Foo Yong v Tee Tian Joo (A52NCC-212-05/2017)

Ini adalah permohonan plaintif-plaintif (“plaintif”) untuk satu penghakiman terus direkodkan terhadap defendan-defendan (“defendan”) di bawah Aturan 14 KKM 2012.

Setelah membaca dan mempertimbangkan hujah-hujah kedua-dua belah, mahkamah memutuskan permohonan plaintif untuk 2 satu penghakiman terus dibenarkan dengan kos sebanyak RM1,000 dibayar oleh defendan kepada plaintif

Plaintif dan defendan merupakan saudara mara di mana defendan pertama adalah suami kepada adik perempuan plaintif pertama, defendan kedua adalah adik perempuan plaintif pertama dan defendan ketiga adalah anak kepada defendan pertama dan defendan kedua adalah anak saudara perempuan plaintif-plaintif.

Atas permintaan defendan, plaintif telah dari semasa ke semasa telah memberikan pinjaman wang persahabatan (friendly loan) sebanyak RM100,511.70 kepada defendan untuk membayar yuran pelajaran defendan ketiga di Kolej Tuanku Ja’afar (KTJ). Bukti-bukti pembayaran yuran pelajaran defendan ketiga adalah sepertimana dalam eksibit “FY-1”.

Plaintif telah meminta defendan supaya menyelesaikan wang berjumlah RM100,511.70 tersebut tetapi defendan gagal untuk membayar jumlah yang dituntut. 3

Plaintif kemudiannya melalui peguamcaranya Tetuan Joseph Ting & Co telah menghantar surat bertarikh 14.4.2016 menuntut jumlah RM100,511.70 tersebut daripada defendan namun tiada pembayaran diterima daripada defendan.

Akibat kegagalan defendan untuk mengemukakan sebarang pembayaran, plaintif kemudiannya memfailkan tindakan ini terhadap defendan.

Plaintif berhujah bahawa defendan tidak mempunyai sebarang pembelaan yang bermerit dan isu-isu untuk dibicarakan dalam satu perbicaraan penuh.

Tambahan pula defendan langsung tidak mempertikaikan jumlah terhutang yang dituntut atau membalas notis tuntutan yang dihantar oleh plaintif melalui peguamcara plaintif melalui surat bertarikh 14.4.2016 10. Plaintif berhujah defendan telah membuat pengakuan sendiri bahawa kesemua bayaran pelajaran untuk defendan ketiga diuruskan oleh plaintif pertama. Sehubungan perkara ini, dalam kes Esso 4 Malaysia Bhd v Hills Agency (M) Sdn Bhd & Ors [1994] 1 M LJ 740 Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa:- “What is more damaging in this case is that the defendants go to the extent of admitting paras 3 and 4 of the plaintiffs' affidavit - thereby obviating the necessity for the plaintiffs to provide further proof to substantiate their averment. Admissions are the strongest evidence possible and even a wrong construction of a document will be assumed to be correct in view of the admission...”

Berdasarkan kepada Esso Malaysia Bhd (supra) plaintif berhujah bahawa memandangkan defendan telah secara sendirinya membuat pengakuan bahawa kesemua bayaran defendan ketiga telah dibelanjakan untuk yuran pelajaran defendan ketiga yang diuruskan oleh plaintif pertama, beban bukti adalah terletak kepada defendan dan defendan diestop daripada menafikan penerimaan pinjaman persahabatan tersebut.

Dalam pembelaan defendan, defendan mendakwa bahawa:- 5 i. plaintif pertama telah menjemput, memujuk atau mengajak defendan ketiga untuk meneruskan pelajarannya di KTJ dengan menawarkan kepada defendan ketiga untuk membiayai segala yuran pelajaran defendan ketiga apabila defendan ketiga sedang melanjutkan pelajarannya di Methodist College Kuala Lumpur (“MCKL”); dan ii. tiada persetujuan secara kontrak atau secara lisan antara plaintif dan defendan untuk membayar balik yuran defendan ketiga di KTJ dibayar oleh plaintif.

Plaintif berhujah bahawa dakwaan defendan tidak berasas dan tidak mempunyai merit dan tiada isu-isu untuk dibicarakan dalam perbicaraan penuh apabila dikatakan:-

plaintif pertama telah menjemput, memujuk atau mengajak defendan ketiga untuk meneruskan pelajarannya di KTJ dengan menawarkan kepada defendan ketiga untuk 6 membiayai segala yuran pelajaran defendan ketiga apabila defendan ketiga sedang melanjutkan pelajarannya di MCKL.

