En. Mohd Zahid bin Abu Hashim v Tn. Nurakmal Farhan bin Aziz (RAYUAN JENAYAH NO:WA-41H-51-10/2017 & 41H-59-10/2017)

Kedua-dua pihak memfailkan rayuan ke Mahkamah Tinggi ini. Tertuduh merayu atas sabitan dan hukuman pertuduhan kedua. Manakala pihak pendakwa raya merayu di atas perintah membebas dan melepaskan untuk pertuduhan pertama dan rayuan atas hukuman yang tidak memadai untuk pertuduhan kedua.

Mahkamah Tinggi ini setelah meneliti rekod rayuan dan hujahan kedua-dua belah pihak telah membuat keputusan dan penghakiman pada 07.06.2018 bahawa rayuan tertuduh atas sabitan dan hukuman ditolak. Manakala rayuan pihak pendakwaan keatas perintah lepas dan bebas untuk pertuduhan pertama dibenarkan di mana tertuduh telah didapati bersalah dan dihukum dengan 12 bulan penjara juga dan berjalan serentak dengan hukuman pada pertuduhan kedua.

Pihak pendakwaan telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan Malaysia kerana tidak berpuas hati atas hukuman 12 bulan 3 dan perintah berjalan serentak yang dijatuhkan dan diperintahkan oleh Mahkamah Tinggi ini pada 07.06.2018.

Tertuduh juga pada awalnya memfailkan Notis Rayuan atas sabitan bersalah oleh Mahkamah Tinggi ini dan hukuman untuk pertuduhan pertama dan kedua namun pada 11.07.2018 pihak tertuduh telah memfailkan Notis Usul Permohonan untuk menarik balik Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan dan memohon wang jaminan dikembalikan kepada penjamin [isterinya]. Dengan itu Mahkamah Tinggi ini membatalkan Notis Rayuan tertuduh ke Mahkamah Rayuan Malaysia. Setakat sabitan bersalah atas Pertuduhan Pertama dan Kedua ianya tiada rayuan lagi. Rayuan hanyalah oleh pihak pendakwa raya keatas hukuman dan perintah hukuman berjalan serentak sahaja.

Dengan itu alasan penghakiman dibawah ini hanya dibuat untuk alasan Hukuman Pertuduhan Pertama dan Kedua dan Perintah Hukuman Serentak oleh pihak Perayu iaitu Pendakwa Raya sahaja. 4 Pertuduhan Pertama. “Bahawa kamu pada 28/01/2016 jam antara 6.00 hingga 8.00 pagi, bertempat di dalam kenderaan jenis Perodua Viva No. Pendaftaran NCV 9847 warna ungu di Hentian Bas tepi jalan hadapan Sekolah Menengah Wangsa Maju Seksyen 2, Kuala Lumpur, dalam Wangsa Maju, Bandaraya Kuala Lumpur, Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah peluk cium mulut Nur Darina Binti Aslam Khan, No KP: 031223-14-0628 dengan maksud hendak mencabul kehormatannya, dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seskyen 354 Kanun Keseksaan.” Pertuduhan Kedua; “Bahawa kamu pada 31.01.2016 jam lebih kurang 1.00 pagi, bertempat di atas kerusi kayu di No. 503 Blok C1, Seksyen 2 Wangsa Maju, 51000 Kuala Lumpur , dalam Wangsa Maju, Bandaraya Kuala Lumpur, Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah peluk pinggang serta ramas buah dada sebelah kanan, cium tengkok dan pegang punggung Nur Darina binti Aslam Khan, No KP: 031223-14-0628 dengan maksud hendak mencabul kehormatannya, dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum dibawah seksyen 354 Kanun Keseksaan.” 5 Hukuman di bawah s.354 KK: Sekiranya disabitkan boleh diseksa dengan penjara selama tempoh yang boleh sampai sepuluh tahun dengan denda atau dengan sebat atau dengan mana-mana dua daripada seksaan-seksaan itu. Fakta kes pendakwaan. [7] Mangsa di dalam kes ini seorang kanak-kanak berusia 13 tahun semasa kejadian. Manakala responden/ tertuduh adalah bapa tiri kepada mangsa berusia 61 tahun. Responden dan emak mangsa berkahwin lebih kurang 1 bulan sebelum kejadian [20.12.2015]. Mangsa tinggal bersama emak dan reponden dan kakaknya [SP5].

Kejadian pertama berlaku semasa mangsa dihantar ke sekolah dengan kereta sekitar jam 7.00 pagi 28.1.2016 dan semasa hendak keluar dari kereta mangsa mencium pipi dan tangan reponden tanda hormat anak kepada bapa, namun reponden telah memegang pipi mangsa dan mencium mulut mangsa. 6

Manakala kejadian kedua pula berlaku tiga hari selepas itu awal pagi jam 1.00 pagi di rumah responden dan mangsa tinggal bersama kakak dan emak mangsa. Semasa itu SP5 sedang melihat televisyen sambil berbaring dan responden dan mangsa duduk di atas satu kerusi. Selepas itu kakak mangsa [SP5] telah masuk ke bilik tidur beliau namun responden dan mangsa berada di atas kerusi. Reponden selepas itu meletakkan tangannya dibelakang mangsa dan meraba buah dada kanan mangsa dari kiri ke kanan dari belakang. Mangsa mengeliat dan menjarakkan diri dari responden. Kejadian meletakan tangan dibelakang mangsa ini dilihat oleg SP5.

