Encik Kamarul Aris Bin Kamaluddin v Khalid Bin Abdul Samad (62-41-08/2014)

Tertuduh mengadakan sidang media itu atas kapasitinya sebagai Ahli Parlimen PAS bagi kawasan Shah Alam.

Sidang media khususnya perkataan-perkataan di Lampiran A dibuat ekoran daripada tindakan pihak JAIS yang telah merampas 400 buah kitab Bible di sebuah pusat persatuan bible di Damansara Kim.

Sidang media tersebut telah dibuat dalam bahasa Melayu. Ucapan tertuduh telah disiarkan dalam portal Malaysiakini dan BERNAMA. 3

SP2 ialah ketua pimpinan UMNO bahagian di kampong Meru Klang membuat laporan polis dengan merujuk P3. P3 ialah artikel berkenaan ucapan tertuduh dalam bahasa Melayu yang tertera nama Ram Anand iaitu SP5 yang telah disiarkan dalam Malaysiakini.

Selain dari SP1 dan SP2, terdapat empat lagi pengadu iaitu D1 yang merupakan penyelaras pemuda UMNO manakala D2,D3 dan D4 merupakan ahli-ahli UMNO Bahagian Kapar.

SP5 merupakan wartawan yang berada di sidang media tersebut dan mendengar ucapan tertuduh dalam bahasa Melayu. SP5 menulis artikel tentang sidang media tertuduh dalam Bahasa Inggeris seperti di P9.

P9 bukanlah perkataan-perkataan sebenar tertuduh tetapi merupakan artikel yang ditulis mengikut gaya bahasa SP5 yang mengandungi intipati 4 perkataan-perkataan yang diucapkan oleh tertuduh. SP5 mengesahkan isi kandungan dan konteks dalam P3 sama dengan P9.

SP8 ialah juruvideo yang telah merakam sidang media tertuduh dari awal hingga akhir. Cakera padat mengenai sidang media itu (P5) telah ditayangkan di mahkamah.

SP11 ialah wartawan dan mengesahkan hadir di sidang media tersebut dan memuat naikkan artikelnya dalam portal BERNAMA dalam versi Bahasa Melayu. Artikel yang sama telah dimuat naik dalam portal Utusan seperti di P11.

SP3 telah mendengar ucapan tertuduh dari Youtube. Namun demikian, SP3 menyediakan transkrip ucapan tertuduh yang ditanda sebagai eksibit ‘P7’ setelah mendengar rakaman ucapan tertuduh yang telah disalin ke dalam cakera padat, setelah dipindahkan dari pendrive jenis Apacer (‘ID-5’) yang diperolehi daripada Inspektor Norman. 5 C. Pertuduhan

Pertuduhan ialah seperti berikut:- PERTUDUHAN “Bahawa kamu, pada 17 Jun 2014 jam lebih kurang 11.30 pagi semasa memberi sidang media di kawasan lobi Parlimen Malaysia, bangunan Parlimen, Bandaraya Kuala Lumpur, Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah menyebut perkataan menghasut sepertimana ayat-ayat yang bergaris dalam LAMPIRAN A kepada pertuduhan ini; oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di baaha sekyen 49109b) Akta hautan 1948 dan boleh dihukum di bawah seksyen 4(1) Akta yang sama. Hukuman Sekiranya kamu didapati bersalah dan disabitkan, kamu boleh bagi kesalahan kali pertama dikenakan denda tidak lebih daripada RM5,000.00 atau penjara selama tempoh tidak lebih daripada tiga tahun atau kedua-duanya dan, bagi kesalahan yang kemudian, boleh dikenakan penjara selama tempoh tidak lebih dari lima tahun.”.

Lampiran A yang dimaksudkan ialah perkataan-perkataan berikut:- “Maka yang point yang ketiga kami sebagai Ahli Parlimen minta Kerajaan Negeri untuk mengkaji. Ya. Enakmen yang memberikan :Eksekutif Power” kepada MAIS. Ya. Di mana MAIS boleh mengarahkan JAIS dan sebagainya jika perlu. Ya Sekiranya perlu untuk membuat pindaan kepada Enakmen itu. Ya. 6 Kerana sepertimana yang kita tahu MAIS ini juga dilihat sebagai satu institusi yang rapat dengan institusi Sultan Selangor. Ya. Dan tindakan yang seperti ini boleh mencemarkan imej Sultan Selangor itu sendiri. Ya. Kita mengharapkan bahawa Kerajaan Selangor mengkaji balik persoalan peranan dan kuasa yang ada pada MAIS dan kembali kepada dasar kerajaan atau pun Raja Berperlembagaan dan tidak memberikan kuasa eksekutif kepada Institusi Raja yang mungkin sekiranya dilakukan boleh mencemarkan institusi Raja itu sendiri.”.

