatan undang-undang yang nyata.

Maka, bagi Isu (1), Mahkamah ini merumuskan ujian praktikal yang akan memandu keseluruhan dapatan isu seterusnya iaitu adakah Pemohon menunjukkan satu kecacatan yang dikenali oleh undang-undang Semakan Kehakiman (CCSU) sehingga keputusan menjadi tidak sah atau terdedah kepada certiorari atau adakah Pemohon sekadar mengajak Mahkamah ini menilai semula merit atau justifikasi keputusan di ruang budi bicara eksekutif?

Dengan kompas tersebut, Mahkamah ini beralih kepada Isu (2) dan Isu (3). Mahkamah ini menegaskan bahawa semakan kehakiman tidak boleh dijadikan laluan pintas untuk menguji semula ‘wisdom’ keputusan pentadbiran. Selagi kerangka undang-undang wujud, prosedur minimum dipatuhi dalam erti Semakan Kehakiman, dan tiada kecacatan CCSU dibuktikan, Mahkamah tidak wajar bertukar menjadi tribunal rayuan terhadap pertimbangan kepentingan awam. Isu (2): Sama ada keputusan penamatan perkhidmatan Pemohon di bawah Peraturan 49(3) Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 adalah tidak sah atas alasan ‘illegality’, ‘irrationality’ atau ‘procedural impropriety’ dalam erti semakan kehakiman 30. Isu ini menuntut Mahkamah menentukan sama ada keputusan menamatkan perkhidmatan Pemohon melalui surat bertarikh

3.3.2023 (ditandakan sebagai SI-1 dalam Afidavit Sokongan) terdedah kepada pembatalan atas mana-mana tiga asas klasik semakan kehakiman sebagaimana digariskan dalam CCSU, iaitu ‘illegality’, ‘irrationality’ atau ‘procedural impropriety’. Pemohon menghujahkan bahawa tindakan tersebut adalah ‘ultra vires’, tidak munasabah dan melanggar keadilan asasi. Responden pula menegaskan bahawa tindakan tersebut dibuat dalam lingkungan kuasa yang jelas, melalui prosedur yang diperuntukkan, dan berada dalam spektrum rasionaliti pentadbiran.

Mahkamah ini memulakan analisis dengan mengingatkan dirinya akan prinsip asas dalam kes Evans (supra) bahawa semakan kehakiman tidak bertujuan menggantikan keputusan pembuat keputusan dengan keputusan mahkamah, tetapi menilai kesahan proses dan penggunaan kuasa. Prinsip ini menjadi kompas dalam menilai ketiga-tiga asas cabaran yang dibangkitkan.

‘Illegality’

Di bawah asas pertama ini, Mahkamah perlu menentukan sama ada keputusan tersebut dibuat tanpa kuasa atau melalui salah tafsir peruntukan undang-undang yang relevan. Pemohon berhujah bahawa Peraturan 49(3) tidak boleh digunakan sebagai jalan pintas untuk mengelakkan prosiding tatatertib biasa dan bahawa penggunaan peruntukan tersebut dalam keadaan ini adalah suatu penyalahgunaan kuasa.

Namun apabila Peraturan 49(3) dibaca secara tekstual, ia memperuntukkan bahawa walau apa pun peruntukan lain dalam Peraturan tersebut, Kerajaan boleh menamatkan perkhidmatan seseorang pegawai demi kepentingan awam. Frasa “walau apa pun” mempunyai implikasi yang signifikan. Ia menunjukkan bahawa penggubal dengan sengaja mewujudkan satu mekanisme khas yang berdiri sebagai pengecualian kepada prosedur tatatertib biasa. Peruntukan ini bukanlah hukuman dalam erti tradisional, tetapi satu kuasa pentadbiran khas yang boleh diaktifkan apabila kepentingan awam menuntutnya.

Responden merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Balakrishnan a/l Devarajan v Ketua Setiausaha Negara Malaysia [1981] 2 MLJ 259 bagi menyokong prinsip bahawa kesahan tindakan pentadbiran mesti dinilai berdasarkan sama ada ia dibuat oleh pihak berkuasa yang kompeten menurut undang-undang. Dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa cabaran ‘ultra vires’ hanya berjaya sekiranya tindakan dibuat tanpa kuasa yang sah atau oleh entiti yang tidak mempunyai kompetensi statutori. Dalam kes ini, kuasa untuk menamatkan perkhidmatan demi kepentingan awam secara jelas diberikan kepada Kerajaan melalui Peraturan 49(3), dan subperaturan (4) memperuntukkan bahawa syor hendaklah dibuat oleh Pihak Berkuasa Tatatertib sebelum tindakan diambil.

