Foo Yoke Keong v 1. ) Timbalan Menteri dalam Negeri (BA-44-63-03/2025)

1.

PENGUASA, PUSAT PEMULIHAN AKHLAK, SIMPANG

KERAJAAN MALAYSIA ...RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN PENGENALAN [1] Melalui Notis Usul, Pemohon, 47 tahun, telah memohon di Mahkamah ini agar satu Writ Habeas Corpus dikeluarkan bagi membebaskan Pemohon yang sedang menjalani tahanan selama 2 tahun di Pusat Pemulihan Akhlak Simpang Rengam, Johor. [2] Mahkamah telah menolak permohonan Pemohon dengan alasan-alasan yang akan dinyatakan di bawah. FAKTA KES [3] Pemohon telah ditangkap oleh polis pada 11-06-2024 jam lebih kurang 7.00 petang. Satu Perintah Tahanan bertarikh 05-08-2024 telah dikeluarkan terhadap Pemohon di bawah Seksyen 6(1) Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 ("Akta tersebut") oleh Timbalan Menteri Dalam Negeri Malaysia (TMDN) yang memerintahkan agar Pemohon ditahan selama 2 S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg tahun bermula 05-08-2024 di Pusat Pemulihan Akhlak Simpang Rengam, Johor ("PPA Simpang Rengam"). [4] Pemohon telah menimbulkan 3 isu yang mewajarkan Pemohon dilepaskan. PRINSIP-PRINSIP BERKENAAN UNDANG-UNDANG PENCEGAHAN [5] Permohonan semakan kehakiman bagi mencabar Perintah Tahanan yang dikeluarkan di bawah Akta tersebut hanya boleh dibuat atas alasan ketidakpatuhan prosedur mandatori semasa suatu tindakan atau keputusan itu dibuat. Ini bermakna Mahkamah ini tidak mempunyai bidang kuasa untuk menyemak tindakan dan keputusan yang dibuat berdasarkan budi bicara. Seksyen 11C Akta tersebut menyatakan dengan jelas: S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg [6] Justeru, Mahkamah ini harus memberikan kesan terhadap pindaan Akta tersebut apabila Parlimen telah memasukkan peruntukan seksyen 11C pada 24 Ogos 1989. Ia adalah sebagaimana yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Lee Kew Sang v. Timbalan Menteri Dalam Negeri, & Ors [2005] 3 CLJ 914 In our view, courts must give effect to the amendments. That being the law, it is the duty of the courts to apply them. So, in a habeas corpus application where the detention order of the Minister made under s. 4(1) of the Ordinance or, for that matter, the equivalent ss. in ISA 1960 and DD(SPM) Act 1985, the first thing that the courts should do is to see whether the ground forwarded is one that falls within the meaning of procedural non-compliance or not. To determine the question, the courts should look at the provisions of the law or the rules that lay down the procedural requirements. It is not for the courts to create procedural requirements because it is not the function of the courts to make laws or rules. If there is no such procedural requirement then there cannot be non-compliance thereof. Only if there is that there can be non-compliance S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg thereof and only then that the courts should consider whether, on the facts, there has been non-compliance. [7] Di samping itu, undang-undang juga telah menetapkan bahawa beban untuk membuktikan bahawa Pemohon telah ditahan menurut undang-undang dan segala prosedur mandatori telah dipatuhi adalah di atas bahu pihak berkuasa yang menahan iaitu Responden-responden sendiri. Ia adalah seperti yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes SK Tangakaliswaran Krishnan v. Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2009] 6 CLJ 705 yang menyatakan seperti berikut: It is for the respondents to prove that the constitutional and statutory safeguards embodied in art. 151 and s. 6(1) were strictly complied with. The liberty of an individual should not be infringed upon even to the slightest extent without proof that the impugned infringement is in accordance with the Constitution and statute. When considering whether a restraint upon liberty is in accordance with law it is based on the evidence furnished by the detaining authority that a court must turn in the usual way. And where that evidence is by way of affidavit, the court