Devendran A/L Apalasamy (CD-83D-344-04/2025)

Dalam kes ini, Tertuduh (OKT) menghadapi pertuduhan berikut dalam kes CH-83D-344-04/2025. PERTUDUHAN PINDAAN “Bahawa kamu, pada 23/05/2023, jam lebih kurang pukul 0530 pagi, bertempat di sebuah homestay Haji Awang di alamat No. 241, Blok 4, Peringkat 2, Felda Chini 3, 26690 Pekan, Pahang, di dalam daerah Pekan, di dalam negeri Pahang Darul Makmur, telah didapati berada dalam kawalan kamu 29.62 gram (Berat Bersih) dadah jenis Cannabis. Oleh yang demikian itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952 (Akta 234) dan boleh dihukum dibawah Seksyen 39A(1) Akta yang sama. HUKUMAN 39A(1) ADB 1952 Penjara tidak kurang daripada dua tahun tetapi tidak lebih lima tahun dan sebatan tidak kurang daripada 3 sebatan tetapi tidak lebih daripada 9 sebatan."

Pertuduhan tersebut telah dibacakan dan diterangkan kepada OKT dan OKT telah membuat pengakuan tidak bersalah dan mohon untuk dibicarakan. Pihak pendakwaan telah memanggil 6 orang saksi untuk membuktikan kes mereka, iaitu:- SP1 – En Nayan bin Rejab – Pemilik Homestay Tempat Kejadian SP2 – Sjn Norizwan bin Nordin – Pengganti Tugas Penjaga Stor SP3 – D/Kpl Mohd Zulazman bin Ibrahim – Penjaga Stor SP4 – En Wan Ahmad Ashadi bin Wan Mohd Kamil – Ahli Kimia dan Pegawai Sains Jabatan Kimia Malaysia Negeri Pahang SP5 – Inspektor Mohammad Hasrol bin Idrus – Pegawai Serbuan dan Tangkapan SP6 – Inspektor Mohd Shahrezan bin Abdul Razak –

Beberapa eksibit telah dikemukakan kepada Mahkamah dan ditandakan sebagai eksibit seperti berikut:- Tandaan Eksibit P1 (A-K) 11 keping gambar tempat kejadian P2 Salinan Buku Daftar Barang Kes POL 261 P3 Beg Plastik Barang Kes PDRM bertanda “71/23” P4 Sampul surat bertanda “SR” P5 Beg warna hitam “Yamaha” P6 Kad Pengenalan diatas nama Devendran A/L Apalasamy (No. K/P: 990123-05-5999) P7 Borang Pemulangan Barang Kes (S. 413) P8 Borang Permohonan Polis (POL 31) P9 1 resit rasmi Jabatan Kimia Malaysia dengan nombor makmal 23-FR-C-01380 P10 Satu bungkusan plastic “S1” P11 1 paket plastic mengandungi baki bahan analisa P12 1 laporan kimia bertarikh 03/07/2023 dengan nombor makmal 23-FR-C-01380 P13 Repot polis Chini 858/23 P14 Lakaran Rajah Kasar Tempat Kejadian

keping Gambar Barang Kes P16 Borang Senarai Geledah/Borang Bongkar P17 Borang Penyerahan/Penerimaan Barang Kes P18 Borang Penyerahan/Penerimaan Barang Kes ke stor bertarikh 24/05/2023 P19 (A-C) Tiga (3) keping gambar OKT P20 Sijil Perakuan 90A Akta Keterangan 1950 P21 Borang Penyerahan/Penerimaan Barang Kes ke stor bertarikh 07/07/2023 Storekeeper ID22 Bil elektrik Kes Pendakwaan

Inspektor Mohammad Hasrol bin Idrus (SP5) selaku pegawai serbuan dan tangkapan pada 23/05/2023 lebih kurang jam 11.00 malam bersama lapan (8) orang anggota serbuan telah pergi ke sebuah Homestay Haji Awang di Felda Chini, Pekan, Pahang Darul Makmur (tempat kejadian).

SP5 dan pasukannya telah membuat pemerhatian lebih kurang 5 minit sebelum menyerbu Homestay Haji Awang tersebut secara membuat kepungan terhadap Homestay Haji Awang tersebut dan telah mengetuk pintu bahagian hadapan Homestay tersebut dan telah dibuka oleh OKT sendiri setelah beberapa minit. SP5 telah memperkenalkan diri sebagai Pegawai Kanan Polis dengan menunjuk kad kuasa polis kepada OKT bagi tujuan pemeriksaan.

SP5 telah menahan OKT di Homestay Haji Awang tersebut. Semasa serbuan itu, OKT telah memberi kerjasama dan tidak cuba untuk melarikan diri.

Selanjutnya SP5 membuat pemeriksaan badan terhadap OKT dan selanjutnya pemeriksaan SP5 terhadap OKT tersebut SP5 tidak menjumpai apa-apa barang salah. Kemudian, dengan disaksikan oleh OKT dan juga anggota serbuan yang lain, SP5 telah menjalankan pemeriksaan dikeseluruhan bahagian dalam homestay tersebut.

Seterusnya, hasil pemeriksaan di bilik hadapan sebagaimana yang digambarkan di dalam gambar eksibit [P1 (A-F)] SP5 menjumpai 1 beg pinggang berzip berwarna hitam tertera tulisan “YAMAHA” [P5] yang berada diatas katil di dalam bilik tersebut sepertimana digambarkan dalam gambar eksibit [P1 (G-H)]

Hasil pemeriksaan lanjut yang telah dibuat terhadap beg [P5] SP5 telah menjumpai satu bungkusan plastic lutsinar berisi ketulan mampat dedaun kering dadah disyaki ganja (cannabis) [P10] dan juga satu kad pengenalan di atas nama OKT [P6].

SP5 dan anggota beliau telah membuat tangkapan terhadap OKT dan OKT dibawa ke IPD Pekan. Barang kes berada dalam kawalan SP5 sepanjang perjalanan dari tempat kejadian ke IPD Pekan.