Rekod yang dihujahkan Responden menunjukkan bahawa proses memorandum, pertimbangan dan syor telah dibuat sebelum keputusan tersebut diluluskan. Pemohon tidak menunjukkan bahawa keputusan tersebut dibuat oleh entiti yang tidak berbidang kuasa atau bahawa Peraturan 49(3) telah ditafsirkan secara salah. Hujahan Pemohon lebih menjurus kepada persoalan sama ada Peraturan 49(3) patut digunakan dalam keadaan ini, dan bukannya sama ada ia boleh digunakan. Itu adalah perbezaan yang penting dalam analisis ‘illegality’.

Mahkamah tidak dapat menerima bahawa penggunaan Peraturan 49(3) dalam keadaan ini adalah ‘ultra vires’ semata-mata kerana terdapat alternatif prosiding tatatertib biasa. Undang-undang memberi dua mekanisme yang berbeza dan pilihan mekanisme tersebut, selagi berada dalam kuasa yang sah, tidak boleh dianggap sebagai ‘illegality’.

Apabila Mahkamah menilai isu ‘illegality’, analisis tidak boleh terhenti pada persoalan sama ada Peraturan 49(3) wujud atau tidak. Mahkamah mesti juga menilai sama ada peruntukan tersebut telah digunakan selaras dengan tujuan statut yang sebenar atau telah diselewengkan untuk mencapai tujuan yang tidak sah. Pemohon berhujah bahawa Peraturan 49(3) telah digunakan sebagai alat untuk mengelakkan keperluan pembuktian dalam prosiding tatatertib biasa. Namun hujahan tersebut tidak disokong oleh sebarang bukti bahawa Responden menggunakan peruntukan tersebut untuk tujuan selain daripada yang dibenarkan oleh undang-undang.

Peraturan 49(3) diwujudkan untuk membolehkan Kerajaan bertindak dalam keadaan di mana, walaupun mungkin tidak terdapat sabitan jenayah atau keputusan tatatertib formal, keadaan yang wujud menimbulkan persoalan serius tentang kepentingan awam dan integriti perkhidmatan. Jika Mahkamah menerima hujahan bahawa setiap dakwaan salah laku mesti melalui prosiding tatatertib biasa sebelum Peraturan 49(3) boleh digunakan, maka peruntukan tersebut akan menjadi tidak bermakna. Tafsiran sedemikian bercanggah dengan prinsip bahawa sesuatu peruntukan statut mesti diberi makna yang berkesan dan bukan yang menjadikannya sia-sia.

Mahkamah juga mengambil kira bahawa Peraturan 49(4) dan

bukan sekadar formaliti kosong. Keperluan syor oleh Pihak Berkuasa Tatatertib dan peluang representasi bertulis menunjukkan bahawa penggubal telah meletakkan imbangan antara keperluan bertindak demi kepentingan awam dan keperluan memberi peluang kepada pegawai menjawab isu yang dibangkitkan. Dalam kes ini, Pemohon telah diberikan notis bertulis untuk memberi penjelasan dan telah berbuat demikian. Tiada bukti bahawa representasi beliau diabaikan tanpa pertimbangan.

Dalam konteks ini, Mahkamah perlu menegaskan bahawa kuasa budi bicara yang diberikan oleh Peraturan 49(3) adalah kuasa yang bersifat pentadbiran dan bukan kuasa kehakiman. Ia melibatkan pertimbangan dasar dan integriti perkhidmatan awam yang berada dalam bidang kompetensi eksekutif. Dalam kes Balakrishnan (supra) Mahkamah Persekutuan menekankan bahawa selagi keputusan dibuat dalam lingkungan kuasa yang sah, mahkamah tidak boleh campur tangan semata-mata kerana terdapat pandangan berbeza tentang kewajaran tindakan tersebut. Prinsip ini amat relevan dalam kes yang melibatkan pertimbangan kepentingan awam.

(ii) ‘Procedural Impropriety’

Pemohon seterusnya berhujah bahawa beliau dinafikan hak untuk didengar secara adil kerana tidak diberikan pendengaran lisan sebelum penamatan dibuat. Mahkamah perlu menilai dakwaan ini dalam konteks struktur Peraturan 49 itu sendiri.

Subperaturan (5) secara jelas menyatakan bahawa sebelum tindakan di bawah subperaturan (3) diambil, pegawai hendaklah diberi peluang membuat representasi bertulis dan tidak melibatkan pendengaran peribadi. Ini adalah peruntukan yang disengajakan oleh penggubal. Prinsip keadilan asasi adalah kontekstual dan bergantung kepada kerangka statutori yang mengawalnya. Ia tidak semestinya memerlukan pendengaran lisan dalam setiap keadaan.