is not spared the task of subjecting its contents to the same tests as in any other case, if not to stricter scrutiny since the case concerns the violation of a S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg constitutionally guaranteed protection. One of the tests that a court applies to test allegations in affidavits is to see whether they are contradictory in nature. See, Eng Mee Yong & Ors v. Letchumanan [1979] CLJU 18; [1979] 1 LNS 18. Further, where a party upon whom the onus of proof lies adduces conflicting or contradictory evidence, a court assessing that evidence is in the usual way entitled to rule that the burden has not been discharged. And in a matter as important as individual liberty, where contradictory averments are made on oath, the detenu is entitled to rely on the version that is most favourable to him. [8] Dalam keadaan tersebut Pemohon atau orang yang ditahan di bawah undang-undang pencegahan, bebas untuk mengambil segala kesempatan yang ada apabila terdapat pelanggaran undang-undang, ketidakaturan atau ketidakpatuhan prosedur memandangkan perintah tahanan yang diberikan adalah tanpa bicara yang melanggar hak kebebasan seseorang. Apabila terdapat pelanggaran undang-undang, ketidakaturan dan ketidakpatuhan prosedur, perintah tahanan akan menjadi tidak sah dan writ habeas corpus dikeluarkan dan Pemohon dibebaskan. Saya merujuk kepada kes Mahkamah Agung Ng Hong Choon v Timbalan S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri & Lagi [1994] 4 CLJ 47, dimana Wan Yahya SCJ menyatakan:- In cases of this nature the appellant is nevertheless entitled to take advantage of any technical imperfection which has the effect of invalidating the restrictive order; or to use the precise words of Regby J in Ex Parte Johannes Choeldi & Ors [1960] CLJU 25; [1960] 1 LNS 25; [1960] 1 MLJ 184 at 186: The distinction, no doubt, is a highly artificial one. But this is an application for a writ of habeas corpus, and the applicants in matters which concern their personal liberty, are entitled to avail themselves of any technical defects which may invalidate the order which deprives them of that liberty." KEPUTUSAN DAN ALASAN MAHKAMAH TERHADAP ISU-ISU YANG DITIMBULKAN Isu Pertama Perintah tersebut adalah bercanggah dengan Perkara 149 Perlembagaan Persekutuan. [9] Pemohon menghujahkan, adalah penting untuk menentukan kewujudan dan/atau identiti kumpulan besar orang tersebut yang S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg dikaitkan dengan Pemohon sebelum Pemohon boleh ditahan dalam tahanan pencegahan di bawah Akta. Setelah meneliti "Alasan-Alasan Yang Atasnya Perintah Itu Dibuat" dan "Pengataan-Pengataan Fakta Yang Atasnya Perintah Itu Diasaskan". Pemohon mengatakan tidak ada fakta mahupun dakwaan kewujudan mana-mana kumpulan besar orang yang mengancam keselamatan negara dan tidak ada apa-apa yang menunjukkan bahawa Pemohon dikaitkan dengan mana-mana kumpulan orang besar itu. Dari pembacaan yang teliti terhadap Fakta Pengataan terhadap Pemohon, menunjukkan bahawa dia bertindak "sendirian" dan bukan secara bersindiket. [10] Responden-Responden menghujahkan bahawa ketiga-tiga (3) elemen yang diperuntukkan oleh undang-undang telah dipatuhi sebelum TMDN iaitu Datuk Seri Dr. Shamsul Anuar Bin Nasarah mengeluarkan Perintah Tahanan di bawah Seksyen 6(1) Akta tersebut. Hal ini dapat dilihat daripada keterangan TMDN di perenggan 8 Afidavit Jawapan beliau. Keputusan Mahkamah [11] Perkara 149 Perlembagaan Persekutuan menyatakan seperti berikut: - S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg Federation or any part thereof, any provision of that law designed to stop or prevent that action is valid notwithstanding that it is inconsistent with any of the provisions of Article 5, 9, 10 or 13, or would apart from this Article be outside the legislative power of Parliament; and Article 79 shall not apply to a Bill for such an Act or any amendment to such a Bill. [12] Manakala Mukaddimah kepada Akta tersebut menyatakan:-

