Faizul Nizam bin Jaafar v Pendakwa Raya (B-05-111-04/2015)

(a) Semasa intipan, SP10 telah melihat sebuah kereta Estima warna hitam bernombor AHH 57 yang dipandu oleh perayu seorang diri telah memasuki kawasan Emerald Kondo;

(b) SP10 kemudian telah menahan dan membuat pemeriksaan ke atas kereta Estima tersebut, dan mengesahkan perayu seorang sahaja yang berada di dalam kereta itu;

(c) Melalui ekshibit P5, satu beg plastik hitam yang mengandungi dadah cannabis berkenaan yang sewaktu ditemukan dan dirampas berada di tempat letak kaki penumpang hadapan kereta Estima dalam keadaan yang tidak terikat;

(d) SP10 terhidu bau ganja yang kuat apabila pintu kereta Estima itu dibuka. 6

(e) SP7, tuan punya berdaftar kereta Estima, ialah majikan tertuduh. Perayu ialah pemandu peribadi SP7. Kereta Estima telah digunakan untuk menghantar SP7 ke tempat kerja dan juga menghantar anak-anak SP7 ke sekolah secara rutinnya. Semasa kereta Estima ditahan pada tarikh dan masa kejadian, kereta Estima berada dalam jagaan dan kawalan perayu.

(f) SP5 dan SP6 tidak tahu menahu tentang ekshibit di P5. Berdasarkan fakta-fakta primer di atas, hakim bicara telah mendapati bahawa perayu mempunyai jagaan dan kawalan ke atas beg plastik hitam yang mengandungi dadah seperti di ekshibit P5. Lantaran itu, hakim bicara telah mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 37(d) ADB 1952 dan memutuskan bahawa perayu dianggap memiliki dadah tersebut dan dianggap juga mengetahui tentang sifat-sifat dadah tersebut sehingga dibuktikan sebaliknya. [11] Mengenai elemen pengedaran, hakim bicara telah membuat dapatan langsung berkenaan perbuatan pengedaran seperti mana ditakrifkan dalam seksyen 2, ADB 1952. Di muka surat 15-16, Jilid 1, rekod rayuan, hakim bicara telah memperincikan dapatannya seperti yang berikut: “perbuatan tertuduh membawa dadah tersebut di dalam kenderaan Estima hitam tersebut adalah terjumlah kepada perbuatan pengedaran secara langsung sebagaimana yang didefinisikan di bawah seksyen 2, Akta Dadah Berbahaya 1952. Tertuduh bukan setakat membawa atau menyimpan dadah berbahaya berkenaan tetapi, “whether he is a trafficker in those circumstances depend on the facts and circumstances of the given 7 case,including the quality of the drugs and any transaction the accused proposed to enter into”. (lihat kes Mohamad Yazri Minhat v Public Prosecutor [2003] 2 CLJ 65 p 75. Memandangkan jumlah dadah yang dibawa oleh Tertuduh adalah satu jumlah yang besar iaitu 18,493 gram maka adalah sesuatu yang tidak dapat disangkal bahawa tertuduh membawa dadah tersebut untuk tujuan pengedaran. (Ong Ah Chuan v PP [1981] 1 MLJ 64) manakala di dalam kes Mohamad Yazri Minhat v. Public Prosecutor (supra) diputuskan : “as a matter of common sense the larger the quantity of drugs involved the stronger the inference that they were not intended for the personal consumption of the person carrying them, and the more convincing the evidence needed to rebut it” Dari fakta dapat digarab bahawa berdasarkan kepada cara dadah tersebut dibawa dan jumlah dadah yang banyak maka “irresisble inference” boleh dibuat berdasarkan kepada “common sense approach” bahawa tertuduh sememangnya berniat mengedar dadah berbahaya tersebut. Lantas, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa tertuduh telah melakukan perbuatan mengedar dadah berbahaya seperti yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya,

1952.” [12] Manakala bagi elemen dadah berbahaya, hakim bicara telah menerima keterangan SP4 yang telah mengesahkan bahawa bahan seperti mana dalam ekshibit di P5 ialah cannabis seberat 18,493 gram, dadah berbahaya yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama, ADB

