Falcon Unigreen Sdn. Bhd. v Pentadbir Tanah Daerah Johor Bahru (JA-24NCvC-1653-12/2024)

1.

KERAJAAN NEGERI JOHOR … RESPONDEN-RESPONDEN S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA ALASAN PENGHAKIMAN [Permohonan Mencabar Notis 7A dan 7B di bawah s.128 dan s.129 KTN melalui Rayuan dibawah s.418 KTN]

Permohonan di hadapan Mahkamah ini adalah suatu Rayuan menurut seksyen 418 Kanun Tanah Negara 1965 (“KTN”) oleh Pemohon, Falcon Unigreen Sdn Bhd, terhadap keputusan Pentadbir Tanah Daerah Johor Bahru (Responden Pertama) yang telah:

mengeluarkan Notis Borang 7A di bawah seksyen 128 KTN berhubung pelanggaran syarat nyata ke atas hartanah HS(D) 545650, PTD 180999, Mukim Tebrau, Daerah Johor Bahru (“Hartanah tersebut”); dan

kemudiannya mengeluarkan Notis Borang 7B di bawah seksyen 129 KTN yang menghendaki Pemohon menunjukkan sebab mengapa Hartanah tersebut tidak patut dilucuthak kepada Kerajaan.

Pemohon melalui Saman Pemula memohon antara lain untuk mengetepikan dan membatalkan:

Notis Borang 7A bertarikh 19.6.2024 dikeluarkan di bawah seksyen 128 KTN; dan S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Notis Borang 7B bertarikh 17.12.2024 dikeluarkan di bawah seksyen 129 KTN, berhubung Hartanah HS(D) 545650, PTD 180999, Mukim Tebrau, Daerah Johor Bahru (“Hartanah tersebut”). Pemohon turut memohon pelbagai perintah tambahan termasuk:

Keperluan penyampaian peribadi Salinan termeterai perintah ini diketepikan dan penyampaian Salinan termeterai perintah ini dilaksanakan kepada Responden-Responden dengan meyampaikan Salinan perintah ini di alamat peguam, peguamcara atau penasihat undang-undang untuk

(ii) bahawa notis penal menurut Aturan 45 Kaedah 7 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 diendorskan atas perintah ini;

(iii) Kos;

(iii) Kebenaran diberikan kepada pihak-pihak untuk memohon arahan atau perintah selanjutnya dan perlu; dan / atau

(iv) Sebarang relif lanjutan atau lain-lain relif yang dirikirkan sesuai dan perlu oleh Mahkamah Yang Mulia ini. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Responden menentang rayuan ini dan berhujah bahawa Notis Borang 7A dan 7B dikeluarkan secara sah menurut peruntukan KTN, khususnya seksyen 128 dan 129, dan bahawa Pemohon sendiri telah gagal mematuhi syarat nyata hartanah serta tidak mengambil langkah munasabah untuk meremedikan pelanggaran dalam tempoh 180 hari yang diberikan. Responden juga menafikan sekeras-kerasnya sebarang dakwaan ‘mala fide’ atau penyalahgunaan kuasa.

Mahkamah telah meneliti kesemua dokumen termasuk Saman Pemula, Afidavit Sokongan Pemohon, Afidavit Jawapan Responden, Afidavit Balasan serta Hujahan Bertulis kedua-dua pihak, selain merujuk kepada Ikatan Otoriti Pihak-Pihak. Mahkamah juga mengambil kira bahawa Pemohon bergantung kepada beberapa prinsip pentadbiran awam dan keadilan substantif melalui kes-kes seperti Associated Provincial Picture Houses Ltd v Wednesbury Corporation [1948] 1 KB 223, Tan Teck Seng v Suruhanjaya Perkhidmatan Pendidikan & Anor [1997] 2 CLJ 11, Pengarah Tanah dan Galian, Wilayah Persekutuan v Sri Lempah Enterprise Sdn Bhd [1979] 1 MLJ 135, Ng Chin Siu & Sons Rubber Estates Sdn Bhd v Pentadbir Tanah Hilir Perak & Anor [2013] MLJU 1590 dan United Development Company Sdn Bhd v State Government of Sabah [2011] 7 MLJ 209, manakala Responden banyak bergantung kepada AmBank (M) Bhd v Pentadbir Tanah Daerah Gombak & Anor [2014] 8 CLJ 34 dan Hamidah Mohd Khalid & Ors v Pentadbir Tanah Daerah Gombak [2016] 7 CLJ 936. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Setelah menimbangkan secara menyeluruh, memutuskan bahawa Pemohon gagal membuktikan bahawa Notis Borang 7A dan 7B adalah tidak sah, dan juga gagal membuktikan sebarang ‘mala fide’ atau penyalahgunaan kuasa. Rayuan ini oleh itu ditolak atas alasan yang diperincikan di bawah. Mahkamah menolak permohonan Pemohon dengan kos sebanyak RM5000.00 dibayar oleh Pemohon kepada Responden-Responden. Alasan terperinci diberikan di bawah.

Oleh kerana tidak berpuashati dengan keputusan Mahkamah ini, Pemohon/Perayu telah memfailkan Notis Rayuan bertarikh 19 Disember 2025 terhadap keseluruhan keputusan tersebut.

Hartanah HS(D) 545650, PTD 180999 merupakan sebidang tanah berstatus pegangan Pejabat Pendaftar. Carian rasmi (Ekshibit “TAY-1”) menunjukkan bahawa Hartanah tersebut tertakluk kepada Syarat Nyata berikut:

Tanah ini hendaklah digunakan untuk Bangunan Bertingkat bagi tujuan Perdagangan dibina mengikut pelan yang diluluskan oleh Pihak Berkuasa Tempatan.

(ii) Segala kekotoran dan pencemaran akibat daripada aktiviti ini hendalah disalurkan/dibuang ke tempat-tempat yang telah ditentukan oleh Pihak Berkuasa berkenaan. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

(iii) Segala dasar dan syarat yang telah ditetapkan dan dikuatkuasakan dari semasa ke semasa oleh Pihak Berkuasa berkenaan hendaklah dipatuhi.

8.

Akibat dapatan pelanggaran syarat nyata tersebut, Responden Pertama mengeluarkan satu Notis Borang 7A pertama (13.6.2024) yang kemudiannya digantikan dengan Notis Borang 7A bertarikh 19.6.2024 yang menjadi subjek rayuan ini. Notis 7A itu memberi tempoh 180 hari (19.6.2024–16.12.2024) kepada Pemohon untuk “memulihkan pelanggaran syarat” seperti yang diperuntukkan di bawah seksyen 128 KTN.

Notis Borang 7A bertarikh 19.6.2024 telah disampaikan kepada Pemohon di alamat pejabat korporatnya (G-08, Blok 8, Danga Bay) dan diterima oleh pegawai korporat yang dinamakan, sebagaimana dibuktikan melalui bukti penyampaian S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA bertanda TAY-3. Responden kemudiannya mengarahkan supaya Notis 7A tersebut diendors ke atas hak milik Hartanah melalui Pejabat Tanah dan Galian (“PTG”) Johor, dan pendaftaran notis tersebut disempurnakan pada

16.7.2024 (“TAY-4”).