Dalam kes Jalaludin Ismail v Suruhanjaya Perkhidmatan Awam Malaysia & Ors [2012] 6 MLJ 774, mahkamah menerima bahawa dalam konteks Peraturan 49, representasi bertulis adalah mencukupi untuk memenuhi keperluan ‘natural justice’. Mahkamah dalam kes ini menekankan bahawa sifat tindakan di bawah Peraturan 49 adalah berbeza daripada prosiding tatatertib biasa. Oleh itu, ketiadaan pendengaran lisan tidak dengan sendirinya menjadikan keputusan tidak sah. Prinsip tersebut selari dengan pendekatan bahawa keadilan prosedur tidak mempunyai bentuk yang seragam ia mesti dibaca bersama peruntukan statut yang relevan.

Dalam kes ini, Pemohon telah diberi notis bertulis pada

1.10.2020 untuk memberikan penjelasan, dan beliau telah mengemukakan penjelasan tersebut. Fakta bahawa keputusan akhirnya tidak memihak kepada beliau tidak menjadikan proses tersebut tidak adil. Mahkamah tidak melihat sebarang bukti bahawa Pemohon langsung tidak diberi peluang untuk menjawab isu yang dibangkitkan.

Mahkamah juga perlu menegaskan bahawa ‘procedural impropriety’ dalam semakan kehakiman memerlukan kecacatan yang substantif, bukan sekadar ketidakpuasan hati terhadap bentuk prosedur. Dalam keadaan di mana prosedur yang diperuntukkan oleh peraturan telah dipatuhi, Mahkamah tidak boleh mengenakan prosedur tambahan yang tidak diperuntukkan oleh undang-undang.

(iii) Irrationality 46. Di bawah asas ‘irrationality’, Mahkamah perlu menilai sama ada keputusan tersebut begitu tidak munasabah sehingga tiada pembuat keputusan rasional boleh mencapainya, sebagaimana dihuraikan dalam CCSU. Ujian ini adalah ujian yang tinggi dan bukan sekadar ujian kewajaran biasa.

Dalam kes ini, terdapat dua laporan LSPRM yang diterima pada

14.6.2020 dan 17.2.2021, melibatkan dakwaan penerimaan wang tunai dalam jumlah yang besar serta isu pelucuthakan wang oleh Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur. Mahkamah tidak menilai kebenaran dakwaan tersebut, tetapi hanya menilai sama ada pembuat keputusan boleh secara rasional mengambil kira faktor-faktor tersebut dalam menentukan bahawa penamatan demi kepentingan awam adalah wajar.

Mahkamah tidak dapat menyimpulkan bahawa keputusan tersebut berada di luar spektrum rasionaliti. Kepentingan awam dalam konteks integriti perkhidmatan awam adalah pertimbangan yang sah. Selagi keputusan tersebut dibuat dalam lingkungan yang munasabah dan berdasarkan faktor yang relevan, Mahkamah tidak boleh campur tangan hanya kerana terdapat pandangan alternatif tentang langkah yang lebih sesuai.

Berhubung dengan ‘irrationality’, ini Mahkamah mengingatkan bahawa ujian ini bukan ujian sama ada keputusan itu keras, tidak seimbang atau tidak popular. Ujian ini adalah sama ada keputusan tersebut berada di luar spektrum keputusan yang boleh dibuat oleh pembuat keputusan yang munasabah. Dalam kes ini, kewujudan dua laporan SPRM, isu pelucuthakan wang oleh Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur, serta pertimbangan tentang integriti dan persepsi awam terhadap perkhidmatan, merupakan faktor-faktor yang secara objektif boleh diambil kira oleh pembuat keputusan yang rasional.

Mahkamah tidak menyatakan bahawa Pemohon bersalah atas dakwaan tersebut kerana itu bukan isu di hadapan Mahkamah ini. Isunya ialah sama ada pembuat keputusan boleh secara rasional memutuskan bahawa dalam keadaan tersebut, kepentingan awam menuntut penamatan perkhidmatan. Mahkamah mendapati bahawa keputusan tersebut tidak mencapai tahap ‘Wednesbury unreasonableness’ yang membolehkan campur tangan.

Adalah penting untuk ditegaskan bahawa semakan kehakiman tidak boleh menjadi saluran untuk mempersoalkan kebijaksanaan dasar pentadbiran. Sekiranya Mahkamah menerima hujahan Pemohon, ia akan meletakkan dirinya dalam posisi menilai semula kesesuaian tindakan pentadbiran berdasarkan pandangan sendiri tentang apa yang lebih adil. Itu bukan peranan kehakiman dalam semakan kehakiman.