Pengesahan ini dinyatakan juga dalam Laporan Kimia SP4 (ekshibit P16). [13] Berdasarkan dapatan tersebut, hakim bicara telah mengarahkan perayu untuk mengemukakan pembelaannya. 8 Pembelaan [14] Perayu memberikan pembelaannya secara bersumpah. Teras pembelaan perayu ialah dadah yang ditemukan oleh pihak polis bukanlah miliknya, dan dia sebenarnya telah dianiaya. Ringkasnya, pembelaan perayu adalah seperti yang berikut:

(i) Perayu bekerja sebagai pemandu peribadi kepada SP7;

(v) Perayu kemudiannya menerima panggilan telefon daripada kawannya bernama Khairul meminta tolong untuk menjemputnya di sebuah kedai mamak berdekatan PPUM dan menghantarnya ke Sungai Penchala kerana keretanya rosak. Kereta Khairul ialah kereta Estima berwarna hitam sama seperti kereta SP7;

(x) Pasukan serbuan dan SP10 membuat pemeriksaan terhadap kereta yang dipandu perayu dan menemukan satu

(i) hakim bicara khilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memutuskan pendakwaan telah berjaya membangkitkan satu kes prima facie terhadap perayu apabila keterangan menunjukkan sebaliknya; dan

(a) saksi pendakwaan iaitu SP5 dan SP6 merupakan saksi berkepentingan kerana telah sama-sama ditahan dan keterangan mereka telah menimbulkan keraguan terhadap kes pendakwaan khususnya SP6 dikatakan tidak fokus tetapi sekadar ‘tengok seimbas saja’ tentang plastik hitam yang dipindahkan daripada kereta Satria ke kereta Estima. Hakim bicara telah bergantung sepenuhnya pada keterangan tersebut dalam mewujudkan kes prima facie terhadap perayu tanpa disokong dengan apa-apa keterangan yang lain.

(b) Hakim bicara telah gagal mempertimbangkan beberapa percanggahan antara saksi-saksi pendakwaan mengenai: kehilangan telefon bimbit perayu yang dirampas; dan, isu nombor plat kereta Estima. Tentang telefon bimbit, 12 dikatakan SP10 ada merampas dan menyerahkan kepada SP11 untuk disiasat. Namun, SP11 tidak menerima telefon tersebut dan tidak menjalankan siasatan berkenaannya. Ini telah menimbulkan kelompangan terutamanya berkenaan dengan kewujudan penama Khairul. Oleh itu anggapan bertentangan di bawah s 114 (g) Akta Keterangan 1950 seharusnya diguna pakai terhadap pendakwaan. Mengenai nombor plat kereta Estima, SP9 dikatakan bercanggah dalam mengingati nombor tersebut iaitu sama ada AHH 57 atau AAH 57, tetapi kemudiannya mengatakan pasti adanya nombor 57. Ini telah menimbulkan persoalan ke atas kes pendakwaan.

