Davindran A/L Sundarajen v Pendakwa Raya (J-05(SH)-512-11/2023)

Ini merupakan Rayuan oleh pihak Perayu, tertuduh di Mahkamah Tinggi, yang tidak berpuas hati dengan keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi bertarikh 31.10.2023. Setelah meneliti keseluruhan rekod rayuan dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini telah sebulat suara menolak rayuan Perayu dan mengekalkan keputusan Hakim Mahkamah Tinggi.

Tidak berpuas hati, Perayu telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Persekutuan.

Alasan Mahkamah ini dalam menolak rayuan oleh Pendakwa Raya adalah sebagaimana yang dinyatakan di bawah.

Perayu telah dituduh atas kesalahan mengedar dadah jenis Cannabis dengan berat bersih 965.18 gram yang merupakan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 [ADB 1952]. Pertuduhan Pindaan Pertama [P2A] terhadap Tertuduh adalah seperti berikut: "Bahawa kamu pada 4.10.2018 jam lebih kurang 07.20 malam, bertempat di Jalan Kemuliaan 1, Taman Universiti, Skudai, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim telah memperedarkan dadah berbahaya jenis Cannabis seberat bersih 965.18 gram. Dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di 3 bawah s. 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah s. 39B(2) Akta yang sama."

Selain itu, Perayu juga dituduh atas kesalahan memiliki dadah berbahaya jenis Cannabis dengan berat bersih 12.99 gram sebagaimana Pertuduhan Pindaan Kedua [P2B] yang berikut: "Bahawa kamu pada 4.10.2018 jam lebih kurang 07.20 malam, bertempat di Jalan Kemuliaan 1, Taman Universiti, Skudai, di dalam Daerah Johor Bahru, dalam Negeri Johor Darul Takzim tanpa kebenaran sah disisi undang-undang telah dalam milikan kamu dadah berbahaya jenis Cannabis seberat bersih 12.99 gram. Dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah s. 6 Akta Dadah Berbahaya 1952."

YA Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah memperincikan fakta material berkenaan kes pendakwaan di dalam alasan penghakimannya yang, dengan hormatnya, kami terima pakai dengan pengubahsuaian (di mana perlu). [7]

SP4 telah mengesahkan dadah jenis Cannabis adalah dadah berbahaya seperti yang disenaraikan dalam Jadual Pertama, Akta itu. SP4 telah menyediakan hasil analisa beliau dalam Laporan Kimia dan dikemukakan.

Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan tidak ada kelompangan di dalam rantaian keterangan barang kes daripada mula ianya dirampas oleh SP2. Selepas itu diserahkan kepada Pegawai Penyiasat, iaitu SP5, sehinggalah ianya diserahkan kepada SP4 untuk dianalisis.

Barang kes yang dirampas telah ditandakan dengan sempurna oleh SP2 dengan menurunkan tanda tangan dan tarikh. SP2 mengecam semua penandaan yang dibuat olehnya di dalam Mahkamah Terbuka semasa perbicaraan berlangsung. SP2 juga mengecam barang kes berdasarkan kepada gambar-gambar barang kes yang diambil selepas tangkapan.

SP4 juga dalam keterangannya di Mahkamah telah mengecam barang kes melalui tandaan-tandaan yang dibuat olehnya dengan menampal sticker nombor makmal [17-FR-J-05953] pada barang kes yang diterima dan dianalisis.

Berhubung isu pemilikan dadah berbahaya yang menjadi teras Pertuduhan Pindaan Pertama, peguambela yang terpelajar menghujahkan terdapat 2 versi bagaimana dadah berbahaya dalam bakul raga dijumpai. Terdapat keraguan berkaitan plastik merah yang mana dalam Borang Geledah [P8] tidak dicatatkan bag plastik merah yang dijumpai dalam bakul raga motorsikal. Sebaliknya di dalam laporan polis [P12] SP2 ada mencatatkan kewujudan beg plastik berwarna merah yang dijumpai dalam bakul raga motorsikal. Pendakwaan juga gagal mengambil gambar beg plastik berwarna merah berada dalam bakul raga motorsikal tersebut. Dalam hal ini, YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa tiada percanggahan berkaitan identiti barang kes dadah yang dijumpai dalam bakul raga motorsikal. Selain itu juga diputuskan bahawa keterangan SP2 diterima berbanding keterangan SP3. SP3 telah ditangkap bersama-sama Perayu semasa serbuan dijalankan oleh SP2.