Setelah meneliti dan mempertimbangkan kedua-dua laporan tersebut, saya telah berpuas hati bahawa terdapat alasan-alasan yang munasabah untuk mempercayai bahawa S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg Pemohon merupakan sebahagian dari sekumpulan besar orang pernah ada kaitan denqan apa-apa aktiviti vang berhubungan dengan atau yang melibatkan dengan pengedaran dadah berbahaya seperti yang ditakrifkan di bawah Seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya 1952 [Akta 234] iaitu mengedar dadah jenis Ganja (Cannabis) dan dadah jenis Syabu yang mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine seperti yang tersenarai di bawah Jadual Pertama, Bahagian I, II dan Ill, Akta Dadah Berbahaya 1952 [Akta 234]. Berdasarkan pertimbangan dan penelitian saya kepada kedua-dua laporan tersebut juga, saya mendapati bahawa Pemohon merupakan sebahagian dari sekumpulan besar orang didapati terlibat denqan aktiviti pengedaran dadah berbahaya jenis yang sama sejak awal bulan Januari 2022 sehingga 09 Jun 2024 secara tidak berterusan di kawasan tepi jalan, Taman Gopeng, Gopeng, Perak: di kawasan tepi jalan berhampiran Sekolah Jenis Kebangsaan

(C) Man Ming, Gopeng. Perak dan di kawasan tepi jalan, Jalan Tasik, Pekan Gopeng. Gopeng, Perak. Selain itu, Pemohon yang merupakan sebahagian dari sekumpulan besar orang didapati menjual dadah jenis Syabu yang mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg dalam bentuk peket (anggaran berat 0.2 gram) berharga RM50.00 sepeket, dalam bentuk peket (anggaran berat 0.5 gram) berharga RM70.00 sepeket dan dalam bentuk peket (anggaran berat 2.0 gram) berharga RM250.00 sepeket serta dadah berbahaya jenis Ganja (Cannabis) dalam bentuk peket (anggaran berat 5.0 gram) berharga RM50.00 hingga RM80.00 sepeket. Seterusnya, Pemohon merupakan sebahagian dari sekumpulan besar orang didapati membeli bekalan dadah jenis Syabu yanq mengandungi dadah berbahaya jenis Methamphetamine dalam bentuk peket (anggaran berat 3.0 gram) berharga RM200.00 sepeket dan dadah berbahaya jenis Ganja (Cannabis) dalam bentuk peket (anggaran berat 25.0 gram) berharga RM250.00 sepeket daripada rakan-rakan sejenayah dan membuat pembungkusan semula ke dalam bentuk peket kecil pelbagai saiz baqi tujuan pengedaran. Pemohon juga didapati membeli bekalan dadah jenis Syabu dan dadah jenis Ganja (Cannabis) dengan kekerapan dua (2) hingga tiga (3) kali seminggu bagi tujuan pengedaran. Selanjutnya Pemohon merupakan sebahagian dari sekumpulan besar orang didapati mengendalikan aktiviti pengedaran dadah jenis Ganja (Cannabis) dengan mengupah rakan sejenayah sebagai S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg orang tengah untuk membantu Pemohon menjual dadah jenis Ganja (Cannabis) milik Pemohon dalam bentuk peket (anggaran berat 5.0 gram) berharga RM50.00 dan membayar upah sebanyak RM10.00 bagi setiap sepeket dadah jenis Ganja yanq dijual. [18] TMDN menyatakan bahawa beliau berpuashati bahawa Pemohon adalah sebahagian daripada sekumpulan besar orang dalam menjalankan aktiviti pengedaran dadah berbahaya yang mengancam ketenteraman awam selaras dengan peruntukan Perkara 149 Perlembagaan Persekutuan dan Mukaddimah Akta tersebut. Ini menunjukkan Pemohon tidak bertindak secara bersendirian dalam aktiviti pengedaran dadah berbahaya seperti hujahan Pemohon. TMDN seterusnya mengarahkan agar Perintah Tahanan berserta Alasan-dan Pengataan-Pengataan Fakta disediakan, bersesuaian dengan keputusan beliau supaya Pemohon ditahan mulai 05.08.2024 selama 2 tahun. [19] Apabila diteliti kepada Perintah Tahanan, Alasan-Alasan dan Pengataan-Pengataan Faktà yang dilampirkan di dalam ekshibit DSDSA-1, ia adalah selari dengan