Sebaik sampai di Pejabat BSJND IPD Pekan, SP5 telah membuat timbangan berat kasar dadah yang dirampas dan mendapati anggaran berat kasar dadah adalah 31.48gram. SP5 telah membuat laporan polis Chini Repot/857/23 bertarikh 23/05/2023 [P13].

SP5 telah menyediakan Borang Bongkar/Senarai Pemeriksaan [P16] bagi kesemua barang kes yang dirampas berserta Borang Penyerahan/Penerimaan Barang Kes [P17] dengan dikawal selia oleh SP5 sendiri.

Setelah itu, suspek dan barang-barang kes diserah kepada Pegawai Penyiasat, Inspektor Mohd Shahrezan bin Abdul Razak [SP6].

Setelah terima barang kes dari SP5, SP6 telah membuat tandaan pada plastic barang kes dan mengambil satu keping gambar barang kes [P15] dan OKT telah dihantar ke lokap balai polis untuk ditahan lanjut.

Seterusnya, SP6 telah menyimpan kesemua barang kes ke dalam cabinet besi berkunci yang mana hanya SP6 sahaja mempunyai kunci cabinet besi tersebut. Hanya SP6 mempunyai akses kepada cabinet besi tersebut.

Pada 24/05/2023 lebih kurang jam 11.30 pagi SP6 pegawai penyiasat telah mengarahkan SP5 pegawai tangkapan dan Sjn Amir Ishak bin Ismail pemandu kereta pasukan bersama beliau pergi ke tempat kejadian iaitu Homestay Haji Awang No. 241, Blok 4, Peringkat 2, Felda Chini 3 Pekan, Pahang Darul Makmur dimana SP6 telah melakar rajah kasar tempat kejadian (P14). SP6 juga telah mengambil 11 keping gambar tempat kejadian [P1 (A-K)] menggunakan kamera Canon EOS 600D.

Gambar-gambar yang diambil disimpan dalam kad memori dan ditransfer ke CPU computer pejabat SP6 sendiri.

Selepas itu, SP6 telah mencetak gambar-gambar ini melalui mesin pencetak gambar di pejabat PDRM yang dibekalkan oleh kerajaan.

SP6 juga telah mengemukakan sijil perakuan di bawah s 90A Akta Keterangan 1950 (P20) yang mengesahkan penggunaan kamera dan mesin pencetak yang digunakan dalam kes ini.

Seterusnya, pada 24/05/2023 lebih kurang jam pukul 4.04 petang, SP6 sendiri telah pergi ke Jabatan Kimia Malaysia di Kuantan, Pahang Darul Makmur untuk menghantar barang kes bagi tujuan analisa kimia. SP6 telah serahkan satu sampul surat bertanda “SR” meterai PDRM 662 kepada Encik Wan Ahmad Ashadi bin W. Mohd Kamil, Ahli Kimia dan Pegawai Sains Jabatan Kimia Malaysia Negeri Pahang (SP4).

Setelah menerima barang kes dari SP6, SP4 telah memeriksa barang kes dan borang permohonan, mendaftarkan kes dan mengeluarkan satu resit kimia bernombor makmal 23-FR-C-01380 (P9). Resit kimia tersebut telah masing-masing ditandatangani oleh SP6 dan SP4 dan telah diserahkan kepada SP6. SP4 kemudiannya melekatkan Nombor Makmal yang sama pada eksibit-eksibit yang diterima.

Kemudiannya, SP4 telah membuat analisis terhadap barang kes tersebut yang melibatkan proses membuat keterangan barang kes, proses timbangan, ujian kuantitatif dan kualitatif. SP4 juga memberi keterangan bahawa sepanjang analisis dijalankan terhadap barang-barang kes, barang-barang ini tidak pernah ditinggalkan tanpa kawalan. Sewaktu barang kes tidak dianalisa, eksibit disimpan di bilik kebal dalam kabinet berkunci.

Selepas selesai menganalisis barang kes tersebut, satu (1) paket plastic lutsinar tersebut ditandakan dengan nombor makmal 23-FR-C-01380. SP4 telah masukkan paket plastik yang ditandakan dalam sampul surat bertanda “SR” yang asal dan dimeterai dengan label keselamatan "JABATAN KIMIA MALAYSIA". SP3 telah menyediakan Laporan Kimia [P12] pada 03/07/2023 yang mengesahkan barang kes mengandungi berat bersih dadah 29.62 gram ganja dan laporan tersebut berserta barang kes telah diserahkan kembali kepada SP6 pada 07/07/2023 dan disimpan semula dalam laci berkunci.

Pada hari yang sama jam lebih kurang 6.00 petang, SP6 telah serahkan satu sampul surat bertanda “SR” kepada penyelia stor, Kpl. RF170005 Mohd Zulazman bin Ibrahim (SP3) di stor barang kes di IPD Pekan. Bukti penyerahan kepada SP1 adalah sebagaimana dicatitkan dalam Borang Serah /Terima Barang Kes (P21) dan buku daftar barang kes (P2). Sewaktu serah barang kes kepada SP3, sampul surat “SR” dalam keadaan berseal dan bertutup.

SP6 juga telah merujuk kertas siasatan kepada Timbalan Pendakwa Raya dan setelah mendapat arahan dari pihak pendakwaan, Pertuduhan dikemukakan terhadap OKT di Mahkamah sebagaimana dinyatakan dalam perenggan 1.

Adalah undang-undang yang mantap bahawa beban pembuktian sentiasa terletak di atas pihak pendakwaan dan pihak pendakwaan memikul beban tersebut dalam membuktikan satu kes Prima Facie sepertimana diperuntukkan di bawah seksyen 173(f) Kanun Tatacara Jenayah.

Mahkamah Persekutuan dalam kes Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 telah menyatakan seperti berikut, antara lain: “A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase ‘prima facie case’ is defined in similar terms in Mozley and Whiteley’s Law Dictionary 11th Ed as: A litigating party is said to hava a prima facies case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. … In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury, it is only with such a positive evaluation can the court make a determination or the purpose of s.180(2) and (3)… …The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facies case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution, If there is any such doubt there can be no prima facies case.”

Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 juga telah menjelaskan Prima Facie seperti berikut: “After the amendments to ss. 173(f) and 180 of the CPC, the statutory test has been altered. What is required of a subordinate court and the High Court under the amended sections is to call for the defence when it is satisfied that a prima facie case has been made out at the close of the prosecution case. This requires the court to undertake a maximum evaluation of the prosecution evidence when deciding whether to call on the accused to enter upon his or her defence. It involves an assessment of the credibility of the witnesses called by the prosecution and the drawing of inferences admitted by the prosecution evidence. Thus, if the prosecution’s evidence admits of two or more inferences, one of which is in the accused’s favour, then it is the duty of the court to draw the inference that is favourable to the accused. (para 12) [3] If the court, upon a maximum evaluation of the evidence placed before it at the close of the prosecution case, comes to the conclusion that a prima facie case has not been made out, it should acquit the accused. If, on the other hand, the court after conducting a maximum evaluation of the evidence comes to the conclusion that a prima facie case has been made out, it must call for the defence. If the accused then elects to remain silent, the court must proceed to convict him. It is not open to the court to then re-assess the evidence and to determine whether the prosecution had established its case beyond a reasonable doubt. The absence of any evidence from the accused that casts a reasonable doubt on the prosecution’s case renders the prima facie case one that is established beyond a reasonable doubt.

Mahkamah Persekutuan dalam kes tersebut juga telah menurunkan prinsip atau ujian penilaian maksima seperti berikut: “For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution’s case:-

(i)the close of the prosecution’s case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution’s witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii)ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is “Yes”, then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is “No” then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted.”

Berbalik kepada kes ini, di akhir kes pendakwaan, isu yang perlu diputuskan oleh Mahkamah adalah sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap OKT di mana dalam membuat penilaian maksimum ke atas kesemua keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan, Mahkamah perlu menentukan sama ada elemen-elemen bagi kesalahan memiliki dadah di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 (ADB) telahpun dipenuhi.

Dalam membincangkan elemen yang perlu dipenuhi, Mahkamah dalam kes PP v. Tan Kee Cheng [2016] MLRHU 715 telah memutuskan seperti berikut: "...manakala bagi pertuduhan kedua hingga pertuduhan keenam (memiliki) elemen-elemen kesalahan yang perlu dibuktikan oleh pendakwaan adalah: i) dadah-dadah tersebut adalah dadah berbahaya ii) tertuduh memiliki dadah-dadah berbahaya tersebut....

Bagi elemen pertama untuk pertuduhan pertama hingga pertuduhan keenam, adalah tidak dipertikaikan bahawa dadah-dadah tersebut adalah dadah berbahaya. Ahli Kimia (SP6) yang membuat pemeriksaan dan analisis ke atas barang kes disyaki dadah yang dirampas oleh SP3 dari bilik ketiga premis tersebut mendapati ianya adalah... dadah berbahaya sepertimana yang disenaraikan dalam Jadual Pertama ADB... Mahkamah menerima keterangan Ahli Kimia (SP6)...

Tidak ada keraguan serius mengenai identiti dadah tersebut dan rantaian keterangan mengenai dadah tersebut tidak terputus...

Perkara seterusnya yang perlu dipertimbangkan ialah sama ada tertuduh mempunyai pemilikan ke atas dadah tersebut untuk membolehkan anggapan pengedaran dibawah s 37(da) ADB diguna pakai. Bagi membuktikan pemilikan, pendakwaan perlu membuktikan tertuduh mempunyai elemen fizikal kawalan atau jagaan ke atas dadah tersebut dan mempunyai pengetahuan akan kewujudan dadah tersebut (Chan Pean Leon v. PP [1956] 1 MLRH 44; [1956] 1 MLJ 237; Leow Nghee Lim v. Regina [1955] 1 MLRH 614; [1956] 1 MLJ 28). Elemen fizikal kawalan dan jagaan merujuk kepada keadaan dimana seseorang itu mempunyai kuasa untuk berurusan dengan sesuatu barang itu sebagai kepunyaannya dan bukan orang lain. Bukti pengetahuan biasanya suatu perkara inferen (Parlan Dadeh v. PP [2008] 2 MLRA 763; [2008] 6 MLJ 19 [2009] 1 CLJ 717)..."

Mahkamah juga merujuk kepada kes Public Prosecutor v. Muhammad Nasir Shahrudin [1992] 2 MLRH 390; [1994] 2 MLJ 576; [1992] 3 CLJ (Rep) 408 yang memutuskan bahawa: "Possession is not defined in the DDA. However, it is now firmly established that to constitute possession, it is necessary to establish that: (a) the person had knowledge of the drugs; and (b) that the person had some form of control or custody of the drugs. To prove either of these two requirements, the prosecution may either adduce direct evidence or it may rely on the relevant presumptions under s 37 of the DDA."

Rujukan juga dibuat kepada kes Joseph Subramaniam v. Pendakwa Raya [2018] MLRHU 1412, keputusan pada 23 Ogos 2019 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa: "[56] It is trite law that mere custody and control is not sufficient to prove possession under the DDA. There must be proof that the appellant had knowledge of the illicit drugs. Unless the accused person confesses to knowledge of the illicit drugs, knowledge can only be inferred from proved facts and circumstances… [57] It is also trite that what constitutes possession under the DDA is a question of law. However, whether possession has been proved in a given case is a question of fact. The facts and circumstances which are relied upon to prove possession can vary from case to case."

Berdasarkan nas-nas di atas, pihak pendakwaan perlulah membuktikan elemen-elemen berikut:

Dadah tersebut berada dalam milikan OKT; Dalam membuktikan elemen ini, pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa:

OKT mempunyai jagaan dan kawalan ke atas dadah tersebut; dan

(ii) OKT mempunyai pengetahuan mengenai kewujudan dadah tersebut. Kewujudan pengetahuan dibuktikan melalui inferen daripada keadaan dan fakta kes tersebut.