Selepas itu responden atas alasan untuk melihat apa di belakang tengkuk mangsa telah merapati mangsa dan mencium belakang tengkuk mangsa. Selepas itu, mangsa menuju ke pintu untuk menutupnya lalu diikuti oleh responden dan responden telah meraba punggung mangsa. Akhirnya mangsa semasa hendak masuk tidur telah mencium tangan dan pipi reponden dan sekali lagi responden memegang pipi mangsa dan mencium mulutnya. Responden selepas itu menunjukkan isyarat senyap dengan jari di mulut kepada mangsa agar tidak menceritakan kejadian itu kepada sesiapa. 7

Mangsa telah memberitahu kejadian itu kepada rakan rapatnya SP4 dan bapa kandungnya SP3 lalu Report Polis dibuat. Hukuman 12 bulan memadai tidak terlalu ringan. [12] Oleh kerana pihak tertuduh [responden] tidak lagi meneruskan rayuan atas sabitan maka sabitan bersalah keatas tertuduh tidak lagi menjadi isu di dalam kes ini. Mahkamah ini menumpukan kepada hukuman dan perintah hukuman pemenjaraan 12 bulan berjalan serentak.

Fakta kes pendakwaan membuktikan responden sebagai bapa tiri kepada mangsa telah mengambil kesempatan yang secara jenayah melakukan dua perbuatan mencabul mangsa di dua masa dan tempat yang berlainan namun atas mangsa yang sama.

Mahkamah ini meneliti fakta kes bahawa tiada kekerasan fizikal yang berlaku ianya dibuat lebih kepada penyamaran [pretext]. Ianya suatu kesempatan diambil oleh responden atas kemesraan mangsa yang mencium pipi dan tangan bapa tirinya. Oleh itu hukuman yang lebih 8 berat dan berasingan hukumannya adalah untuk perbuatan di bawah seksyen yang sama namun ada unsur-unsur kekasaran menyebabkan mangsa trauma. Mahkamah ini sedar walaupun dari kejadian pertama mangsa dicium dimulut mangsa masih lagi mencium pipi responden semasa kejadian kedua dan sekali lagi dicium dimulut oleh responden. Oleh itu unsur-unsur trauma dipihak mangsa tidak wujud namun jika dibiarkan berpanjangan mungkin lebih berat lagi perbuatan responden lakukan.

Peruntukan seksyen 354 Kanun Keseksaan adalah seperti berikut; “354. Assault or use of criminal force to a person with intent to outrage modesty. Whoever assaults or uses criminal force to any person, intending to outrage or knowing it to be likely that he will thereby outrage the modesty of that person, shall be punished with imprisonment for a term which may extend to ten years, or with fine, or with whipping, or with any two of such punishments.”

Mahkamah Tinggi ini untuk hukuman 12 bulan penjara atas Pertuduhan Pertama bersetuju dengan hukuman yang di jatuhkan oleh Puan Majistret. Di dalam kes Adam Atan v PP [2009] 1 CLJ 33 9 pada muka surat 36 YA Gopal Sri Ram, Hakim Mahkamah Rayuan [pada masa itu] menyatakan: “In an appeal against sentence, the initial function of this court is one of review only. The fact that each of us sitting separately or together would have imposed a lesser sentence is irrelevant. The appellant must satisfy this court that the sentencing court has either erred in principle or imposed a sentence that was manifestly excessive. We find it unnecessary to cite any authority in support of this well established principle”.

Manakala YAA Raja Azlan Shah [Baginda pada masa itu] lebih awal telah menyatakan akan penekanan kepada sama ada terdapat mana-mana ketidakpatuhan kepada undang-undang atau budi bicara yang tidak sepatutnya adalah yang sangat mustahak untuk memuaskan hati Mahkamah yang meneliti rayuan; Iaitu di dalam kes Bhandulananda Jayatilake [1981] 1 LNS 139; “For a discretionary judgment of this kind to be reversed by this court, it must be shown to our satisfaction that the learned judge was 10 embarking on some unauthorized or extraneous or irrelevant exercise of discretion”.