Mahkamah juga mengambil kira bahawa tindakan di bawah Peraturan 49(3) tidak menafikan sepenuhnya hak Pemohon kepada faedah persaraan, yang kemudiannya ditentukan di bawah kerangka undang-undang yang berasingan. Ini menunjukkan bahawa tindakan tersebut bukanlah hukuman punitif mutlak, tetapi satu langkah pentadbiran yang mempunyai implikasi tertentu dalam kerangka yang diperuntukkan.

Apabila semua faktor ini dinilai secara keseluruhan, Mahkamah mendapati bahawa cabaran Pemohon tidak menunjukkan sebarang kecacatan yang mencapai kehendak undang-undang semakan Kehakiman untuk membatalkan keputusan penamatan “demi kepentingan awam”. Relif certiorari/deklarasi/mandamus yang berasaskan penamatan tersebut tidak wajar diberikan. Keputusan tersebut dibuat oleh pihak berkuasa yang kompeten, dalam lingkungan kuasa yang sah, melalui prosedur yang diperuntukkan dan dalam spektrum

Dengan itu, Mahkamah mengulangi dapatan bahawa keputusan penamatan perkhidmatan Pemohon di bawah Peraturan 49(3) tidak terdedah kepada pembatalan atas alasan ‘illegality’, ‘irrationality’ atau ‘procedural impropriety’. Cabaran Pemohon pada hakikatnya merupakan percubaan untuk mempersoalkan kewajaran substantif keputusan tersebut dan meminta Mahkamah menggantikan pertimbangan eksekutif dengan pertimbangannya sendiri. Itu bukan fungsi Mahkamah dalam semakan kehakiman.

Dengan itu, Mahkamah memutuskan bahawa keputusan penamatan perkhidmatan Pemohon di bawah Peraturan 49(3) adalah sah dan tidak terdedah kepada pembatalan. Isu (3): Sama ada keputusan berkaitan kadar atau pengurangan faedah persaraan di bawah Seksyen 13 Akta Pencen 1980 adalah terdedah kepada pembatalan atas alasan salah tafsir undang-undang atau pelanggaran ‘legitimate expectation’

Isu ini berdasarkan kepada surat Bahagian Pencen bertarikh

7.7.2023 (SI-2), kelulusan semula ganjaran oleh Responden Ke-4 pada 10.11.2023, serta pengkreditan pelarasan amaun pada 16.11.2023. Pemohon berhujah bahawa pengurangan kadar faedah persaraan yang disebut sebagai 90% dan kemudiannya 86% adalah tidak berlandaskan Seksyen 13 Akta Pencen 1980 dan bahawa beliau mempunyai jangkaan sah untuk menerima faedah penuh tanpa pengurangan sedemikian.

Mahkamah terlebih dahulu meneliti hujahan berhubung salah tafsir undang-undang. Pemohon berhujah bahawa Seksyen 13 tidak menyediakan formula atau garis panduan terperinci bagi pengurangan kadar, dan oleh itu sebarang pengurangan adalah sewenang-wenangnya. Pada hemat Mahkamah, hujahan ini mengandaikan bahawa setiap kuasa statutori mesti disertakan dengan formula matematik yang rigid, dan jika tidak, maka kuasa tersebut tidak boleh digunakan. Andaian sedemikian tidak selari dengan prinsip tafsiran statut yang mantap dalam undang-undang pentadbiran.

Seksyen 13 memperuntukkan bahawa Yang di-Pertuan Agong boleh memberikan pencen atau faedah persaraan kepada seseorang pegawai dan bahawa amaun tersebut tidak boleh melebihi amaun yang layak diterima berdasarkan tempoh perkhidmatan. Peruntukan ini menetapkan had maksimum, bukan kadar tetap yang tidak boleh disentuh. Ia merupakan suatu kuasa pemberian (‘granting power’) yang bersifat budi bicara dalam lingkungan yang dibenarkan oleh undang-undang.

Dalam kes Telekom Malaysia Berhad v Tribunal Tuntutan Pengguna & Anor [2007] 1 CLJ 300, Mahkamah Persekutuan menegaskan bahawa salah tafsir undang-undang yang membolehkan campur tangan kehakiman mesti melibatkan salah faham terhadap had kuasa statutori atau penggunaan kuasa untuk tujuan yang tidak dibenarkan. Dalam kes ini, Pemohon tidak menunjukkan bahawa Responden telah melampaui had maksimum yang diperuntukkan oleh Seksyen 13 atau menggunakan kuasa yang tidak wujud. Hujahan beliau lebih tertumpu kepada kadar yang ditetapkan, bukan kepada kesalahan dalam mentafsir skop kuasa tersebut.