(iii) Dalam membuktikan milikan dan pengetahuan, pihak pendakwaan boleh bergantung kepada anggapan di bawah s37(d) ADB. Namun, sebelum anggapan milikan digunapakai, pihak pendakwaan perlulah membuktikan bahawa apa-apa objek yang mengandungi dadah tersebut berada dalam kawalan atau jagaan OKT.

Dadah-dadah tersebut adalah dadah-dadah berbahaya. Dalam membuktikan elemen ini, salah satu isu yang turut perlu dibuktikan adalah berkenaan rantaian keterangan barang kes yang tidak terputus, terutama dari masa barang kes tersebut dirampas dari OKT sehingga dianalisis oleh pegawai kimia. Elemen Pertama – Milikan, Kawalan dan Pengetahuan

Dalam kes ini, milikan dan/atau kawalan OKT terhadap barang kes merupakan isu utama dalam kes ini.

Pihak pendakwaan berhujah bahawa OKT mempunyai kawalan atau jagaan dan pengetahuan akan dadah yang dalam jagaannya itu dengan mengecualikan orang lain daripada mempunyai akses apabila dadah dijumpai di dalam sebuah beg hitam Yamaha yang turut mengandungi kad pengenalan OKT. Oleh itu, inferens yang dibuat adalah beg tersebut milik OKT.

Pihak pendakwaan mendakwa bahawa ketika tangkapan dibuat, tiada kewujudan individu lain di dalam bilik tersebut dan pintu rumah juga dibuka oleh Tertuduh sendiri.

Pihak pendakwaan turut berhujah bahawa inferens yang boleh dibuat daripada fakta yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan bahawa barang kes dijumpai di dalam sebuah beg peribadi milik Tertuduh, dan tiada siapa yang dapat melihat barang kes dadah tersebut memandangkan ianya berada di dalam beg. Hanya Tertuduh yang mempunyai “power to deal” dengan barang kes dadah yang berada dalam beg itu.

Pendakwaan merujuk kepada kes Pendakwa raya lwn Harnaesh Singh a/l Avtar Singh [2025] MLJU 193 dimana Mahkamah Sesyen telah menyatakan seperti berikut:- “…Mahkamah ini mendapati bahawa elemen milikan dan kawalan serta pengetahuan ke atas dadah yang dijumpai oleh SP2 telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan ke atas OKT. Dapatan ini adalah berdasarkan kepada keterangan yang menunjukkan bahawa dadah cannabis seberat 67.90 gram dijumpai di dalam beg P3 yang sedang dibawa oleh OKT semasa pemeriksaan dijalankan. Selain itu, terdapat juga kad pengenalan OKT (ekshibit P13) yang terdapat di dalam beg tersebut. P13 tersebut menunjukkan beg tersebut adalah milik OKT.”

Berkenaan hal ini, Mahkamah ini membezakan kes di Mahkamah Sesyen dengan fakta kes di hadapan Mahkamah pada hari ini. Di dalam kes di Mahkamah Sesyen tersebut, beg sedang dibawa oleh OKT semasa pemeriksaan dijalankan.

Dalam kes kita pada hari ini, dadah dijumpai di dalam sebuah beg hitam Yamaha yang turut mengandungi kad pengenalan OKT yang berada di atas katil di dalam bilik hadapan homestay. Dengan itu, pendakwaan telah membuat inferens bahawa beg tersebut milik

Mahkamah menerima bahawa penemuan kad pengenalan di dalam beg tersebut merupakan satu keadaan yang mencurigakan terhadap

Walau bagaimanapun, Mahkamah juga perlu menilai keseluruhan keadaan kes secara menyeluruh.

Berdasarkan keterangan SP1 iaitu pemilik homestay tempat kejadian, premis tersebut diduduki oleh ramai individu lain dan akses terhadap premis serta bilik-bilik di homestay itu tidak eksklusif kepada OKT.

SP1 mengesahkan bahawa homestay tersebut disewa oleh individu bernama “Mani” bersama beberapa pekerja India dan Indonesia. SP1 juga mengecam OKT sebagai salah seorang yang tinggal di homestay tersebut.

Semasa pemeriksaan balas, SP1 telah menyatakan seperti berikut:- 8 orang tinggal di rumah itu. Mula-mula 3 orang masuk. Lepastu 5 orang lagi. Pindah atas. 8 orang tinggal 2 homestay, seorang saja bayar sewa Setuju. 3 orang warga India, 5 orang warga Indonesia. Setuju. Ada perempuan dan lelaki betul? Setuju. Yang perempuan ada bersih rumah pakcik? Setuju. Kunci dengan siapa? Kunci beri kunci kepada tauke. Tak tahu siapa yang guna lepas itu

Mahkamah mengambil perhatian bahawa SP1 menyatakan bahawa kunci rumah dipegang oleh “tauke” dan beliau tidak pasti siapa yang tinggal di rumah tertentu pada masa tertentu.

Pihak Pembelaan berhujah bahawa ada kelompangan pada kes pendakwaan kerana gagal membuktikan bahawa barang yang dirampas oleh SP5 berada di dalam milikan dan kawalan Tertuduh sewaktu ianya dirampas.

Tempat serbuan/tempat kejadian/lokasi serbuan oleh SP5 bersama anggota serbuan adalah sebuah homestay iaitu rumah sewa yang disewa oleh OKT dan beberapa penghuni lain termasuk dua (2) lagi lelaki India dan beberapa orang pekerja Indonesia.

Mahkamah turut mengambil kira bahawa terdapat individu lain yang berada di premis ketika serbuan namun mereka tidak dipanggil memberi keterangan oleh pihak pendakwaan.

Walaupun pihak pendakwaan mempunyai budi bicara untuk menentukan saksi yang hendak dipanggil, kegagalan memanggil saksi-saksi material dalam keadaan fakta kes yang bergantung kepada isu possession dan akses terhadap premis telah menimbulkan satu lacuna dalam kes pendakwaan.