Pihak pendakwaan telah memanggil dua belas orang saksi dan sebanyak sebelas eksibit telah dikemukakan di mahkamah. Saksi-saksi tersebut ialah:

Mohd Norman Bin Toha (pengadu) – SP1;

Khairil Anuar Bin Haji Rusman (pengadu) – SP2;

Inspektor Hasdedi Bin Najib (pegawai polis yang menyediakan transkrip ucapan tertuduh) - SP3;

Nurhanani Salwa Bt Jamaludin (Penasihat Undang-Undang MAIS) – SP4;

Ram Anand a/l Subbarao (wartawan Malaysiakini) – SP5;

Nurhamizah Bt Othman (Pegawai Perhubungan Awam JAIS) – SP6; 7

Mohd. Shahzihan Bin Ahmad (Ketua Pegawai Penguatkuasa) – SP7;

Romy Irwan Shah Bin Amri Irwan (Jurukamera) – SP8;

Dato’ Ahmad Zaharin Bin Mohd Saad (Pengarah JAIS) – SP9

ASP Burhanuddin Bin Mustafa (Pegawai Penyiasat Kanan) - SP10;

Mohd Noor Firdaus Bin Mohd Azil (Wartawan BERNAMA) - SP11; dan

ASP Norman Bin Abu Hassan (Pegawai Penyiasat) – SP12. D. Peruntukan undang-undang dan elemen kesalahan yang perlu dibuktikan [16] Seksyen 4 (1) (b) Akta15 memperuntukkan seperti berikut, “4 Offences

Any person who-

…;

utters any seditious words;

…; or

(d)…, shall be guilty of an offence and shall, on conviction, be liable for a first offence to a fine not exceeding five thousand ringgit or to imprisonment for a term not exceeding three years or to both, and, for a subsequent offence, to imprisonment for a term not exceeding five years; and any seditious 8 publication found in the possession of the person or used in evidence at his trial shall be forfeited and may be destroyed or otherwise disposed of as the court directs.”. [17] Perkataan seditious dalam seksyen (4) (1) (b) Akta 15 ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta yang sama sebagai, “2 Interpretation "seditious" when applied to or used in respect of any act, speech, words, publication or other thing qualifies the act, speech, words, publication or other thing as one having a seditious tendency;”. . [18] Perkataan ‘seditious tendency’ ditakrifkan dalam seksyen 3 Akta 15 seperti berikut, “3. Seditious tendency

A "seditious tendency" is a tendency -

to bring into hatred or contempt or to excite disaffection against any Ruler or against any Government;

to excite the subjects of any Ruler or the inhabitants of any territory governed by any Government to attempt to procure in the territory of the Ruler or governed by the Government, the alteration, otherwise than by lawful means, of any matter as by law established;

to bring into hatred or contempt or to excite disaffection against the administration of justice in Malaysia or in any State;

to raise discontent or disaffection amongst the subjects of the Yang di-Pertuan Aging or of the Ruler of any State or amongst the inhabitants of Malaysia or of any State; 9

to promote feelings of ill-will and hostility between different races or classes of the population of Malaysia; or

to question any matter, right, status, position, privilege, sovereignty or prerogative established or protected by the provisions of Part III of the Federal Constitution or Article 152, 153 or 181 of the Federal Constitution.”. [19] Dalam kes ini, kecenderungan menghasut yang dipertuduhkan ialah di bawah seksyen 3 (1) (a) dan (d) Akta 15. [20] Pihak pendakwaan perlu membuktikan dua elemen bagi kesalahan ini iaitu:-