Defendan dalam pembelaan telah memplid dan mendakwa bahawa plaintif pertama selaku bapa saudara kepada defendan ketiga telah menjemput, memujuk atau mengajak defendan ketiga untuk meneruskan pelajarannya di KTJ dengan menawarkan kepada defendan ketiga untuk menampung kos yuran pelajaran defendan ketiga apabila defendan ketiga sedang melanjutkan pelajarannya di MCKL.

Defendan juga mendakwa bahawa plaintif pertama telah kononnya memberitahu defendan kedua dan defendan ketiga bahawa sekiranya defendan ketiga mahu untuk menukar pelajarannya dari MCKL ke KTJ, defendan ketiga boleh menemani anak-anak plaintif pertama iaitu Foo Jun Yu dan Foo Zi Qin di KTJ.

Plaintif berhujah bahawa kesemua dakwaan defendan tersebut adalah tidak masuk akal dan tidak munasabah. Ini adalah kerana plaintif langsung tidak mempunyai pengetahuan bahawa defendan ketiga pernah mengikuti pelajaran di MCKL. Ianya adalah 7 mustahil bagi plaintif memujuk defendan ketiga untuk menukar pelajarannya dari MCKL ke KTJ.

Plaintif berhujah palintif langsung tidak memperolehi sebarang kebaikan sekiranya defendan ketiga melanjutkan pelajarannya di KTJ mahupun MCKL. Oleh itu, ianya adalah munasabah untuk mendakwa bahawa plaintif pertama menjemput, memujuk atau mengajak defendan ketiga untuk meneruskan pelajaran di KTJ.

Selain itu, dakwaan defendan yang mendakwa bahawa defendan ketiga boleh menemani anak-anak plaintif pertama di KTJ juga adalah amat tidak masuk akal kerana ketiga-tiga anak-anak plaintif pertama iaitu Foo Jun Yu, Foo Zi Qin serta Foo Junjie belajar di KTJ dan mereka tidak pernah memerlukan orang lain untuk menemani mereka dalam pelajaran mereka di KTJ pada semua masa yang material.

Begitu pun, defendan gagal menunjukkan sebarang bukti bahawa plaintif pertama telah membuat sebarang tawaran untuk membiayai yuran pelajaran defendan ketiga sebagai hadiah. Sebaliknya, defendan telah secara sendirinya mengakui bahawa kesemua bayaran defendan ketiga yang dibelanjakan untuk yuran pelajarannya adalah diuruskan oleh plaintif pertama. 8

Dalam kes Bank Negara Malaysia v Mohd Ismail & Ors [1992] 1 MLJ 400 Supreme Court telah memutuskan bahawa:- “(1) In an application under O14, the court has to be satisfied on affidavit evidence that the defence has not only raised an issue, but also that the said issue is triable.

Under an O 14 application, the duty of a judge does not end as soon as a fact is asserted by one party, and denied or disputed by the other in an affidavit. Where such assertion, denial or disputes equivocal, or lacking in precision or is inconsistent with undisputed contemporary documents or other statements by the same deponent, or is inherently improbable in itself, then the judge has a duty to reject such assertion or denial, thereby rendering the issue not triable. Unless this principle is adhered to, a judge is in no position to exercise his discretion judicially in an O14 application.”

Menerimapakai kes yang dinyatakan di atas, memandangkan defendan hanya memgemukkan dakwaan kosong tanpa bukti dan 9 seterusnya telah gagal membuktikan bahawa plaintif pertama telah membuat sebarang tawaran untuk membiayai yuran pelajaran defendan ketiga sebagai hadiah, plaintif berhujah bahawa tiada isu-isu yang perlu dibicarakan dalam kes ini dan penghakiman terus perlu dimasukkan terhadapd defendan. Sama ada wujud persetujuan secara kontrak atau secara lisan antara plaintif-dan defendan untuk membayar balik yuran pelajaran defendan ketiga?

Defendan mendakwa bahawa plaintif tidak mempunyai persetujuan secara kontrak atau secara lisan antara plaintif dengan defendan untuk membayar balik yuran pelajaran defendan ketiga di KTJ.

Sehubungan dengan itu, kami berhujah bahawa pinjaman wang persahabatan yang diberikan oleh plaintif kepada defendan tidak semestinya tertakluk kepada pelbagai keperluan standard komersial yang ketat di sisi undang-undang.