afidavit yang diikrarkan oleh TMDN bahawa beliau telah berpuashati bahawa Pemohon adalah sebahagian daripada sekumpulan besar orang dalam menjalankan S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg aktiviti pengedaran dadah berbahaya yang mengancam ketenteraman awam dan adalah perlu supaya Pemohon ditahan. Saya mendapati Perintah Tahanan, Alasan-Alasan dan Pengataan-Pengataan Fakta adalah tidak bercanggah dengan peruntukan undang-undang malah ia sangat jelas dan memenuhi peruntukan Perkara 149 Perlembagaan Persekutuan dan Mukaddimah Akta tersebut. [20] Bukanlah menjadi prosedur mandatori untuk TMDN mengenal pasti identiti kumpulan besar orang yang dikaitkan dengan Pemohon sebelum Pemohon boleh ditahan, tetapi adalah mencukupi untuk TMDN memenuhi 3 syarat mandatori seperti yang diputuskan dalam kes Selva Vinayagam Sures (supra), sebelum beliau mengeluarkan Perintah Tahanan tersebut. 3 syarat tersebut telah pun dipenuhi sebelum Perintah Tahanan tersebut dikeluarkan. Justeru Isu Pertama yang ditimbulkan oleh Pemohon adalah tanpa merit. Isu Kedua Percanggahan bahasa di dalam rakaman percakapan Pemohon [21] Pemohon menghujahkan bahawa, melalui Afidavit Sokongan Pemohon di Ekshibit FYK-3 mendedahkan percanggahan serius. S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg Pada muka surat 1, Percakapan Pemohon, ruang untuk bahasa terjemahan direkodkan sebagai Bahasa Malaysia ke Bahasa Mandarin. Namun, dalam dokumen yang sama pada muka surat 13, ruang tersebut pula direkodkan sebagai Bahasa Malaysia kepada Bahasa Cina Kantonis. Pemohon menghujahkan bahawa Bahasa Mandarin dan Bahasa Cina Kantonis adalah dua bahasa yang berbeza. Justeru, percanggahan ini menimbulkan keraguan serius sama ada proses terjemahan yang dilakukan benar-benar menggunakan bahasa yang difahami oleh Pemohon. [22] Pemohon menghujahkan fakta ini juga menjadi lebih signifikan apabila diambil kira bahawa percanggahan ini bukan sahaja technical defect dari sudut rekod rasmi, tetapi juga menguatkan kemungkinan bahawa tiada penterjemahan sebenar dibuat dalam bahasa yang difahami oleh Pemohon. Kecacatan ini juga bukan sekadar kesalahan ejaan atau clerical error, tetapi menyentuh soal hak asasi Pemohon untuk memahami sepenuhnya kandungan rakaman percakapan yang digunakan terhadapnya. Apabila bahasa yang direkodkan untuk tujuan terjemahan bercanggah, integriti keseluruhan proses rakaman percakapan itu dikatakan terhakis. [23] Responden-Responden pula menghujahkan bahawa isu kedua yang ditimbulkan bukanlah ketidakpatuhan prosedur mandatori S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg kerana ia tidak dinyatakan dalam Akta tersebut mahu pun dalam mana-mana peruntukan undang-undang yang relevan. Seterusnya, pihak Responden-Responden juga menghujahkan bahawa isu ini telah dijawab dengan terang dan jelas di dalam Afidavit Jawapan Pegawai Penyiasat di perenggan 31 bahawa terjemahan dalam Bahasa Melayu ke Bahasa Mandarin telah dibuat kepada Pemohon dan terdapat kesilapan perkeranian dalam muka surat 13 percakapan tersebut. Keputusan Mahkamah [24] Saya telah meneliti isu ini dan bersetuju dengan hujahan Responden-Responden bahawa isu penterjemahan bukanlah suatu keperluan prosedur mandatori yang diperuntukkan oleh undang-undang dan bukanlah tugas mahkamah untuk mencipta prosedur mandatori yang baru. (Rujuk kes Lee Kew Sang (supra)) [25] Saya juga mendapati isu ini telah dijelaskan oleh Pegawai Penyiasat melalui Afidavit Jawabannya bahawa proses terjemahan telah dijalan dari Bahasa Melayu ke Bahasa Mandarin. Beliau juga menyatakan terdapat kesilapan perkeranian di muka surat 13 percakapan tersebut, perenggan 31 Afidavit Jawaban beliau adalah seperti berikut:-