tertuduh menyebut perkataan-perkataan seperti dalam pertuduhan; dan

(ii) perkataan-perkataan tersebut yang digariskan dalam Lampiran A pertuduhan mempunyai kecenderungan menghasut seperti yang diperuntukkan di bawah seksyen 3(1)(a) dan (d) Akta 15. E. Hujahan pembelaan [21] Izin yang ditanda ‘P1’ diberi kepada TPR untuk mengendalikan kes hasutan ini adalah cacat kerana perkataan ‘shall’ dalam seksyen 5 Akta 15 adalah mandatori. Ia wajib diberi oleh Pendakwa Raya (PP) bukan TPR. Ini 10 kerana pemakaian minda dan pertimbangan yang mendalam mesti dilakukan oleh PP bukan TPR. [22] Pertuduhan ini kabur kerana tidak mendedahkan kesalahan. Seksyen 4 dan 3 Akta 15 perlu dibaca bersama iaitu elemen kesalahan dalam seksyen 3 perlu disebut dalam kertas pertuduhan. Intipati untuk membentuk kesalahan menghasut mesti diletakkan dalam pertuduhan menghasut. [23] Pertuduhan memprejudiskan tertuduh untuk menyediakan pembelaannya kerana tertuduh tidak tahu kesalahan yang telah dilakukannya. [24] Mahkamah ini perlu meneliti keseluruhan bahagian ucapan tersebut bukannya mengambil sebahagian kecil untuk dipertimbangkan. Sebagai seorang ahli Parlimen, tertuduh boleh mengemukakan apa-apa cadangan untuk memperbaiki sesuatu keadaan termasuklah mengkaji undang-undang sedia ada. 11 [25] Hujahan pihak pendakwaan tidak selari dengan apa yang mereka hendak buktikan iaitu keterangan SP1 bukanlah hasutan bagi memperbetulkan mana-mana kekurangan yang bertujuan untuk melindungi institusi di raja. Keterangan SP5 menunjukkan ucapan dibuat terhadap institusi MAIS untuk melindungi institusi di raja dari tercemar. F. Hujahan pendakwaan [26] Elemen pertama kesalahan berjaya dibuktikan melalui keterangan SP5, SP8 dan SP11 yang disokong dengan rakaman video (P8) dan P11 iaitu tulisan dalam artikel yang diterbitkan oleh BERNAMA. [27] Elemen kesalahan tidak perlu dimasukkan dalam pertuduhan kerana ia akan dibuktikan melalui keterangan dan pertuduhan adalah jelas dengan adanya Lampiran A yang dilampirkan bersama pertuduhan. [28] Kenyataan tertuduh dalam Lampiran A ialah kenyataan menghasut dan kenyataan “…dan tidak memberikan kuasa eksekutif kepada institusi Raja” merupakan kenyataan yang jelas dan tiada kesamaran dari segi maksudnya iaitu: 12

menghasut rakyat khususnya ahli Majlis Mesyuarat Kerajaan Negeri Selangor untuk menghapuskan kuasa DYMM Sultan Selangor selaku Ketua Agama Negeri;

menghapuskan kuasa dan kedudukan MAIS sebagai pihak berkuasa utama dalam hal ehwal agama Islam selepas Sultan Selangor; dan

menyebarkan perasaan kebencian terhadap MAIS dan institusi istana yang dinaungi oleh DYMM Sultan. [29] Ini berdasarkan seksyen 6 Enakmen Pentadbiran Agama Islam (Negeri Selangor) 2003 (ditanda sebagai eksibit ‘P8’) yang menyatakan MAIS bertindak sebagai pembantu dan penasihat kepada DYMM Sultan Selangor dalam hal-hal agama Islam di negeri Selangor. [30] Seksyen 6 perlu dibaca bersama seksyen 3 P8 iaitu tiada apa jua perkara dalam P8 yang boleh mengurangkan atau menyentuh hak dan kuasa DYMM Sultan sebagai ketua agama Islam di negeri Selangor. [31] Kata-kata tertuduh terutamanya sekiranya perlu untuk membuat pindaan kepada Enakmen dan tidak memberikan kuasa eksekutif kepada 13 institusi Di Raja tidak boleh diucapkan di lobi Parlimen dan penontonnya tidak bersesuaian. Ia telah menimbulkan polemik di kalangan orang ramai. Sebaliknya OKT perlu menggunakan saluran yang tertentu untuk menyampaikan tegurannya. Ini disebabkan keintelektualan manusia adalah tidak sama. [32] Pindaan kepada kuasa MAIS memerlukan pindaan kepada undang-undang tubuh Negeri Selangor kerana seperti yang diterangkan oleh SP4, mencabar kuasa MAIS seolah-olah mencabar kuasa Sultan kerana MAIS dan Sultan merupakan institusi yang berhubung kait. G. Beban pendakwaan [33] Di akhir kes pendakwaan, beban untuk membuktikan wujudnya kes prima facie terhadap kedua-dua OKT atas kesalahan di atas terletak pada pihak pendakwaan. Ini diperuntukkan dalam seksyen 173(h) Kanun Prosedur Jenayah. Maksud kes prima facie telah dijelaskan dengan terang dalam kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457, Balachandran v Pendakwa Raya [2005] 1 CLJ 85 dan Looi Kow Chai dan Anor v Pendakwa Raya [2003] 1 CLJ 734 bahawa mahkamah mempunyai tugas 14 untuk membuat penilaian yang maksimum atas semua keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan jika tidak disangkal membolehkan tertuduh disabitkan.