(c) Hakim bicara juga telah tersalah arah apabila membuat dapatan berkenaan dengan pengetahuan daripada kelakuan perayu sewaktu diserbu. Hakim bicara di akhir kes pendakwaan membuat dapatan bahawa perayu dalam keadaan “ketakutan” sedangkan keterangan SP10 (Jilid 2, muka surat 177) menyatakan “ pemandu kereta ini saya tengok dalam keadaan terkejut dan tergamam tetapi memberikan kerjasama”. Perayu jelas memberikan kerjasama dan tidak membuat apa-apa cubaan untuk melarikan diri sedangkan perayu berpeluang berbuat demikian. Reaksi “terkejut dan tergamam” hanyalah satu reaksi biasa dan ini tidak terjumlah kepada pengetahuan perayu berkaitan dadah yang berada dalam beg plastik di tempat letak kaki penumpang tersebut. 13 [19] Berkaitan isu kedua pula, peguam bela terpelajar menghujahkan hakim bicara telah tersalah arah apabila gagal mempertimbangkan keterangan versi pembelaan dengan sewajarnya. Hakim bicara dalam alasan penghakiman beliau (Penilaian Kes Pembelaan,RR Jilid 1, muka surat 21) gagal memberikan apa-apa ulasan berkaitan pembelaan yang ditimbulkan oleh perayu iaitu berhubung telefon yang dirampas dan SP6 (saksi berkepentingan dan tidak dituduh bersama perayu). Dua isu ini tidak diberikan penilaian maksimum dan tiada kesimpulan dibuat berkaitannya oleh hakim bicara. (Dirujuk juga penghujahan bertulis peguam bela perayu) [20] Timbalan Pendakwa Raya (TPR) berhujah bahawa rayuan ini tidak bermerit kerana hakim bicara telah membuat keputusan yang betul berlandaskan keterangan dan fakta yang telah ditemuinya. Hakim bicara dihujahkan telah tidak melakukan apa-apa kekhilafan undang-undang dan fakta dalam dapatan dan keputusannya. (Dirujuk penghujahan bertulis TPR) Keputusan Kami [21] Kami telah mempertimbangkan rayuan ini secermatnya. Apa yang jelas kes ini melibatkan penemuan dan rampasan dadah di dalam sebuah kereta. Tidak dinafikan bahawa perayu mempunyai kawalan dan jagaan ke atas kereta Estima tersebut pada ketika itu dan di dalam kereta tersebut ditemukan ekshibit seperti di P5 yang mengandungi dadah tersebut. Pada pertimbangan kami, pendakwaan telah berjaya, melalui saksi-saksi yang telah diterima keterangan mereka oleh hakim bicara, membuktikan hakikat bahawa perayu mempunyai kawalan dan 14 penjagaan fizikal ke atas ekshibit di P5 yang berada di bawah tempat duduk penumpang hadapan kereta yang di bawah jagaan dan kawalannya. Dengan itu, hakim bicara dengan betulnya telah mengguna pakai anggapan di bawah s 37 (d) ADB 1952 iaitu dadah tersebut dianggap dalam milikan perayu dan seterusnya dia mempunyai pengetahuan tentang jenis dadah berbahaya tersebut. Kami tidak nampak adanya kekhilafan oleh hakim bicara dalam memutuskan sedemikian kerana pendekatan itu selaras dengan prinsip kes Mahkamah Persekutuan dalam PP v Abdul Rahman bin Akif

(a) mengenai SP5 dan SP6 yang dikatakan saksi-saksi berkepentingan, kami bersetuju dengan hujahan TPR bahawa mereka bukan saksi berkepentingan. Walaupun mereka ditahan selepas perayu ditahan, mereka telah tidak dituduh dengan apa-apa kesalahan. Mereka dengan jelas telah menafikan mengetahui, terlibat atau memiliki dadah tersebut. Tiada apa-apa keterangan yang meyakinkan (cogent) untuk menunjukkan mereka tidak seharusnya dipercayai. Hakim bicara berhak untuk mempercayai mereka dalam keadaan kes ini (rujuk Balasingam v PP

(i) Tertuduh seorang sahaja dalam kereta semasa ditahan.

(v) Tertuduh kelihatan terkejut dan tergamam.

(b) mengenai isu telefon yang dibangkitkan oleh peguam terpelajar, kami bersetuju dengan hujahan TPR bahawa tidak timbul isu ketiadaan siasatan dijalankan oleh SP10 dan SP11 berkaitan “Khairul” dan “Apandi” kerana perayu langsung tidak menyebut kedua-dua nama ini sewaktu dia 16 ditangkap mahupun ketika siasatan dijalankan. Perayu sebaliknya memberikan nama “Darwis dan Zarif” dalam pernyataan beramarannya. Dicatatkan juga SP6 dan SP5 langsung tidak melihat Khairul dan Apandi pada hari tersebut. Berbeza dengan kes-kes yang melibatkan penyamar sulit yang akan terdapat komunikasi sebelum aktiviti pengedaran dadah dilakukan, komunikasi tersebut melalui mesej atau panggilan telefon bimbit adalah sangat relevan dan merupakan keterangan menyokong dalam kes-kes tersebut. Ketiadaan telefon bimbit perayu dalam kes ini bukanlah satu isu kerana perayu ditangkap berseorangan selepas pemerhatian daripada anggota serbuan lebih kurang 15 minit sebelum serbuan dijalankan. Tiada nexus antara perayu dan telefon bimbit dalam kes ini kerana jelas dadah dalam kawalan perayu dan tidak melibatkan orang lain. Pada hemat kami, isu ini juga tidak bermerit.