Selanjutnya, YA Hakim Mahkamah Tinggi tidak bersetuju dengan hujahan peguambela bahawa ada kemungkinan orang lain meletakkan dadah dalam bakul raga motorsikal tersebut. Keterangan SP2 secara jelas hanya Perayu yang menunggang motorsikal semasa tangkapan dilakukan. Sebaik Perayu turun dari motorsikal dan berjumpa SP3, serbuan telah dijalankan. Maka Perayu mempunyai kawalan dan jagaan ke atas dadah berbahaya tersebut.

Berkenaan dengan elemen kesalahan mengedar dadah berbahaya, pihak pendakwaan telah membuktikan pemilikan dadah ke atas Perayu, sekali gus pendakwaan mengaktifkan anggapan pengedaran dadah yang diperuntukan di bawah s. 37(da)(vi) ADB 1952. Pihak pendakwaan telah membuktikan pemilikan dadah secara terus. Oleh itu, pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie dan Tertuduh dipanggil untuk membela diri.

Bagi Pertuduhan Pindaan Kedua, YA Hakim Mahkamah Tinggi mengunakan alasan-alasan yang sama semasa membincangkan Pertuduhan Pindaan Pertama.

Perbuatan Perayu mencampakkan bungkusan plastik yang berisi dadah berbahaya [P 5D] termasuk dalam skop s. 8 Akta Keterangan 1950. YA Hakim Mahkamah Tinggi berpendapat Perayu mempunyai kawalan dan jagaan atas barang kes tersebut. Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang kewujudan barang kes dadah berbahaya yang menjadi teras Pertuduhan Pindaan Kedua.

Oleh yang demikina, pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie atas Pertuduhan Pindaan Kedua. Tertuduh diarahkan untuk membela diri. PEMBELAAN [16] Pembelaan yang dibangkitkan oleh pihak Perayu di Mahkamah Tinggi secara ringkasnya adalah seperti berikut:

Perayu menafikan barang kes dadah yang dijumpai dalam bakul raga motorsikal dan barang kes yang dicampak atas jalanraya miliknya tetapi ia milik orang lain.

Perayu menyatakan semasa hari kejadian, beliau bersama kawannya bernama Vicky pergi untuk berjumpa dengan SP3 untuk meminjam duit RM200.00 dari SP3. Motosikal tersebut ditunggang oleh Vicky dan Perayu sekadar pembonceng kerana tidak boleh membawa motorsikal tersebut.

Perayu kemudiannya telah diturunkan oleh Vicky di hadapan sebuah kedai dan kemudian berjumpa dengan SP3. SP3 mengarahkannya untuk mengambil wang sebanyak RM2,300.00 daripada seorang lelaki bernama Arif. Setelah berjumpa Ariff, Perayu menyerahkan duit tersebut kepada SP3.

SP3 kemudiannya telah memberikan sebanyak RM50.00 kepada Perayu. Perayu telah ke kedai untuk membeli rokok dan minuman. Perayu kemudiannya telah ditahan semasa keluar dari kedai. SP3 turut ditahan. Perayu dan SP3 telah dibawa ke lokasi motorsikal diletakkan dan di mana barang kes dijumpai dalam bakul raga motorsikal tersebut.