Isu-isu yang dibangkitkan [34] Sebelum mahkamah membuat dapatan berkenaan prima facie bagi kesalahan ini, mahkamah telah terlebih dahulu melihat isu-isu yang dibangkitkan oleh pihak pembelaan.

Pertuduhan yang cacat [35] Dalam buku Lexis Nexis Guide To Litigation Criminal Procedure Code 2015 di muka surat 220 menerangkan sesuatu pertuduhan itu mestilah menunjukkan yang tertuduh tahu akan kesalahan yang disabitkan ke atasnya. Petikan buku tersebut dinyatakan di sini, “Thus, the charge acts as a notice to an accused of the matter with which he is accused of and must convey to him with sufficient clearness and certainty the offence which the prosecution intends to prove against him: see R v Mohamaed Humayoon Shah (1874) 21 WR Co 72; Jagar Singh v Public Prosecutor [1936] 92 at 94 ( it is an elementary principle of criminal law that the accused person must know exactly what is the charge which he is called upon to answer; and still more so, that he should know of what offence he has been convicted of). 15 [36] Dalam kes Oh Keng Seng v. Public Prosecutor [1980] 1 LNS 54, Mahkamah Persekutuan menjelaskan seperti berikut, “What the law requires is that the speech or those parts of the speech alleged to be seditious should be set out in the charge, and then it is for the Court to decide having considered all the evidence, whether those words mentioned are seditious.”. [37] Dalam kes Karpal Singh v PP [2016] 8 CLJ 15, ketiga-tiga YA Hakim Mahkamah Rayuan telah merujuk kes Fan Yew Teng v PP dan bersetuju bahawa pertuduhan yang dibuat oleh pihak pendakwaan adalah teratur. “[15] For the issue of defective charge, I took guidance from the case of Fan Yew Teng v. PP [1975] 1 LNS 38; [1975] 2 MLJ 235 on a similar subject where the Federal Court observed that in a prosecution under s. 4(1)(b) of the Sedition Act, the Public Prosecutor is not bound to specify in the charge on which of the six tendencies set out in s. 3(1) he relies and it is open to him during the course of the trial to pick and choose. Thus, in my opinion this issue bereft of any merit.”. [38] Mahkamah ini meneliti pertuduhan yang disediakan dan mendapati ayat-ayat yang mengandungi kecenderungan menghasut itu telah digariskan dan diletakkan dalam Lampiran A kepada pertuduhan ini. Lampiran A yang 16 merupakan pertuduhan adalah mencukupi untuk tertuduh mengetahui kesalahan yang dilakukannya. [39] Seksyen 3 Akta 15 merupakan peruntukan yang menerangkan perkara-perkara yang boleh terjatuh dalam kecenderungan menghasut. Pertuduhan tidak perlu mempunyai penerangan bagi perbuatan kecenderungan menghasut di bawah seksyen 3(1) (a) dan (d) Akta 15. Di peringkat ini, tugas pihak pendakwaan ialah menunjukkan terdapatnya perkataan-perkataan yang dilafazkan membawa rasa kebencian atau penghinaan atau menimbulkan rasa tidak puas hati terhadap mana-mana Raja atau menimbulkan rasa tidak senang di kalangan rakyat Raja tersebut.