(c) mengenai percanggahan nombor plat kereta Estima, kekeliruan itu telah diperjelaskan oleh SP9. Kekeliruan ini pada pandangan kami hanya kecil dan tidak memudaratkan memandangkan tidak dinafikan atau disangkal tentang kereta Estima yang ditahan dan yang dipandu oleh perayu.

(d) manakala mengenai pengetahuan, isu ini tidak lagi relevan di peringkat ini memandangkan hakim bicara telah mengguna pakai anggapan di bawah s 37 (d) ADB 1952. 17 [23] Mengenai pengedaran pula, pada penghakiman kami terdapat cukup keterangan untuk menyokong dapatan pengedaran di bawah s 2 ADB 1952 yang telah memasukkan perbuatan ‘membawa’ dalam takrifan pengedaran. Kami dapati hakim bicara telah membuat dapatan yang betul tentang overt act yang diperlukan untuk menyaluti pembawaan dadah tersebut adalah bagi tujuan pengedaran. Pada penghakiman kami terdapat beberapa perbuatan lahiriah (outward act) yang dilakukan dalam bentuk manifestasi niat dan rancangan untuk mengedar dadah itu. SP6 telah melihat perayu mengeluarkan beg seakan di ekshibit P5 dari kereta Satria (yang dipinjamnya daripada SP6) dan memasukkan ke dalam kereta Estima, kereta Estima itu di bawah jagaan dan kawalan perayu seorang sahaja, beg plastik seperti di ekshibit P5 diletakkan di bawah tempat duduk penumpang hadapan, beg plastik tersebut mengandungi dadah dalam bentuk 20 ketulan mampat daun-daun kering cannabis yang dibaluti dengan plastik lut sinar dan kerajang aluminium seberat bersih 18,493 gram (jumlah yang besar untuk penggunaan sendiri), dan dadah itu kemudiannya telah dibawa dari tempat SP6 ke tempat perayu ditahan dan ditangkap di Emerald Kondo. Kami tidak nampak inferens lain yang boleh dibuat kecuali perayu membawa dadah dalam milikannya itu bagi tujuan memindahkan milikan dadah itu kepada orang lain untuk tujuan edaran. (rujuk: Mohamad Yusri Minhat v. PP (2003) 2 CLJ 65; dan, Ong Ah Chuan v. PP (1981) 1 MLJ 64). Secara keseluruhan, kami mendapati hakim bicara telah tidak melakukan apa-apa kekhilafan dan berhak untuk memutuskan bahawa pendakwaan telah berjaya membangkitkan satu kes prima facie terhadap perayu. 18 [24] Mengenai isu utama kedua, seperti mana dinyatakan di atas teras pembelaan perayu ialah dadah yang ditemukan oleh pihak polis bukanlah miliknya, tanpa pengetahuannya, dan dia sebenarnya telah dianiaya. Kami telah membaca alasan penghakiman hakim bicara dan material dalam rekod rayuan dan kami mendapati hakim bicara telah menilai dan mempertimbangkan dengan cermat pembelaan yang dikemukakan oleh perayu. Kami bersetuju dengan keputusan hakim bicara yang menyatakan (muka surat 21- 25, alasan penghakiman): “Meneliti dan menilai akan keterangan yang telah disampaikan oleh Tertuduh, Mahkamah memutuskan yang versi Tertuduh ini melalui keterangan pembelaannya telah gagal untuk mematahkan anggapan tersebut. Keterangan Pembelaan oleh Tertuduh adalah sesuatu yang sangat tidak munasabah dan sukar untuk diterima. Pembelaan Tertuduh bukan sahaja telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes Pendakwaan, malah telah juga gagal mematahkan anggapan di bawah Seksyen 37(d) Akta. Menilai keterangan secara keseluruhannya, terutama diperingkat kes pembelaan, didapati bahawa versi pembelaan oleh Tertuduh adalah lebih bersifat rekaan, penafian kosong (“bare denial”) dan juga berbentuk “afterthought” semata-mata. Melalui keterangan yang disampaikan oleh Tertuduh, dapatlah disimpulkan bahawa pembelaan Tertuduh adalah berupa penafian belaka. Pertamanya dia menafikan yang beg plastik itu milik