Ibu Perayu, Nagavali Vasanthi (SD2) juga telah dipanggil untuk memberi keterangan bagi pihak pembelaan. Dalam keterengannya, beliau menyatakan yang motorsikal tersebut adalah miliknya. SD2 juga menyatakan bahawa beliau telah melarang Perayu daripada menunggang motorsikal pada hari kejadian disebabkan tangan Perayu belum sembuh sepenuhnya akibat kemalangan jalanraya. SD2 menyatakan yang Perayu telah meminta kawannya bernama Vicky untuk membawanya menaiki motorsikal. SD2 tidak mengetahui sebab Perayu ditangkap. SD2 juga menyatakan motorsikalnya sering dipinjam oleh kawan-kawan Perayu tetapi tidak mengetahui nama sebenar mereka. DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES PEMBELAAN [17] YA Hakim Mahkamah Tinggi telah menimbangkan pembelaan Perayu. Di dalam alasan penghakimannya, analisa terhadap pembelaan Perayu secara ringkasnya adalah seperti berikut:

Pembelaan Perayu adalah sekadar penafian belaka (rujuk kes D.A.Duncan v. PP [1980] CLJU 12; [1980] 1 LNS 12 dan PP v. Ling Tee Huah [1980] CLJU 212; [1980] 1 LNS 212). Perayu sekadar menyatakan mengenai rakannya Vicky yang menunggang motorsikal tetapi tidak dapat memperincikan nama penuh dan alamat tempat tinggal Vicky.

Perayu perlu memanggil Vicky bagi menyokong versi pembelaannya. Vicky penting untuk mengesahkan versi pembelaan khasnya berkaitan dadah yang dijumpai dalam bakul raga motorsikal tersebut.

Semasa kes pendakwaan, Perayu tidak membangkitkan isu bahawa Perayu meminjam wang dari SP3. SP3 juga tidak menyatakan pada hari kejadian Perayu ada berjumpa Ariff untuk mengambil wang berjumlah RM2,300.00.00 dan meminta menyerahkan kepada SP3.

Perayu juga tidak memberikan penjelasan berkaitan kelakuannya mencampakkan barang kes dadah ke atas jalanraya apabila menyedari kehadiran pihak polis. Maka, di akhir kes pendakwaan, YA Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa seksyen 8 Akta Keterangan 1950 terpakai iaitu Tertuduh mengetahui bungkusan yang di buang atas jalan raya merupakan dadah berbahaya yang menjadi teras Pertuduhan Pindaan Pertama dan berdasarkan s. 9 Akta Keterangan 1950, adalah menjadi tugas kepada Perayu untuk memberikan penjelasan mengapa bertindak atau berkelakuan sedemikian.

Jika benar Perayu ada berjumpa Ariff untuk mengambil duit dan kemudiannya diserahkan kepada SP3, pembelaan seharusnya memanggil Ariff untuk memberi keterangan.

Pembelaan Perayu tidak dapat menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah berkaitan pemilikan dadah berbahaya.

YA Hakim Mahkamah Tinggi juga menimbangkan pembelaan Perayu berkaitan anggapan pengedaran dadah berbahaya di bawah seksyen 37(da)(vi) ADB 1952 yang mana Perayu gagal memberikan penjelasan apakah tujuan dadah berbahaya tersebut dimilikinya. Perayu gagal mematahkan anggapan undang-undang di bawah seksyen 37(da)(vi) ADB 1952 tersebut. Pihak pendakwaan berjaya membuktikan melampaui keraguan yang munasabah bahawa Perayu memiliki dadah berbahaya Cannabis seberat 965.18 gram bagi tujuan pengedaran dadah berbahaya bagi maksud seksyen 39B(1)(a) ADB 1952. [18] YA Hakim Mahkamah Tinggi seterusnya telah mempertimbangkan mitigasi Perayu dalam menjatuhkan hukuman. Perayu telah disabitkan kesalahan dan dijatuhkan hukuman bagi kedua-dua pertuduhan pindahan iaituhukuman penjara seumur hidup mulai tarikh tangkap iaitu 4.10.2018 dan sebatan rotan 12 kali bagi Pertuduhan Pindaan Pertama dan hukuman penjara 2 tahun mulai tarikh sabitan bagi Pertuduhan Pindaan Kedua. Hukuman penjara diperintahkan berjalan secara berasingan. ALASAN-ALASAN RAYUAN [19] Di dalam rayuan ini, Perayu membangkitkan 6 alasan di dalam Petisyen Rayuan sebagaimana berikut: “1. Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan tiada percanggahan berkaitan dengan identiti barang kes yang dijumpai dalam bakul raga motosikal yang ditunggang oleh Perayu.

Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan tiada keraguan terhadap barang kes iaitu dadah yang dijumpai di bakul raga motosikal Perayu walaupun terdapat cabaran yang diberikan oleh pihak peguam Perayu.

Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila menolak versi SP3 ketika tangkapan dilakukan oleh pihak polis dan sekaligus melanggar prinsip undang-undang yang digariskan di dalam kes PP vs Mohd Radzi Bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457.

Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan tiada orang lain boleh akses kepada raga motosikal tersebut walaupun motosikal tersebut bukan milik Perayu.

Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan dadah tersebut adalah milik Perayu kerana berdekatan dengan Perayu sedangkan Perayu dan SP3 ditangkap di tempat lain.

Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan Perayu di arah membela diri sedangkan pihak Responden gagal membuktikan satu prima facie kes di akhir kes Responden.

Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan Responden berjaya membuktikan kes Responden melampaui keraguan yang munasabah sedangkan terdapat keraguan yang ditimbulkan di akhir kes Responden.

Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan hukuman yang dijatuhkan adalah memadai dan cukup dari segi undang-undang sedangkan hukuman tersebut dijalankan secara berasingan.” [20] Berdasarkan kepada Petisyen Rayuan, hujahan pihak Perayu memfokuskan kepada dua isu iaitu berkenaan dengan dadah yang dijumpai di dalam bakul motosikal dan bahawa pihak pembelaan telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah. Ringkasan hujahan peguam terpelajar bagi pihak Perayu adalah seperti berikut:

Perayu berhujah bahawa di dalam prosiding jenayah, sama ada perbicaraan atau semasa rayuan, Peıayu boleh membangkitkan soal dasar sama ada pihak Responden telah membuktikan kesnya dengan sepenuhnya mengikut kehendak undang-undang dan merujuk kepada keputusan mahkamah Rayuan di dalam kes Yeong Kia Heng v Pendakwa Raya 1992 I CLJ ( Rep) 372 yang berikut: “[4] Didalam prosiding jenayah, sama ada semasa perbicaraan atan semasa rayuan tertuduh boleh membangkitkan soal dasar sama ada pihak pendakwaan telah rııeınbuktikan kesnya dengan sepenuhnya mengikut kehendak undang-undang, iaitu membuktikan kes sehingga tidak membangkitkan kesangsian yang munasabah.”

Peguam Perayu yang Bijaksana menghujahkan bahawa terdapat keraguan yang munasabah terhadap rantaian barang kes yang dijumpai di dalam raga motorsikal tersebut yang mana Peguam merujuk kepada pemeriksaan utama SP2 dan SP3. Borang Bongkar yang ditandakan sebagai ekhibit P8 manakala Borang Serah Menyerah ditandakan sebagai ekhibit P9 bercanggah antara satu sama lain berkenaan plastik merah yang ditandakan sebagai ekshibit P6A.

Peguam Perayu juga menghujahkan bahawa pembelaan Perayu yang lemah tidak sewajarnya ditolak sebegitu sahaja oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi apabila dalam keterangan SP3, SP3 tidak nampak plastik merah iaitu ekshibit P6A tersebut. Ekshibit P6A tidak tertera atau tertulis di hadapan SP3 dan Perayu semasa Borang Senarai Geledah ditandatangan. Keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi menolak keterangan SP3 dan menerima keterangan SP2 tentang isu barang kes ini dihujahkan sebagai salah arah yang serius oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi.

Isu berkenaan barang kes ini telah membawa kepada isu kedua yang dihujahkan oleh peguam Perayu bahawa terdapat keraguan yang ditimbulkan. Peguam Perayu telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes PP v Mohd Radii Abu Bakar [2006] 1 CLI 457 yang mana pihak peguam menghujahkan bahawa sewajamya inference memihak kepada Perayu diterima dan dinilai oleh Hakim Mahkamah Tinggi kerana P8 Borang Bongkar tidak menyatakan plastik merah yang dijumpai membungkus dadah di dalam bakul motorsikal. Ianya hanya ditulis di dalam P9 Borang Serah Menyerah kepada Pegawai Penyiasat SP5.