Mahkamah juga perlu menekankan bahawa pencen di bawah Akta Pencen bukanlah hak kontraktual mutlak yang terpisah daripada kerangka statutori. Ia adalah faedah yang terbit daripada undang-undang dan tertakluk kepada syarat serta struktur yang ditetapkan oleh Parlimen. Selagi kuasa digunakan dalam lingkungan statutori dan tidak melanggar had yang diperuntukkan, Mahkamah tidak boleh menyifatkan keputusan tersebut sebagai ‘ultra vires’ semata-mata kerana Pemohon tidak bersetuju dengan hasilnya.

Pemohon turut berhujah bahawa perubahan daripada 90% kepada 86% menunjukkan ketidakpastian dan membuktikan bahawa keputusan tersebut dibuat tanpa asas undang-undang yang jelas. Mahkamah tidak dapat menerima inferens tersebut. Pelarasan kadar dan pengkreditan amaun terkurang bayar pada 16.11.2023 menunjukkan bahawa proses tersebut tertakluk kepada semakan dan pembetulan pentadbiran dalaman. Perbezaan kadar tersebut tidak membuktikan salah tafsir Seksyen 13 tetapi ia lebih menjurus kepada isu pelaksanaan dan penyelarasan, yang tidak dengan sendirinya menjadikan keputusan tidak sah.

Mahkamah seterusnya beralih kepada hujahan berhubung ‘legitimate expectation’. Doktrin ini, sebagaimana diterima dalam perkembangan undang-undang pentadbiran termasuk dalam kes R Rama Chandran (supra) dan dirumuskan semula dalam kes Nazrul Imran (supra), memerlukan kewujudan suatu representasi yang jelas, tidak bersyarat dan dibuat oleh pihak berkuasa yang kompeten, yang menimbulkan jangkaan sah pada pihak yang terkesan.

Dalam kes ini, Mahkamah tidak melihat sebarang representasi khusus yang menjanjikan bahawa kadar pencen Pemohon tidak akan tertakluk kepada sebarang pertimbangan lanjut di bawah Seksyen 13. Tiada janji atau jaminan bertulis yang menunjukkan bahawa kadar tertentu akan diberikan tanpa pengecualian. Tanpa representasi yang jelas dan tidak bersyarat, dakwaan ‘legitimate expectation’ tidak dapat disokong.

Prinsip ‘legitimate expectation’ juga tidak boleh digunakan untuk membekukan kuasa statutori yang sah. Jika Parlimen telah memberi kuasa budi bicara dalam lingkungan tertentu, doktrin ini tidak boleh menukar kuasa tersebut menjadi kewajipan mutlak. Mahkamah tidak boleh menggunakan doktrin tersebut untuk memansuhkan ruang pertimbangan yang secara nyata diperuntukkan oleh undang-undang.

Mahkamah berpendapat bahawa tafsiran Seksyen 13 tidak boleh dilakukan secara terpisah daripada keseluruhan struktur Akta Pencen 1980. Akta tersebut membentuk suatu rejim statutori yang mengawal pemberian faedah persaraan kepada pegawai awam, dan bukan suatu kontrak individu antara pegawai dengan Kerajaan. Oleh itu, hak kepada pencen bukanlah hak mutlak yang terbit secara automatik tanpa tertakluk kepada kerangka undang-undang yang mengawalnya.

Dari sudut tafsiran literal, frasa “tidak boleh melebihi” dalam Seksyen 13 adalah signifikan. Ia menetapkan had maksimum yang boleh diberikan. Peruntukan ini tidak menyatakan bahawa amaun tersebut mesti diberikan sepenuhnya dalam setiap keadaan. Jika Parlimen bermaksud untuk menetapkan kadar tetap tanpa ruang pertimbangan, ia boleh menggunakan bahasa yang lebih tegas dan mandatori. Sebaliknya, penggunaan bahasa yang memberi kuasa (“boleh memberikan”) menunjukkan sifat diskresi dalam lingkungan yang ditetapkan.

Apabila pendekatan ‘purposive’ diaplikasikan, Mahkamah perlu bertanya apakah tujuan statut tersebut? Tujuannya adalah untuk mengimbangi kepentingan pegawai yang telah berkhidmat dengan kepentingan awam dalam memastikan integriti dan disiplin perkhidmatan terpelihara. Tafsiran yang menafikan sebarang ruang pertimbangan kepada pihak berkuasa akan menjadikan peruntukan tersebut terlalu rigid dan tidak selari dengan tujuan perundangan.

Mahkamah juga perlu membezakan antara ‘vested right’ dan ‘statutory entitlement subject to conditions’. Hak yang benar-benar ‘vested’ tidak boleh disentuh tanpa kuasa yang jelas. Namun faedah pencen di bawah Seksyen 13 adalah tertakluk kepada kuasa pemberian dan had yang ditetapkan oleh statut. Selagi keputusan berada dalam lingkungan tersebut, ia tidak boleh dianggap sebagai pelucutan hak secara tidak sah.

