Ezycash Resources v Surinder Jit Singh A/L Gurmit Singh (ND-A72NCC-48-04/2025)

Defendan telah mengakui kewujudan perjanjian bertarikh 12/10/2021 dan hanya gagal menunaikan obligasi pembayaran.

Dakwaan Defendan tidak konsisten — pada satu perenggan mengakui penyata kira-kira Plaintif benar, namun pada perenggan lain menafikan jumlah hutang yang sama.

Defendan tidak pernah memplidkan dalam pernyataan pembelaan bahawa beliau hanya menerima RM30,000.00; dakwaan ini hanya timbul dalam afidavit dan merupakan afterthought.

Plaintif adalah pemberi pinjaman berlesen, dan perjanjian telah mematuhi Akta Pemberi Pinjaman Wang 1951.

Faedah yang dikenakan adalah dalam had yang dibenarkan oleh undang-undang. Hujahan Pihak Defendan Defendan pula berhujah bahawa terdapat isu boleh dibicarakan, antaranya: a. Perjanjian pinjaman bertarikh 12/10/2021 adalah salah dan tidak sah; b. Plaintif gagal mematuhi Akta Pemberi Pinjaman Wang 1951; c. Faedah yang dikenakan adalah keterlaluan dan melebihi kadar dibenarkan; d. Defendan tidak diserahkan sesalinan perjanjian pinjaman yang bersetem sebelum pinjaman diberikan, menjadikan perjanjian terbatal. Isu untuk Diputuskan S/N VhuyVROjzkKp2bu9ZnTbg Persoalan utama di hadapan Mahkamah ialah sama ada terdapat isu boleh dibicarakan yang membolehkan kes ini diteruskan ke perbicaraan penuh, atau sama ada Plaintif berhak mendapat penghakiman terus di bawah Order 14 ROC 2012. Order 14 ROC 2012 bertujuan mempercepatkan proses kehakiman apabila jelas tiada defence yang munasabah. Mahkamah perlu menilai sama ada terdapat “triable issue” yang genuine. Analisis dan Dapatan Mahkamah Setelah meneliti afidavit dan dokumen yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak, Mahkamah berpendapat seperti berikut:

Kewujudan Perjanjian Pinjaman tidak dinafikan secara material oleh Defendan. Defendan sendiri mengakui menandatangani perjanjian bertarikh 12/10/2021 dan menerima sejumlah wang daripada Plaintif.

Dakwaan bahawa perjanjian tersebut “tidak sah” atau “tidak mematuhi Akta” dibuat tanpa sebarang bukti dokumentari atau laporan rasmi. Tiada butiran spesifik diberikan tentang peruntukan mana dalam Akta Pemberi Pinjaman Wang 1951 yang telah dilanggar.

Mahkamah berpendapat hujahan Defendan mengenai kadar faedah yang kononnya keterlaluan tidak menimbulkan isu triable. Plaintif telah menyatakan kadar faedah yang dikenakan adalah dalam lingkungan yang dibenarkan oleh Akta dan peraturan-peraturan yang berkuatkuasa. Defendan sendiri memasuki perjanjian berkenaan tanpa sebarang paksaan.

Isu berkaitan penyerahan salinan perjanjian bersetem juga tidak menjejaskan liabiliti hutang utama, memandangkan Defendan sendiri mengakui membuat beberapa bayaran ansuran berdasarkan perjanjian yang sama.

Menurut prinsip dalam kes Bank Negara Malaysia v Mohd Ismail [1992] 1 MLJ 400, beban untuk menunjukkan bahawa wujud isu boleh dibicarakan terletak pada Defendan. Dalam kes ini, Defendan gagal berbuat demikian dan hanya mengemukakan penafian umum. S/N VhuyVROjzkKp2bu9ZnTbg “The function of the court under Order 14 is not to try issues of fact, but to determine whether there is a triable issue or question which ought to be tried. The defendant must show that there is an issue or question in dispute which ought to be tried.” Oleh itu, Mahkamah berpuas hati bahawa tiada isu boleh dan harus dibicarakan dan Plaintif berhak mendapat penghakiman terus.

Mahkamah dengan ini membenarkan permohonan Plaintif di bawah Order 14 Rules of Court 2012 dan memberikan perintah penghakiman kepada Plaintif terhadap Defendan sepertimana permohonan Plaintif di Lamp.7 serta kos tindakan dan kos permohonan ini sebanyak RM2,000.00. (Tandatangan) t.t ....................................................... (MOHD FAREZ BIN RAHMAN) Majistret Mahkamah Majistret Port Dickson Tarikh: 13/10/2025 S/N VhuyVROjzkKp2bu9ZnTbg