Oleh yang demikian, Perayu berhujah bahawa terdapat keraguan munasabah di dalam rayuan ini. Keterangan saksi-saksi, khususnya SP2 dan SP3, meıuınjukkan percanggahan yang ketara mengenai rantaian dan identiti barang kes, yang menimbulkan keraguan serius terhadap sabitan dan hukuman yang dijatuhkan. Kegagalan untuk memastikan rantaian barang kes yang kukuh dan jelas telah menimbulkan keraguan yang munasabah, justeru sabitan adalah tidak selamat. Pihak Peguam menghujahkan bahawa pihak Perayu sewajarnya dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan yang dikenakan ke atasnya. [21] Hujahan oleh pihak Peguam Perayu ini telah dibalas oleh pihak Pendakwaan. Secara ringkasnya, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa kegagalan SP2 untuk memasukkan Ekshibit P6A ke dalam Ekshibit P8 Borang Bongkar, adalah suatu kegagalan yang telah diperjelaskan oleh SP2 sendiri semasa memberi keterangan di Mahkamah. Pendakwa Raya yang Bijaksana telah merujuk kepada Nota Keterangan SP2 yang terkandung dalam Kand. 8 Rekod Rayuan Jilid 2(1) di muka surat 67 yang berikut: “S: Di item empat iaitu satu beg plastik berwarna merah, jika kita lihat pada Senarai Bongkar atau Senarai Geledah ini, item tersebut tidak dinyatakan di dalam Senarai Bongkar ini, boleh kamu jelaskan apa yang berlaku? Saya setuju Yang Arif, satu paket plastik berwarna merah tersebut sebenarnya dijumpai dalam raga motorsikal, satu paket plastik warna merah didalamnya mengandungi satu paket plastik berwarna putih dan didalamnya mengandungi satu ketulan mampat balutan plastik lutsinar berisi dadah jenis ganja Yang Arif. Di dalam serah menyerah ada tertinggal Yang Arif, saya sediakan serah menyerah di tempat kejadian. Serah Menyerah ke ataupun Senarai Bongkar? Ya Yang Arif Dalam Serah Menyerah ataupun Senarai Bongkar? Dalam Senarai Bongkar tiada Yang Arif. Senarai Bongkar dikeluarkan di tempat kejadian dan saya. Kenapa tak ada plastik merah ini dalam Senarai Bongkar kamu, boleh kamu jelaskan? Ada ketinggalan Yang Arif dalam Borang Bongkar sebab saya tergesa-gesa di tempat kejadian Yang Arif, sediakan Borang Bongkar sebelum bawa ke IPD Johor Bahru Utara, dan dalam Laporan Polis saya ada menyatakan berkaitan plastik tersebut Yang Arif. Dan di dalam keterangan kamu pada hari ni juga kamu ada menyatakan berkenaan dengan plastik warna merah ini ya. Saya setuju Yang Arif.” [22] Pihak pendakwaan selanjutnya menghujahkan bahawa kegagalan SP2 itu tidak langsung membuka sebarang lompang kepada kes pihak Pendakwaan. Tiada langsung sebarang kecelaruan identiti barang kes yang menjadi subjek pertuduhan. Alasan pendakwa raya telah diperincikan sebagaimana berikut:

plastik warna merah ini telah dicamkan kewujudannnya oleh SP2 sewaktu Bicara, yang mana telah dicamkan oleh SP2 melalui tandaan “B1”, tandatangan SP2 serta tarikh serbuan @ 04/10/2018;

perihal rampasan plastik warna merah ini telah dimasukkan oleh SP2 di dalam Laporan Polis yang dibuat olehnya di

perihal plastik warna merah yang kemudiannya ditandakan di Mahkamah sebagai Ekshibit P6A ini telah turut dimasukkan di dalam Ekshibit P9, yang mana Ekshibit P9 ini telah dicamkan oleh SP2;