Merujuk kepada perenggan 12, 13, 14, 15, 16, 18, 19, 20, 21 dan 22 dalam Afidavit Pemohon, saya sesungguhnya menafikan dakwaan-dakwaan Pemohon tersebut. Sesungguhnya saya mengulangi pernyataan saya di perenggan 10 di atas dan menyatakan bahawa, saya telah membacakan semula isi kandungan rakaman percakapan Pemohon kepada Pemohon dalam Bahasa Melayu dan telah diterjemahkan semula ke dalam Bahasa Mandarin oleh KOPERAL MOHAMAD TAUFIX BIN SHARIFUDDIN. Saya telah bertanya kepada Pemohon sama ada maklumat dan isi kandungan yang saya bacakan semula kepada Pemohon tersebut adalah benar seperti yang telah Pemohon berikan. Pemohon telah mengakui bahawa semua maklumat yang terkandung dalam rakaman percakapan Pemohon adalah benar seperti yang Pemohon telah berikan kepada saya. Pemohon juga telah bersetuju terhadap isi kandungan rakaman percakapan Pemohon tersebut. Pemohon telah menyatakan tiada sebarang pindaan perlu dilakukan setelah ditanya. Saya sesungguhnya menegaskan bahawa Pemohon tidak pada bila-bila masa menyatakan bahawa Pemohon hanya memahami Bahasa Hakka. Saya sesungguhnya menyatakan terdapat kesilapan pada muka surat 13 yang S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg menyatakan bahawa rakaman percakapan dibacakan dan diterjemahkan dalam Bahasa Kantonis. Saya sesungguhnya menyatakan kesalahan tersebut merupakan kesalahan pengkeranian yang tidak disengajakan dan sama sekali tidak memprejudiskan Pemohon. [26] Penterjemah iaitu Koperal Mohamad Taufix Bin Sharifuddin juga telah mendeposkan Afidavit Jawaban yang menyokong keterangan Pegawai Penyiasat bahawa segala terjemahan adalah berlaku dalam Bahasa Melayu ke Bahasa Mandarin dan sebaliknya. Perenggan 6 Afidavit Jawapan Koperal Taufix menyatakan seperti berikut:

6.Saya menegaskan bahawa saya telah menjalankan tugas saya sebagai Jurubahasa Mandarin kepada Pemohon daripada awal hingga akhir dengan menterjemahkan segala penerangan dan pertanyaan yang diajukan oleh INSPEKTOR POLIS MOHD HALIM BIN MD RUS kepada Pemohon dalam Bahasa Melayu kepada Bahasa Mandarin dan jawapan oleh Pemohon sepanjang proses rakaman percakapan di bawah Seksyen 4 Akta tersebut dilakukan ke atas Pemohon. Bagi memastikan Pemohon memahami Bahasa Mandarin yang saya gunakan, saya telah berbual-bual terlebih dahulu S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg dengan Pemohon dalam Bahasa Mandarin dan saya telah berpuas hati bahawa Pemohon memahami Bahasa Mandarin yang saya gunakan dan Pemohon juga telah bertutur dalam Bahasa Mandarin dengan fasih dan lancar. Saya mengesahkan bahawa kami boteh berkomunikasi dengan baik, lancar dan tanpa sebarang masalah. Seterusnya, INSPEKTOR POLIS MOHD HALIM BIN MD RUS telah mengarahkan DETEKTIF LANS KOPERAL MOHD SAZWAN BIN MOHAMMAD AMMAR untuk menaip rakaman percakapan Pemohon tersebut. Selepas selesai, DETEKTIF LANS KOPERAL MOHD SAZWAN BIN MOHAMMAD AMMAR telah mencetak rakaman percakapan Pemohon tersebut bagi tujuan membacakan semula isi kandungan rakaman percakapan Pemohon tersebut kepada Pemohon. INSPEKTOR POLIS MOHD HALIM BIN MD RUS telah membacakan semula isi kandungan rakaman percakapan Pemohon tersebut kepada Pemohon dan saya telah menterjemahkan segala isi kandungan rakaman percakapan Pemohon tersebut kepada Pemohon di dalam Bahasa Mandarin. Saya sesungguhnya menegaskan bahawa sepanjang proses rakaman percakapan Pemohon tersebut dilakukan, Pemohon tidak pernah mengadu Pemohon tidak S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg memahami penerangan, pertanyaan dan penterjemahan yang telah dilakukan. Sesungguhnya, sebagai Penjawat Awam yang tidak berkepentingan, saya telah menjalankan tugas saya sebag ai jurubahasa Mandarin kepada Pemohon dengan suci hati dan tanpa berpihak. [27] Dari Afidavit-Afidavit yang difailkan, saya mendapati penterjemahan yang berlaku adalah dari Bahasa Melayu ke Bahasa Mandarin dan sebaliknya. Tidak pernah timbul terjemahan dibuat dalam cacatan kecil perkeranian di muka surat 13 percakapan Pemohon. Justeru saya percaya catatan itu adalah kesilapan perkeranian sahaja dan bukannya suatu kecacatan subtantif. Kesilapan ini bukan membabitkan kesilapan prosedur mandatori yang membolehkan mahkamah campur tangan. Ia juga tidak memprejudiskan Pemohon kerana Pemohon sebenarnya telah diterjemahkan percakapannya dalam Bahasa Mandarin yang dia fasih dan faham. Pengataan Pemohon yang kononnya dia hanya faham Bahasa Hakka adalah meragukan kerana Afidavit Sokongan yang diikrarkan olehnya sendiri dibuat dalam Bahasa Melayu tanpa terjemahan dalam Bahasa Hakka di hadapan Pesuruhjaya Sumpah bernama Norzailemah binti Suliman. Justeru, isu yang ditimbulkan adalah tanpa merit. S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg Isu Ketiga Kelewatan Responden Pertama dalam mengeluarkan Perintah Tahanan Pemohon. [28] Pemohon menghujahkan berdasarkan Afidavit Jawapan TMDN yang diikrarkan pada 24-4-2025, beliau telah menerima laporan lengkap penyiasatan kes Pemohon dibawah Seksyen 3(3) daripada Pegawai Penyiasat pada 02-07-2024 serta laporan bertulis yang diperuntukkan di bawah Seksyen 5(4) Akta tersebut oleh Pegawai Inkuiri, yang diterima pada 15-07-2025. Namun demikian, Perintah Tahanan Pemohon hanya dikeluarkan oleh Responden Pertama pada 05-08-2024, iaitu selepas 21 hari dari tarikh penerimaan laporan di bawah Seksyen 5(4) Akta tersebut. [29] Pihak Pemohon menghujahkan Afidavit Jawaban oleh TMDN tiada memberikan sebarang penjelasan berhubung kelewatan selama 21 hari dalam mengeluarkan Perintah Tahanan. [30] Responden pula menghujahkan bahawa Seksyen 6(1) Akta tersebut tidak menyatakan sebarang keperluan bagi TMDN untuk menetapkan tempoh masa untuk pengeluaran Perintah Tahanan mahupun mengehendaki Perintah Tahanan dikeluarkan dalam suatu tempoh yang tertentu. Ini adalah kerana seksyen 6 (1) adalah S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg berbeza dengan seksyen 3 (3) dan 5 (4). Justeru, tiada keperluan untuk TMDN menjelasan kelewatan yang dikatakan itu. Keputusan Mahkamah [31] Seksyen 6 (1) Akta tersebut memperuntukkan seperti berikut: 6(1) Whenever the Minister, after considering-