Pemohon tidak menunjukkan bahawa Responden telah melampaui had maksimum atau menggunakan kuasa untuk tujuan yang tidak dibenarkan oleh undang-undang. Tiada bukti bahawa kadar yang diberikan melebihi atau bertentangan dengan struktur yang dibenarkan. Cabaran beliau lebih tertumpu kepada persoalan keadilan substantif kadar tersebut.

Mahkamah juga meneliti dengan lebih mendalam hujahan berhubung ‘legitimate expectation’. Doktrin ini bukanlah mekanisme untuk mengubah kuasa budi bicara statutori menjadi kewajipan mutlak. Untuk berjaya, Pemohon perlu menunjukkan bahawa terdapat representasi yang jelas, konsisten dan dibuat oleh pihak berkuasa yang kompeten bahawa kadar tertentu akan diberikan tanpa sebarang pengecualian. Dalam ketiadaan representasi sedemikian, jangkaan yang wujud hanyalah jangkaan umum bahawa undang-undang akan dipatuhi dan itu sememangnya telah berlaku.

Mahkamah juga perlu berhati-hati agar tidak memperluaskan doktrin ‘legitimate expectation’ sehingga ia mengatasi teks statut itu sendiri. Jika Seksyen 13 memberi ruang pertimbangan dalam had maksimum tertentu, Mahkamah tidak boleh menggunakan doktrin ini untuk menafikan ruang tersebut. ‘Legitimate expectation’ melindungi daripada ketidakadilan yang timbul daripada janji yang jelas, bukan daripada penggunaan kuasa statutori yang sah.

Selain itu, perubahan daripada 90% kepada 86% tidak dengan sendirinya menunjukkan salah tafsir undang-undang. Dalam pentadbiran awam, pelarasan kadar boleh berlaku hasil semakan dalaman, pembetulan teknikal atau penilaian semula rekod perkhidmatan. Fakta bahawa pelarasan tersebut diikuti dengan pengkreditan amaun terkurang bayar menunjukkan bahawa proses tersebut bukanlah tindakan statik yang dilakukan tanpa pertimbangan, tetapi satu mekanisme pentadbiran yang responsif.

Mahkamah menegaskan bahawa semakan kehakiman bukan forum untuk menentukan sama ada kadar 90% lebih adil daripada 86% atau sebaliknya. Persoalan tersebut berada dalam ruang pertimbangan pentadbiran. Selagi keputusan tersebut dibuat dalam lingkungan kuasa yang sah dan tanpa salah tafsir yang nyata terhadap Seksyen 13, Mahkamah tidak boleh menggantikannya dengan kadar yang dianggap lebih sesuai.

Apabila keseluruhan hujahan Pemohon dinilai secara objektif, ia tidak menunjukkan kesilapan undang-undang yang nyata atau pelanggaran ‘legitimate expectation’ yang memenuhi keperluan campur tangan kehakiman. Apa yang wujud adalah ketidakpuasan hati terhadap hasil keputusan, dan bukan kecacatan pada kesahannya. Dengan itu, Mahkamah menegaskan sekali lagi bahawa keputusan berkaitan kadar dan pengurangan faedah persaraan Pemohon di bawah Seksyen 13 Akta Pencen 1980 tidak terdedah kepada pembatalan atas alasan salah tafsir undang-undang atau pelanggaran ‘legitimate expectation’.

Apabila dianalisis secara keseluruhan, hujahan Pemohon pada dasarnya mengajak Mahkamah menentukan kadar pencen yang dianggap lebih adil atau lebih wajar. Itu bukan fungsi semakan kehakiman. Selagi tiada salah tafsir yang nyata terhadap Seksyen 13 dan tiada pelanggaran ‘legitimate expectation’ yang berasaskan representasi yang jelas, Mahkamah tidak boleh campur tangan.

Dengan itu, Mahkamah mendapati bahawa keputusan berkaitan kadar dan pengurangan faedah persaraan Pemohon tidak terdedah kepada pembatalan atas alasan salah tafsir undang-undang atau pelanggaran ‘legitimate expectation’.

Apabila keseluruhan analisis bagi Isu (2) dan Isu (3) dibaca secara bersepadu, Mahkamah mendapati bahawa cabaran Pemohon pada dasarnya berlegar sekitar kewajaran substantif keputusan dan bukannya kesahannya di sisi undang-undang. Ini adalah perbezaan yang asas tetapi kritikal dalam konteks semakan kehakiman.