Jadi faktanya jelas bahawa keberadaan barang kes yang dikatakan dirampas ini tidak diperjelaskan melalui keterangan saksi yang lain kecuali apa yang dinyatakan oleh RO SP5 yang mana barang kes yang dirampas dikatakan dijumpai di dalam beg berserta IC Tertuduh di atas katil di dalam satu bilik dalam satu homestay di mana terdapat dua orang lelaki India yang lain dan beberapa pekerja Indonesia turut tinggal di premis tersebut.

Tambahan pula:

tiada keterangan bahawa beg tersebut dijumpai pada tubuh badan OKT;

tiada cap jari diambil;

tiada barang peribadi lain seperti dompet, wang atau dokumen lain dijumpai bersama dadah selain kad pengenalan; dan

tiada saksi melihat OKT menggunakan atau mengendalikan beg tersebut.

Perkara ini jelas menunjukkan bahawa terdapat kelompangan di dalam kes pendakwaan.

Mahkamah merujuk kepada kes Muhd Yusuf Bukhari Lwn. PP [2012] 7 CLJ 580 dimana Mahkamah Rayuan telah menyatakan seperti berikut:- “[16] Pada pendapat kami, penemuan oleh hakim bicara ini adalah khilaf. Kami berpendapat perayu tidak boleh dikatakan mempunyai kawalan dan jagaan sepenuhnya ke atas bilik tersebut. Kewujudan Nasir bin Usman di dalam bilik tersebut semasa dadah tersebut dijumpai telah mematahkan hujahan bahawa hanya perayu sahaja yang mempunyai akses dan kawalan ke atas bilik berkenaan. Tambahan pula dadah tersebut dijumpai di tempat yang terbuka dan jelas kelihatan kepada sesiapa sahaja yang berada di dalam bilik tersebut. Dengan hanya sebagai penyewa bilik tersebut dan terjumpanya lain-lain barang kepunyaan perayu di dalam bilik berkenaan seperti yang dihuraikan di atas adalah tidak memadai bagi membuktikan bahawa hanya perayu ini sahaja yang berhak dan mempunyai kawalan mutlak ke atas bilik tersebut dan apa-apa barang yang dijumpai di dalamnya. Kami berpendapat keterangan seumpama ini adalah tidak mencukupi untuk mensabitkan perayu atas dasar bahawa perayu mempunyai jagaan dan kawalan eksklusif ke atas bilik berkenaan.”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Azizan Yahaya v. PP [2012] 8 CLJ 405; [2012] 1 LNS 523 dimana Mahkamah Rayuan turut menyatakan seperti berikut:- “[8] We find from the evidence adduced by the prosecution that though the room where the drugs were found was occupied only by the appellant and SP4 but it is pertinent to note that evidence also showed that the room was accessible to all the other occupants in the house. SP4 testified that she and the appellant occupied the main bedroom and the children occupied the other two rooms. In cross-examination SP4 agreed that everybody in the house had access to the room (p. 28 appeal record). The room was unlocked. Thus whilst the occupants of the room were the appellant and SP4 both of whom would have had complete access to the room, it is also apparent that their three children too had access to the room. Yet SP4 was not charged although she was remanded. [9] We find that the testimony of SP4 regarding access to the room was hardly challenged. SP5 under cross-examination had also agreed that the appellant's children probably had access to the appellant's room. He was not re-examined on this issue. We agreed with learned counsel that the learned judge had failed to analyse or assess these testimonies. The prosecution has failed to discharge its bounden duty of excluding access to the appellant's room by others.”

Pada pendapat Mahkamah, beban bukti terletak pada pihak pendakwaan untuk membuktikan OKT ada jagaan dan kawalan eksklusif ke atas rumah sewa dan bilik berkenaan dan tiada orang lain yang mempunyai akses ke rumah sewa dan bilik tersebut dan penggunaan eksklusif bilik itu. Ini beban bukti pendakwaan dan bukan terletak pada pihak pembelaan untuk membuktikan orang lain mungkin ada akses kepada rumah sewa dan bilik tersebut.

Tambahan pula, pihak pendakwaan tidak memanggil penghuni-penghuni rumah sewa yang lain untuk memberi keterangan sebagai saksi pendakwaan.

Mahkamah turut merujuk kepada kes Mohd Aduka Muhamad Lwn. PP [2026] CLJU 740 dimana Mahkamah Rayuan telah menyatakan seperti berikut:- “[47] Di samping itu, Mahkamah ini juga mengambil pendekatan yang sama yang telah diambil oleh Mahkamah ini di dalam kes PP v Norhazwan Abd Wahab [2014] CLJU 275; [2014] 1 LNS 275; [2014] 4 MLJ 544, dimana Mahkamah ini telah menolak rayuan pihak Pendakwaan terhadap dapatan hakim perbicaraan bahawa adalah tidak munasabah untuk seseorang meletakkan dokumen pengenalan diri di dalam beg dimana dadah ditemui; "7.3. SP7 testified that he recovered the Respondent's wallet containing his identity card, driving licence and Maybank ATM card, from the bag whereas the Respondent said that it was recovered from his rear trouser pocket. The learned trial Judge held that it was more probable for the wallet to be recovered from the Respondent's trouser pocket as "no sane or reasonable man would place his wallet containing his identity card in the bag P14 knowing that the said bag contained proscribed drugs which attract the death penalty". While the learned trial Judge may have been a little too dramatic when he said that the recovery of the wallet in the bag was "too good to be true", but what it really pares down to is that it is highly improbable for the Respondent to place his wallet in the bag containing the drugs unless of course he was unaware that the bag did in fact contain the drugs, in which case then it cannot be said that the Respondent had knowledge of the drugs being in the bag." [48] Maka, sepertinya di dalam Rayuan ini, adalah tidak munasabah untuk Perayu meletakkan hanya kad pengenalannya di dalam beg sama yang mengandungi barang dadah sebegitu banyak sedangkan tiada rampasan dibuat terhadap dompet milik Perayu. Adalah tidak keterlaluan untuk menyatakan bahawa lazimnya amalan seseorang adalah untuk menyimpan kad pengenalan di dalam dompet dan bukan mengasingkan kad pengenalannya dari dompet dan meletakkannya dengan barang lain, apatah lagi dengan barang yang salah di sisi undang-undang seperti dadah berbahaya.”