Pemohon di pihaknya menekankan bahawa:

Pemohon telah menghadapi masalah setinggan dan baru memperoleh Writ Pemilikan terhadap setinggan pada

12.12.2023;

Pemohon sedang merancang pemajuan semula dan telah mengemukakan permohonan kebenaran merancang baharu kepada Majlis Bandaraya Johor Bahru (“MBJB”) pada 11.12.2024, diterima secara rasmi pada

15.12.2024, iaitu hampir tamat tempoh 180 hari Notis 7A;

Pemohon berhujah bahawa Notis 7A dan 7B adalah tergesa-gesa, tidak mengambil kira usaha Pemohon, dan kononnya dikeluarkan dengan niat jahat atau tujuan tersembunyi “merampas” Hartanah.

Berdasarkan laporan pemantauan terkini (TAY-6) selepas tamat tempoh 180 hari, Responden mendapati tiada tindakan substantif diambil untuk memulihkan pelanggaran syarat nyata dimana struktur bengkel masih wujud, tiada permulaan kerja pembinaan bangunan perdagangan S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA bertingkat, dan keadaan tanah kekal tidak dilakukan apa-apa. Pemeriksaan selepas tamat tempoh 180 hari tersebut mendapati Hartanah masih dalam keadaan “belukar dan hutan kecil” tanpa sebarang tanda pemulihan. Tiada tindakan diambil untuk merobohkan bengkel atau mengubah struktur selaras syarat nyata.

Sehubungan itu, pada 17.12.2024, Responden mengeluarkan Notis Borang 7B di bawah seksyen 129 KTN, menghendaki Pemohon hadir di pejabat Responden pada 30.12.2024 untuk memberi sebab mengapa Hartanah tidak patut diisytihar dilucuthak. Notis 7B diserahkan dan didaftarkan ke atas hakmilik pada tarikh yang sama (“TAY-7”, “TAY-8”).

Pemohon memfailkan permohonan kebenaran merancang kepada MBJB hanya pada 11.12.2024, iaitu beberapa hari sebelum tamat tempoh Borang 7A, dan diterima secara rasmi pada 15.12.2024 dan tindakan ini menunjukkan tindakan ‘afterthought’.

Berdasarkan kegagalan mematuhi Notis 7A, Responden mengeluarkan Notis Borang 7B pada 17.12.2024, mengarahkan Pemohon hadir pada 30.12.2024 untuk menunjukkan sebab mengapa Hartanah tidak patut dilucut hak. Notis 7B diserahkan dan didaftarkan ke atas hakmilik pada tarikh yang sama (“TAY-7”, “TAY- 8”). S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Pemohon kemudiannya memfailkan Saman Pemula ini sebagai satu rayuan menurut seksyen 418 KTN, mencabar kedua-dua Notis 7A dan 7B serta mendakwa bahawa tindakan Responden melanggar keperluan undang-undang KTN, tidak mengambil kira fakta material (setinggan, writ pemilikan, permohonan kebenaran merancang), dan adalah ‘mala fide’, penyalahgunaan kuasa dan/atau ‘irrational’ menurut prinsip umum undang-undang awam seperti yang dihuraikan dalam kes Wednesbury (supra), Tan Teck Seng (supra), Sri Lempah (supra), Ng Chin Siu (supra) dan United Development (supra).

Mahkamah ini mendapati terdapat tiga (03) Isu utama yang perlu diputuskan iaitu: Isu 1: Sama ada pengeluaran Notis Borang 7A bertarikh

19.6.2024 adalah sah di sisi undang-undang, dari sudut kuasa dan prosedur di bawah seksyen 128 KTN, khususnya dengan mengambil kira syarat nyata Hartanah dan tindakan (atau ketiadaan tindakan) Pemohon. Isu 2: Sama ada pengeluaran Notis Borang 7B bertarikh

17.12.2024 adalah sah di sisi undang-undang dari sudut seksyen 129 KTN, termasuk dari segi urutan masa (tempoh 180 hari), tujuan proses “tunjuk sebab” dan keadilan prosedural (‘procedural fairness’). S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA Isu 3: Sama ada Pemohon berjaya membuktikan bahawa pengeluaran Notis Borang 7A dan 7B oleh Responden adalah ‘mala fide’, penyalahgunaan kuasa atau ‘irrational’/’unreasonable’ dalam erti kata prinsip Wednesbury dan kes-kes pentadbiran lain yang dirujuk Pemohon dan dalam konteks ini, sejauh mana prinsip-prinsip yang digariskan dalam kes AmBank (M) Bhd v Pentadbir Tanah Daerah Gombak & Anor [2014] 8 CLJ 34 dan kes Hamidah Mohd Khalid & Ors v Pentadbir Tanah Daerah Gombak [2016] 7 CLJ 936 menyokong kedudukan Responden. Mahkamah akan menganalisis ketiga-tiga isu ini secara berturutan. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH ISU 1: Sama ada pengeluaran Notis Borang 7A bertarikh 19.6.2024 adalah sah di sisi undang-undang 18. Pemohon dalam Saman Pemula dan Afidavit Sokongan menyatakan bahawa Pentadbir Tanah telah bertindak secara salah dan tidak berasas apabila mengeluarkan Notis Borang 7A bertarikh 19.6.2024. Pemohon berhujah bahawa tiada pelanggaran syarat nyata atau syarat tersirat pada hakmilik yang boleh menjustifikasikan pengeluaran notis tersebut.

Pemohon seterusnya berhujah bahawa Responden gagal mengambil kira fakta material termasuk hakikat bahawa Pemohon telah mengambil tindakan undang-undang terhadap setinggan dan memperoleh Writ Pemilikan pada 12.12.2023, serta usaha Pemohon ke arah permohonan kebenaran merancang baharu. Pemohon menegaskan bahawa kegagalan mengambil kira faktor-faktor ini menjadikan keputusan mengeluarkan Notis 7A sebagai ‘irrational’ atau ‘unreasonable’ di bawah ujian Wednesbury (Associated Provincial Picture Houses Ltd v Wednesbury Corporation [1948] 1 KB 223).

Pemohon juga memetik prinsip keadilan substantif daripada Tan Teck Seng v Suruhanjaya Perkhidmatan Pendidikan & Anor [1997] 2 CLJ 11, bahawa tindakan pihak berkuasa yang menjejaskan hak harta perlu dibaca selaras dengan prinsip keadilan dan ‘reasonableness’. Pemohon berhujah bahawa penggunaan mekanisme pelucuthakan melalui Notis 7A terlalu keras berbanding tahap pelanggaran dan usaha Pemohon. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Kuasa mesti diguna berlandaskan keadilan. Pemohon juga memetik ‘dictum’ terkenal dalam kes Pengarah Tanah dan Galian, Wilayah Persekutuan v Sri Lempah Enterprise Sdn Bhd [1979] 1 MLJ 135, bahawa “setiap kuasa undang-undang mempunyai hadnya” dan mahkamah boleh campur tangan jika kuasa pentadbiran digunakan secara tidak munasabah atau untuk tujuan yang salah.