Mahkamah tidak menafikan bahawa keputusan penamatan perkhidmatan dan pelarasan kadar pencen mempunyai implikasi yang besar kepada Pemohon. Namun semakan kehakiman bukanlah mekanisme untuk menilai sama ada keputusan tersebut keras, tidak seimbang atau kurang adil pada pandangan individu. Sebagaimana ditegaskan dalam kes Evans (supra), mahkamah meneliti kesahan proses, bukan kebijaksanaan keputusan. Prinsip ini kekal sebagai asas yang tidak berubah walaupun terdapat perkembangan intensiti semakan dalam kes-kes seperti R Rama Chandran (supra) dan kes-kes selepasnya.

Mahkamah juga menegaskan bahawa kuasa di bawah Peraturan 49(3) [P.U (A) 395/1993] dan Seksyen 13 Akta Pencen 1980 adalah kuasa budi bicara statutori yang secara nyata diberikan oleh undang-undang. Apabila Parlimen atau penggubal peraturan memberikan kuasa sedemikian, ia secara implisit mengiktiraf bahawa pembuat keputusan mempunyai ruang pertimbangan dalam lingkungan yang ditetapkan. Mahkamah tidak boleh mengecilkan ruang tersebut melalui tafsiran yang terlalu sempit sehingga menafikan tujuan sebenar peruntukan itu diwujudkan.

Dalam konteks Peraturan 49(3), undang-undang dengan jelas membezakan antara prosiding tatatertib biasa dan penamatan demi kepentingan awam. Mahkamah tidak boleh menyatukan kedua-dua mekanisme tersebut sehingga menjadikan peruntukan khas itu tidak bermakna. Begitu juga dalam konteks Seksyen 13, ketiadaan formula matematik yang rigid tidak menafikan kewujudan kuasa untuk membuat pelarasan dalam lingkungan yang dibenarkan.

Mahkamah turut menekankan bahawa doktrin ‘legitimate expectation’ tidak boleh digunakan untuk mengatasi teks statut yang jelas. Ia melindungi jangkaan yang berasaskan representasi yang nyata dan tidak bersyarat, bukan jangkaan umum bahawa keputusan pentadbiran akan sentiasa memihak kepada individu.

Jika Mahkamah menerima hujahan Pemohon, ia pada hakikatnya akan meletakkan dirinya dalam posisi menilai semula kebijaksanaan dan kewajaran substantif keputusan eksekutif. Itu akan mengubah sifat semakan kehakiman menjadi satu bentuk rayuan terselindung terhadap merit keputusan. Pendekatan sedemikian bukan sahaja bercanggah dengan prinsip asas semakan kehakiman, malah berisiko mengganggu keseimbangan perlembagaan antara cabang kehakiman dan eksekutif.

Oleh itu, Mahkamah menegaskan bahawa selagi keputusan dibuat dalam lingkungan kuasa statutori yang sah, melalui prosedur yang diperuntukkan, dan tidak dicemari oleh salah tafsir undang-undang yang nyata atau pelanggaran prinsip keadilan asasi yang serius, Mahkamah tidak boleh dan tidak seharusnya campur tangan. Dengan sintesis ini, Mahkamah beralih kepada bahagian Rumusan.

Setelah Mahkamah meneliti secara menyeluruh keseluruhan keterangan afidavit, dokumen yang dirujuk serta hujahan bertulis dan lisan pihak-pihak, dapatan Mahkamah bagi setiap isu adalah seperti berikut.

Berhubung Isu (1) mengenai skop dan standard semakan kehakiman, Mahkamah menerima bahawa prinsip asas yang mengawal bidang ini adalah sebagaimana digariskan dalam Evans (supra) dan dirumuskan dalam Council of Civil Service Unions (supra). Walaupun terdapat perkembangan dalam intensiti semakan melalui autoriti seperti R Rama Chandran (supra) dan kes-kes selepasnya, sifat semakan kekal sebagai ‘supervisory’ dan bukan rayuan terhadap merit keputusan. Mahkamah tidak bertindak sebagai badan rayuan yang menggantikan budi bicara eksekutif dengan penilaiannya sendiri. Kerangka inilah yang menjadi asas kepada penilaian Mahkamah terhadap Isu (2) dan Isu (3).