penjelasan yang diberikan bahawa SP2 “tergesa-gesa di tempat kejadian” adalah suatu penjelasan yang logik. Ini kerana Ekshibit P8 dibuat di tempat kejadian, suatu kawasan tepi jalan awam; dan

tiada sebarang isu kredibiliti berkait SP2. Tidak pernah timbul sebarang isu bahawa SP2 menokok tambah atau menjual cerita-cerita yang tidak benar kepada pihak Mahkamah bagi kes ini. Keterangan SP2 adalah mantap, tidak diragui kesahihannya dan diterima pakai oleh Hakim Bicara dalam dapatan beliau (finding of facts). [23] Oleh yang demikian, pihak Pendakwaan menghujahkan bahawa kegagalan SP2 dalam memasukkan Ekshibit P6A ke dalam Ekshibit P8, adalah suatu “minor omission” yang langsung tidak mencacatkan kes Pendakwaan. Pihak Pendakwaan telah merujuk kepada penghakiman Mahkamah Persekutuan di dalam kes Wan Marzuki bin Wan Abdullah v. PP [2013] 1 CLJ 177 yang mana Richard Malanjum CJSS (pada ketika itu) telah menyebut (berkenaan isu di dalam Borang Bongkar, tidak dinyatakan di mana tempat dadah dijumpai) seperti berikut: “[32] As for the search list we are of the view that the omission is minor and one which could be and was in fact clarified in court by the relevant witnesses called. There is no reason why the omission should be considered fatal as to render the evidence of the relevant witnesses otiose. [33] In any event the learned trial judge did analyse the evidence adduced including the oral testimonies of the witnesses called by the prosecution and the appellant. He came to his findings with the advantage of having the audiovisual of the witnesses called. Thus, as we have said earlier on in this judgment the finding of fact by the learned trial judge should be given due weight and deference” [24] Maka, pihak Pendakwaan memohon agar rayuan ini ditolak dan keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi dikekalkan. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH [25] Di dalam rayuan ini, setelah Mahkamah ini meneliti lanjut alasan penghakiman yang disediakan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi serta hujahan pihak-pihak, kami simpulkan bahawa teras kepada rayuan ini adalah berkenaan dengan isu Ekshibit P6A iaitu plastik merah yang membungkus dadah berbahaya dan dijumpai dalam bakul motosikal. Maka, tugas Mahkamah dalam rayuan ini adalah untuk meneliti sama ada terdapat apa yang dikatakan break in the chain of evidence (putusnya rantaian keterangan) di pihak pendakwaan berhubung dengan dadah khususnya berhubung dengan eksibit P6A (plastik merah tersebut) dan sekiranya YA Hakim Mahkamah Tinggi telah khilaf dalam membuat keputusan yang mensabitkan Perayu atas dua pertuduhan pindaan. [26] Setelah kami mempertimbangkan hujahan yang telah diketengahkan, dan setelah kami meneliti Alasan Penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi berhubung dengan perkara tersebut kami mendapati bahawa terdapat dapatan fakta oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi berhubung dengan perkara tersebut dan dapatan fakta tersebut telah pun diberikan alasan atau apa yang dikatakan cogent reason yang mana Mahkamah mendapati bahawa discrepancies atau terdapatnya isu berkenaan perkara tersebut telah pun dijelaskan oleh saksi berkenaan (SP2) yang mana Mahkamah menerima sebagai penjelasan yang munasabah. Keterangan SP2 berhubung dengan keterangan tersebut juga telah disokong oleh keterangan-keterangan semasa (contemporary evidence) iaitu Borang Serah Menyerah dan Laporan Polis beliau. [27] Dalam hal ini, kami telah meneliti keterangan SP2 serta mempertimbangkan mengenai pembelaan Perayu yang menafikan dadah-dadah berbahaya yang ditemui bukan milik Perayu. Namun, isu berkenaan plastik merah yang tiada dinyatakan dalam Borang Bongkar tersebut gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Lebih jelas lagi, di dalam kes terhadap Perayu ini, plastik yang mengandungi dadah