the complete report of investigation submitted under subsection (3) of section 3; and

the report of the Inquiry Officer submitted under subsection

of section 5, is satisfied with respect to any person that such person has been or is associated with any activity relating to or involving the trafficking in dangerous drugs, the Minister may, if he is satisfied that it is necessary in the interest of public order that such person be detained, by order (hereinafter referred to as a "detention order") direct that such person be detained for a period not exceeding two years. Dapat dilihat peruntukan ini tidak menghendaki Menteri, selepas menerima laporan daripada Pegawai Penyiasat dan Pegawai Inkuiri, mempertimbangkan laporan-laporan tersebut dalam tempoh S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg masa tertentu sehingga memuaskan hatinya bagi mengeluarkan Perintah Tahanan. [32] Ia adalah berbeza dengan peruntukan seksyen 3 (3) dan seksyen 5 (4) Akta, yang menghendaki Pegawai Penyiasat dan Pegawai Inkuiri menjalankan siasatan dan inkuiri dalam tempoh tertentu. Peruntukan seksyen 3 (3) memperuntukkan seperti berikut:-

The police officer making an investigation pertaining to a person arrested and detained under this section shall cause a copy of the complete report of the investigation to be submitted-

to an Inquiry Officer appointed under subsection (1) of section 5; and

to the Minister, within such period as may be prescribed by the Minister by regulations made under this Act. Manakala peruntukan seksyen 5 (4) Akta memperuntukkan seperti berikut:

An Inquiry Officer shall submit his report in writing to the Minister within such period as may be prescribed by the Minister by regulations made under this Act. S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg [33] Berdasarkan kepada perbezaan ini, saya mendapati tiada tempoh masa yang diperuntukkan oleh undang-undang untuk TMDN mempertimbangkan laporan-laporan tersebut sehingga memuaskan hatinya sebelum pengeluaran Perintah Tahanan. Oleh itu tiada keperluan bagi TMDN memberikan penjelasan terhadap tempoh masa yang diambil dalam beliau berbuat demikian. [34] Terdapat banyak kes-kes Mahkamah Persekutuan yang telah memutuskan berkenaan isu ini termasuklah kes-kes yang dirujuk oleh peguam Pemohon. Pegawai Penyiasat dan Pegawai Inkuiri perlu menyelesaikan siasatan dan inkuiri mereka dalam tempoh masa yang tertentu. Itu adalah niat Parlimen pada masa peruntukan seksyen 3 (3) dan seksyen 5 (4) Akta digubal. Parlimen juga telah memberikan tanggungjawab kepada Menteri untuk menentukan apakah tempoh masa tersebut. Namun demikian, sehingga hari ini tiada tempoh masa yang telah ditentukan oleh Menteri. Justeru, kes-kes yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan telah merujuk kepada seksyen 54 (2) Akta Tafsiran 1948 dan 1967 yang memperuntukkan bahawa ia hendaklah dilakukan dalam tempoh kesegeraan yang praktik dan adalah menjadi tanggungjawab pihak yang dikehendaki melakukan siasatan / inkuiri itu memberikan justifikasi atas kelewatannya. Inilah juga intipati kes Chua Kian Voon dan kes Awang Sari yang dirujuk oleh peguam Pemohon. S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg Kes-kes Mahkamah Persekutuan ini tidak membincangkan [35] Keperluan menetapkan tempoh masa bagi siasatan dan inkuiri tersebut adalah adil dan munasabah memandangkan kuasa untuk menahan individu di bawah Akta ini sebelum satu Perintah Tahanan dikeluarkan, adalah selama 60 hari seperti yang diperuntukkan oleh seksyen 3 (2) Akta tersebut. Penetapan tempoh masa ini akan memastikan setiap proses yang berlaku semasa siasatan, inkuiri dan pertimbangan Menteri dilakukan dengan tidak tergesa-gesa. Saya merujuk kepada kes Awang Sari yang memutuskan seperti berikut:- ..The result of applying Tamilarasan is that various officers during the process are at liberty to take as long as they want, thereby depriving the liberty of a person who may not eventually be detained, and placing undue burden on the latter parts of the process which will have to be effected hastily in order to meet the 60-day deadline. In other words, is it in order for the first report to be issued 45 days after the detention and everything else hurried after that, such that fundamental matters will have to be rushed through? That cannot rationally be the function and purpose of the Act. S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg [36] Di dalam kes di hadapan saya, Pegawai Penyiasat mengambil masa selama 20 hari untuk melengkapkan siasatan dan menyediakan laporan lengkap manakala Pegawai Inkuiri mengambil masa 13 hari untuk menjalankan inkuiri dan menyediakan laporan lengkap. TMDN pula selepas menerima laporan-laporan ini mengambil masa 21 hari kerana beliau perlu membuat pertimbangan bagi memuaskan hatinya bahawa Pemohon telah atau sedang terlibat dalam aktiviti yang berkaitan dengan pengedaran dadah berbahaya dan demi kepentingan ketenteraman awam mengarahkan Perintah Tahanan dikeluarkan. Ia bukan suatu tugasan yang mudah kerana ia memerlukan masa dan ruang untuk TMDN sampai kepada kepuasanhatinya sama ada hendak mengeluarkan Perintah Tahanan atau tidak. Ini menjelaskan mengapa tiada tempoh masa yang ditetapkan oleh Akta tersebut bagi Menteri mempertimbangkan laporan-laporan yang diterimanya sebelum sampai kepada satu keputusan. Jika Menteri terlalu pantas mengeluarkan Perintah Tahanan, ia akan mengundang kritik yang mengatakan Menteri telah bertindak secara mekanikal dan gagal menggunakan mindanya dan memberikan pertimbangan yang secukupnya. Saya merujuk kepada kes Mahkamah Tinggi N Ramakrishnan P Nagasamy v. Timbalan Menteri Keselamatan Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2008] 7 S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg CLJ 480 yang diputuskan oleh Nallini Pathmanathan PK (semasa itu) yang memutuskan seperti berikut:- [28] It therefore follows that there is no requirement that the Minister set out or specify the date when he was because it is the date of the detention order. It would therefore follow that there was a gap of some four days between the day when the Minister received the report from the inquiry officer on 2 August 2006 and the issuance of the order on 6 August

There is no requirement that the Minister must make his decision on whether or not to exercise his discretion immediately upon receiving the relevant reports. That would attract the criticism of failing to give any adequate consideration to the reports which is a crucial part of the basis for his decision. [37] Kesimpulannya, apabila tiada peruntukan undang-undang yang menetapkan tempoh masa, maka ia bukanlah satu keperluan mandatori prosedur dan Mahkamah ini tidak boleh mencipta undang-undang dan prosedur yang baru kerana ia bukan tugas Mahkamah. Dalam kes di hadapan Mahkamah, Perintah Tahanan telah dikeluarkan dalam tempoh 60 hari tahanan Pemohon. Ia S/N LCSCgzkoEqWWV8lnoexqg adalah sah dan tidak defektif. Justeru isu pertama yang ditimbulkan oleh Pemohon adalah ditolak. [38] Justeru, Mahkamah menolak permohonan Pemohon BERTARIKH PADA 25 SEPTEMBER 2025 ROSZIANAYATI AHMAD Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Shah Alam, Selangor Bagi Pihak Pemohon Shanmugam Ganesan Tetuan M Thanakumaran & Shan, No. 51A, Lorong BLM 1/4, Bandar Laguna Merbok, 08000 Sungai Petani, Kedah. Bagi Pihak Responden-Responden Nur Syahidah Binti Mohamad Kamil Peguam Persekutuan Unit Litigasi, Pejabat Penasihat Undang-Undang