Prinsip ‘fairness’ dalam kes tanah dihujahkan oleh Pemohon melalui rujukan kepada kes Ng Chin Siu (supra) dan kes United Development Company Sdn Bhd v State Government of Sabah [2011] 7 MLJ 209, Pemohon menekankan bahawa dalam perkara berkaitan pelucuthakan/pengambilan tanah, pihak berkuasa hendaklah sentiasa mengamalkan ‘fairness’ substantif dan memberi perhatian kepada kepentingan pemilik.

Atas gabungan kes-kes tersebut, Pemohon menyimpulkan bahawa Responden telah bertindak secara tergesa-gesa, tidak mengambil kira faktor setinggan dan proses merancang semula, justeru Notis 7A didakwa tidak sah dan bercanggah dengan prinsip keadilan pentadbiran.

Pemohon juga berhujah bahawa Pentadbir Tanah tidak menjalankan siasatan sewajarnya sebelum mengeluarkan Borang 7A. Menurut Pemohon, apa yang berlaku hanyalah lawatan singkat pegawai Pejabat Tanah yang tidak disertai dengan laporan teknikal atau notis pemeriksaan awal. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA Pemohon mengemukakan bahawa Borang 7A telah dikeluarkan secara ‘arbitrari’, tanpa asas substantif dan tanpa pertimbangan yang wajar terhadap hak-hak Pemohon sebagai tuan tanah berdaftar.

Pemohon selanjutnya berhujah bahawa borang berkenaan telah dikeluarkan secara tergesa-gesa dan bercanggah dengan prinsip keadilan asasi kerana Pentadbir Tanah tidak memberikan peluang mencukupi untuk Pemohon didengar. Pemohon cuba membawa hujahan bahawa tindakan Pentadbir Tanah menimbulkan unsur ‘mala fide’, terutamanya kerana Pejabat Tanah tidak memberikan alasan jelas mengenai syarat nyata mana yang didapati dilanggar. Sehubungan itu, Pemohon memohon agar Borang 7A tersebut diketepikan kerana menurutnya ia cacat dari segi substantif dan prosedur.

Responden melalui Afidavit Jawapan dan hujahan bertulis menolak sepenuhnya dakwaan Pemohon.

Dapatan siasatan lapangan menunjukkan bahawa di atas Hartanah telah dibina bangunan bengkel, dan tiada sebarang bangunan bertingkat perdagangan didirikan. Keadaan ini, dari perspektif undang-undang tanah, adalah pelanggaran syarat nyata yang nyata dan berterusan.

Seksysen 128 KTN memberikan kuasa kepada Pentadbir Tanah untuk mengeluarkan Notis 7A apabila beliau berpuas hati bahawa syarat nyata telah dilanggar. Notis tersebut memberi tempoh yang munasabah (di sini 180 hari) untuk pemilik memulihkan pelanggaran. Responden menegaskan bahawa tempoh 180 hari ini adalah selaras dengan pendekatan yang diluluskan dalam kes AmBank (M) Bhd v Pentadbir Tanah Daerah Gombak & Anor [2014] 8 CLJ 34 dan Hamidah Mohd Khalid & Ors v Pentadbir Tanah Daerah Gombak [2016] 7 CLJ 936, di mana Mahkamah tidak menganggap Notis 7A suatu tindakan drakonian, tetapi sebahagian daripada proses berperingkat yang digariskan

Mahkamah Tinggi dalam Kes AmBank (M) Bhd v Pentadbir Tanah Daerah Gombak & Anor (supra) menegaskan bahawa Borang 7A adalah sebahagian daripada proses pentadbiran untuk memberi peluang kepada pemilik membuat representasi dan bukannya satu tindakan menghukum. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA Standard yang digunakan ialah “kepuasan pentadbiran” (‘administrative satisfaction’), dan bukan standard pembuktian seperti di mahkamah.

Didalam kes Hamidah Mohd Khalid & Ors v Pentadbir Tanah Daerah Gombak (supra) pula Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa cabaran terhadap Borang 7A hanya boleh berjaya jika terdapat bukti kukuh bahawa tindakan Pentadbir Tanah itu mengandungi unsur ‘illegality’, ‘irrationality’ atau ‘procedural impropriety’. Tidak memadai bagi tuan tanah sekadar menafikan pelanggaran syarat nyata tanpa bukti balas.

Responden menegaskan bahawa Pemohon tidak pernah mengemukakan sebarang representasi terhadap Borang 7A sepanjang tempoh yang diberikan. Responden juga berhujah bahawa dakwaan Pemohon mengenai “kurang peluang untuk didengar” adalah tidak berasas kerana Borang 7A itu sendiri merupakan mekanisme ‘right to be heard’ dalam pentadbiran tanah. Responden menambah bahawa Pemohon tidak mengemukakan sebarang dokumen objektif untuk menafikan pelanggaran syarat nyata yang direkodkan, sedangkan beban adalah pada Pemohon untuk membuktikan ketidakpatuhan prosedur.

Faktor setinggan, writ pemilikan, dan permohonan kebenaran merancang tidak menafikan fakta asas bahawa syarat nyata telah lama tidak dipatuhi. Responden berhujah bahawa S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA Pemohon mempunyai Hartanah sejak 2014, tetapi hanya mengemukakan permohonan pindaan kebenaran merancang pada Disember 2024, iaitu hampir tamat tempoh 180 hari Notis 7A; kelewatan ini, menurut Responden, menunjukkan bahawa Pemohon tidak bertindak dengan segera atau serius untuk mematuhi syarat nyata.

Responden menegaskan tiada mala fide dan tindakan dikeluarkan semata-mata bagi menguatkuasakan KTN dan memastikan pemilik mematuhi syarat nyata tanah kerajaan. Oleh itu, Responden memohon agar Mahkamah mengekalkan kesahan Borang 7A tersebut. Analisis dan Dapatan Mahkamah untuk Isu 1:

Mahkamah telah meneliti keseluruhan rekod, termasuk dokumen Saman Pemula, Afidaivt Sokongan, Afidavit Jawapan Responden, Afidavit Balasan Pemohon serta hujahan kedua-dua pihak. Fungsi Mahkamah di bawah Seksyen 418 KTN bukanlah untuk menggantikan penilaian Pentadbir Tanah mengenai kewujudan pelanggaran, tetapi untuk menilai sama ada Pentadbir Tanah telah:

Bertindak mengikut kuasa yang diberikan oleh undang-undang;

Bertindak secara munasabah; dan

Mematuhi tatacara yang ditetapkan. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Seksyen 128 (1) KTN memberikan kuasa kepada Pentadbir Tanah untuk mengeluarkan Borang 7A apabila beliau “berpuas hati” bahawa berlaku pelanggaran syarat nyata atau tersirat pada hakmilik. Frasa “berpuas hati” ini ditafsirkan dalam kes AmBank (supra) sebagai suatu bentuk budi bicara pentadbiran (‘administrative discretion’), yang tidak memerlukan pembuktian melampaui keraguan munasabah. Mahkamah hanya perlu memastikan bahawa terdapat bahan objektif yang mencukupi yang boleh membentuk asas kepada keadaan “berpuas hati” tersebut. Peruntukan ini merupakan langkah awal sebelum sebarang pertimbangan pelucuthakan boleh dibuat di bawah seksyen 130