Mahkamah mendapati bahawa kewujudan kad pengenalan sahaja, tanpa sokongan keadaan lain yang kukuh, masih belum mencukupi untuk membuktikan possession secara selamat melampaui keraguan munasabah pada tahap prima facie.

Mahkamah mengambil perhatian bahawa dalam kes melibatkan dadah, possession mestilah dibuktikan secara jelas sebelum anggapan di bawah seksyen 37(d) boleh diguna pakai.

Dalam keadaan akses terhadap premis dan ruang tersebut dikongsi oleh ramai penghuni lain, Mahkamah mendapati inferens bahawa hanya OKT mempunyai kuasa eksklusif terhadap beg tersebut tidak boleh dibuat secara selamat.

Kemudian keduanya adalah keterangan Ahli Kimia (SP4). Mahkamah menitikberat bahawa apa yang terjadi kepada barang kes dalam tempoh masa antara rampasan barang kes dadah dibuat dan penyerahan dadah ke jabatan kimia dan selanjutnya dikemukakan di Mahkamah semasa perbicaraan, pihak pendakwaan wajar menerangkan dan memaparkan rantaian keterangan yang kukuh dan tidak terputus atau meragukan.

Berdasarkan keterangan SP4 yang tidak konsisten dimana SP4 tidak boleh memberikan pengesahan berkenaan barang kes kerana SP4 tidak jelas tentang kaedah ujian dan tidak pasti jumlah bahan yang dianalisis. Hal ini pula tidak diperjelaskan dengan tepat dan penuh keraguan berdasarkan keterangan menyebabkan terdapatnya keraguan berkenaan rantaian barang kes.

SP4 telah menjawab seperti berikut semasa diperiksa balas oleh peguam OKT:- PEG Tetapi untuk ujian ketiga, dia kena tukar warna, warna ungu. Kenapa the colour is still brown? Itu adalah reagent yang mempunyai warna ungu, reagent bertukar warna, bukan tumbuhan. Untuk ujian thin layer chromatography, saya gunakan sampel perwakilan. Dalam kes ini ada 7 sampel perwakilan, daripada bahan tumbuhan tersebut. Maksudnya ada 7 portion saya ambil daripada keseluruhan ini Dengan berat setiap 1 portion adalah 7 gram lebih kurang 7 gram. PEG So about 49 grams telah dikeluarkan. Dan saya masukkan kembali ke PEG Tapi keseluruhan di sini Is 29.62 gram Bagaimana Encik boleh keluarkan 49 gram Out of 29 gram 29.62? Saya lakukan pertama sekali adalah ujian mikroskopik Bermakna dalam mikroskopik daripada ujian tersebut Yang pertama dan yang kedua tadi Saya dapati ianya adalah dari 1 jenis bahan tumbuhan sahaja. Jadi ujian-ujian yang lainnya. Bila dia ambil daripada mana-mana portion dia tetap akan memberikan bacaan yang sama sebab ini adalah dari 1 jenis bahan. PEG Ok tuan, sebenarnya I’m confused here. Memandangkan barang kes di sini hanya 29.6 gram, tetapi telah dihasilkan sebagai 7 dan dalam 7 bahagian. Dan dalam 7 bahagian itu, setiap itu dia ambil 7 gram. So seven times dah kan already 49 gram. Bukan. Saya ambil 7 sampel perwakilan mengikut kaedah Jabatan Kimia Malaysia. Setiap sampel yang tersebut adalah 7 gram. Jadi lebih kurang untuk ujian tersebut 7 darab 7 jadi 49 gram untuk ujian color dan juga TLC. PEG setuju jika saya katakan yang apa yang Encik katakan di sini adalah bercanggah dan confusing. tidak