beliau. Beliau menyatakan bahawa beliau tiada pengetahuan mengenai dadah yang tersimpan di dalam beg plastik hitam tersebut. Menurutnya beg plastik hitam itu diambil oleh Khairul dari Norfasli (SP6) dari rumah SP6. Setelah diambil oleh Khairul, Khairul telah meminta pertolongan Tertuduh untuk menghantarnya pula ke Emerald Perdana, tempat tinggal kawan Khairul yang bernama Zarif untuk diserahkan oleh Khairul kepada Zarif. Menurut Tertuduh, isi kandungan beg plastik hitam itu diberitahu oleh Khairul kepadanya mengandungi tembakau. Secara ringkasnya, Tertuduh menyatakan bahawa dadah yang dijumpai oleh pihak polis di dalam beg plastik hitam itu bukan miliknya, tetapi ia dimiliki oleh Khairul. 19 Khairul dikatakan telah turun bersama Apandi dari kereta Estima setibanya mereka di Kondo Zarif. Menurutnya, dia tiada kena mengena dengan dadah-dadah tersebut. Dia cuba mematahkan anggapan di bawah Seksyen 37(d) itu dengan mengaitkannya dengan orang ketiga, iaitu Khairul. Namun meneliti pula kepada keterangan yang telah disampaikan oleh SP10, jelas menunjukkan bahawa disepanjang pemerhatiannya selama 15 minit, dia menyatakan bahawa sewaktu kereta Estima hitam itu tiba di kawasan Kondo Emerald tersebut, beliau cuma lihat hanya Tertuduh seorang sahaja yang berada di dalam kenderaan tersebut. Tidak ada orang lain bersama Tertuduh. Di dalam aspek ini keputusan yang dicapai di dalam kes PP v. Mohamed Ali [1962] 28 MLJ 257 wajar dijadikan panduan. Di dalam kes tersebut, dinyatakan Mahkamah perlu menerima keterangan yang diberikan oleh saksi-saksi polis melainkan keterangan yang diberikan itu adalah terlalu tidak masuk akal. Meneliti serta menimbangkan kepada keterangan yang dikemukakan, didapati tidak ada sebab SP10 untuk mereka-reka cerita tentang kejadian yang berlaku. Berdasarkan keterangan yang telah ditampilkan disepanjang perbicaraan, Tertuduh tidak pernah mengenali SP10 serta saksi polis yang menahan beliau pada hari tersebut dan begitu juga sebaliknya. Jadi isu penganiayaan terhadap Tertuduh oleh pihak polis tidak timbul sama sekali. Walaupun Tertuduh menyatakan bahawa Khairul dan Apandi telah turun dari kenderaan sebelum memasukki kawasan Kondo, keterangan SP6 jelas menidakkannya. SP6 di dalam keterangannya menyatakan bahawa sewaktu Tertuduh datang memulangkan kereta Sateria pada petang 1.7.2013, Tertuduh datang seorang diri sahaja. Semasa SP6 diperiksa balas oleh Peguam, “Q : Kamu kenal dengan kawan dia bernama Mohd Khairul bin Hassan dan Mohd Apandi bin Abdullah? A : Tidak kenal.” Melalui jawapan tersebut, apa yang dinyatakan oleh Tertuduh bahawa, dia telah: “terus telah bawa kawannya Khairul dan Apandi ke Sungai Pechala. Di Sungai Penchala pergi ke rumah Norfasli, di luar rumah ada Norfasli (SP6) dan Harizan (SP5). Khairul dan Mohd Apandi turun dari kereta 20 manakala Tertuduh tunggu dalam kereta. Tertuduh nampak SP6 serahkan satu beg plastik hitam. Kemudian Khairul dan Apandi telah masuk dalam kereta. Sebelum gerak, Tertuduh telah angkat tangan tanda nak gerak pada SP6. Sampai ke Emerald Condo, Khairul dan Mohd Apandi telah turun dari kereta dan tinggalkan beg plastik hitam dalam kereta. Sementera menunggu dalam kereta, Tertuduh telah membuat panggilan kepada kawannya dan berbual. Beberapa minit kemudian, Tertuduh terima panggilan dari Khairul suruh Tertuduh masuk ke dalam Condo.” Keterangan pembelaan oleh Tertuduh ini adalah jelas merupakan penafian belaka, lantar merupakan “after thought”. Pembelaan berbentuk begini bukanlah merupakan Pembelaan