Dalam kes ini, Mahkamah mendapati bahawa Responden telah menyatakan secara terperinci syarat nyata yang dilanggar dalam perenggan 8 Afidavit Jawapan Responden (Lampiran 20) dan keterangan tersebut disokong melalui rekod pemeriksaan jabatan. Berdasarkan rekod afidavit, Mahkamah berpuas hati bahawa terdapat pelanggaran syarat nyata yang jelas dan berobjektif, iaitu syarat nyata mensyaratkan pemajuan bangunan bertingkat untuk perdagangan tetapi apa yang wujud ialah bangunan bengkel dan tanah belukar, bukannya bangunan perdagangan bertingkat dan keadaan pelanggaran ini bukan sementara. Sebaliknya ia berterusan sejak sebelum dan selepas Pemohon memperoleh pemilikan. Pemohon pula sekadar membuat penafian umum tanpa apa-apa dokumen sokongan. Ketiadaan representasi daripada S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA Pemohon sepanjang tempoh Borang 7A membuktikan bahawa Pemohon tidak memanfaatkan peluang untuk didengar yang diberikan oleh undang-undang.

Pemohon cuba meletakkan penekanan kepada kehadiran setinggan dan litigasi untuk mendapatkan Writ Pemilikan. Mahkamah menerima bahawa kewujudan setinggan adalah faktor praktikal yang menyukarkan pemajuan, namun dari sudut undang-undang, ia tidak menghapuskan syarat nyata atau menangguhkan kewajipan Pemohon untuk bertindak dengan segera dan proaktif. Bahkan, setelah Writ Pemilikan diperolehi pada 12.12.2023, Pemohon masih tidak mengemukakan permohonan kebenaran merancang secara segera, sebaliknya hanya berbuat demikian hampir setahun kemudian, iaitu Disember 2024, hampir hujung tempoh Notis 7A. Ini menyokong kesimpulan bahawa Pemohon tidak bersungguh-sungguh mematuhi syarat nyata.

Pemohon bergantung kepada prinsip umum Wednesbury dan kes Tan Teck Seng (supra) untuk mengatakan bahawa keputusan mengeluarkan Notis 7A adalah ‘unreasonable’. Mahkamah menerima bahawa prinsip-prinsip tersebut adalah undang-undang yang mantap. Mahkamah hanya boleh campur tangan jika keputusan pentadbiran begitu tidak munasabah sehingga tiada pengambil keputusan berfikiran waras yang boleh membuat keputusan sedemikian, atau jika hak-hak diperuntukkan undang-undang telah dilanggar tanpa keadilan prosedural. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Namun, setelah menimbang fakta, Mahkamah mendapati keadaan di sini jauh daripada prasyarat untuk menggunakan prinsip ‘Wednesbury unreasonableness’. Responden menjalankan siasatan lapangan dan mengesahkan pelanggaran syarat nyata secara objektif. Responden mengeluarkan Notis 7A mengikut bentuk dan kandungan yang diperuntukkan dan memberi tempoh 180 hari iaitu satu tempoh yang dianggap munasabah menurut garis panduan yang dinyatakan dalam kes AmBank (supra) dan kes Hamidah (supra), di mana langkah-langkah penguatkuasaan melalui Notis 7A dan 7B telah diiktiraf sebagai sah.

Pemohon juga memetik kes Sri Lempah (supra), Ng Chin Siu (supra) dan kes United Development (supra) untuk menekankan bahawa kuasa kerajaan ke atas tanah tidak boleh digunakan secara sewenang-wenangnya. Mahkamah tidak menolak prinsip prinsip tersebut; sebaliknya Mahkamah menegaskan bahawa kuasa di bawah seksyen 128 KTN mempunyai had yang jelas dan ia hanya boleh digunakan apabila terdapat pelanggaran syarat nyata dan tertakluk kepada notis dan tempoh pemulihan. Dalam kes ini, Responden bertindak dalam lingkungan had kuasa yang ditetapkan undang-undang, bukannya melampaui batas.

Perbandingan dengan kes Ng Chin Siu (supra) dan kes United Development (supra) juga menunjukkan perbezaan material. Dalam kes-kes tersebut, fokus adalah kepada proses pengambilan/pelucuthakan akhir dan sama ada S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA prosedur dan ganti rugi telah diurus dengan adil. Di sini, kita masih berada di peringkat awal iaitu Pengeluaran Notis 7A iaitu satu langkah yang secara prinsipnya bersifat “pemulihan” (‘remedial’) dan memberi peluang kepada pemilik untuk membetulkan pelanggaran sebelum tindakan lebih berat diambil. Pemohon masih dipelawa untuk mematuhi syarat nyata dan haknya belum dilupuskan. Pemohon tidak sepatutnya terus melatah dan memfailkan permohonan Saman Pemula ini sebelum membetulkan langkah-langkah yang sepatutnya diambil oleh nya.

Oleh itu, Mahkamah merumuskan bahawa kes-kes yang dirujuk Pemohon tidak membantu untuk membatalkan Notis 7A dalam konteks ini. Sebaliknya, pendekatan dalam kes AmBank (supra) dan kes Hamidah (supra) yang mengiktiraf sifat berperingkat dan sah Notis 7A sebagai instrumen penguatkuasaan KTN adalah lebih selari dengan fakta kes ini.

Mahkamah turut menilai dakwaan Pemohon mengenai tiada pemeriksaan atau alasan tidak jelas. Setelah meneliti Afidavit Jawapan Responden, Mahkamah mendapati bahawa Responden telah menjalankan pemeriksaan sewajarnya dan menyatakan asas kes. Ini jauh berbeza daripada keadaan yang boleh dianggap ‘mala fide’ atau tindakan ‘arbitrari’.

Mahkamah seterusnya merujuk prinsip dalam kes Hamidah (supra), di mana Mahkamah Rayuan menjelaskan bahawa untuk mengetepikan Borang 7A, Pemohon mesti membuktikan S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA salah satu kecacatan ketara iaitu ‘illegality’, ‘irrationality’, atau ‘procedural impropriety’. Dalam kes ini, tiada satu pun elemen ini dibuktikan:

Tiada ‘illegality’ kerana Borang 7A dikeluarkan di bawah Seksyen 128 KTN.

(ii) Tiada procedural ‘impropriety’ kerana tempoh dan tatacara dipatuhi.

(iii) Tiada ‘irrationality’ kerana Pentadbir Tanah menyatakan sebab yang jelas dan mempunyai asas pentadbiran.

Mahkamah juga menolak dakwaan Pemohon bahawa Borang 7A tidak menyatakan pelanggaran. Ini bercanggah dengan rekod Mahkamah sendiri yang mendapati Borang 7A menggariskan syarat nyata yang telah dilanggar, dan perkara ini diperincikan semula dalam Afidavait Jawapan Responden.

Akhirnya, Mahkamah menilai keseluruhan keadaan dan mendapati bahawa tindakan Pentadbir Tanah adalah sah, munasabah, tidak tergesa-gesa serta selaras dengan undang-undang yang terpakai. Pemohon pula gagal membawa sebarang keterangan objektif untuk menyangkal asas tindakan tersebut.

Berdasarkan analisis di atas, Mahkamah memutuskan bahawa Pentadbir Tanah telah bertindak dalam lingkungan kuasa statutori yang diberikan oleh Seksyen 128 KTN. Notis Borang S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA 7A telah dikeluarkan berasaskan bahan pentadbiran yang mencukupi dan bukan keputusan ‘arbitrari’. Pemohon gagal menunjukkan sebarang kecacatan substantif atau prosedur yang boleh membatalkan Borang 7A. Oleh itu, pengeluaran Notis Borang 7A adalah sah, teratur dan tidak bercanggah dengan undang-undang. Mahkamah menolak cabaran Pemohon terhadap Notis Borang 7A.

Mahkamah mendapati bahawa Notis 7A bertarikh 19.6.2024 dikeluarkan oleh pihak berkuasa yang kompeten (Pentadbir Tanah), berdasarkan pelanggaran syarat nyata yang nyata, mematuhi bentuk, kandungan dan penyampaian yang ditetapkan dan memberikan tempoh munasabah untuk pemulihan. Maka, Isu 1 diputuskan memihak kepada Responden: pengeluaran Notis Borang 7A adalah sah di sisi undang-undang. Isu 2: Sama ada pengeluaran Notis Borang 7B bertarikh 17.12.2024 adalah sah di sisi undang-undang.

Pemohon berhujah bahawa Notis Borang 7B adalah tidak sah antara lain kerana:

Notis 7B didakwa dikeluarkan terlalu hampir dengan tamat tempoh 180 hari Notis 7A, dan kononnya tidak mengambil kira langkah-langkah yang sedang diusahakan Pemohon, termasuk permohonan kebenaran merancang Disember 2024. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

(ii) Pemohon menekankan bahawa Notis 7B ialah langkah serius ke arah pelucuthakan di bawah seksyen 130 KTN, maka keputusan mengeluarkannya mestilah mematuhi ‘standard reasonableness’ dan ‘fairness’ yang tinggi sebagaimana digariskan dalam Wednesbury, Tan Teck Seng (supra), Sri Lempah (supra), Ng Chin Siu (supra) dan United Development (supra), di mana Mahkamah menekankan bahawa tindakan yang menyentuh hak milik tanah mesti dilakukan dengan berhati-hati.

(iii) Pemohon juga menyatakan bahawa proses tunjuk sebab melalui Notis 7B menjadi “sia-sia” kerana Responden, menurut Pemohon, seolah-olah telah pun membuat keputusan untuk melucuthak sebelum Pemohon diberi ruang sebenar untuk menjawab dan ini menurut Pemohon bercanggah dengan prinsip ‘audi alteram partem’ dan ‘fairness’.

Pemohon dalam Afidavit Sokongan dan hujahan bertulis mendakwa bahawa tindakan Pentadbir Tanah mengeluarkan Notis Borang 7B adalah tidak sah kerana Borang 7A sebelum itu kononnya tidak sah dan cacat. Menurut Pemohon, Borang 7B hanya boleh dikeluarkan sekiranya Pemohon gagal mengambil tindakan terhadap Borang 7A secara sah dan teratur. Pemohon berhujah bahawa Borang 7B telah dikeluarkan sebelum tempoh yang sewajarnya atau tanpa menunggu maklum balas Pemohon. Pemohon menyatakan bahawa tindakan itu adalah terburu-buru, tidak munasabah dan S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA menunjukkan bahawa Pentadbir Tanah telah menetapkan fikiran lebih awal untuk melucutkan tanah Pemohon.

Pemohon juga berhujah bahawa Borang 7B telah dikeluarkan sedangkan tiada pelanggaran sebenar berlaku, dan oleh itu keputusan Pentadbir Tanah adalah ‘ultra vires’ Seksyen 129 KTN. Pemohon menegaskan bahawa Seksyen 129 KTN hanya boleh diaktifkan apabila syarat dalam Borang 7A tidak dipatuhi. Maka, menurut Pemohon, kerana Borang 7A tidak sah, Borang 7B tidak boleh berdiri dengan sendiri. Pemohon turut menyatakan bahawa Borang 7B merupakan proses serius yang kesannya membawa kepada risiko kehilangan tanah, maka ianya memerlukan tahap ketelitian tertinggi.

Dalam intipatinya, keseluruhan hujahan Pemohon mengenai Borang 7B bergantung kepada asas bahawa Borang 7A adalah cacat dan jika Borang 7A tidak sah, maka Borang 7B secara automatik juga tidak sah.

Responden pula berhujah bahawa Borang 7B telah dikeluarkan mengikut Seksyen 129 KTN kerana Pemohon tidak mengambil sebarang langkah untuk mematuhi arahan dalam Borang 7A. Pentadbir Tanah boleh mengeluarkan Notis 7B untuk menghendaki pemilik hadir dan memberikan sebab mengapa pelucuthakan tidak patut dibuat. Responden menjelaskan bahawa tempoh yang diberikan kepada Pemohon adalah mencukupi dan tiada satu pun representasi, penerangan, atau tindakan pembetulan yang diterima oleh Pejabat Tanah S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA sepanjang tempoh tersebut. Maka, syarat untuk mengaktifkan Seksyen 129 adalah “secara objektif dipenuhi”.

Berdasarkan laporan pemantauan terkini (“TAY-6”), selepas tamat tempoh 180 hari, tiada pemulihan sebenar terhadap pelanggaran syarat nyata; struktur bengkel kekal, pembangunan selaras syarat nyata tidak dimulakan, dan permohonan kebenaran merancang hanya dikemukakan pada saat-saat akhir, tanpa sebarang langkah fizikal remedial di tapak.

Notis 7B tidak melucuthak tanah secara automatik; ia hanyalah memberikan peluang formal kepada Pemohon untuk hadir dan memberi penjelasan sebelum sebarang keputusan menurut seksyen 130 dipertimbangkan. Maka, dari perspektif keadilan prosedural, Notis 7B adalah mekanisme menambah peluang kepada pemilik, bukan mengurangkannya.

Responden merujuk kepada prinsip undang-undang dalam dua kes Mahkamah Tinggi yang dimasukkan ke dalam Ikatan Otoriti seperti mana yang telah diterangkan di dalam penentuan Isu 1 tadi.

AmBank (M) Bhd v Pentadbir Tanah Daerah Gombak & Anor (supra) di mana Mahkamah Tinggi menegaskan bahawa Borang 7B adalah kesinambungan administratif daripada Borang 7A. Ia merupakan tindakan susulan apabila pemilik gagal bertindak balas terhadap Borang 7A. Mahkamah Tinggi S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA menjelaskan bahawa Borang 7B tidak perlu mengulang keseluruhan alasan Borang 7A kerana ia adalah “prosedur mandatori yang tersusun”.

Hamidah Mohd Khalid & Ors v Pentadbir Tanah Daerah Gombak(supra) di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa Borang 7B adalah sah selagi:

Borang 7A dikeluarkan mengikut undang-undang, dan

(ii) pemilik gagal mengambil tindakan dalam tempoh diberi.

Responden menegaskan bahawa kedua-dua keadaan tersebut telah dipenuhi dalam kes ini. Responden menambah bahawa Pemohon tidak pernah memberikan sebarang penjelasan bertulis kepada Pejabat Tanah selepas Borang 7A diserahkan, dan kegagalan ini mengaktifkan kewajipan statutorinya untuk melaksanakan Seksyen 129. Maka, Borang 7B bukanlah tindakan ‘mala fide’ tetapi sebahagian daripada “jalinan peruntukan wajib” dalam KTN. Analisis Dan Dapatan Mahkamah untuk Isu 2:

Mahkamah memulakan analisisnya dengan merujuk kepada ruang lingkup peruntukan perundangan Seksyen 128 dan 129 KTN. kedua-dua seksyen ini saling berkait dan membentuk satu aliran proses pentadbiran yang jelas. Seksyen 128 menyediakan langkah awal, iaitu pemberitahuan pelanggaran melalui Borang 7A. Sementara Seksyen 129 menyediakan langkah kedua, iaitu S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA notis niat untuk melucut hak (‘forfeiture’) melalui Borang 7B apabila pemilik gagal mengambil tindakan dalam masa ditetapkan. Ini adalah peringkat pra-pelucuthakan, dan tujuan utamanya ialah memberi ‘hearing’ tambahan kepada pemilik.

Dalam kes ini, tempoh 180 hari Notis 7A tamat pada atau sekitar

16.12.2024. Notis 7B dikeluarkan pada 17.12.2024. Rekod menunjukkan bahawa:

tiada pemulihan fizikal pelanggaran syarat nyata dilakukan sepanjang tempoh 180 hari;

permohonan kebenaran merancang pindaan hanya diterima MBJB pada 15.12.2024, dan sehingga tarikh laporan teknikal terkini, tiada kelulusan baharu atau perubahan syarat nyata diluluskan Pihak Berkuasa

keadaan tapak kekal tidak selaras dengan syarat nyata.

Dalam analisis Mahkamah, kedudukan undang-undang adalah jelas iaitu jika Borang 7A adalah sah, dan jika Pemilik gagal bertindak balas dalam tempoh, maka Pentadbir Tanah mesti mengeluarkan Borang 7B. Ia bukan lagi budi bicara mutlak. Mahkamah mendapati daripada rekod jelas menunjukkan bahawa Pemohon tidak memberikan representasi bertulis, tidak mengambil langkah pembetulan/remedi dan tidak hadir memberikan apa-apa penjelasan kepada Pentadbir S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA Tanah. Hal ini selari dengan dapatan pentadbiran yang dinyatakan oleh Responden. Mahkamah menilai sikap berdiam diri Pemohon sepanjang tempoh yang diberikan tersebut sebagai “kegagalan memenuhi keperluan wajib proses administratif”, sekaligus mengaktifkan Seksyen 129 KTN. Di dalam konteks ini, Mahkamah berpendapat bahawa Responden bukan sahaja berhak, malah berkewajipan di sisi seksyen 129 KTN untuk meneruskan proses ke peringkat Notis 7B setelah tempoh Notis 7A tamat dan pelanggaran tidak dipulihkan. Untuk tidak mengeluarkan Notis 7B dalam keadaan tersebut akan bererti melemahkan fungsi penguatkuasaan

Pemohon berhujah bahawa Notis 7B adalah harsh dan tidak mematuhi prinsip ‘fairness’ sebagaimana kes-kes Sri Lempah (supra), Ng Chin Siu(supra) dan United Development (supra). Mahkamah bersetuju bahawa kes-kes tersebut menekankan kepentingan keadilan substantif dalam perkara melibatkan tanah, namun perbandingan yang dibuat Pemohon tidak meyakinkan. Dalam Ng Chin Siu (supra) dan United Development (supra), isu utama berkisar kepada proses pelucuthakan/pengambilan akhir dan aspek ganti rugi atau prosedur yang tidak dipatuhi. Dalam kes ini, kita masih berada di tahap pra-pelucuthakan Notis 7B hanyalah satu peluang formal kepada Pemohon untuk berhujah mengapa pelucuthakan tidak wajar. Ia tidak dengan sendirinya melucuthakkan hak milik Pemohon. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Prinsip Wednesbury dan Tan Teck Seng (supra) juga tidak membantu Pemohon dalam konteks ini. Notis 7B dikeluarkan hanya selepas pelanggaran syarat nyata tidak dipulihkan dalam tempoh yang cukup panjang (180 hari) dan ditujukan kepada pemilik berdaftar dengan butiran yang jelas serta menetapkan tarikh dan masa untuk Pemohon didengar (‘show cause’). Tindakan Responden, dalam keadaan sedemikian, tidak boleh dikatakan “begitu tidak munasabah” sehingga jatuh dalam kategori ‘Wednesbury unreasonable’.

Kes AmBank (supra) dan Kes Hamidah (supra) memberi gambaran jelas bahawa Mahkamah tidak akan campur tangan terhadap langkah-langkah berperingkat di bawah seksyen 128, seksyen 129dan seksyen 30 KTN selagi mana pelanggaran syarat nyata adalah terbukti, tempoh pemulihan yang munasabah telah diberikan dan mekanisme tunjuk sebab melalui Notis 7B dipatuhi. Fakta dalam kes ini menepati fakta sebegitu.

Bagi menjawab kepada para 50 hujahan pemohon, Mahkamah ini mendapati oleh kerana Mahkamah dalam Isu 1 telah menegaskan bahawa pengeluaran Borang 7A adalah sah, teratur dan berdasarkan Seksyen 128, maka asas Pemohon bahawa Borang 7A adalah “cacat” tidak berjaya dikekalkan.

Mahkamah juga mendapati bahawa tindakan Pentadbir Tanah tidak tergesa-gesa atau bersifat ‘predetermined’. Tindakan Pentadbir Tanah adalah refleksi kepada keengganan Pemohon S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA untuk mematuhi Borang 7A, bukan kerana niat untuk melucutkan hak tanpa asas. Tiada keterangan yang menunjukkan bahawa Pentadbir Tanah mempunyai motif tidak wajar, tekanan pihak luar atau kepentingan tersembunyi. Rekod pentadbiran menyokong bahawa ia adalah keputusan yang dibuat secara rutin menurut mandat statutori. Oleh itu, Mahkamah mendapati bahawa Borang 7B adalah tindakan sah, teratur dan berpaksikan undang-undang.

Mahkamah ini merumuskan dapatan bahawa Borang 7B tidak mempunyai kecacatan prosedur atau ‘substantive’ dan Borang 7B dikeluarkan hanya selepas Pemohon gagal bertindak balas terhadap Borang 7A. Prinsip undang-undang dalam kes AmBank dan kes Hamidah menyokong kesahannya. Tiada elemen ‘mala fide’, ketergesaan atau ‘misdirection’ dibuktikan oleh Pemohon. Mahkamah mendapati bahawa Notis Borang 7B bertarikh 17.12.2024 dikeluarkan secara sah, mengikut urutan dan syarat seksyen 129 KTN, dan Isu 2 juga diputuskan memihak kepada Responden. Isu 3:Sama ada Pemohon berjaya membuktikan mala fide, penyalahgunaan kuasa atau tindakan tidak rasional (‘irrationality’) oleh Responden.