Berhubung Isu (2), iaitu sama ada keputusan penamatan perkhidmatan Pemohon di bawah Peraturan 49(3) adalah tidak sah atas alasan ‘illegality’, ‘irrationalit’y atau ‘procedural impropriety’, Mahkamah mendapati bahawa Pemohon gagal membuktikan sebarang kecacatan yang memenuhi kehendak undang-undang semakan kehakiman. Dari sudut ‘illegality’, kuasa untuk menamatkan perkhidmatan demi kepentingan awam adalah jelas diperuntukkan oleh Peraturan 49(3), dan proses yang diperincikan dalam subperaturan (4) dan (5) telah dipatuhi. Tiada bukti bahawa keputusan tersebut dibuat oleh pihak yang tidak berbidang kuasa atau melalui salah tafsir peruntukan yang relevan. Dari sudut ‘procedural impropriety’, Pemohon telah diberi peluang membuat representasi bertulis sebagaimana diperuntukkan oleh peraturan tersebut, dan prinsip keadilan asasi dalam konteks ini tidak menuntut pendengaran lisan. Dari sudut ‘irrationality’, Mahkamah tidak dapat menyimpulkan bahawa keputusan tersebut berada di luar spektrum rasionaliti pentadbiran, khususnya apabila dilihat dalam konteks faktor kepentingan awam yang diambil kira. Cabaran Pemohon pada hakikatnya adalah cabaran terhadap kewajaran substantif keputusan tersebut, dan bukan terhadap kesahannya di sisi undang-undang.

Berhubung Isu (3), iaitu sama ada keputusan berkaitan kadar atau pengurangan faedah persaraan di bawah Seksyen 13 Akta Pencen 1980 adalah terdedah kepada pembatalan atas alasan salah tafsir undang-undang atau pelanggaran ‘legitimate expectation’, Mahkamah mendapati bahawa Pemohon juga gagal memenuhi kehendak undang-undang yang diperlukan. Seksyen 13 memperuntukkan kuasa pemberian dalam lingkungan had maksimum yang ditetapkan dan tidak mewujudkan hak mutlak kepada kadar tertentu tanpa ruang pertimbangan. Pemohon tidak menunjukkan bahawa Responden telah melampaui had kuasa statutori atau mentafsir peruntukan tersebut secara salah. Dakwaan ‘legitimate expectation’ pula tidak disokong oleh sebarang representasi yang jelas, tidak bersyarat dan mengikat yang boleh menimbulkan jangkaan sah bahawa kadar tertentu akan diberikan tanpa pengecualian. Apa yang dibangkitkan oleh Pemohon lebih merupakan ketidakpuasan hati terhadap “kuantum” yang ditetapkan, dan bukan salah tafsir undang-undang yang nyata.

Apabila ketiga-tiga isu ini dilihat secara keseluruhan, Mahkamah mendapati bahawa permohonan semakan kehakiman ini pada dasarnya cuba menukar mekanisme semakan kehakiman menjadi suatu bentuk rayuan terhadap merit dan kewajaran keputusan pentadbiran. Pendekatan sedemikian tidak selari dengan prinsip asas pemisahan kuasa dan had campur tangan kehakiman dalam perkara yang melibatkan kuasa budi bicara statutori.

Dengan itu, Mahkamah berpuas hati bahawa Pemohon gagal menunjukkan sebarang asas yang sah untuk membatalkan keputusan penamatan perkhidmatannya atau keputusan berkaitan faedah persaraannya melalui remedi prerogatif. Permohonan ini dengan itu adalah tidak berasas dan wajar ditolak.

Berdasarkan keseluruhan alasan yang telah dihuraikan di atas dan setelah meneliti secara menyeluruh semua keterangan afidavit, dokumen yang dirujuk serta hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini dengan ini memerintahkan seperti berikut:

Permohonan Semakan Kehakiman oleh Pemohon adalah dengan ini ditolak sepenuhnya.

Sehubungan dengan itu, relif-relif berikut yang dipohon oleh Pemohon adalah ditolak, iaitu: a) Perintah certiorari untuk membatalkan keputusan penamatan perkhidmatan Pemohon bertarikh

3.3.2023 di bawah Peraturan 49(3) Peraturan-Peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993; b) Perintah certiorari atau sebarang perintah lain untuk membatalkan keputusan berkaitan kadar atau pengurangan faedah persaraan Pemohon di bawah Seksyen 13 Akta Pencen 1980, termasuk surat bertarikh 7.7.2023 dan keputusan susulan berkaitan pelarasan kadar; c) Perintah deklarasi bahawa keputusan-keputusan tersebut adalah tidak sah, ‘ultra vires’ atau bercanggah dengan undang-undang; d) Perintah mandamus untuk mengarahkan mana-mana Responden memulihkan perkhidmatan Pemohon atau membayar faedah persaraan pada kadar yang dituntut oleh Pemohon.

Kos sebanyak RM8,000.00 diberikan kepada Responden-Responden, dan hendaklah dibayar oleh Pemohon kepada Responden-Responden. BERTARIKH: 15 APRIL 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Plaintif Peguam Bagi Pihak Pemohon Azamuddin bersama Najib Tetuan Misyail Othman & Co Kuala Lumpur Peguam Bagi Pihak Responden Puan Suhana binti Sabil