berbahaya tersebut telah disenaraikan dalam Borang Bongkar yang ditandatan oleh Perayu. Hanya plastik merah sahaja yang tercicir daripada senarai dan sebab ianya berlaku telah dijelaskan oleh SP2 semasa memberi keterangan di Mahkamah. Kewujudan plastik merah tersebut bagi kami adalah tidak material kerana apa yang paling penting untuk dianalisa oleh Ahli Kimia adalah plastik yang mengandungi dadah berbahaya tersebut. [28] Tambahan pula, tiada dinyatakan dimana-mana, sama ada di dalam alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi atau di dalam hujahan pihak Perayu bahawa kredibiliti SP2 ini telah dicabar semasa memberi keterangan. Maka, dalam hal ini, sewajarnya, keterangan SP2 tersebut diterima. Penilaian kami terhadap seluruh keterangan SP2 juga mendapati bahawa SP2 merupakan saksi yang kredibel dan kesilapan beliau tidak menyenaraikan beg plastik merah tersebut merupakan suatu kesilapan kecil. [29] Dalam memutuskan hal ini, kami merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan oleh Gopal Sri Ram (Hakim Mahkamah Rayuan pada ketika itu) di dalam kes Wan Marzuki bin Wan Abdullah v Public Prosecutor [2008] MLJU 285 yang berikut: “There is clear authority for the proposition that in an appeal of this nature which turns on questions of fact particularly in relation to issues of credibility, this court will be reluctant to interfere with the findings made by the primary trier of fact. We need go no further than to quote the following passage from the judgment of Shaik Daud JCA in Andy bin Bagindah v Public Prosecutor [2000] 3 MLJ 647 : “There is no dearth of authorities to say that in every case, there are bound to be contradictions and discrepancies. The question to be decided by the trial judge is whether those contradictions and/or discrepancies are material ones so as to strike at the very root of the charge. It is for the trial judge to consider this since he was the one who saw and heard the evidence. In the present case the learned judge concluded that there were discrepancies but those discrepancies were not material ones. Since this involved the credibility of witnesses, we held that the learned judge was a better person to decide and an appellate court ought not to interfere with such findings”. [30] Keputusan Mahkamah Rayuan tersebut telah disahkan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Wan Marzuki bin Wan Abdullah v. PP [2013] 1 CLJ 177 sebagaimana yang telah dihujahkan oleh pihak Pendakwaan. [31] Oleh yang demikian, kami berpendapat bahawa keciciran Ekshibit P6A tersebut merupakan perkara yang tidak material dan telah pun diperjelaskan oleh saksi pendakwaan iaitu SP2. YA Hakim Mahkamah Tinggi juga telah menganalisa kesemua keterangan yang dikemukakan di hadapannya termasuklah keterangan lisan saksi-saksi yang dipanggil yang mana beliau telah membuat dapatan dengan kelebihan melihat dan mendengar secara langsung saksi-saksi tersebut. Dapatan fakta tersebut harus diberikan pertimbangan dan penghormatan sewajarnya. KESIMPULAN [32] Setelah meneliti alaan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi, hujahan bertulis dan hujahan lisan pihak-pihak serta setelah mengambilkira keterangan yang dikemukakan dalam kes ini secara keseluruhannya dan undang-undang yang terpakai, kami berpuas hati bahawa Hakim Mahkamah Tinggi tidak terkhilaf dalam keputusannya. Oleh itu, kami dapati sabitan adalah selamat. Kami dapati tiada merit berhubung dengan rayuan oleh pihak Perayu. Sabitan dan hukuman yang telah dijatuhkan oleh Hakim Mahkamah Tinggi adalah dikekalkan. Rayuan adalah ditolak. -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Putrajaya Bertarikh: 07 Ogos 2025 Bagi pihak Perayu : Ibrahim Haikal bin Razak [Tetuan Lydiana Law Chambers (Johor Bahru) dan Haikal & Co. (Skudai)] For the Respondent : TPR Afzainizam bin Abdul Aziz [Jabatan Peguam Negara]