Plaintif beerhujah bahawa wang yang dipinjamkan antara dua pihak yang mempunyai hubungan kekeluargaan tidak semestinya fasih berkaitan undang-undang tidak patut tertakluk kepada undang- 10 undang kontrak yang memerlukan kontrak bertulis atau pemenuhan keperluan-keperluan standard komersil.

Merujuk kepada kes Sri Alam Sdn Bhd v Newacres Sdn Bhd [1995] 4 MLJ 73 Mahkamah telah memutuskan bahawa:- “Fiduciary relations are of many different types; they extend from the relation of myself to an errand boy who is bound to bring me back my change to the most intimate and confidential relations which can possibly exist between one party and another where the one is wholly in the hands of the other because of his infinite trust in him…”

Dalam kes ini, plintif hanya meminta pembayaran balik jumlah yang dipinjam kepada defendan dan plaintif langsung tidak berniat untuk mendapatkan sebarang keuntungan daripada pinjaman wang persahabatan yang dipinjam kepada vdefendan.

Merujuk kepada kes Tan Aik Teck v Tang Soon Chye [2007] MLJU 407 Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- 11 “A friendly loan is a loan between two persons based on trust. There may be an agreement such as an I.O.U. or security pledged to repayment but most important there will be no interest imposed.”

Plaintif mengatakan bahawa plaintif langsung tidak meminta faedah daripada defendan untuk pinjaman wang persahabatan dan pada masa yang sama, defendan-sendiri telah mengakui kesemua bayaran yuran pelajaran defendan ketiga adalah diuruskan oleh plaintif pertama. Pada hakikatnya, pinjaman wang persahabatan tersebut adalah tidak diberikan kepada defendan secara percuma mahupun satu hadiah kepadanya.

Meneliti kepada pembelaan defendan, mahkamah mendapati bahawa pembelaan defendan adalah satu penafian dan dakwaan kosong semata-mata.. Kegagalan defendan untuk menunjukkan sebarang bukti kewujudan persetujuan plaintif pertama untuk membayar yuran pelajaran defendan ketiga sebagai satu hadiah dalah jelas tidak menimbulkan apa-apa isu yang perlu dibicarakan. 12

Dalam kes Chen Heng Ping & Ors v Intradagang Merchant Bankers (M) Bhd [1995] 2 MLJ 363 Mahkamah Rayuan telah memutuskan bahawa:- “(1) When an application is made for summary judgement under O14 supported by an affidavit showing that there is no defence, the defendants must show cause why leave to defend must be given. The defendants must provide answers on oath which constitute evidence that they have a defence which is fit to be tried. Denials in a defence do not constitute evidence…”

Plaintif turut berhujah bahawa dalam kes Subramaniam Dhanapakiam v Ghaanthimathi [1991] 2 MLJ 447 Hakim Chan Sek Keong telah memutuskan bahawa penghakiman terus boleh diperintahkan dalam kes pinjaman persahabatan telah memutuskan seperti berikut:- “In the present case, the defense was no defence. The loans were friendly between two long time friends. Interest was not 13 demanded but accepted when offered. The interest was not exorbitant and varied in accordance with the generosity of the defendant. The plaintiff did not lend to all and sundry. On these facts, there was no question of the plaintiff being moneylender as defined in the Act. If there had been a trial, the result would be the same.”

Menerimapakai kes di atas, kami berhujah bahawa kes ini adalah sama dengan kes Subramaniam Dhanapakiam (supra) di mana dalam kes ini, ianya adalah pinjaman wang antara saudara mara, manakala dalam kes Subramaniam Dhanapakiam (supra) ianya adalah antara dua kawan lama.

Mahkamah bersetuju bhaawa defendan sememangnya langsung tidak mempunyai pembelaan yang bermerit atau isu-isu untuk dibicarakan di mana kesemua dakwaan kosong defendan adalah pemikiran semula sahaja.

Oleh itu adalah jelas bahawa defendan masih berhutang dengan plaintif sebanyak RM100,511.70 sebagai wang pinjaman persahabatan yang telah diberikan kepada defendan atas permintaan defendan. 14

Berdasarkan kepada alasan-alasan yang diperjelaskan di atas, mahkamah bersetuju untuk membenarkan permohonan plaintif untuk satu penghakiman direkodkan terhadap defendan. Kos permohonan plaintif ditetapkan atas jumlah RMRM1,000 dibayar oleh defendan kepada plaintif. Bertarikh pada 14 haribulan Februari 2018. tt