(ii) Izin mendakwa [40] Saya merujuk penghakiman dalam kes Abdul Hamid v Public Prosecutor [1956] 1 MLJ 231, Mahkamah Tinggi menyatakan bahawa, “I do not consider that consent must be given personally by the Public Prosecutor. In my opinion the very general words "rights and powers" appearing in section 376(iii) of the Criminal Procedure Code (F.M.S. Cap. 6) 17 are sufficient to permit a Deputy Public Prosecutor to consent to a prosecution under the Ordinance. ….. There is an essential difference to my mind between a sanction and a consent. A prosecution can be sanctioned without any deep consideration of the particular case: full consideration is required for consent since "'Consent' is an act of reason, accompanied with deliberation, the mind weighing, as in a balance, the good and evil on each side" (Stroud 3rd Edition vol. I page 582).”. [41] Mahkamah Tinggi dalam kes PP lwn. Karpal Singh Ram Singh [2009] 9 CLJ 688 menyatakan dalam penghakimannya seperti berikut, “[20] Ingin saya mengambil satu contoh kes yang keterlaluan, di dalam kes yang diputuskan oleh Privy Council PP v. Oie Hee Koi & Associated Appeals [1967] 1 LNS 132; [1968] 1 MLJ 148; yang dituruti di dalam kes PP v. Mohamed Halipah [1981] CLJ 238 (Rep); [1981] CLJ 92; [1982] 1 MLJ 159 yang memutuskan bahawa kehadiran timbalan pendakwa raya di dalam mengendalikan kes itu sendiri secara tersirat ('implicit'nya) membawa maksud keizinan diperolehi dari pendakwa raya, melainkan kes tersebut pendakwaan dikendalikan oleh pegawai pendakwa polis atau jabatan-jabatan kerajaan.”. [42] Dapatan mahkamah ialah seorang TPR tidak memerlukan izin dari Pendakwa Raya itu sendiri memandangkan seksyen 376(3) Kanun Tatacara Jenayah membenarkan seorang TPR menjalankan kuasa-kuasa yang diberi kepada PP. Dalam kes ini izin untuk mendakwa di bawah seksyen 5 Akta 15 18 telah diberikan oleh Dato’ Mohamad Hanafiah Bin Zakaria, Timbalan Pendakwa Raya bertarikh 25 Ogos 2014.

Pertuduhan di bawah seksyen 4(1)(b) Akta Elemen pertama: tertuduh menyebut perkataan-perkataan seperti dalam pertuduhan [43] Melalui keterangan SP5, SP8, SP11, eksibit P9 dan P5, tiada kesangkalan dalam fakta bahawa tertuduh ialah orang yang memberikan ucapan dalam sidang media tersebut berpandukan kepada teks ucapan yang berada dengan tertuduh di lobi Parlimen. Elemen kedua: perkataan-perkataan tersebut mempunyai kecenderungan menghasut i. Elemen niat [44] Dalam kes-kes yang melibatkan kesalahan menghasut, pihak pendakwaan tidak perlu membuktikan elemen niat. Kes yang dirujuk ialah 19 PP v Karpal Singh (supra). Mahkamah Rayuan dalam penghakimannya di mukasurat 633 menyatakan seperti berikut, “[67] Pada hemat kami itu adalah satu salah arahan yang serius kerana seperti yang telah kami huraikan, bagi kesalahan menghasut di bawah MY_FS_ACT_1969_154.(1)(b)s. 4(1)(b) Akta 15, niat responden bukanlah keperluan yang perlu dibuktikan. Jadi persoalan sama ada responden meniatkan perkataan-perkataan dalam kenyataan akhbarnya sebagai satu hasutan bukanlah persoalan yang betul dan perlu untuk diputuskan (lihat PP v. Ooi Kee Saik (supra) ). Dalam kes PP v. Mark Koding mahkamah menyatakan: Thus, it is immaterial whether the accused's intention or motive was honourable or evil when making the speech.”.