SP4 sendiri tidak pasti berapa berat barang kes yang telah dianalisis. SP4 telah menjawab seperti berikut semasa diperiksa semula oleh Timbalan Pendakwa Raya:- TPR Baik, jadi seterusnya peguam ada tanyalah berkenaan ni, ni kita beralih kepada ujian eh, di mana peguam tanya di bahagian ujian, di mana Cik Wan ada kata ambil 7 sampel perwakilan Dan di peringkat saya sendiri pun saya tidak faham lah jawapan Cik Wan Di mana Cik Wan cakap di setiap sampel 7 sampel perwakilan tu 7 gram Jadi kalau kita kira-kira 7 x 7 adalah 49 ya Cik Wan Dan hasil laporan kimia Cik Wan Berat bersih barang kes adalah 29.62 boleh cik Wan jelaskan balik Bagi supaya Pihak Mahkamah dan Pihak peguam dan Pihak Pendakwaan juga faham lah sebenarnya Macam mana 7 pewakilan ni dan 7 gram macam mana sebenarnya WAN Ok, pertama sekali, ujian dimulakan dengan mikroskopi, pemeriksaan fizikal secara visual, visual examination. Jadi, dalam kes ini Ujian dilakukan 100% ke atas bahan tumbuhan iaitu 100% bahan tumbuhan tersebut telah diperiksa. Dan daripada keputusan ujian visual tersebut bahawa 100% bahan tumbuhan tersebut adalah dari 1 jenis bahan tumbuhan sahaja Maksudnya tak adalah pokok ataupun lain-lain pokok bercampur dengan bahan-bahan tumbuhan tersebut dan ujian seterusnya adalah ujian untuk menyesahkan bahawa pokok tersebut memenuhi syarat-syarat seperti untuk ujian dilakukan dalam ujian DL-10 dan juga ujian TLC untuk ujian DL dan TLC ia tidak memerlukan keseluruhan 100% Kerana ianya menggunakan bahan kimia dan juga kami mengikuti prosedur Jabatan Kimia Malaysia dan juga prosedur yang di-recommend oleh UNODC di mana sampel perwakilan boleh digunakan alat untuk mengenalpasti sama ada terdapat kaliminoid ataupun jenis kaliminoid seperti THC tetrahydrokaliminoid TBM dan juga CBD terkandung di dalam bahan-bahan tersebut Maaf. Cik Wan. WAN Dan dia ditakrifkan sebagai kanabis seperti ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 Ok, saya percaya Pihak Mahkamah dan juga Pihak peguam dan saya sendiri juga sudah ambil maklum berkenaan keputusan ujian jenis tumbuhan tu. Cumanya yang masih menjadi tanda tanya dan ketidak sikit faham ni Encik Wan sebenarnya dalam soalan peguam tu yang mana 7 sampel perwakilan dan setiap perwakilan diambil 7 gram. ok, jadi saya tak faham, di mana Pihak peguam juga tak faham, di mana setiap 7 perwakilan tu. Adakah 7 perwakilan 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 yang kita ambil 7-7 yang boleh dijadikan total 49? Adakah macam itu? WAN Daripada berat ini, ayatnya adalah 26.62 gram. Dan daripada itu, saya ambil 7 portion. Jadi, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7. daripada 1 jenis bahan tumbuhan yang saya telah pastikan dalam ujian yang pertama tadi ok so setiap portion itu adalah 7 gram ia adalah keperluan untuk ujian TLC dan juga ujian DL. Ya, itu adalah macam mana, tak faham lagi Itu adalah penjelasan saya, itu saja So, that's straight to the the point Jadi, macam mana boleh setiap sampel diambil 7 gram pada setiap 7 perwakilan daripada asalnya 29.62 yang merupakan lagi kecil daripada 49? WAN Ya, itu adalah perwakilan biasa di Jabatan Kimia Malaysia. Bukannya, ujian itu adalah ujian untuk pengesahan jenis bahan tumbuhan. Untuk sampel perwakilan bukannya 100% daripada itu, nama pun sampel perwakilan dan kaedah sampel perwakilan ini memang digunakan secara meluas untuk semua jenis dadah-dadah. Jadi adakah sampel perwakilan ni, kalau sebagai contoh Encik Wan ambil 7 sampel perwakilan Adakah lepas dah ambil 1 sampel perwakilan Encik Wan letak balik untuk next Berdasarkan 29.62 ni yang sedia ada ni Kita ambil 7 Jadi sampel perwakilan tu tiba-tiba jadi lagi besar daripada berat besi Sebab itu yang difaham oleh peguam dan juga di Pihak pendawaan sebenarnya WAN Oh sorry, 7 kali tu je. prosedur biasa Jabatan Kimia Malaysia, pengesahan jenis bahan tumbuhan, recommended methods. 39A(1) sampel perwakilan tidak sampai 7, dalam kes ini, 3 sampel perwakilan. Di mana prosedurnya adalah berbeza Lagi banyak kes, lagi banyak sampel perwakilan Untuk kes ini, sedikit sahaja Jadi, based on 3 sample tu, berat berapa ambil untuk setiap 3 tu? WAN kesilapan saya dalam keterangan saya, tapi tidak dalam analisis, 3 sampel perwakilan, kes kecil, 39A(1), prosedur adalah berbeza, kes ini sedikit sahaja, 3 sampel, 21 gram lebih kurang

SP4 sendiri mengakui bahawa beliau telah silap dalam memberi keterangan di Mahkamah sewaktu perbicaraan.

Pihak pendakwaan telah merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan yang memberi penjelasan mengenai prinsip kebolehterimaan keterangan seseorang ahli kimia.

Namun demikian, SP4 bukan sekadar satu kali memberi keterangan yang bercanggah mengenai berat bersih barang kes, SP4 juga tidak menyatakan cara yang betul semasa menjalankan analisis atas barang kes dengan mengambil sampel perwakilan dengan betul.

Semasa ditanya semula berulang kali oleh Timbalan Pendakwa Raya mengenai sampel perwakilan dan berat bersih dadah barang kes yang dianalisis, barulah SP4 mengakui kesilapannya dan cuba untuk menyelamatkan kes beliau.

Keterangan SP4 telah menimbulkan keraguan terhadap identity barang kes memandangkan SP4 telah berulang kali memberi keterangan yang bercanggah semasa perbicaraan, dan percanggahan tersebut menimbulkan satu tanda tanya sama ada, adakah benar barang yang dirampas di tempat kejadian adalah barang yang sama dengan barang yang diserahkan oleh pegawai penyiasat SP6 kepada pegawai kimia SP4 dan kemudiannya dikemukakan kepada Mahkamah sewaktu perbicaraan.

Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi PUBLIC PROSECUTOR v LEE ENG KOOI [1993] 2 MLJ 322 yang memutuskan bahawa: " If in a case the prosecution leads two sets of evidence, each one of which contradicts and strikes at the other and shows it to be unreliable, the result would necessarily be that the court would be left with no reliable and trustworthy evidence upon which the conviction of the accused might be based. Inevitably, the accused would have the benefit of such a situation."

Rujukan juga dibuat kepada kes ZAIFULL MUHAMMAD v. PP & ANOTHER APPEAL, [2013] 2 CLJ 383 keputusan Mahkamah Persekutuan yang memutuskan bahawa: "[35] With respect, we could not agree with the prosecution on this issue. We are of the view that, in the circumstance of this case, it is incumbent on the prosecution to offer some explanation for the discrepancies. With the discrepancies left unexplained, this created a reasonable doubt as to the identity of the drug exhibit. In the circumstance, the defence should not have been called at the close of the prosecution case..."

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak pembelaan bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan bahawa OKT mempunyai kawalan eksklusif terhadap premis homestay yang turut didiami oleh beberapa individu yang lain yang juga tidak dipanggil sebagai saksi pendakwaan dalam kes ini.

Apabila mahkamah mempertimbangkan keterangan lisan SP4 Ahli Kimia dan SP5 Pegawai Serbuan, mahkamah mendapati bahawa terdapat percanggahan keterangan dan ianya telah menyebabkan kelompangan kepada kes pendakwaan.