yang baik dari segi Undang-Undang. Tertuduh juga tidak memberitahu nama Khairul dan Mohd Apandi kepada pegawai penyiasat semasa keterangan beliau diambil. Tertuduh hanya mengaku memberitahu pada pegawai penyiasat semasa berada di lock up. Saya memutuskan apa yang disampaikan oleh SP10 itu adalah merupakan kejadian sebenar. Apa yang jelas, keterangan pembelaan ini lebih merupakan penafian semata. Pembelaan sebegini, tanpa disokong oleh bukti kontrit (sic), bukan merupakan pembelaan yang baik. Di dalam kes D.A Duncan v. PP [1980] 1 LNS 12, diputuskan bahawa pembelaan secara penafian semata-mata wajar ditolak. Pembelaan secara penafian tidak mencukupi untuk menimbulkan keraguan yang munasabah. Prinsip yang sama dinyatakan di dalam kes PP v. Ling Tee Huah [1980] 1 LNS 212 yang mana diputuskan, “A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence is not sufficient”. Meneliti keterangan secara keseluruhannya, saya mendapati keterangan yang diberikan oleh SP10 jelas menerangkan akan kedudukan sebenar apa yang terjadi diwaktu dan di tempat kejadian. Keterangan dari SP10 jelas menunjukkan bahawa semasa SP10 membuka pintu kereta Estima tersebut, SP10 telah terbau bau ganja yang kuat. Apabila dibuka beg plastik hitam itu, SP10 telah menjumpai ketulan mampat dedaun kering yang disyakki dadah ganja. Sesungguhnya Tertuduh telah gagal untuk 21 mematahkan anggapan yang dikenakan dibawah Seksyen 37 (d) Akta terhadapnya. Pembelaan yang dikemukakan itu adalah sesuatu yang tidak munasabah dan tidak ‘credible’. (Lihat keputusan kes PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 5 MLJ 1) Kesemua barang kes yang berkaitan dengan dadah tersebut telah dihantar ke Jabatan Kimia untuk dianalisa dan hasilnya, Ahli Kimia (SP4) mengesahkan ia sebagai dadah berbahaya iaitu Cannabis seberat 18,493 gram. Tertuduh juga telah gagal untuk mematahkan anggapan di atas imbangan kebarangkalian bahawa kandungan dadah yang dijumpai di dalam beg plastik hitam tersebut bukan jenis dadah yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama Akta. Tertuduh juga bukanlah seorang ‘passive carrier’. Perbuatan Tertuduh itu jelas terjumlah kepada perbuatan mengedar kerana dengan kuantiti yang sebegitu banyak, tidak mungkin ia untuk kegunaan sendiri. Ia turut member (sic) satu inferen bahawa ia diniatkan untuk tujuan jualan atau pengedaran. Ini sebagaimana diputuskan oleh Hakim Diplock di dalam kes Ong Ah Chuan v. Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 64. Prinsip yang sama juga turut dinyatakan di dalm (sic) kes Mohamad Yazid Minhat v. Public Prosecutor [2003] 2 CLJ 1.” [25] Tuntasnya, kami bersetuju sepenuhnya dengan dapatan hakim bicara. Setelah mempertimbangkan segala material dalam rekod, keterangan terhadap perayu dalam kes ini lebih daripada mencukupi (overwhelming). Pada penghakiman kami pembelaan perayu bukan sahaja gagal mematahkan anggapan di bawah s 37 (d) ADB 1952 atas imbangan kebarangkalian malahan secara keseluruhannya telah gagal membangkitkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. 22 [26] Berdasarkan alasan-alasan di atas, kami sebulat suara menolak rayuan ini. Kami mendapati sabitan adalah selamat. Dengan itu kami mengesahkan sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh hakim bicara ke atas perayu. t.t ABDUL KARIM ABDUL JALIL Hakim Mahkamah Rayuan Tarikh: 13 Disember 2017 Bagi pihak Perayu: Hisham Nazir Tetuan Hisham Nazir & Co. Bagi pihak Responden: Wong Poi Yoke Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara