Foo Sek Seng (JC-83D-342-03/2025)

Tertuduh dalam kes ini dituduh di Mahkamah ini pada 5.3.2025 di atas dua pertuduhan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952, yang mana salah satu daripada pertuduhan tersebut boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta yang sama. Pertuduhan Pindaan (P1) adalah seperti berikut:- PERTUDUHAN PINDAAN PERTAMA:- "Bahawa kamu pada 19.10.2024 jam lebih kurang 0845 hrs di dalam lokap L23, Balai Polis Batu Pahat, di dalam Daerah Batu Pahat, di dalam negeri Johor, telah didapati memiliki dadah berbahaya jenis Monoacetylmorphines berat bersih 2.36 gram, oleh yang demikian kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta yang sama. Hukuman: Penjara tidak kurang daripada 2 tahun dan tidak lebih 5 tahun dan juga dikenakan sebatan antara 3 hingga 9 sebatan. PERTUDUHAN PINDAAN KEDUA:- "Bahawa kamu pada 19.10.2024 jam lebih kurang 0845 hrs di dalam lokap L23, Balai Polis Batu Pahat, di dalam Daerah Batu Pahat, di dalam negeri Johor, telah didapati memiliki dadah berbahaya jenis Heroin berat bersih 1.18 gram, oleh yang demikian kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 12(3) Akta yang sama. Hukuman: Denda tidak melebihi RM100,000.00 atau penjara tidak lebih 5 tahun atau kedua-duanya sekali”.

Pada asalnya Tertuduh telah dituduh atas kesalahan di bawah seksyen 39B Akta Dadah Berbahaya 1952 berdasarkan berat kasar dadah semasa tangkapan. Setalah analisa kimia, berat bersih dadah telah berkurangan dan dengan demikian Tertuduh telah dilepaskan tanpa dibebaskan dari pertuduhan asal tersebut pada 5.3.2025. Tertuduh kemudian dituduh semula dengan kes ini dan laporan kimia hanya dapat diserahkan kepada Tertuduh pada 5.3.2025. Memandangkan penyerahan laporan kimia kepada Tertuduh tidak mematuhi kehendak seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah, Mahkamah telah menangguhkan fakta dan hukuman ke tarikh baru. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Azirin Suhot v PP [2022] MLJU 1071; [2022] CLJU 1034; [2022] AMEJ 0500 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “Mahkamah ini telah meneliti nota keterangan, tiada catatan yang mengesahkan P7 telah diserahkan kepada Perayu bagi mematuhi peruntukan s. 399(1) KTJ sebelum Perayu mengaku bersalah dan seterusnya disabitkan dan dijatuhi hukuman oleh Tuan Majistret itu. Begitu juga keadaan yang sama berlaku bagi Laporan Patologi [P6] yang mengesahkan sampel urin Perayu mengandungi dadah berbahaya jenis Amphetamine dan Methamphetamine bagi kesalahan s. 15(1)(a) Akta itu. [26] Mahkamah ini berpendapat Tuan Majistret itu terkhilaf apabila menerima P7 dan P6 tanpa terlebih dahulu memastikan kedua-dua laporan ini diserahkan kepada Perayu bagi mematuhi peruntukan s. 399(1) KTJ dan keputusan Mahkamah Rayuan iaitu kes Shaiful Azmi Bin Sabri v. PP [2020] 10 CLJ 445.”

Pertuduhan Pindaan tersebut telah dibacakan semula pada 11.6.2025 kepada Tertuduh dan diterangkan kepada Tertuduh dan Tertuduh telah mengaku bersalah terhadap Pertuduhan-pertuduhan tersebut. Mahkamah telah berpuas hati bahawa Tertuduh memahami sifat dan akibat pengakuan salah, terutamanya mengenai hukuman yang bakal dikenakan sebagaimana dinyatakan di bawah undang-undang.

Seterusnya, fakta kes dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan ditandakan sebagai eksibit P2. Setelah dibacakan dan diterangkan kepada Tertuduh, Tertuduh mengakui fakta kes tersebut. Fakta kes yang dikemukakan pihak pendakwaan adalah seperti berikut:- “1. Pada 19.10.24 jam lebih kurang 0845 hrs semasa Pengadu membuat pemantauan CCTV pengadu dapati 2 lelaki dalam keadaan mencurigakan di bilik lokap L23, Balai Polis Batu Pahat.

Pengadu telah arahkan Konst 221056 dan Konst 229763 untuk buat pemeriksaan di bilik lokap L23, semasa Konst 221056 hendak menjalankan pemeriksaan, beliau nampak Tertuduh sedang memegang sesuatu di tangan kanannya dan cuba memasukkannya ke dalam mulut.

Selain itu, siasatan pihak polis juga telah menemui rakaman CCTV di tempat kejadian yang dengan jelas menampakkan perbuatan kamu yang sedang cuba untuk memasukkan dadah tersebut di dalam mulut kamu, namun ianya telah dihalang oleh anggota Polis lalu terus merampas barang kes tersebut.

Hasil pemeriksaan yang dijalankan, ianya adalah (1) paket plastik lutsinar yang berisi ketulan mampat berwarna putih disyaki mengandungi dadah jenis Heroin anggaran berat kasar 70.75 gram.

Semasa ditangkap, kamu juga pada masa yang sama masih ditahan di lokap bersabit Sri Gading Rpt/ 2205/24 iaitu kes disiasat di bawah seksyen 39B ADB

[6] Pengadu telah tangkap kedua-dua suspek dan rampas barang kes dadah dan diserahkan kepada pegawai penyiasat iaitu Insp Hanafi Bin Abd Halim. [7] Barang kes telah dihantar ke Jabatan Kimia Malaysia pada 24.10.2024. [8] Hasil analisa yang dijalankan oleh Ahli Kimia Ahmad Tajudin Bin Zakaria, Ahli Kimia Jabatan Kimia Malaysia, (1) paket plastic bertanda HA2 yang mengandungi bahan ketulan dan serbuk berwarna putih. Setelah dianalisis mendapati berat bersih bahan tersebut ialah 69.51 gram yang mengandungi 1.18 gram Heroin dan 2.36 gram Monoacetylmorphines. [9] Heroin dan Monoacetylmorphines adalah disenaraikan dalam Jadual Pertama

Tertuduh juga telah mengakui benar kesemua eksibit-eksibit yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Mahkamah berpuas hati bahawa Tertuduh mengaku bersalah dan telah memahami sepenuhnya sifat dan akibat pengakuan, maka pengakuan salah Tertuduh diterima dan Tertuduh didapati bersalah atas 2 kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952, yang mana salah satu daripada pertuduhan tersebut boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta yang sama.

Dalam rayuan mitigasinya, Tertuduh melalui Peguam mengemukakan hujahan bertulis peringanan hukuman. Menurut penghujahan tersebut, Tertuduh adalah berusia 44 tahun, telah berkahwin dan menanggung ibu, isteri dan seorang anak yang masih bersekolah. Berdasarkan hujahan yang dikemukakan, peguambela memohon supaya Tertuduh dikenakan hukuman penjara yang serentak dari tarikh ditangkap pada 19.10.2024.

Dalam hujahan pemberatan, pihak pendakwaan berhujah bahawa Tertuduh seharusnya dikenakan hukuman deterrant kerana mempunyai beberapa rekod lampau bagi kes milikan. Rekod tersebut telah dibacakan kepada Tertuduh dan diakui benar oleh Tertuduh, maka ditanda sebagai P7.

Setelah mempertimbangkan rayuan mitigasi Tertuduh dan hujahan pemberatan pihak pendakwaan, dan setelah mengambil kira fakta S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g kes secara menyeluruh, Mahkamah telah mensabitkan Tertuduh di atas 2 kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952, yang mana salah satu daripada pertuduhan tersebut boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta yang sama. Mahkamah memerintahkan supaya Tertuduh dikenakan penjara 30 bulan bagi pertuduhan pertama dan 3 sebatan rotan dan penjara 18 bulan bagi pertuduhan kedua, kedua-dua hukuman penjara berjalan serentak berkuatkuasa selepas selesai menjalani hukuman-hukuman bagi kes JC-83D-1944-12/2024 dan JC-83D-1945-12/2024.

Dalam melaksanakan budi bicara Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman yang sewajarnya kepada Tertuduh, Mahkamah perlu mengambil kira pelbagai faktor sebagaimana dinyatakan dalam kes PP v Morah Chekwube Chukwudi [2017] MLJU 958; [2017] MLRAU 276; [2017] 1 LNS 864; [2017] AMEJ 0782 yang memutuskan seperti berikut:- “Jurisprudence relating to sentence [5] It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows: (a) the gravity or severity of the facts constituting the offence; (b) the circumstances in which it was committed; (c) the rampancy of such offence in the area; (d) the offender's previous record; (e) the offender's contribution and support to his family members; (f) the offenders means; (g) the effect of conviction and sentence on his job opportunities;

the age and health of the accused; (i) whether it is his first offence; (j) whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence;

whether the accused had pleaded guilty; (i) status of the accused; (m) whether there was violence during the crime; (n) public interest, etc. S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g [6] All these factors where applicable need to be addressed by the defence to secure a just sentence. It is equally important for the prosecution to rebut the facts adduced by the accused if they are not bona fide, as ultimately the power to sentence is placed on the trial judge and the judge had to rely on the facts adduced in court…”

Kepentingan Awam

Faktor ini adalah faktor penting yang perlu dipertimbangkan Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman dalam sesuatu kes. Mahkamah telah mengambil kira faktor kepentingan awam sebagaimana akan dibincangkan terkemudian dalam menentukan hukuman bersesuaian terhadap Tertuduh. Namun, ini tidak bermakna Mahkamah mengabaikan kepentingan Tertuduh. Pendekatan yang wajar digunakan Mahkamah adalah membuat imbangan di antara kepentingan awam dan kepentingan Tertuduh dalam menentukan sebarang hukuman. Perkara ini ada diputuskan dalam kes PP v Md Rashid Harun [2000] 3 MLJ 503; [1999] 4 MLRH 370; [2000] 3 CLJ 832 di mana Mahkamah telah memutuskan bahawa:- "Courts are duty bound to consider all these matters before deciding upon a suitable sentence"…The sentence must be one appropriate to the gravity of the offence... Accordingly, the sentence should reflect the seriousness of the offence... Mitigating factors are not to be disregarded, even if the offence calls for a deterrent sentence… That is not to say though, that "the circumstances of the individual offender are more important than the protection of innocent members of the community from injury to their persons, or from risk even to their lives"… Public interest must not be relegated to the background. "The correct approach is to strike a balance, so far as possible, between the interest of the public and the interest of the accused"

Pengakuan salah Tertuduh

Mahkamah telah mengambil kira bahawa Tertuduh dalam kes ini telah mengaku bersalah pada peringkat awal sebelum perbicaraan kes dimulakan. Kepentingan awam memerlukan Mahkamah mempertimbangkan pengakuan salah Tertuduh pada peluang terawal dalam menjatuhkan hukuman yang sewajarnya.

Pengakuan salah yang dibuat Tertuduh bukan sahaja menjimatkan masa kesemua pihak malah telah menjimatkan kos pendakwaan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Shuk Dev Oli (Warganegara Nepal) v PP [2014] MLRHU 70; [2014] 1 LNS 103; [2014] AMEJ 0246 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[18] Mahkamah ini tidak menafikan kepentingan awam hendaklah mendahulukan kepentingan peribadi perayu terutamanya dalam kes melibatkan kesalahan serius di bawah Seksyen 395 Kanun Keseksaan. Namun begitu pengakuan bersalah Perayu di peringkat seawal perbicaraan tidak boleh diketepikan begitu sahaja kerana ianya merupakan salah satu faktor peringanan hukuman yang baik. Kredit serta diskaun boleh diberikan atas pengakuan sedemikian. Prinsip ini menjadi amalan kepada Mahkamah dalam mempertimbangkan hukuman yang setimpal bagi menggalakkan Perayu mengaku bersalah di atas pertuduhan yang dibuat supaya masa, tenaga dan kos semua pihak yang terlibat dapat dijimatkan. Saksi-saksi juga tidak perlu dipanggil..”

Sekiranya Mahkamah langsung tidak memberi sebarang pertimbangan terhadap pengakuan salah Tertuduh, maka perkara ini tidak akan menggalakkan pesalah-pesalah lain untuk turut menimbang untuk membuat pengakuan salah, kerana pengakuan S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g salah mereka tidak akan bermanfaat dalam mengurangkan hukuman mereka. Hal ini secara tidak langsung akan menyebabkan peningkatan kes-kes tertunggak, yang nyata akan bertentangan dengan kepentingan awam. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Jessica Lim Lu Ping & Anor [2004] MLJU 159; [2004] 1 MLRH 149; [2004] 2 CLJ 763 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “It is, in my humble view, in the public interest to show a modicum of leniency to accused persons who come forward and plead guilty thus not only co-operating with the law enforcement agencies like the police, the prosecution and the courts but also indirectly help the courts to reduce and unload the backlog of cases. If a person who pleads guilty to a charge is given to harsh a sentence it will only lead to discouraging other offenders who may want to plead guilty to reconsider doing so and instead claim trial. They would be more likely to take their chances as even after a trial they may still get a similar harsh sentence. This will work against public interest. Public interest is not only to punish offenders, rehabilitate them and serve warning to others with appropriate sentences but also to ensure that cases are disposed off speedily which will not be possible if every case goes on for full trial.”

Mahkamah juga mengambil maklum bahawa faktor pengakuan salah Tertuduh turut pernah dipertimbangkan Mahkamah dalam kesalahan-kesalahan yang lebih serius, umpamanya dalam kes Public Prosecutor v Nazarudin Ahmad & Ors [1993] 2 MLJ 9; [1993] 1 MLRH 507; [1993] 2 CLJ 543, Mahkamah telah memberikan potongan ¼ dari hukuman yang bakal dijatuhkan sekiranya kes dibicarakan, walaupun Tertuduh dalam kes tersebut disabitkan atas kesalahan mematikan orang dengan salah yang boleh dihukum di bawah seksyen 304 Kanun Keseksaan. Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan bahawa:- S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g "This Court is of the view that the plea of guilt by the accused is a consideration which should be taken into account in determining their sentence. However, considering the serious nature of the offence, I hold that the accused persons should be given a discount of one-quarter of the sentence rather than one-third which would be imposed on them had they pleaded not guilty and had been found guilty after a long and protracted trial. On this aspect of the sentencing principle, it is stated by the leading writer on sentencing DA Thomas in the most recent edition of Archbold, Criminal Pleadings, Evidence and Practice 1993 as folows: As a general principle, an offender who pleads guilty may expect some credit, in the form of a reduction in the sentence which would have been imposed if he had been convicted by the jury on a plea of not guilty... The discount for a plea of guilty is normally allowed even in cases of extreme seriousness. [Paragraph 5-152]."

Pengakuan salah Tertuduh juga bermaksud saksi-saksi dalam kes ini yang termasuk Pegawai Polis yang telah menjalankan serbuan, Pegawai Tangkapan, Pegawai Kimia, Pegawai yang menganalisa rakaman CCTV dan Pegawai Penyiasat tidak perlu hadir ke Mahkamah untuk menjalani proses perbicaraan yang panjang dan kadang kala pemeriksaan balas yang bertubi-tubi dari peguam yang mewakili Tertuduh. Perkara ini sememanya dipertimbangkan Mahkamah sebagaimana diputuskan dalam kes Muhammad Fiqry Jafri & Anor [2021] 9 MLJ 915; [2021] 3 MLRH 703; [2021] 4 CLJ 552; [2021] AMEJ 0095 seperti berikut:- S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g “[48] I take note that the respondents pleaded guilty before the trial started. Judicial time and expenses were saved. Witnesses are spared of not only trips to the court away from work or other responsibilities but more importantly they are spared of the rigorous cross-examination in a criminal trial.”

Malah, sebagaimana dinyatakan dalam fakta kes, pada asalnya terdapat 2 individu yang berada dalam keadaan mencurigakan di lokap dan tangkapan dibuat terhadap kedua-dua individu tersebut. Namun, pertuduhan hanya dibuat terhadap Tertuduh dalam kes ini. Maka, semestinya seorang lain yang ditangkap di lokap tersebut akan dipanggil sebagai saksi pendakwaan pada tarikh perbicaraan sekiranya Tertuduh tidak mengaku bersalah. Dalam hal ini, Mahkamah berpendapat bahawa pihak pendakwaan akan mempunyai tugas yang getir untuk memastikan saksi tersebut memberi keterangan yang senada dengan kes pendakwaan dan tidak bertindak belot (hostile). Kesukaran membuktikan kes yang membabitkan pemilikan dadah di tempat tahanan yang mempunyai akses yang ramai dapat dilihat sebagaimana dalam kes PP v Redzuan Ahmat [2018] SMCU 17. Maka, Mahkamah telah menimbangkan pengakuan bersalah Tertuduh yang telah banyak menjimatkan masa dan kos pihak pendakwaan dengan sewajarnya.

Rekod kesalahan lampau

Adalah menjadi prinsip penghukuman mantap bahawa Mahkamah seharusnya mengambil kira rekod lampau Tertuduh dalam menentukan hukuman yang bakal dijatuhkan terhadap Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Jafa bin Daud [1981] 1 MLJ 315; [1981] 1 MLRH 800; [1981] 1 LNS 28 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "A "sentence according to law" means that the sentence must not only be within the ambit of the punishable section, but it must also be assessed and passed in accordance with established judicial principles. In assessing sentence, one of the main factors to be considered is whether the convicted person is a first offender. It is for this purpose that before passing sentence, a Magistrate is required to call for evidence or information regarding the background, antecedent and character of the accused. Where the convicted person has previous records and admits them as correct, the court must consider whether the offence or offences committed previously were of similar nature as the one with which he is presently charged. The court must then consider the sentences imposed in the previous convictions for similar offences to determine whether they have had any deterrent effect on him. Where he is found to be a persistent offender for a similar type of offences, then it is in the interest of justice that a deterrent sentence should be passed and, in such a case, unless there are exceptional circumstances, the quantity, nature or value of the subject-matter of the offence with which he is currently charged can very rarely constitute a mitigating factor."

Pihak pendakwaan telah mengemukakan rekod-rekod kesalahan lampau Tertuduh atas tajuk “Ringkasan Maklumat Subjek” yang diestrek daripada Sistem Pengurusan Rekod Jenayah, Polis DiRaja Malaysia (PDRM). Menurut rekod tersebut, Tertuduh mempunyai rekod-rekod lampau yang sama sifatnya dengan kes ini yang telah dihukum seperti berikut:- S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g BIL No Report Tarikh report SEKSYEN 1 BATU PAHAT/ 00001143/08 23.01.2008 2 BT PAHAT/022212/17 11.11.2017 3 BT PAHAT/012609/17 19.06.2017 4

Rekod-rekod tersebut telah dibacakan secara lisan kepada Tertuduh dan Tertuduh mengaku benar kesemua rekod kesalahan lampau tersebut. Malah, rekod-rekod tersebut juga telah ditunjukkan kepada Peguambela Tertuduh dan Peguambela Tertuduh juga telah mengambil maklum kewujudan rekod-rekod lampau tersebut. Keterangan lisan Tertuduh yang mengesahkan kewujudan rekod-rekod lampau tersebut membolehkan Mahkamah mempertimbangkan faktor kewujudan rekod lampau dalam menjatuhkan hukuman sewajarnya kepada Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi Jaya Nantha Kumaran Sivarathinam v PP [2022] MLJU 945; [2022] CLJU 987; [2022] AMEJ 0469 di mana Yang Arif Tuan Hasbullah Adam memutuskan bahawa:- “[26] Mahkamah ini telah meneliti semula ekshibit P6 (muka surat 32 Rekod Rayuan Jilid 3) yang telah dikemukakan di hadapan Majistret yang bijaksana. Ekshibit P6 tersebut atas tajuk 'Ringkasan Maklumat Subjek' yang diekstrak daripada Sistem Pengurusan Rekod Jenayah, Polis Diraja Malaysia (PDRM) serta tertera frasa 'SULIT DAN BUKAN UNTUK KEGUNAAN MAHKAMAH'. [27] Berdasarkan ekshibit P6 tersebut memang terdapat di bawah item No.3 dalam ruang 'TARIKH REPORT' berkenaan tarikh '10/4/2019', dalam ruang 'KESALAHAN' berkaitan kesalahan 'ADB 12(3)' dan dalam ruang 'STATUS' dinyatakan sebagai 'DIHUKUM'. S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g [28] Meneliti kepada ekshibit P6 tersebut, Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan pihak Perayu bahawa ekshibit P6 tersebut bukanlah suatu rekod kesalahan lampau menurut konteks seksyen 400 Kanun Tatacara Jenayah kerana ia bukanlah dikeluarkan melalui mana-mana dua (2) cara yang dinyatakan dalam subseksyen 400(1) (a) atau (b) Kanun Tatacara Jenayah. [29] Walau bagaimanapun, seksyen 400 Kanun Tatacara Jenayah tersebut menyatakan peruntukan tersebut sebagai 'in addition to any other mode provided by any law for the time being in force' dan Mahkamah ini berpandangan bahawa undang-undang lain tersebut termasuklah undang-undang keterangan di bawah Akta Keterangan 1950 adalah terpakai. [30] Akta Keterangan 1950 antara lain memperuntukkan tentang pembuktian sesuatu fakta sama ada melalui keterangan lisan (oral evidence) di bawah Bab IV atau keterangan dokumentar (documentary evidence) di bawah Bab V. [31] Mahkamah ini telah meneliti Nota Prosiding (di muka surat 24 Rekod Rayuan Jilid 2) serta perenggan 5 Alasan Penghakiman Majistret (muka surat 19 Rekod Rayuan Jilid 2) di mana Perayu telah memberikan penjelasan setelah diminta oleh Majistret bahawa Perayu telah pun menjalani hukuman pemenjaraan 2 tahun 8 bulan dan 4 sebatan bagi kesalahan dadah juga. [32] Oleh yang demikian, Mahkamah ini mendapati bahawa penjelasan oleh Perayu tersebut apabila menjawab atau atas permintaan Majistret merupakan sebahagian daripada keterangan lisan (oral evidence) Perayu dalam prosiding di hadapan Majistret yang bijaksana. Walaupun ekshibit P6 tersebut bukanlah suatu rekod kesalahan lampau menurut konteks seksyen 400 Kanun Tatacara Jenayah kerana ia bukanlah dikeluarkan melalui mana-mana dua (2) cara yang dinyatakan dalam subseksyen 400(1) (a) atau (b) Kanun Tatacara Jenayah, namun penjelasan yang dikemukakan oleh Perayu semasa membuat mitigasi boleh diterima masuk sebagai sebahagian daripada keterangan dalam prosiding di hadapan Majistret yang bijaksana. [33] Justeru, Mahkamah ini mendapati bahawa Majistret yang bijaksana tersebut tidak terkhilaf atau tersalah arah apabila mengambil kira dalam pertimbangannya rekod kesalahan terdahulu untuk kesalahan yang sama berkaitan dengan dadah oleh Perayu tersebut seperti mana dapatan oleh Majistret yang bijaksana bahawa Perayu adalah 'a repeat offender '. Mahkamah ini juga tidak mendapati apa-apa alasan lain untuk mengganggu hukuman yang dijatuhkan oleh Majistret yang bijaksana tersebut.” (Nota: Rayuan terhadap keputusan ini ke Mahkamah Rayuan dengan nombor pendaftaran B-09-98-03/2022 telah dibatalkan pada 30.11.2022)

Sebagaimana diakui benar oleh Tertuduh dalam kes ini, Tertuduh pernah dihukum beberapa kali bagi kesalahan memiliki dadah. Maka, Mahkamah telah mengambil kira bahawa walaupun Tertuduh pernah dihukum beberapa kali bagi kesalahan yang sama, Tertuduh masih tidak mengambil iktibar dari hukuman yang telah dijalani dan mengulangi kesalahan yang sama. Maka, Mahkamah wajar mengambil kira faktor ini sebagai faktor pemberatan. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Mohd Rafi Gunasegaran Abdullah [2009] 13 MLRH 750; [2009] 1 LNS 89 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "Pada pandangan saya, Responden merupakan seorang penjenayah yang degil dan tidak insaf. Penjenayah seperti ini tidak seharusnya diberi hukuman yang menjurus kepada prinsip reformatif tetapi seharusnya dikenakan dengan hukuman yang mencegah (deterrent sentence). Hukuman yang sedemikian rupa juga akan mencerminkan kebencian masyarakat kepada kejadian-kejadian jenayah seperti yang telah dilakukan oleh Responden. Dalam keadaan keseluruhan kes rayuan ini, kepentingan awam harus mengatasi apa jua kepentingan orang kena tuduh."

Maka, berdasarkan rekod-rekod lampau yang dikemukakan, mengambil kira berat dadah yang terlibat, Mahkamah berpendapat bahawa Tertuduh tidak sewajarnya dikenakan penjara minima 2 tahun sebagaimana diperuntukkan dalam seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952, walaupun Tertuduh telah mengaku bersalah pada peringkat awal. Maka, Mahkamah berpendapat bahawa hukuman pemenjaraan 30 bulan dan 3 sebatan bagi pertuduhan pertama serta hukuman pemenjaraan 18 bulan bagi pertuduhan kedua adalah hukuman yang wajar dan berpatutan dalam kes ini berdasarkan rekod-rekod lampau Tertuduh.

Jenis dan berat dadah

Disamping faktor yang dinyatakan di atas, Mahkamah juga merujuk kepada jenis dadah yang terlibat dalam kes ini. Nas-nas duluan menunjukkan bahawa jenis dadah juga merupakan faktor relevan dalam menentukan hukuman dalam sesuatu kes. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v. Mashaifee Mohd Zaki [2017] MLJU 581; [2017] MLRHU 392; [2016] CLJU 1825 di mana Mahkamah memutuskan seperti berikut:- "[11] The court's attention was also drawn to the type and weight of drugs involved. Counsel for the accused submitted that cannabis was not as serious as methamphetamine, heroin and cocaine..."

Dalam kes ini, dadah yang terlibat adalah jenis Monoacetylmorphines berat bersih 2.36 gram (Pertuduhan Pertama) dan jenis Heroin berat bersih 1.18 gram (Pertuduhan Kedua). Dalam hal ini, Akta Dadah Berbahaya 1952 memperuntukkan hukuman yang lebih berat di bawah seksyen 39A(1) Akta yang sama. Sekiranya diteliti, dadah jenis Heroin dan Monoacetylmorphines hanya memerlukan berat bersih 2.00 gram untuk mengungkitkan hukuman yang lebih berat di bawah seksyen 39A(1), berbanding umpamanya Methamphetamine (5.00 gram) dan Cannabis (20 gram). Maka, Mahkamah mengambil kira jenis dadah yang terlibat dalam kes ini adalah jenis dadah yang lebih serius. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Zaidon Shariff v. Public Prosecutor [1996] MLJU 159; [1996] 3 MLRH 34; [1996] 4 CLJ 441, di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut:- S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g "Furthermore, the penalty under the Act is also dependent on the nature of the drugs involved. For example, an offence for possession of ganja attracts lighter sanctions than one for possession of heroin under the Act."

Mahkamah juga perlu mengambil kira berat dadah terlibat dalam kes ini bagi menentukan hukuman yang sewajarnya dalam kes ini. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Mohamad Ramadzan Mohd Yusof [2021] MLJU 1629; [2021] MLRHU 1236; [2021] 1 LNS 1345 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- "...The Legislature when making provisions for punishment of drug offenders for commission of drug offences, has firmly placed weight of the drugs as the main criterion. Hence, this court cannot lose sight of the weight of drugs in the possession of accused. It is the foremost consideration when meting out an appropriate sentence on the accused "

Mahkamah juga merujuk kepada kes Zaidon Shariff (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The appropriate sentence for each drug offence depends on its own peculiar circumstances. In particular the weight of the drugs found on a person plays a significant role in assessing sentence. In Oloofen v. PP [1964] MLJ 305 Wee Chong Jin CJ emphasised the consideration to be given to the quantity of drugs involved in drug offences in assessing sentence. The same guideline applies even to more serious drug offences…This is also manifested by the fact that the Dangerous Drugs Act 1952 (the Act) itself prescribes different penalties for drug offences depending on the weight of drugs involved.”

Dalam kes ini, Tertuduh bernasib baik kerana pihak pendakwaan memilih untuk kemukakan dua pertuduhan iaitu Monoacetylmorphines berat bersih 2.36 gram (Pertuduhan Pertama) dan jenis Heroin berat bersih 1.18 gram (Pertuduhan Kedua). Sekiranya pihak pendakwaan memilih untuk kemukakan satu pertuduhan sahaja di bawah seksyen 39A(1)(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang membolehkan pertuduhan untuk gabungan berat Heroin dan Monoacetylmorphines, maka jumlah dadah terlibat dalam kes ini adalah 3.54 gram yang mewajarkan hukuman yang lebih berat berbanding hukuman yang dijatuhkan Mahkamah. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada seksyen 39A(1)(d) Akta Dadah Berbahaya 1952 memperuntukkan bahawa:-

a total of 2 grammes or more but less than 5 grammes in weight of heroin, morphine and monoacetylmorphines or a total of 2 grammes or more but less than 5 grammes in weight of any two of the said dangerous drugs;

Maka, sebagaimana dibincangkan terdahulu, walaupun berat dadah pertuduhan pertama adalah pada “border line” seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952, fakta tersebut tidak mewajarkan hukuman minima dalam kes ini mengambil kira rekod-rekod lampau yang diakui benar oleh Tertuduh.

Rayuan mitigasi Tertuduh

Selain faktor-faktor yang dinyatakan di atas, undang-undang juga adalah mantap bahawa rayuan mitigasi Tertuduh juga perlu dipertimbangkan Mahkamah dengan sewajarnya dan tidak seharusnya diketepikan tanpa pertimbangan. Peguam merujuk kepada kes Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “In his grounds of judgment the learned Magistrate seemed to be unduly influenced by the submission of Counsel for the prosecution that the plea in mitigation did not amount to a mitigation at all and therefore rejected all of them. I disagree. No plea in mitigation should be thrown aside lightly but must be examined and considered equally with the facts presented by the prosecution. Both aspects of the case must be considered in their true perspective so as to strike if possible, a true balance in the scale of justice.”

Dalam kes ini, disamping memberi penekanan kepada kepentingan awam, Mahkamah juga telah mengambil kira rayuan mitigasi Tertuduh dengan sewajarnya iaitu Tertuduh berusia 44 tahun, telah berkahwin dan menanggung ibu, isteri dan seorang anak yang masih bersekolah. Rayuan mitigasi ini diambil kira secara bersesama dengan faktor-faktor lain sebagaimana dibincangkan di atas. S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g SAMA ADA HUKUMAN YANG DIJATUHKAN WAJAR BERJALAN

Mahkamah merujuk kepada kes PP v Faizul Asman [2020] MLJU 273; [2020] 2 SMC 323 di mana Mahkamah merumuskan undang-undang berkaitan prinsip penentuan hukuman serentak atau berasingan bagi kesalahan-kesalahan bertimbun seperti berikut:- “[40] Dalam hal ini, mahkamah merujuk kepada s. 282(d) Kanun Prosedur Jenayah yang menyatakan seperti berikut:

every sentence of imprisonment shall take effect from the date on which it was passed unless the court passing the sentence otherwise directs. [41] Dalam mentafsirkan peruntukan ini, Mahkamah Rayuan dalam kes Tuan Mat Tuan Lonik v. PP [2009] 4 CLJ 638 memutuskan seperti berikut: “[22] Under s. 282(d) of the Criminal Procedure Code it is provided that 'every sentence of imprisonment shall take effect from the date on which the same was passed unless the court passing such sentence otherwise directs'. The Criminal Procedure Code thus empowers the judge with the necessary discretion when a sentence should begin. Apart from the statutory provision, a rule has evolved whereby when the offences piled against an accused person are distinct offences, let alone that they do not emanate from the same transaction, the imprisonment sentences will invariably run consecutively. The purpose of it to run consecutively here is to discourage the type of criminal conduct, reflect the overall seriousness of the behavior, and the need to protect females... [42] Mahkamah seterusnya merujuk kepada s. 292(1) Kanun Prosedur Jenayah yang memperuntukkan bahawa: “(1) When a person who is an escaped convict or is undergoing a sentence of imprisonment is sentenced to imprisonment, such imprisonment shall commence either immediately or at the expiration of the imprisonment to which he has been previously sentenced, as the court awarding the sentence may direct.” S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g [43] Dalam mentaksirkan peruntukan ini, Mahkamah Rayuan dalam kes PP v. Ooi Wang San [1998] 3 CLJ 270; [1998] 2 MLJ 765 memutuskan bahawa: “The law on the commencement of sentences of imprisonment on prisoners already undergoing imprisonment, as in this case, is provided for in s. of the Criminal Procedure Code. This provision gives a discretion to the court, depending on the facts and circumstances of each particular case, whether to order the commencement of the sentence on such convicted persons, either immediately or at the expiration of the imprisonment to which he has been previously sentenced.” [44] Mahkamah juga merujuk kepada kes PP v. Shari Mohd Shariff [2005] 5 CLJ 439 di mana mahkamah memutuskan bahawa: “The principles governing the imposition of concurrent or consecutive sentences have been succinctly stated in Bachik Abdul Rahman v. PP [2004] 2 CLJ 572 at p. 579b by Augustine Paul JCA who delivered the judgment of the Court of Appeal and may be enumerated as follows:

In deciding whether the terms of imprisonment should be concurrent or consecutive, the court should be guided by the one transaction rule and the totality principle;

Pursuant to the one transaction rule, where two or more offences are committed in the course of a single transaction all sentences in respect of these offences should be concurrent rather than consecutive...;

For there to be one transaction four elements must be present, that is to say, proximity of time, proximity of place, continuity of action and continuity of purpose or design...;

The one transaction rule is, however, not absolute, as there are situations where consecutive sentences are necessary to discourage the type of criminal conduct being punished... The applicability of the exception is said to depend on the facts of the case and the circumstances of the offence;

A cumulative sentence may offend the totality principle if the aggregate sentence is substantially above the normal level of sentences for the most serious of the individual offences involved, or if its effect is to impose on the offender "a crushing sentence" not in keeping with his records and prospects...;

Sentences must have regard to the total length of sentence passed, particularly where consecutive sentences have been imposed, to ensure that the sentence properly reflects the overall seriousness of the behavior...;

There will be cases properly described as crushing the hope in the offender of reformation and a return to a desirable life but in which the offender has, by his criminal acts, forfeited any right to have his sentence reduced on that account...;

A richly deserved sentence, not manifestly excessive, should not be disturbed just because the person upon whom the sentence is imposed may feel crushed by it...; To the above principles, the following may be added:

The question whether the sentences should run consecutively or concurrently must depend upon the particular circumstances of the case...;

The totality principle requires the court to consider whether the aggregate is just and appropriate and to ensure that the sentence is not excessive... [45] Rujukan juga dibuat kepada kes Vijeyan Kunjoo v. PP [2008] 5 CLJ 504; [2008] MLJU 395 di mana mahkamah memutuskan bahawa: “[17] Let us now look at the totality principle. The totality principle imposes restrictions on the power of the courts to pass consecutive sentences. The court has to look at all the sentences imposed and see whether the sum total or the amount in their totality are excessive and if excessive, order them to run concurrently or partially concurrent and partially consecutive (see R v. Faulkner [1972] 56 Cr App R 594).” [46] Rujukan juga dibuat kepada kes Birunthavathy Ramanaidu v. PP [2016] 1 LNS 1328; [2016] MLJU 539 di mana mahkamah memutuskan bahawa: “[55] Having said so, the one transaction rule and the totality rule is not absolute and the courts are not bound to strictly adhere to it as the they are still able to exercise their discretion in ordering whether the sentence should run consecutively or otherwise based on the facts and circumstances of the case where the situation so demands to discourage the type of criminal conduct being punished. S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g [47] Berdasarkan prinsip-prinsip yang dinyatakan di atas, adalah dapat dirumuskan seperti berikut:

Tarikh permulaan hukuman yang dijatuhkan adalah budi bicara mahkamah perbicaraan bergantung kepada fakta dan keadaan kes tersebut.

(ii) Melainkan diperintahkan sebaliknya oleh mahkamah perbicaraan, hukuman yang dijatuhkan oleh mahkamah adalah bermula dari tarikh jatuh hukum.

(iii) Sekiranya tertuduh terlibat dalam kesalahan yang bertimbun, mahkamah mempunyai budi bicara untuk menentukan sama ada hukuman berjalan serentak atau berasingan dengan hukuman yang dilalui oleh tertuduh, dan dalam menggunakan budi bicara ini, mahkamah boleh mengaplikasi ujian satu transaksi atau prinsip totality.

(iv) Dalam menentukan sama ada kesalahan yang dilakukan adalah dalam satu transaksi yang sama, mahkamah perlu menilai sama ada kesalahan tersebut melibatkan proksimiti masa, proksimiti tempat, kesinambungan tindakan dan kesinambungan tujuan. Sekiranya kesalahan-kesalahan tersebut tidak melibatkan satu transaksi yang sama dan berlainan sifat, maka tempoh pemenjaraan mestilah berasingan (consecutive) dan bukan serentak (concurrent).

Berdasarkan prinsip totality, mahkamah perlu melihat hukuman-hukuman yang dijatuhkan secara berasingan dan seterusnya perlu menilai sama ada jumlah keseluruhan hukuman yang dijatuhkan bagi kesalahan-kesalahan tersebut adalah berlebihan, bagi menentukan sama ada hukuman-hukuman tersebut berjalan serentak atau berasingan. Menurut prinsip ini juga, tempoh hukuman yang dijatuhkan perlulah mencerminkan keseriusan tindakan tertuduh.

(vi) Ujian satu transaksi dan prinsip totality adalah bukan sesuatu yang mutlak untuk diikuti oleh mahkamah, di mana Mahkamah boleh menyimpang daripada penggunaan prinsip-prinsip ini sekiranya jenis kesalahan jenayah tersebut dan keadaan kesalahan tersebut dilakukan memerlukan hukuman yang berbentuk deterrent.” S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g

Berdasarkan prinsip-prinsip di atas, Mahkamah ini seharusnya mempertimbangkan sama ada hukuman yang dijatuhkan sewajarnya bermula dari tarikh sabitan, memandangkan Tertuduh sedang menjalani hukuman bagi kes-kes JC-83D-1944-12/2024 dan JC-83D-1945- 12/2024, atau berkuatkuasa setelah selesai menjalani hukuman bagi kes-kes JC-83D-1944-12/2024 dan JC-83D-1945-12/2024 tersebut. Bagi menentukan isu ini, adalah wajar untuk mengambil kira fakta latar belakang kedua-dua kesalahan terhadap Tertuduh seperti berikut:-

Tertuduh dituduh tentatif di Mahkamah Majistret pada 15.8.2024 bagi kesalahan memiliki dadah berbahaya Heroin anggaran berat kasar 93.50 gram (kes JC-81-16-08/2024), Methamphetamine anggaran berat kasar 3.0 gram dan Cannabis anggaran berat kasar 2.30 gram (kes JC-83D- 1238-08/2024) pada 11.8.2024. Pertuduhan-pertuduhan dalam kedua-dua kes tersebut telah dibacakan dan diterangkan kepada Tertuduh dan Tertuduh faham kesemua Pertuduhan. (Dirujuk kolektif selepas ini sebagai “Kes Tentatif Pertama”)

Kes ditangguhkan ke tarikh baru bagi Laporan Kimia dikemukakan kepada Mahkamah. Memandangkan Tertuduh dituduh di bawah seksyen 39B Akta Dadah Berbahaya 1952, tiada jaminan ditawarkan kepada Tertuduh dan Tertuduh ditahan reman sementara menunggu Laporan Kimia.

Semasa ditahan reman, Tertuduh telah didapati memiliki dadah disyaki Heroin anggaran berat 70.75 gram di sel lokap ditahan reman pada 19.10.2024 (subjek pertuduhan dalam kes ini).

Tertuduh dituduh tentatif bagi kesalahan tersebut dengan nombor pendaftaran JC-81-22-10/2024 (Dirujuk selepas ini sebagai “Kes Tentatif Kedua”).

Laporan kimia bagi Kes Tentatif Pertama telah diperolehi dan dengan demikian Tertuduh diperintahkan untuk dilepaskan tanpa dibebaskan (DNAA) bagi Kes Tentatif Pertama pada 23.12.2024.

Pada tarikh sama, Tertuduh telah dituduh dengan 3 pertuduhan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dengan berat bersih hasil rampasan kes tentatif pertama dengan nombor pendaftaran JC-83D- 1944- 12/2024. Salah satu pertuduhan tersebut boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952. (Dirujuk selepas ini sebagai “Kes Milikan Pertama”). Tertuduh juga dituduh di atas satu kesalahan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 bagi kesalahan urine yang telah dilakukan pada tarikh sama dengan kesalahan memiliki dadah berbahaya iaitu pada 11.8.2024 dengan nombor pendaftaran JC-83D- 1945-12/2024 (Dirujuk selepas ini sebagai “Kes Urine”).

Pertuduhan-pertuduhan dalam kes milikan pertama dan kes urine dibacakan pada 23.12.2024, Tertuduh mengaku bersalah atas pertuduhan-pertuduhan tersebut dan telah dijatuhkan hukuman.

Laporan kimia bagi kes Tentatif Kedua telah diperolehi dan dengan demikian Tertuduh telah dilepaskan tanpa dibebaskan (DNAA) dari kes Tentatif Kedua pada 5.3.2025.

Pada tarikh sama, Tertuduh telah dituduh dengan 2 pertuduhan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 dengan berat bersih hasil rampasan kes tentatif kedua dengan nombor pendaftaran JC-83D-342- 03/2025. Salah satu pertuduhan tersebut boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952. (Dirujuk selepas ini sebagai “Kes Milikan Kedua”).

Tertuduh telah mengaku bersalah ke atas Kes Milikan Kedua pada 11.6.2025 yang menjadi subjek keputusan Mahkamah di sini. Maka, Mahkamah perlu memutuskan sama ada hukuman bagi Kes Milikan Kedua ini perlu berjalan serentak dengan Kes Milikan Pertama atau berkuatkuasa selepas selesai menjalani hukuman bagi Kes Milikan Pertama.

Sebagaimana kronologi yang diterangkan di atas, Tertuduh telah melakukan kesalahan yang menjadi subjek pertuduhan kes ini semasa Tertuduh sedang menjalani tempoh tahanan reman bagi kesalahan terdahulu sementara menunggu laporan kimia dikeluarkan. Maka, adalah jelas dari kronologi peristiwa dinyatakan di atas, kesalahan dalam kes ini adalah transaksi berlainan dengan kesalahan pertama dan dengan demikian Tertuduh sememangnya telah gagal mematuhi ujian satu transaksi bagi membolehkan Mahkamah memerintahkan hukuman serentak terhadap Tertuduh.

Walaupun Tertuduh masih belum dijatuhkan hukuman bagi Kes Tentatif Pertama semasa melakukan kesalahan dalam kes ini pada 19.10.2024, namun kronologi peristiwa dengan jelas menunjukkan bahawa Tertuduh telah dituduh tentatif pada 15.8.2024 dan dibacakan pertuduhan-pertuduhan dan Tertuduh faham pertuduhan-pertuduhan tersebut pada tarikh sama. Memandangkan Tertuduh telah mengaku bersalah terhadap kesalahan milikan pertama pada 23.12.2024, maka sememangnya Tertuduh dianggap mempunyai pengetahuan bahawa kesalahan memiliki dadah pada 11.8.2024 adalah salah, namun Tertuduh masih memilih untuk melakukan kesalahan sama iaitu memiliki dadah berbahaya pada 19.10.2024 semasa dalam tahanan reman Kes Tentatif Pertama. Maka, persoalan yang perlu diputuskan Mahkamah adalah sama ada wajar untuk Tertuduh diperintahkan menjalani hukuman secara serentak.

Mahkamah ini tidak terlepas pandang bahawa kes-kes yang diputuskan sebelum ini di Mahkamah-mahkamah adalah berkenaan kesalahan yang dilakukan oleh pesalah yang telah dijatuhkan hukuman terlebih dahulu walhal dalam kes ini, Tertuduh melakukan kesalahan ini semasa dalam tahanan reman di lokap bagi kesalahan di bawah seksyen 39B Akta Dadah Berbahaya 1952 sementara menunggu laporan kimia dikeluarkan. Namun, Mahkamah berpendapat prinsip yang sama terpakai bagi Tertuduh yang ditahan di lokap memandangkan Tertuduh dengan jelas mengetahui bahawa ia telah ditahan di lokap untuk kesalahan memiliki dadah namun masih memilih untuk mengulangi kesalahan yang sama.

Penyelidikan Mahkamah menunjukkan terdapat 2 kes Mahkamah Tinggi yang relevan bagi perbincangan di sini. Dalam kes PP v Abu Yazid Ismail [2015] MLRHU 560; [2015] CLJU 220, Tertuduh sedang menjalani hukuman 10 tahun penjara dari tarikh tangkap dan 10 sebatan bagi satu kesalahan di bawah seksyen 39A(2) Akta Dadah Berbahaya 1952. Semasa menjalani hukuman tersebut, rampasan dadah berbahaya dibuat dari Tertuduh dari "rectum” Tertuduh dan setelah analisa kimia, Tertuduh dituduh di Mahkamah bagi kesalahan memiliki dadah. Tertuduh mengaku bersalah dan Hakim Mahkamah Sesyen menjatuhkan 1 tahun penjara berkuatkuasa setelah selesai menjalani hukuman terdahulu. Dalam rayuan ke Mahkamah Tinggi, Mahkamah Tinggi menggantikan hukuman tersebut kepada hukuman penjara 4 tahun yang berkuatkuasa setelah selesai menjalani hukuman terdahulu. Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa:- S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g "16. Mahkamah ini juga berpendapat Tuan HMS itu tidak menimbangkan fakta kes yang dibentangkan oleh pendakwaan iaitu responden melakukan kesalahan ini di dalam Penjara. Semasa responden melakukan kesalahan ini beliau merupakan banduan yang sedang menjalani hukuman penjara 10 tahun daripada tarikh tangkap iaitu 5.5.2011 dan sebatan 10 kali bagi kesalahan dadah dibawah s. 39A

Akta Dadah Berbahaya 1952. Mahkamah ini berpendapat perbuatan responden yang membawa dadah ke dalam Penjara perlu dilihat dengan berat. Jabatan Penjara bernasib baik kerana mendapat maklumat dan bertindak segera membuat pemeriksaan atas responden. Perbuatan responden yang menyeludup masuk dadah ke dalam Penjara walaupun dengan cara memasukkan ke dalam "rectum" perlu diberi pengajaran untuk banduan atau tahanan dalam Penjara yang lainnya. Mahkamah ini ingin meminjam kata-kata YA Shaik Daud Ismail HMR dalam kes Public Prosecutor v. Ooi Wang San [1998] 3 CLJ 270 yang menyatakan "A prison is a place where one is rehabilitated, and not to commit further crimes"..."

Keputusan berbeza dicapai dalam kes Mahkamah Tinggi Meor Amin Meor Azalan v PP [2024] MLJU 2853; [2024] CLJU 2492; [2024] AMEJ 2534. Dalam kes tersebut, Tertuduh sedang menjalani hukuman pemenjaraan 8 tahun di bawah seksyen 39A(2) Akta Dadah Berbahaya 1952. Semasa sedang menjalani hukuman, hasil pemeriksaan didapati Tertuduh dipercayai menelan dadah dan setelah diarahkan untuk buang air besar, pihak berkuasa merampas 10 balutan pita pelekat hitam masing-masing berisi satu peket plastik putih di dalamnya mengandungi daun kering disyaki dadah Jenis Ganja. Setelah analisa kimia, Tertuduh dituduh di bawah seksyen 6 Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39A(1) Akta Dadah Berbahaya 1952. Mahkamah Majistret menjatuhkan hukuman penjara 30 bulan dan 5 kali sebatan dan memerintahkan supaya hukuman pemenjaraan tersebut berkuatkuasa selepas selesai menjalani hukuman dijalani sekarang.

Dalam rayuan ke Mahkamah Tinggi, Mahkamah Tinggi memerintahkan supaya hukuman penjara 30 bulan tersebut berkuatkuasa dari tarikh sabitan, yakni berjalan serentak dengan hukuman yang dilalui Tertuduh. Mahkamah dalam kes tersebut memutuskan bahawa:- “[16] Undang-undang menetapkan bahawa kepentingan awam perlulah diimbangi dengan kepentingan Perayu. Namun begitu kepentingan awam tidak bermakna Perayu harus diberikan hukuman pemenjaraan yang panjang. Perlu dingat disamping hukuman pemenjaraan 30 bulan, Perayu akan menderitai hukuman sebatan 5 kali. Dia juga sedang menjalani hukuman penjara 8 tahun dan sebatan 10 kali bagi kes di bawah seksyen 39A (2) ADB. Ini bermakna jumlah sebatan yang akan dideritainya adalah 15 kali sebatan disamping hukuman pemenjaraan. Hukuman ini adalah berat dan tentunya akan menjadi satu bentuk pengajaran dan pencegahan kepada Perayu dan juga bakal-bakal pesalah lain. Walaupun saya menyedari kesalahan dadah adalah suatu kesalahan yang serius, namun tidak dapat dinafikan bahawa dadah yang terlibat di dalam kes ini adalah dadah yang kurang berbahaya (less deleterious drug)… …Jika perintah Majistret tidak diusik, Perayu terpaksa menjalani hukuman pemenjaraan yang lebih panjang disamping hukuman sebatan 5 kali bagi kes ini dan 10 kali bagi kes dibawah seksyen 39A (2) ADB. Ini menyebabkan hukuman yang dijalaninya berlebihan dari kesalahan yang dilakukannya. Ia mempunyai kesan yang meranapkan terhadap Perayu serta menyukarkan Perayu untuk pulih dan kembali kepada pangkuan masyarakat.”

Dalam keadaan 2 keputusan Mahkamah Tinggi yang berbeza, Mahkamah seharusnya membuat pilihan keputusan yang perlu diikuti sebagaimana diputuskan dalam kes Dalip Bhagwan Singh v PP [1998] 1 MLJ 1; [1997] 1 MLRA 653; [1997] 4 CLJ 645; [1997] 4

Dalam menentukan sama ada hukuman Tertuduh perlu berjalan serentak atau berasingan dari hukuman yang dijalani sekarang, Mahkamah mengambil kira bahawa penyeludupan dadah ke dalam penjara atau sel lokap adalah satu kesalahan yang berat dan perlu diberi perhatian yang serius. Sebagaimana dinyatakan dalam kronologi kes di atas, Tertuduh yang sedang ditahan reman di bawah seksyen 39B Akta Dadah Berbahaya 1952 sementara menunggu laporan kimia telah menyeludup masuk dadah ke dalam lokap. Perkara ini bukan sahaja menunjukkan Tertuduh tidak insaf dari kesalahan terdahulu yang dilakukan tetapi juga telah mengulangi kesalahan yang sama. Dalam hal ini, Mahkamah Tinggi Hong Kong dalam kes HKSAR v Chung Lam [2010] 3 HKC 258 memutuskan bahawa:- “…However, as has been recognised on many occasions in the past, the taking of dangerous drugs into a correctional institution should be regarded as a very serious aggravation of the offence of possession of a dangerous drug. [10] The reason is obvious. It is essential for the good order of prisons that those who are committed to such institutions do not seek to smuggle in dangerous drugs; and it is essential that those who may consider smuggling drugs into prison be deterred. That is why heavy sentences are generally imposed….”

Fakta yang tidak dipertikaikan bahawa pelbagai usaha telah diambil untuk mengurangkan keadaan kesesakan dalam penjara. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes PP v Mohd Fazli Ismail [2021] MLJU 709; [2021] MLRSU 6; [2021] SMCU 39; [2021] AMEJ 0561 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g “[11] Menurut laporan Utusan Malaysia bertarikh 4.12.2020, 25 daripada 38 penjara di seluruh negara kini sesak dan jumlah banduan dalam penjara-penjara tersebut mencecah 68,730 orang banduan, sedangkan kapasiti maksima adalah 52,000 orang. Manakala, menurut laporan Metro bertarikh 12.11.2020, jumlah tahanan di depoh tahanan Imigresen yang berkapasiti maksima 12,530 orang telah mencecah 15,163 orang setakat 1.7.2020… [15] Dalam pada itu, Jabatan Penjara Malaysia telah mengambil pelbagai usaha dalam menangani isu kesesakan di dalam penjara. Dalam menjelaskan usaha-usaha ini, Timbalan Menteri Dalam Negeri dalam prosiding Kamar Khas Dewan Rakyat pada 17.8.2020 menyatakan bahawa:- (https://www.parlimen.gov.my/files/hindex/pdf/KKDR-17082020.pdf) Untuk makluman Ahli Yang Berhormat, bagi menangani masalah kesesakan atau kepadatan penghuni di dalam penjara, Jabatan Penjara Malaysia bukan sahaja mengambil pendekatan pembinaan penjara baharu malah beberapa langkah proaktif turut diambil untuk menangani atau mengurangkan masalah tersebut. Di antaranya adalah:...”

Dalam hal ini, pegawai-pegawai penjara/ pegawai-pegawai polis mempunyai tugas yang mencabar bagi memastikan disiplin banduan-banduan dalam penjara/ tahanan dalam lokap bagi memastikan keselamatan penghuni. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes R v Deputy Governor of Camphill Prison; Ex-Parte King [1984] 3 All ER 897 di mana Mahkamah Rayuan United Kingdom memutuskan bahawa:- “I can think of no more difficult task in contemporary society than that of managing and maintaining discipline in our seriously overcrowded prisons…”

Dalam hal ini, sekiranya kesalahan menyeludup dadah ke dalam penjara/ lokap tidak ditangani dengan sewajarnya, perkara tersebut akan menyebabkan disiplin dalam penjara/ lokap terancam. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes R v Rodgers [2017] NICA 20, Mahkamah Rayuan di United Kingdom memutuskan bahawa:- “[14] This Court entirely agrees with the statement of the learned judge that deterrent sentences have to be imposed on those who bring or attempt to bring drugs into prisons and also with the reasons which she gave for that necessity: “The authorities show that deterrent sentences have to be imposed on those who take drugs into prison for a number of reasons. First of all, drugs in prison are a form of currency. They have much greater value than they have on the streets. There is a danger to the prison discipline system of having inmates under the influence of drugs, and those who are in prison already sentenced and those who are imprisoned awaiting sentence, may be tempted where otherwise they would not to resume the use of drugs in prison. Very often a time in prison may be a time when someone has an opportunity to look at his or her drug abuse and to take the opportunity in prison to withdraw from that abuse. But if drugs are freely available in prison through the kind of activity in which you engaged, then that opportunity is lost. So, the availability of drugs in prison is capable of defeating what could be one of the better outcomes of prison, namely people being away from drugs and the temptation to use drugs. Of course, drugs in prison can also be the source of injury; injury to prisoners who sometimes under the influence of drugs self-harm; injury to prison staff. So the availability of drugs in prison, which is deplorable, is too prevalent and requires the imposition of deterrent sentences.”

Mahkamah juga berpendapat bahawa kesalahan menyeludup dadah ke dalam lokap akan memperlekehkan autoriti pihak polis yang mengawal disiplin tahanan-tahanan dalam lokap. Dalam hal ini, Mahkamah Rayuan United Kingdom dalam kes R v Smith [2021] EWCA Crim 1869 memutuskan bahawa:- “In our judgment, he was quite right to take account of the fact that this was a supply to prison into account. Quite apart from the damage that drugs do to society generally, which is evidenced on a daily basis in lives, medical clinics and courts throughout the country, the supply of drugs in prison is a very serious matter. This is because it undermines the prison regime by encouraging illegal activities, it destroys attempts made by prisoners to rid themselves of a drug habit, it creates the opportunity for influence to be pedalled in prison and other prisoners to be exploited. It causes those taking the drugs to behave in an unpredictable and often dangerous ways.”

Sekiranya Mahkamah tidak menjatuhkan hukuman yang sewajarnya, perkara tersebut akan menyebabkan mesej yang salah tersebar bahawa Mahkamah akan berlembut dengan pesalah yang menyeludup dadah ke dalam penjara atau lokap. Perkara tersebut akan menyebabkan fungsi Mahkamah untuk menghalang bakal pesalah dari mengulangi kesalahan seumpama yang dilakukan Tertuduh tidak tercapai. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada keputusan sokongan YA Datuk Abdul Malik Ishak JCA dalam kes Sinnathurai Subramaniam v PP [2011] MLJU 1582; [2011] 1 MLRA 229 ; [2011] 5 CLJ 56; [2011] 4 AMR 312 di mana diputuskan bahawa:- S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g "[35] The sentences imposed by the sentencing judges have a signalling effect. If the judge imposes a light custodial sentence, he is sending a message to the whole world at large, so to speak, that the offence is not that serious. And if the judge imposes a binding over under the Criminal Procedure Code, he is saying that the accused should not be charged in the first place at all. So, it can be deduced that when a judge imposes a sentence he is making a statement whether the offence is serious or trivial. It is in these contexts that sentencing judges must be very cautious and must weigh in a balance the gravity of the offence with the proposed sentence. The sentence imposed must always reflect public interest after taking into account the mitigation advanced by the accused."

Dalam hal ini, berkenaan peranan Mahkamah dalam memastikan hukuman yang sewajarnya dijatuhkan kepada Tertuduh sebagai mesej kepada bakal pesalah, Mahkamah Amerika Syarkat dalam kes United States v Peppers 2022 U.S. App. LEXIS 12508 memutuskan bahawa:- “At sentencing, the court said that a person who possesses drugs in prison shows "no regard for law at all." The court continued by explaining that not imposing a meaningful penalty for Peppers's conduct would be a message to "everybody back in that prison" that if you smoke marijuana "[i]t's not that important." That was a message the court did not want to send…”

Maka, hukuman yang dijatuhkan Mahkamah hendaklah memastikan mesej yang betul disampaikan bukan sahaja kepada Tertuduh ini malah kepada mana-mana tahanan lain yang ingin cuba melakukan kesalahan yang sama. Sebagaimana dinyatakan terdahulu, kronologi kes dengan jelas menunjukkan bahawa kesalahan ini tidak memenuhi ujian satu transaksi. Malah, memandangkan Tertuduh sedang menjalani hukuman maksima 2 tahun dalam kes milikan pertama dan urine pertama, maka hukuman 30 bulan yang berkuatkuasa selepas selesai menjalani hukuman terdahulu tidak keterlaluan berbanding graviti kesalahan yang telah dilakukan Tertuduh. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan Hong Kong Attorney General v Au Kwok Chai [1996] 3 HKC 192 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The Attorney General submits that the sentence was manifestly inadequate and wrong in principle. He points out that the courts have always regarded the smuggling of dangerous drugs into prison as a serious offence. Indeed the magistrate himself appears to have taken that view. We agree. It was pointed out by Mr Cross QC, who appears today for the attorney, that this was a distinct offence and was of a kind which particularly calls for a deterrent sentence. Deterrence sentences are imposed not to deter the offender but also to deter others who might be like minded. This is of particular importance when dealing with offences of this nature AS THEY ARE CALCULATED AND COMMITTED WITH FULL KNOWLEDGE OF THE SERIOUSNESS OF WHAT IS BEING DONE. We are satisfied that IT CANNOT BE RIGHT THAT A SENTENCE IN SUCH CIRCUMSTANCES BE MADE WHOLLY CONCURRENT.”

Berdasarkan perbincangan-perbincangan di atas, hukuman penjara 30 bulan dan 3 sebatan bagi pertuduhan pertama dan hukuman penjara 18 bulan bagi pertuduhan kedua yang berjalan serentak selepas selesai menjalani hukuman-hukuman bagi kes JC-83D-1944- 12/2024 dan JC-83D-1945-12/2024 adalah wajar dan setimpal dengan kesalahan yang dilakukan Tertuduh dalam kes ini. Bertarikh: 26 Jun 2025 Disediakan oleh, …………………………………. ARUN A/L NOVAL DASS Majistret Mahkamah Majistret Batu Pahat Johor S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g Pendakwaan: Tuan Firdaus Bin Ruslan Timbalan Pendakwa Raya Johor Peguambela: Tetuan Sukhdev & Associates Peguambela dan Peguamcara No.116-A, 1st Floor, Jalan Sultanah, 83000 Batu Pahat, Johor [No Ruj: SA/CRI/0001/2025.aisyah.aly] … Encik Sukhdev Singh S/N CufqvHrsIUKwlmbRB2/u2g Kes-kes yang dirujuk:-

Azirin Suhot v PP [2022] MLJU 1071; [2022] CLJU 1034; [2022] AMEJ 0500

PP v Morah Chekwube Chukwudi [2017] MLJU 958; [2017] MLRAU 276; [2017] 1 LNS 864; [2017] AMEJ 0782

PP v Md Rashid Harun [2000] 3 MLJ 503; [1999] 4 MLRH 370; [2000] 3 CLJ 832

Shuk Dev Oli (Warganegara Nepal) v PP [2014] MLRHU 70; [2014] 1 LNS 103; [2014] AMEJ 0246

PP v Jessica Lim Lu Ping & Anor [2004] MLJU 159; [2004] 1 MLRH 149; [2004] 2 CLJ 763

Public Prosecutor v Nazarudin Ahmad & Ors [1993] 2 MLJ 9; [1993] 1 MLRH 507; [1993] 2 CLJ 543

Muhammad Fiqry Jafri & Anor [2021] 9 MLJ 915; [2021] 3 MLRH 703; [2021] 4 CLJ 552; [2021] AMEJ 0095

PP v Redzuan Ahmat [2018] SMCU 17

PP v Jafa bin Daud [1981] 1 MLJ 315; [1981] 1 MLRH 800; [1981] 1 LNS 28

Jaya Nantha Kumaran Sivarathinam v PP [2022] MLJU 945; [2022] CLJU 987; [2022] AMEJ 0469

PP v Mohd Rafi Gunasegaran Abdullah [2009] 13 MLRH 750; [2009] 1 LNS 89

PP v. Mashaifee Mohd Zaki [2017] MLJU 581; [2017] MLRHU 392; [2016]

CLJU 1825 Zaidon Shariff v. Public Prosecutor [1996] MLJU 159; [1996] 3 MLRH 34; [1996] 4 CLJ 441

PP v Mohamad Ramadzan Mohd Yusof [2021] MLJU 1629; [2021] MLRHU 1236; [2021] 1 LNS 1345

Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270; [1978] 1 MLRH 248; [1978] 1 LNS 165

PP v Faizul Asman [2020] MLJU 273; [2020] 2 SMC 323

PP v Abu Yazid Ismail [2015] MLRHU 560; [2015] CLJU 220

Meor Amin Meor Azalan v PP [2024] MLJU 2853; [2024] CLJU 2492; [2024]

AMEJ 2534 Dalip Bhagwan Singh v PP [1998] 1 MLJ 1; [1997] 1 MLRA 653; [1997] 4 CLJ 645; [1997] 4 AMR 4029

HKSAR v Chung Lam [2010] 3 HKC 258

PP v Mohd Fazli Ismail [2021] MLJU 709; [2021] MLRSU 6; [2021] SMCU 39; [2021] AMEJ 0561

R v Deputy Governor of Camphill Prison; Ex-Parte King [1984] 3 All ER 897

R v Rodgers [2017] NICA 20

R v Smith [2021] EWCA Crim 1869

Sinnathurai Subramaniam v PP [2011] MLJU 1582; [2011] 1 MLRA 229 ; [2011] 5 CLJ 56; [2011] 4 AMR 312

United States v Peppers 2022 U.S. App. LEXIS 12508

Attorney General v Au Kwok Chai [1996] 3 HKC 192