Hujahan Pemohon berkenaan isu ini adalah “serangan umum” terhadap tindakan Responden, dengan bergantung secara khas kepada: S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Kes Associated Provincial Picture Houses Ltd v Wednesbury Corporation [1948] 1 KB 223 iaitu untuk prinsip bahawa mahkamah boleh campur tangan jika suatu keputusan pentadbiran adalah begitu tidak munasabah sehingga tiada orang waras yang boleh membuat keputusan sedemikian, atau jika faktor relevan tidak dipertimbangkan dan faktor tidak relevan diambil kira.

(ii) Kes Tan Teck Seng v Suruhanjaya Perkhidmatan Pendidikan & Anor [1997] 2 CLJ 11 iaitu untuk menegaskan bahawa tindakan pentadbiran mesti mematuhi standard keadilan substantif dan ‘procedural fairness’, dan sebarang tindakan yang menjejaskan hak hendaklah dibaca selaras prinsip ‘reasonableness’.

(iii) Kes Pengarah Tanah dan Galian, Wilayah Persekutuan v Sri Lempah Enterprise Sdn Bhd [1979] 1 MLJ 135 iaitu khususnya ‘dictum’ bahawa “setiap kuasa undang-undang mempunyai hadnya” dan mahkamah akan campur tangan jika kuasa budi bicara digunakan secara tidak rasional atau untuk tujuan yang salah.

(iv) Kes Ng Chin Siu (supra) dan Kes United Development Company Sdn Bhd v State Government of Sabah [2011] 7 MLJ 209 dirujuk sebagai contoh bahawa dalam konteks tanah, mahkamah bersedia untuk memeriksa S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA dengan teliti sama ada proses pelucuthakan/ pengambilalihan dilakukan dengan adil, mengambil kira kepentingan pemilik.

Bertitik tolak daripada otoriti-otoriti ini, Pemohon mendakwa bahawa:

Responden telah bertindak ‘mala fide’, kononnya dengan agenda untuk “merampas” Hartanah Pemohon;

(ii) Responden tidak mengambil kira hakikat bahawa Pemohon telah berusaha menyingkirkan setinggan, sedang mengatur pemajuan semula dan telah memohon kebenaran merancang pindaan (SPC/MBJB);

(iii) Pengeluaran Notis 7A dan 7B kononnya terlalu tergesa-gesa dan tidak memberikan masa sebenar kepada Pemohon untuk melaksanakan pemajuan, justeru dikatakan ‘irrational’ dan ‘disproportionate’.

Responden menafikan secara spesifik semua dakwaan ‘mala fide’ dan penyalahgunaan kuasa. Responden menegaskan bahawa:

Tindakan diambil semata-mata untuk menguatkuasakan syarat nyata KTN, selepas siasatan teknikal mengesahkan pelanggaran berterusan. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

(ii) Pemohon mempunyai pengetahuan tentang syarat nyata sejak tarikh pemberimilikan dan tetap tidak memulihkan pelanggaran walaupun selepas memperoleh Writ Pemilikan setinggan.

(iii) Permohonan kebenaran merancang yang dikemukakan hampir tamat tempoh Notis 7A adalah suatu afterthought, seperti yang diusahakan hanya apabila Pemohon menyedari risiko pelucuthakan.

(iv) Kes-kes AmBank (supra) dan Hamidah (supra) menunjukkan bahawa mahkamah hendaklah berhati-hati untuk tidak menggantikan budi bicara Pentadbir Tanah dengan penilaian mahkamah sendiri, selagi mana prosedur dan syarat-syarat KTN dipatuhi dan tiada bukti nyata niat jahat. Analisis dan Dapatan Mahkamah bagi Isu 3 70. Mahkamah menerima bahwa prinsip-prinsip umum yang dikemukakan Pemohon melalui Wednesbury, Tan Teck Seng (supra), Sri Lempah (supra), Ng Chin Siu (supra) dan United Development (supra) adalah doktrin penting dalam undang-undang pentadbiran dan tanah. Namun persoalan utama ialah bagaimana doktrin tersebut diaplikasi kepada fakta konkrit kes ini.

Di bawah prinsip ‘Wednesbury’, beban Pemohon adalah untuk menunjukkan bahawa keputusan mengeluarkan Notis 7A dan S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA 7B adalah sama ada begitu tidak munasabah sehingga tiada Pentadbir Tanah berfikiran waras yang akan membuat keputusan demikian atau dibuat dengan mengabaikan faktor relevan yang jelas dan/atau mengambil kira faktor tidak relevan.

Fakta-fakta yang tidak dipertikaikan di sini adalah terdapat syarat nyata yang jelas di hakmilik Hartanah, berlakunya pelanggaran syarat nyata (bangunan bengkel dan ketiadaan bangunan bertingkat perdagangan) adalah nyata dan berterusan. Notis 7A memberi tempoh 180 hari yang panjang kepada Pemohon dan sepanjang tempoh tersebut, Pemohon tidak memulihkan pelanggaran. Notis 7B hanya dikeluarkan selepas tempoh Notis 7A tamat dan kegagalan pemulihan disahkan melalui laporan teknikal serta kedua-dua notis mematuhi bentuk dan saluran penyampaian yang diperuntukkan.

Dengan fakta yang jelas sedemikian, Mahkamah sukar menerima bahawa tindakan Responden boleh jatuh dalam kategori ‘Wednesbury unreasonableness’. Sebaliknya, ia adalah reaksi yang boleh dijangka daripada mana-mana Pentadbir Tanah yang bertanggungjawab untuk menguatkuasakan syarat nyata.

Pemohon merujuk kepada kes Tan Teck Seng (supra) untuk menekankan keadilan substantif. Walau bagaimanapun, kes tersebut berkisar kepada hak perlembagaan dan keadilan S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA tatacara dalam konteks perkhidmatan awam. Mahkamah bersetuju bahawa prinsip keadilan dan ‘reasonableness’ terpakai secara analogi, tetapi dalam kes ini Pemohon telah diberikan notis awal (7A) dan tempoh pemulihan yang Panjang. Pemohon juga diberikan peluang kedua melalui Notis 7B untuk hadir dan menerangkan kedudukannya serta tiada bukti Pemohon dinafikan peluang untuk didengar pada peringkat tunjuk sebab. Oleh itu keadilan procedural yang minimum (dan pada pandangan Mahkamah, memadai) telah dipenuhi.

Kes Sri Lempah (supra) menekankan bahawa ‘every legal power must have legal limits’ dan mahkamah boleh campur tangan jika budi bicara digunakan secara tidak munasabah. Dalam kes ini, had kuasa Responden ditentukan oleh seksyen 128 dan 129 KTN. Setelah Mahkamah mendapati bahawa syarat nyata memang dilanggar, Notis 7A dan 7B dikeluarkan dalam ruang lingkup prosedur seksyen 128 dan seksyen 129 dan tiada bukti Responden bertindak di luar tujuan KTN, maka penggunaan kuasa Responden adalah ‘within legal limits’. Kes Sri Lempah (supra) oleh itu tidak menyokong rayuan Pemohon, sebaliknya menegaskan bahawa campur tangan Mahkamah hanya wajar jika kuasa itu disalahguna, yang tidak dibuktikan di sini.

Pemohon juga cuba mengaitkan kes ini dengan kes Ng Chin Siu (supra) dan kes United Development (supra), yang menyentuh kewajipan ‘fairness’ dalam pengambilan S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA /pelucuthakan tanah. Bezanya, dalam kes-kes tersebut mahkamah meneliti tahap akhir di mana hak milik sudah menempuh proses pelucuthakan atau pengambilan dan persoalan pampasan/ganti rugi timbul. Di sini, Pemohon masih berada di peringkat pra-pelucuthakan dan apa yang dipersoalkan ialah kesahihan Notis 7A dan 7B, bukan lagi keputusan muktamad untuk melucuthak atau nilai pampasan. Oleh itu, prinsip ‘fairness’ dalam kes Ng Chin Siu (supra) dan Kes United Development (supra) tidak menjustifikasikan pembatalan notis-notis awal yang dikeluarkan secara sah.

Mahkamah kemudian menimbang otoriti yang dikemukakan Responden iaitu kes AmBank (M) Bhd v Pentadbir Tanah Daerah Gombak & Anor [2014] 8 CLJ 34 dan kes Hamidah Mohd Khalid & Ors v Pentadbir Tanah Daerah Gombak [2016] 7 CLJ 936. Kedua-dua kes ini, berdasarkan ikatan otoriti Responden, menunjukkan bahawa Mahkamah bersedia mengiktiraf kuasa penguatkuasaan tegas Pentadbir Tanahterhadap pelanggaran syarat nyata, Notis 7A dan7B dilihat sebagai sebahagian daripada rangka proses yang munasabah dan sah dan campur tangan kehakiman hanya berlaku jika terdapat ketidakpatuhan jelas kepada KTN atau bukti nyata ‘mala fide’.

Apabila fakta kes Pemohon dibandingkan dengan prinsip dalam kes AmBank (supra) dan kes Hamidah (supra), Mahkamah mendapati bahawa kes ini sebenarnya lebih dekat kepada fakta S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA kes-kes Responden berbanding kes-kes Pemohon iaitu Pelanggaran syarat nyata di sini bukan dipertikai, Pemohon lambat bertindak walaupun sedar kewujudan pelanggaran dan Responden menggunakan peruntukan seksyen 128 dan seksyen 129 secara tersusun.

Sehubungan itu, Mahkamah berpendapat bahawa otoriti yang relevan dalam konteks KTN dan mekanisme seksyen 128 dan seksyen 129 adalah kes AmBank (supra) dan kes Hamidah (supra), dan bukannya rangkaian kes umum pentadbiran yang dirujuk Pemohon, yang kebanyakannya berkait konteks berlainan (perkhidmatan awam, pengambilan tanah akhir, hak perlembagaan, dsb.).

Berdasarkan keseluruhan keterangan, Mahkamah tidak menemui apa-apa bukti konkrit yang menunjukkan niat jahat (‘mala fide’) atau motif terselindung di pihak Responden. Sekadar dakwaan bahawa tindakan itu “keras” atau “menekan” tidak memadai tanpa bukti bahawa Responden bertindak di luar skop KTN atau untuk tujuan lain selain penguatkuasaan undang-undang.

Justifikasi Responden adalah konsisten: pelanggaran syarat nyata telah lama berlaku, tiada pemulihan dalam tempoh 180 hari, dan oleh itu proses tunjuk sebab diaktifkan. Ini adalah rasional, sejajar dengan tujuan KTN mengekalkan disiplin penggunaan tanah, dan tidak menyentuh ambang ‘mala fide’ atau penyalahgunaan kuasa. S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA

Oleh demikian, Isu 3 juga diputuskan sepenuhnya memihak kepada Responden. Kes-kes yang dirujuk Pemohon telah diteliti tetapi secara keseluruhan tidak menyokong rayuan ini apabila diaplikasikan kepada fakta sebenar, manakala prinsip yang muncul daripada kes AmBank (supra) dan kes Hamidah (supra) adalah lebih tepat menggambarkan ruang lingkup kuasa dan kewajipan Pentadbir Tanah di bawah KTN.

Atas alasan-alasan yang diperincikan di atas, Mahkamah merumuskan dapatan seperti berikut:

Isu 1: Pengeluaran Notis Borang 7A bertarikh 19.6.2024 adalah sah. Terdapat pelanggaran syarat nyata yang nyata dan berterusan; Notis 7A dikeluarkan oleh Pentadbir Tanah yang berbidang kuasa, mematuhi bentuk dan kandungan KTN, dan memberikan tempoh 180 hari yang munasabah kepada Pemohon untuk memulihkan pelanggaran. Kes-kes yang dirujuk Pemohon (Wednesbury, Tan Teck Seng, Sri Lempah, Ng Chin Siu, United Development) telah dianalisis tetapi tidak mengubah kesimpulan ini.

(ii) Isu 2: Pengeluaran Notis Borang 7B bertarikh 17.12.2024 juga sah. Notis 7B dikeluarkan hanya setelah Pemohon gagal mematuhi Notis 7A dalam tempoh yang ditetapkan, selaras dengan seksyen 129 KTN, dan bertujuan S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA memberikan peluang tunjuk sebab sebelum sebarang pelucuthakan dipertimbangkan. Tindakan Responden menepati proses yang diiktiraf dalam kes AmBank dan kes Hamidah.

(iii) Isu 3: Pemohon tidak berjaya membuktikan sebarang ‘mala fide’, penyalahgunaan kuasa atau ‘irrationality’. Mahkamah menerima bahawa kuasa Responden telah digunakan dalam lingkungan KTN, berasaskan fakta pelanggaran syarat nyata dan kegagalan Pemohon meremedikannya. Kes-kes otoriti yang dikemukakan Pemohon tidak menunjukkan sebaliknya apabila diaplikasikan kepada fakta kes ini.

Sehubungan itu, Mahkamah memutuskan bahawa rayuan di bawah seksyen 418 KTN (Saman Pemula) ini tidak bermerit dan wajar ditolak. Notis Borang 7A dan 7B yang dicabar adalah sah dan berkuat kuasa, dan proses di bawah seksyen 128, seksyen 129 dan seksyen 130 KTN boleh diteruskan menurut budi bicara sah Responden, tertakluk kepada apa-apa hak Pemohon untuk didengar di peringkat tunjuk sebab dan apa-apa remedi lain yang mungkin wujud di bawah undang-undang.

Mahkamah dengan ini memerintahkan:

Saman Pemula / Rayuan Pemohon di bawah seksyen 418 KTN adalah dengan ini ditolak dengan Kos S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA RM5000.00 dibayar oleh Pemohon kepada Responden-Responden.

Notis Borang 7A bertarikh 19.6.2024 dan Notis Borang 7B bertarikh 17.12.2024 dikekalkan dan disahkan sebagai sah di sisi undang-undang. BERTARIKH: 7 JANUARI 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Bag pihak Perayu LM Looi Bersama Raymond Mah dan Joseph Khor Tetuan Mah Weng Kwai & Associates Petaling Jaya Bagi pihak Defendan Datuk Abdul Aziz Bersama Tuan Azzam dan Tuan Arief Aiman Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Johor Kota Iskandar S/N jf5R4yLGvky7fPdgUz/0DA