(ii) Kecenderungan menghasut [45] Perkara penting yang perlu dipertimbangkan oleh mahkamah ini ialah sama ada perkataan-perkataan yang dilafazkan mempunyai kecenderungan menghasut seperti yang diperuntukkan di bawah seksyen 3(1) Akta. [46] Berdasarkan Lampiran A kepada pertuduhan dan sepanjang perbicaraan ini dijalankan serta hujahan pihak pendakwaan, pihak pendakwaan telah menjuruskan pertuduhan hasutan ini ke arah institusi di raja yang mempunyai hubung kait dengan institusi Sultan Selangor. 20 [47] Merujuk keterangan SP4 iaitu Penasihat Undang-Undang MAIS semasa pemeriksaan utama, fungsi utama MAIS di bawah seksyen 4 P8 ialah membantu dan menasihati DYMM Sultan dalam perkara yang berhubungan dengan agama Islam. JAIS bertanggung jawab untuk melaksanakan dasar-dasar berkaitan agama Islam yang diputuskan oleh MAIS. Ketika disoal balas, SP4 bersetuju bahawa seorang Ahli Parlimen boleh, sebagai sebahagian daripada tugas mereka sebagai pembuat undang-undang meminta P8 dikaji semula. SP4 juga bersetuju ucapan tertuduh itu ditujukan kepada MAIS. Walau bagaimanapun, semasa pemeriksaan semula, SP4 menyatakan seperti berikut, “S: Puan ada memberikan jawapan seperti berikut, ‘when we challenge the executive power of MAIS it is as good as you challenge the power of the Sultan. J: Ya S: Peguam berikutnya mengatakan bahawa “here what we have is not a challenge,’ jadi apa sebenarnya jawapan puan kepada jawapan sebelum itu? J: Pada pandangan saya ia adalah mencabar kuasa Sultan.”. [48] Merujuk kepada kes-kes tersohor bagi kesalahan yang sama dengan pertuduhan ini iaitu PP v Karpal Singh (supra ), PP v Ooi Kee Saik (1971) 21 1 LNS 113 dan PP v Mark Koding (1882) 1 LNS 96, mahkamah ini mempunyai tugas untuk meneliti perkataan-perkataan dalam Lampiran A dan kesan keseluruhannya sama ada mempunyai kecenderungan menghasut. Mahkamah tidak boleh bergantung kepada keterangan saksi-saksi sahaja. [49] Tugas mahkamah seperti yang dinyatakan dalam kes PP v Param Cumarasawamy [1986] CLJ Rep 606 [1986] 1 CLJ 1901 ialah untuk menentukan sama ada sesuatu perkataan itu menghasut atau tidak: “[3] The line between criticism and sedition is drawn by a Judge who is independent of the party in power in the State. If Judges are to receive the confidence of the people they must be independent of the Executive. In this present case, the line between what is seditious and what is not seditious is drawn by a Judge. If the Judges are independent as in this country, there is nothing to fear - the rule of law is preserved. It is then the province of the Judge to hold the balance between the competing interests.”. . [50] Seperti yang dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v. Ooi Kee Saik (supra) dan dirujuk dalam kes PP v Karpal Singh (supra), mahkamah juga perlu meletakkan garis pemisah antara pandangan atau komen politik yang dibenarkan oleh undang-undang dari perkataan- 22 perkataan yang menghasut. Petikan penghakiman dari kes PP v. Ooi Kee Saik (supra) seperti berikut, “A line must therefore be drawn between the right to freedom of speech and sedition. In this country the court draws the line. The question arises: where is the line to be drawn; when does free political criticism end and sedition begin? In my view, the right to free speech ceases at the point where it comes within the mischief of section 3 of the Sedition Act. The dividing line between lawful criticism of Government and sedition is this - if upon reading the impugned speech as a whole the court finds that it was intended to be a criticism of Government policy or Administration with a view to obtain its change or reform, the speech is safe. But if the court comes to the conclusion that the speech used naturally, clearly and indubitably, has the tendency of stirring up hatred, contempt or disaffection against the Government, then it is caught within the ban of paragraph (a) of section 3(1) of the Act. In other contexts the word "disaffection" might have a different meaning, but in the context of the Sedition Act it means more than political criticism; it means the absence of affection, disloyalty, enmity and hostility. To 'excite disaffection' in relation to a Government refers to the implanting or arousing or stimulating in the minds of people a feeling of antagonism, enmity and disloyalty tending to make government insecure. If the natural consequences of the impugned speech is apt to produce conflict and discord amongst the people or to create race hatred, the speech transgresses paragraphs (d) and (e) of section 3(1). Again paragraph (f) of section 3(1) comes into play if the impugned speech has reference to question any of the four sensitive issues - citizenship, national language, special rights of the Malays and the sovereignty of the Rulers. 23 [51] Pertuduhan hasutan yang dikenakan dalam kes PP v Ooi Kee Saik ialah akibat daripada ucapan tertuduh yang mengandungi kritikan terhadap Kerajaan kerana menahan Encik Lim Kit Siang tanpa bicara. [52] Dalam kes di hadapan mahkamah ini, mahkamah mendapati bahawa