Puan Majistret di dalam alasan penghakimannya atas hukuman telah memberi alasan yang munasabah dan boleh diterima dan tidaklah perlu Mahkamah Tinggi ini untuk menggangunya, beliau berkata di muka surat 15/para 27 sebagai berikut; “[27] Mahkamah mengambil kira bahawa kes ini telah menjalani satu perbicaraan penuh yang telah melibatkan kos dan masa mahkamah serta mengambil kira bahawa kejadian jenayah seksual kanak-kanak yang semakin kerap berlaku dalam masyarakat kini, Namun mahkamah juga menimbangkan bahawa okt merupakan seorang warga emas berusia 61 tahun dan ini merupakan kesalahan pertama okt. Dengan mempertimbangkan faktor-faktor ini, mahkamah telah menjatuhkan hukuman 12 bulan penjara dari tarikh jatuh hukuman”

Puan Majistret dengan tepat mengambil kira faktor umur dan kesalahan pertama dan menyedari kes ini sabitan bersalah melalui perbicaraan penuh. 11 Hukuman Serentak; [20] Prinsip hukuman serentak atau berasingan adalah menjadi prinsip undang-undang matan (established), pertuduhan-pertuduhan mestilah 'distinct offences' untuk hukuman berasingan. Ini dapat dilihat di dalam banyak kes-kes yang telah diputuskan antaranya [menurut turutan tahun] diasaskan di dalam kes Inggeris R v Faulkner 13 Cox CC 550 (1877) dan diiukuti di dalam kes-kes tanah air iaitu Marimuthu Balikrishnan v P.P. [1974] 2 MLJ 145, Sau Soo Kim v P.P. [1975] 2 MLJ 134, P.P. v Yap Huat Heng [1985] 2 MLJ 414, P.P. v Teo Heng Chye [1989] 3 MLJ 205 , S.A. Jamil bin Md Yusof v P.P. [2002] 6 MLJ 106 dan PP v Prabu Veeramuthu & Ors [2010] 8 CLJ 257.

Di dalam kes Sau Soo Kim [supra] Mahkamah Persekutuan yang mana YAA HBM Lee Hun Heo, tealah merujuk kes Inggeris di atas dengan menyatakan seperti berikut; “Whether a person is a hardened criminal or not, I feel that a plea of guilty should be treated as a mitigating factor. It not only saves the country a great expense of a lengthy trial but also saves time and 12 inconvenience of many, particularly the witnesses. While I cannot say that the sentence on each charge is excessive or unreasonable, I do feel that the totality of 18 years is rather severe in the circumstances. In the two English cases the totality of the consecutive sentences in each case does not amount to more than 6 years. In R v Faulkner [1973] 2 MLJ 31 the consecutive sentences were only imposed on two offences out of a variety of offences. In this appeal the appellant would have no ground to complain if the same discretion was used, namely, that the sentences second and third charges were to run concurrently, so that altogether he will serve a total sentence of 14 years. The second and third charges are in –fact of the same nature. It is similar to charging an opium addict for smoking opium, for possession of the pipe and for having the opium in his pipe. Subject to the variation of sentence from 18 years to 14 years the appeal should be dismissed [penekanan sendiri]

Di dalam kes PP v Prabu Veeramuthu & Ors [supra], Mahkamah Rayuan telah menyentuh dua mangsa berlainan perlu dua hukuman berasingan pemenjaraannya dengan menyatakan sebagai berikut; 13 “The Court of Appeal in Bachik 's case and Yit Kean Hong 's case had clearly applied the exception to the one transaction rule and the totality principle in that it took the facts of the case and the circumstances of the offence into consideration in reviewing the sentences. Like the facts in Yit Kean Hong 's case the two offences committed by the three respondents in the present case were very serious indeed punishable with imprisonment of up to 20 years. This case involved two separate and distinct offences and two different victims. The injuries inflicted on the victims in the present case, as rightly stated by the learned trial judge, were vicious and would call for an outright condemnation. There was never any provocation by the helpless victims. In our view this is a proper case for the court to apply the exception to the one transaction rule. In addition, a consecutive sentence is necessary to discourage others from committing violent crimes affecting the human body resulting in death.” [penekanan sendiri] Penutup. [23] Mahkamah Tinggi ini berpuas hati bahawa dari fakta kes di atas walaupun perbuatan responden adalah satu kesalahan yang 14 berulang di dalam masa dan tempat berlainan namun mangsa adalah sama dan tiada kekerasan dibuat atas penyamaran tambahan pula kesalahan pertama dan umur responden yang telah mencapai 61 tahun dengan itu tempoh pemenjaraan 12 bulan berjalan serentak adalah memadai dan tidak terlalu ringan malah masih di dalam budi bicara Mahkamah Tinggi ini dan Puan Majistret. Bertarikh: 08.10.2018 t.t. ( AZMAN BIN ABDULLAH ) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Kuala Lumpur. Pihak-pihak: Bagi pihak peguambela Perayu … En. Mohd Zahid bin Abu Hashim [Tetuan Hisham Nen & Co] Bagi pihak Pendakwa Raya/ … Tn. Nurakmal Farhan bin Aziz Responden Timbalan Pendakwa Raya [Jabatan Peguam Negara]