Sebarang percanggahan serius, kecuali jika dijelaskan secara memuaskan, akan membawa kepada persoalan pemecahan dalam rantai keterangan apabila wujudnya percanggahan keterangan saksi pendakwaan.

Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi Pendakwa Raya lwn Jiang Haiyan (W/China) [2016] 9 MLJ 133 yang telah menyatakan seperti berikut: " … Saya juga ingin, sebagai kesimpulan dalam isu ini, merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan Sia Soon Suan v Public Prosecutor [1966] 1 MLJ 116; [1965] 1 LNS 165 yang menekankan gangguan dalam rantaian keterangan mengenai pergerakan dadah tersebut telah membuka lompang kepada kes Pendakwaan dan dapat memberikan manfaat keraguan kepada tertuduh. tertuduh tidak harus dipanggil membela diri untuk semata-mata membantu pihak pendakwaan mengisi kelompangan tersebut agar memelihara keadilan terhadap tertuduh. Keperluan dalam undang-undang jenayah tidak akan diberikan kelonggaran di mana-mana jua keadaan dan oleh itu amat penting untuk mengelakkan terputusnya rantaian dalam keterangan mengenai barang kes dan saya petik: Nevertheless, the requirements of strict proof in a criminal case cannot be relaxed to bridge any material gap in the prosecution evidence. Irrespective of whether this Court is otherwise convinced in its own mind of the guilt or innocence of an accused, its decision must be based on the evidence adduced and nothing else. This is axiomatic. The directions that we give a jury are no less to be hearkened to by ourselves.."

Terdapat juga kelemahan-kelemahan yang lain dan aspek-aspek yang tidak memuaskan dalam kes pihak pendakwaan yang mengakibatkan tidak selamat untuk memanggil tertuduh mengemukakan pembelaannya pada akhir kes pendakwaan.

Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Rayuan Looi Kow Chai & Anor v. PP [2003] 1 CLJ 734 dimana Gopal Sri Ram (Hakim Mahkamah Rayuan pada ketika itu) telah menyatakan seperti berikut: "[3] Under s. 180 of the Criminal Procedure Code (Revised 1999), the duty of a judge, sitting alone, at the close of the case for the prosecution, is to determine, as a trier of fact, whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused. The judge has only one exercise to undertake; he must subject the evidence of the prosecution to a maximum evaluation and then ask himself this question: If I decide to call upon the accused to enter on his defence, and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution's case? If the answer is in the negative, then no prima facie case has been made out, and the accused is entitled to an acquittal…”

Mahkamah juga merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi PP v. Lee Hock Lai [2004] 1 CLJ 57 yang telah menyatakan seperti berikut: " …In my view the "maximum evaluation" refers to a proper and complete evaluation of all the evidence adduced to determine whether a prima facie case has or not been made out. Thus, all the evidence adduced has to be scrutinised properly and this should not be just a perfunctory, cursory evaluation or an exercise of skimming over the surface of the evidence only. The prosecution must make out the ingredients of the charge with the evidence adduced. If the evaluation of the evidence results in doubts in the prosecution's case at this stage of the proceedings itself then it cannot be said that a 'prima facie' has been made out. The defence ought not to be called merely to clear or clarify the doubts. The benefit of the doubt, if any, at the end of the prosecution's case must go to the accused...”

Justeru, setelah meneliti dan menilai dengan penilaian positif kredibiliti dan kebolehpercayaan kesemua keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi pendakwaan dan setelah mengkaji secara ekstensif hujahan bertulis kedua-dua belah pihak, di atas penilaian maksimum terhadap kesemua keterangan pendakwaan secara kolektif, Mahkamah ini mendapati bahawa satu kes prima facie telah gagal dibuktikan oleh pihak pendakwaan ke atas tertuduh OKT yang mana wujud lompang, keraguan dan kecatatan dalam rantaian keterangan kes pendakwaan. Justeru dengan itu, tertuduh OKT dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan terhadapnya. Mah: Wang jaminan sebanyak RM3500.00 dikembalikan kepada

Berdasarkan kepada alasan-alasan di atas, Mahkamah ini berpendapat bahawa keputusan Mahkamah ini adalah adil, wajar dan munasabah bagi perintah sepertimana yang telah diberikan. Bertarikh: 09 Jun 2026 Disediakan oleh, ………………………………….

Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Pahang Timbalan Pendakwa Raya Negeri Pahang Unit Pendakwaan No. 5 Tingkat 2, Jalan Mahkota, 26600 Pekan, Pahang Darul Makmur. [No Ruj: CH-83D-344-04/2025] … Najmi Arif bin Nasaruden/ Siti Sarah Aqilah binti Lokman

Tetuan Shangeetha Moorthy & Co Peguamcara OKT No. 52, Jalan S2 D35, City Centre S2, 70300 Seremban, Negeri Sembilan [No. Ruj: SMC/CRI/80/2024] … Shangeetha Moorthy Kes-kes yang dirujuk:

Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85

PP v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457

PP v. Tan Kee Cheng [2016] MLRHU 715

Public Prosecutor v. Muhammad Nasir Shahrudin [1992] 2 MLRH 390; [1994] 2 MLJ 576; [1992] 3 CLJ (Rep) 408

Joseph Subramaniam v. Pendakwa Raya [2018] MLRHU 1412

Muhd Yusuf Bukhari Lwn. PP [2012] 7 CLJ 580

Azizan Yahaya v. PP [2012] 8 CLJ 405; [2012] 1 LNS 523

Mohd Aduka Muhamad Lwn. PP [2026] CLJU 740

Public Prosecutor v Lee Eng Kooi [1993] 2 MLJ 322

Zaifull Muhammad V. PP & Another Appeal [2013] 2 CLJ 383

Pendakwa Raya lwn Jiang Haiyan (W/China) [2016] 9 MLJ 133

Looi Kow Chai & Anor v. PP [2003] 1 CLJ 734

PP v. Lee Hock Lai [2004] 1 CLJ 57