Golden Minerals Sdn Bhd v 1. ) Tharmanandan A/L Thangamuthu (CA-22NCvC-44-11/2019)

GOLDEN MINERALS SDN BHD

ALAM ETIKAA RESOURCES (M) SDN BHD

DATO’ RAJAGOPAL A/L RAMASAMY … DEFENDAN-DEFENDAN (NO. K/P: 710222-06-5405) YANG TERSEBUT (mengikut Tuntutan Balas) 23/05/2025 15:27:57 CA-22NCvC-44-11/2019 Kand. 158 S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA ALASAN PENGHAKIMAN Pendahuluan [1] Kes ini asalnya difailkan di Mahkamah Tinggi Malaya di Kuantan, Pahang. Pada 11.12.2019 penghakiman ingkar kehadiran telah dimasukkan terhadap Defendan bagi jumlah RM 1,127,400.12. [2] Permohonan dikemukakan di hadapan Mahkamah Tinggi Malaya di Kuantan untuk mengenepikan penghakiman ingkar kehadiran tersebut. Ia telah ditolak pada 04.03.2021. Pada 08.09.2022 Mahkamah Rayuan telah membenarkan rayuan dan mengenepikan penghakiman ingkar kehadiran. Mahkamah Rayuan memerintahkan kes ini didengar oleh Mahkamah ini. [3] Plaintif adalah sebuah syarikat berdaftar. Sementara Defendan adalah seorang individu. [4] Pada 12.02.2019 Defendan telah hadir ke pejabat perniagaan Plaintif untuk melaksanakan writ penyitaan dan penjualan bertarikh 20.12.2018 bagi kes CA-56WSL-3-01/2019. Ia adalah melalui tindakan Defendan terhadap Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. [5] Penelitian kepada dokumen di KM 119 (Ikatan Dokumen C) mendapati bahawa writ penyitaan dan penjualan itu berasal dari award Mahkamah Perusahaan No. 669 Tahun 2018 Tharmanandan S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA Thangamuthu v Alam Etikaa Resources Sdn Bhd [2018] ILRU 0699 iaitu award asal Mahkamah Perusahaan. [6] Sementara itu, kes Tharmanandan Thangamuthu v Alam Etikaa Resources Sdn Bhd [2017] 2 ILR 631 iaitu award ketidakpatuhan award Mahkamah Perusahaan No. 584 Tahun 2017 yang mengesahkan ketidakpatuhan award asal oleh Alam Etikaa Resources (M) Sdn. Bhd. Ia kemudiannya didaftarkan di Mahkamah Sesyen melalui Borang T di bawah seksyen 56 (4) Akta Perhubungan Perusahaan 1967. Ia kemudiannya didaftarkan sebagai WA-56WS- 219-12/2018 yang menjadi asas kepada writ penyitaan dan pelaksanaan seperti di muka surat 44 KM 119. Fakta yang dipersetujui oleh pihak-pihak [7] Fakta-fakta yang dipersetujui oleh pihak-pihak dalam kes ini ialah pada 12.02.2019 Defendan bersama-sama wakil daripada Mahkamah Sesyen Kuantan, Pahang telah berada di alamat B-238, Tingkat 2, Jalan Dato’ Lim Hoe Leck, 25200 Kuantan, Pahang yang dikenali sebagai Premis A untuk melaksanakan perintah writ penyitaan dan penjualan bertarikh 20.12.2018 terhadap syarikat Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. [8] Pada 28.02.2019 Defendan bersama-sama wakil daripada Mahkamah Sesyen Kuantan, Pahang telah hadir ke premis di Lot No. 123926 (PA 138132), Kawasan Sungai Panching Utara, Mukim Kuala Kuantan, Daerah Kuantan, Pahang iaitu Premis B untuk melaksanakan S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA writ penyitaan dan penjualan terhadap Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Tuntutan Pihak Plaintif Dan Pembelaan Defendan [9] Asas kepada tuntutan pihak Plaintif ialah dakwaan yang menyatakan bahawa Defendan telah melakukan writ penyitaan dan penjualan terhadap jentera-jentera yang dimiliki oleh Plaintif dan bukannya milik Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Ekoran daripada penerusan writ penyitaan dan penjualan tersebut, Plaintif menyatakan dia telah mengalami kerugian yang dinyatakan di perenggan [23] penyata tuntutan sebanyak RM 627,400.12. Ia adalah ekoran daripada jentera-jentera kepunyaan Plaintif tidak dapat disewakan kepada penyewa-penyewa. Ia melibatkan di Premis A mulai daripada 12.02.2019 sehinga 25.07.2019. [10] Sebaliknya, pembelaan pihak Defendan ialah Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd adalah dimiliki oleh orang yang sama iaitu seorang Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy. Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy adalah merupakan pemegang saham majoriti dalam Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Dia juga adalah merupakan pengarah kepada Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. [11] Defendan mendakwa bahawa Plaintif mempunyai pengetahuan bahawa Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd yang dimiliki oleh Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy dikehendaki mematuhi award Mahkamah Perusahaan dan mempunyai pengetahuan berkenaan dengan tindakan S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA writ penyitaan dan penjualan yang dikemukakan kepada Alam Etika Resources (M) Sdn Bhd. Ini telah menyebabkan menurut Defendan penukaran jentera-jentera daripada Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd kepada Plaintif telah dilakukan. Ini telah menyebabkan semasa writ penyitaan dan penjualan itu dibuat jentera-jentera tersebut telah didaftarkan atas nama Plaintif. Padahal ia sebenarnya adalah kepunyaan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd yang boleh menyebabkan pelaksanaan penyitaan dan penjualan Defendan terhadap Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd menjadi sia-sia. [12] Defendan juga menyatakan bahawa tindakan Plaintif untuk menuntut gantirugi adalah suatu mala fide disebabkan sebelum ini telah berlaku penarikan semula writ penyitaan dan penjualan tersebut oleh pihak Defendan. [13] Sementara itu Defendan juga mengemukakan tuntutan balas terhadap Plaintif. Ia berasaskan litigasi yang dikemukakan oleh pihak Plaintif adalah satu penyalahgunaan proses Mahkamah dan berniat jahat. Butiran berkenaan dengan penyalahgunaan proses Mahkamah tersebut telah dinyatakan di perenggan [28] penyataan pembelaan dan tuntutan balas Defendan. Di samping itu terdapat perhubungan yang jelas di antara Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy, Golden Minerals Sdn Bhd, Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd dan Alam Etika Sdn Bhd. [14] Defendan juga menyatakan bahawa sepatutnya tirai korporat perlu disingkap bagi melihat bahawa sebenarnya pemain utama adalah S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy, Golden Minerals Sdn Bhd dan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Analisa [15] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa pihak yang memperolehi suatu penghakiman boleh menguatkuasakan penghakiman tersebut di bawah Kaedah-kaedah Mahkamah (KKM) 2012 dengan menggunakan salah satu cara yang dinyatakan di bawah Aturan 45 kaedah 1 (1) KKM 2012. Apabila pihak memilih salah satu daripada penguatkuasaan penghakiman tersebut maka ia terikat kepada tatacara pelaksanaan tersebut. Dalam konteks kes ini adalah didapati bahawa penguatkuasaan pelaksanaan penghakiman telah dibuat melalui satu writ penyitaan dan penjualan. Ini bermakna Aturan 47 KKM 2012 adalah terpakai melalui writ penyitaan dan penjualan melalui Borang 84 KKM 2012 yang dibaca bersama dengan Aturan 45 kaedah 12 KKM 2012. [16] Penilaian kepada keterangan yang dikemukakan oleh pihak Plaintif dan Defendan menunjukkan bahawa terdapatnya kewujudan syarikat Golden Minerals Sdn Bhd, Alam Etika Sdn Bhd dan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Keterangan saksi-saksi Plaintif menunjukkan bahawa syarikat-syarikat tersebut adalah merupakan syarikat yang mempunyai entiti yang berbeza walaupun ia tidak menafikan penglibatan Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy sebagai pemain utama dalam syarikat-syarikat tersebut. Malahan keterangan juga S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA menunjukkan bahawa terdapatnya catatan-catatan berkenaan dengan urusan perniagaan ketiga-tiga syarikat tersebut diasingkan. [17] Saksi Plaintif juga mengesahkan bahawa terdapatnya penjualan aset-aset syarikat di antara satu dan lain. Malahan terdapat juga keterangan yang menunjukkan bahawa ada antara bayaran-bayaran tersebut adalah bayaran nominal sahaja. Ini adalah bertujuan bagi menukarkan aset-aset tersebut daripada satu syarikat kepada syarikat yang lain. [18] Sementara itu keterangan daripada pihak Defendan menyatakan bahawa sebenarnya aset-aset tersebut telah ditukarkan kepada Plaintif bagi mengelakkan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd melunaskan award yang diberikan oleh Mahkamah Perusahaan. Pertukaran aset-aset tersebut kepada Plaintif adalah dibuat dengan tujuan mengelak daripada harta-harta tersebut disita dalam writ penyitaan dan penjualan tersebut. [19] Adalah jelas dan nyata bahawa di dalam award Mahkamah Perusahaan dinyatakan pihak yang terlibat adalah Defendan dan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Ia tidak langsung menyebut nama Plaintif atau Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy sebagai pihak yang bertanggungjawab dalam rujukan ke Mahkamah Perusahaan bagi pertikaian pembuangan kerja Defendan/Tharmanandan a/l Thangamuthu sehingga ke tahap semasa perintah ketidakpatuhan oleh panel Mahkamah Perusahaan. Masalah ini timbul apabila terdapatnya usaha untuk melaksanakan perintah tersebut terhadap pihak-pihak S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA termasuklah Golden Minerals Sdn Bhd yang dipercayai oleh Defendan bahawa ianya bertanggungjawab kepada syarikat Alam Etika Sdn Bhd, Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd dan Golden Minerals Sdn Bhd. Pada hemat Defendan, Plaintif adalah mempunyai tanggungjawab yang sama untuk melunaskan award Mahkamah Perusahaan yang telah diberikan kepadanya. Tindakan menukarkan aset-aset tersebut kepada nama Plaintif adalah hanya sebagai satu topeng untuk mengelakkan daripada melunaskan award Mahkamah Perusahaan tersebut. [20] Walau bagaimanapun dalam kes ini adakah wajar untuk Mahkamah mengambil pendekatan bahawa tirai korporat Plaintif Golden Minerals Sdn Bhd, Alam Etika Sdn Bhd dan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd disingkap bagi melihat siapakah sebenarnya yang bertanggungjawab dalam ketiga-tiga syarikat tersebut? Pada masa yang sama adakah disebabkan aset-aset tersebut adalah di atas nama Golden Minerals Sdn Bhd yang mempunyai kaitan dengan Alam Etika Sdn Bhd dan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd, maka ia boleh menyebabkan writ penyitaan dan penjualan dilakukan terhadap Golden Minerals Sdn Bhd. [21] Ini ditambah pula dengan eksibit-eksibit yang dikemukakan yang menunjukkan hubung kait di antara Alam Etika Sdn Bhd dan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd yang jelas menunjukkan bahawa terdapat perhubungan tersebut. Misalnya, satu perjanjian penyelesaian 24.12.2020 di antara TICM Sdn Bhd, Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd, Alam Etika Sdn Bhd dan Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy di mana dalam perjanjian tersebut dinyatakan bahawa penyelesaian penuh S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA dibuat yang melibatkan ketiga-tiga entiti tersebut iaitu Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd, Alam Etika Sdn Bhd dan Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy. [22] Pada masa yang sama peguam Defendan yang bijaksana juga telah menukilkan kes Tenaga Nasional Bhd v. Transformer Repairs & Services Sdn Bhd & Ors [2024] 1 CLJ 110. Dalam kes Tenaga Nasional Bhd v. Transformer Repairs & Services Sdn Bhd & Ors (supra), Mahkamah Rayuan telah menggolongkan dua jenis pelaksanaan terhadap harta alih seperti yang berikut: “When an execution creditor (ECr) seizes movable property under a WSS and there is a party who claims equitable ownership of the movable property (claimant), we are of the following view regarding who has the legal and evidential burden with regard to the proof of beneficial ownership of the movable property:

there are two scenarios (two scenarios), namely:

in the first scenario (first scenario), at the time of ECr's seizure of the movable property, the movable property is in the possession, care or custody of the execution debtor (EDr); and

when movable property is seized by ECr, the movable property is in the possession, care or custody of the claimant or any other party (second scenario); S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA

(ii) the two scenarios have been elucidated by Abdul Malek Ahmad J (as he then was) in the HC case of Development & Commercial Bank Bhd v. Lam Chuan Co & Anor [1989] 1 CLJ 192; [1989] 1 CLJ (Rep) 489; [1989] 1 MLJ 318, at 493 to 494 (CLJ); 320 to 321 (MLJ) (D&C Bank 's case), as follows: In Mallal's Supreme Court Practice by Tan Sri Chang Ming Tat at p 173 it is stated that in a sheriff's interpleader the claimant is as a general rule made the plaintiff and the burden of proof rests upon him where the goods seized were at the time of seizure in possession of the judgment debtor, possession being prima facie evidence of title. If, however, the claimant was in possession at the seizure the burden of proof may be upon the execution creditor thus reversing the ordinary rule and the execution creditor may be made plaintiff. I was of the opinion that it is actually for the execution creditor here to prove that the judgment debtor was the actual lawful owners of the goods attached but which they had failed to do. In any case, it was my view that based on the evidence taken before the senior assistant registrar, the affidavits averred and authorities cited, the claimant had in fact and in law succeeded in establishing that they were the actual lawful owners of the attached property seized on the premises. (emphasis added) S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA The above judgment in D&C Bank 's case has been adopted by Augustine Paul JC (as he then was) in the HC in Tan Kim Khuan v. Tan Kee Kiat (M) Sdn Bhd [1998] 1 CLJ Supp 147; [1998] 1 MLJ 697, at 703 to 704;

(iii) premised on D&C Bank 's case and Tan Kim Khuan:

in the first scenario, the claimant bears the legal burden to satisfy the court that the claimant (not EDr) is the equitable owner of the movable property. Furthermore, according to s. 106 of the EA, the claimant should bear the onus to prove the claimant's beneficial ownership of the movable property which is "especially within the knowledge" of the claimant. Section 106 of the EA provides as follows: When any fact is especially within the knowledge of any person, the burden of proving that fact is upon him. (emphasis added); and

with regard to the second scenario, ECr has the legal burden to prove that EDr (not the claimant) has equitable ownership of the movable property;

(iv) Section 114(e) of the EA provides as follows: S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA Court may presume existence of certain fact

The court may presume the existence of any fact which it thinks likely to have happened, regard being had to the common course of natural events, human conduct, and public and private business, in their relation to the facts of the particular case. ILLUSTRATIONS …

that judicial and official acts have been regularly performed; (emphasis added) seizures of movable properties under WSS and their subsequent sales by way of judicial auctions are conducted by court officers. It is thus clear that execution of WSS and conduct of judicial auctions are "judicial" acts within the meaning of s. 114(e) of the EA. In the first scenario, s. 114(e) of the EA fortifies our view that the claimant (not ECr) has the legal burden to prove that the claimant is the beneficial owner of movable property in the possession, care or custody of the EDr. However, in the second scenario, s. 114(e) of the EA does not raise any rebuttable presumption in favour of ECr-ECr (not the claimant) has the legal burden to prove that the EDr is the equitable owner of movable property in S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA the possession, care or custody of the claimant or any other party. Our reasons are as follows:

the court has a discretion to invoke s. 114(e) of the EA. Such a discretion is clear from the employment of the directory term "may" in s. 114(e) of the EA; and

the court should not exercise its discretion to apply s. 114(e) of the EA in the second scenario because:

if ECr has actual knowledge that EDr is the beneficial owner of a movable property in the possession, care or custody of the claimant or any other party, in accordance with s. 106 of the EA, ECr has the legal burden to prove such knowledge; and

if the court allows the application of s. 114(e) of the EA in the second scenario, this will confer a carte blanche on ECrs to seize and sell movable properties in the possession, care or custody of the claimant or any other party. Such an outcome is neither just nor desirable as ECrs may abuse court process regarding WSS and judicial auctions;

the legal burden can only be discharged with the production of evidence which satisfies the court on a balance of probabilities; and S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA

(vi) in the two scenarios:

if the party who has legal burden (X), has not adduced any evidence to discharge X's legal burden, the court should then decide in favour of the opposing party (Y) - please refer to Tan Kim Khuan, at p. 707. Such a decision should be reached by the court even if Y has not produced any evidence in support of Y's case. This is because X has failed to discharge the legal burden and there is no legal burden on Y to present any evidence to support Y's case and to rebut X's case; and

if X has adduced evidence which is not inherently incredible regarding X's legal burden (X's prima facie case), the evidential burden will then shift from X to Y. In such a situation, the court has to decide as follows:

if Y has produced sufficient evidence to rebut X's prima facie case on a balance of probabilities, the court should decide in Y's favour and determine that X has failed to discharge the legal burden to prove X's case on a balance of probabilities; or

if Y does not present any evidence to rebut X's prima facie case or if the evidence adduced by Y cannot rebut X's prima facie case on a balance of probabilities, the court should deliver a decision in S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA X's favour and determine that X has succeeded to discharge the legal burden on a balance of probabilities.” [23] Penelitian kepada kes ini menunjukkan bahawa Plaintif mendakwa harta-harta yang disita oleh Defendan adalah miliknya dan bukan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Sementara Defendan pula mendakwa bahawa harta-harta tersebut adalah sebenarnya kepunyaan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd yang telah dipindahkan kepada Plaintif bagi mengelakkan ianya disita oleh pihak Defendan. Ini bermakna prinsip di dalam kes Tenaga Nasional Bhd v. Transformer Repairs & Services Sdn Bhd & Ors (supra) di atas tidak berkaitan atau tidak mempunyai kaitan langsung dengan kes ini. Namun begitu prinsip yang dinyatakan di dalam kes Tenaga Nasional Bhd v. Transformer Repairs & Services Sdn Bhd & Ors (supra) itu boleh dijadikan panduan untuk Mahkamah ini memahami mengenai pelaksanaan penghakiman. [24] Penelitian kepada dokumen-dokumen yang dikemukakan dalam kes ini adalah didapati bahawa writ penyitaan dan penyitaan tersebut telah dijalankan oleh bailif Mahkamah di alamat B-238, Tingkat 2, Jalan Dato’ Lim Hoe Leck, 25200 Kuantan, Pahang. Pelelongan awam juga telah ditetapkan pada 28.02.2019 di B-238 Tingkat 2, Jalan Dato’ Lim Hoe Leck, 25200 Kuantan, Pahang. Penyitaan juga turut dilakukan di Lot No. 123926 (PA 138132), Kawasan Sungai Panching Utara, Mukim Kuala Kuantan, Daerah Kuantan, Pahang. S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA [25] Plaintif telah membuat permohonan di Mahkamah untuk membantah permohonan writ penyitaan dan penjualan bagi harta-harta yang disita pada 12.02.2019 di alamat No. B-238, Tingkat 2, Jalan Dato’ Lim Hoe Leck, 25200 Kuantan, Pahang dengan alasan bahawa harta-harta tersebut milik syarikat Golden Minerals Sdn Bhd dan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd menggunakan barangan tersebut atas kebenaran Golden Minerals Sdn Bhd. Begitu juga jentera yang dikatakan turut disita adalah merupakan milik Plaintif dan bukannya Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Ini berdasarkan kepada resolusi syarikat yang membenarkan pemindahan aset-aset tersebut kepada Plaintif oleh Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Resolusi tersebut dibuat pada 31.12.2017. [26] Apa yang jelas daripada dokumen-dokumen tersebut serta resolusi yang dikemukakan, Plaintif ingin menyatakan bahawa harta-harta tersebut adalah milik Golden Minerals Sdn Bhd iaitu Plaintif dan bukannya milik Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. Dalam erti kata lain Plaintif menyatakan bahawa tindakan Defendan menyita aset-aset di kedua-dua premis tersebut adalah melibatkan harta pihak Plaintif dan bukannya Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd. [27] Plaintif dalam penyataan saksinya menyatakan bahawa pada mulanya ketika mengasaskan perniagaan, Plaintif telah membeli mesin-mesin atas nama Alam Etika Sdn Bhd yang merupakan syarikat utama. Plaintif juga telah memohon penyewaan hak perlombongan yang dibuat di bawah nama Alam Etika Sdn Bhd. Setelah mengalami masalah perniagaan perlombongan yang melibatkan Alam Etika Sdn Bhd, Alam S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA Etikaa Resources (M) Sdn Bhd telah ditubuhkan bersama-sama Alam Etika Mining dan Alam Etika Logistic. Peranan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd adalah untuk menguruskan mesin-mesin serta penyelenggaraannya. [28] Plaintif juga menyatakan senarai mesin-mesin yang dipindahkan daripada Alam Etika Sdn Bhd kepada Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd dapat dilihat di muka surat 183 hingga 187 Ikatan Dokumen Plaintif. Pada tahun 2016, Plaintif telah memutuskan untuk menggunakan Golden Minerals Sdn Bhd bagi menyelamatkan masalah yang dihadapi oleh Alam Etika Resources (M) Sdn Bhd dan syarikat-syarikat yang lain. Oleh itu Plaintif telah memindahkan aset-aset dan mesin-mesin daripada Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd kepada Golden Minerals Sdn Bhd. [29] Semasa memberikan keterangan di Mahkamah, Plaintif mengesahkan resolusi yang ditandatangani olehnya di muka surat 176 Ikatan Dokumen C. Dalam resolusi tersebut dinyatakan bahawa Backhoe Loader/Excavator, model Sumitomo SH210LC-5LR bernombor pendaftaran BLK 9403 telah dipindahkan kepada Golden Minerals Sdn Bhd dengan harga RM 1.00. Begitu juga resolusi syarikat di muka surat 175 Ikatan Dokumen C. Ia juga disahkan oleh Plaintif bagi resolusi di muka surat 178, 179, 181, 182, 184 dan 185 Ikatan Dokumen C. Apa yang perlu diberi perhatian dalam kes ini ialah resolusi-resolusi tersebut bertarikh 31.12.2017. S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA [30] Ketika dikemukakan persoalan oleh peguam Defendan adakah dengan penjualan mesin-mesin tersebut pada harga RM 1.00 telah memperbaiki kedudukan kewangan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd, Plaintif menyatakan dia tidak tahu. Ketika dikemukakan persoalan adakah penjualan harta dari Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd kepada Golden Minerals Sdn Bhd adalah bertujuan untuk mengelak bagi memenuhi award Mahkamah Perusahaan, Plaintif menyatakan bahawa pada masa itu Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd masih tidak mempunyai kedudukan kewangan yang mantap. [31] Seterusnya SP 2 iaitu bekas pengarah syarikat Plaintif mengesahkan bahawa semua aset-aset di premis B-238 Tingkat 2, Jalan Dato’ Lim Hoe Leck, 25200 Kuantan, Pahang adalah merupakan aset milik Golden Minerals Sdn Bhd disebabkan aset-aset tersebut telah dibeli pada 31.12.2017. Ketika ditunjukkan resolusi-resolusi tersebut SP 2 mengesahkan bahawa ia adalah resolusi syarikat berkenaan dengan perkara penjualan aset-aset tersebut. [32] SP 3 pula iaitu kakitangan di syarikat Plaintif mengesahkan bahawa penyitaan yang melibatkan jentera Plaintif telah berkuatkuasa selama 148 hari. SP 3 juga mengesahkan bahawa terdapat sewaan bulanan bagi mesin-mesin tersebut dalam anggaran RM 18,000.00 iaitu RM 692.31 setiap hari. [33] Sebaliknya Defendan di dalam penyataan saksinya menyatakan bahawa Plaintif telah memanipulasikan aset-aset dan pengurusan syarikat. Ini dapat dilihat melalui tindakan menjual mesin-mesin S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA tersebut pada harga yang rendah iaitu RM 1.00 kepada Golden Minerals Sdn Bhd. Ia juga menunjukkan bahawa Plaintif mempunyai peranan dan kepentingan di dalam kedua-dua syarikat tersebut. Defendan menyatakan di dalam penyataan saksinya seperti yang berikut: “This entire maneuver was strategic, aiming firstly to evade the legal obligations mandated by the Industrial Court and secondly, as a direct retaliation against my challenge in the Industrial Court. Dato' Rajagopal sought to impart a harsh lesson on the consequences of a 'normal employee' challenging an employer of his stature. This sham transaction was orchestrated with the clear intention to cause me harm, effectively changing the ownership of everything to GM, thereby setting the stage for GM to initiate legal action against me. This series of actions underscores a deliberate misuse of corporate power to personal ends, reflecting a disturbing abuse of the legal and corporate system to evade justice and target individuals.” [34] Ini telah mendorong Defendan dalam hujahannya supaya Mahkamah menyingkap tirai korporat syarikat Plaintif. Ini adalah disebabkan Plaintif telah melakukan tindakan bagi mengelakkan daripada Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd membayar jumlah award yang dibenarkan oleh Mahkamah Perusahaan. [35] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa sesebuah syarikat mempunyai entiti undang-undang yang tersendiri. S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA Hal ehwal yang berlaku dalam syarikat adalah di dalam tirai korporat. Ia akan hanya oleh disingkap apabila terdapatnya frod, tindakan tidak jujur atau tujuan yang tidak sah di sisi undang-undang. Maka ketika itu tirai korporat boleh disingkap. Ini dinyatakan dalam kes Salamon v A Salamon & Co Ltd [1897] A.C 22 di mana Lord Davey di halaman 56 “If, as was said in the Court of Appeal, the company was formed for an unlawful purpose, or in order to achieve an object not permitted by the provisions of the Act, the appropriate remedy (if any) would seem to be to set aside the certificate of incorporation, or to treat the company as a nullity, or, if the appellant has committed a fraud or misdemeanour (which I do not think he has), he may be proceeded against civilly or criminally; …” [36] Prinsip menyingkap tirai korporat telah diperkembangkan oleh Mahkamah Agong di United Kingdom dalam Prest v Prest and others [2013] 4 All ER 673 yang boleh dirumuskan sebagai prinsip penyembunyian (concealment principle) dan prinsip pengelakan (evasion principle). Ia telah diperjelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Ong Leong Chiou & Anor v. Keller (M) Sdn Bhd & Ors [2021] 4 CLJ 821 seperti yang berikut: “[98] The concept of lifting and piercing were and continue to be utilised interchangeably in this jurisdiction. However, in this appeal, I have considered in greater detail the differences in the principles underlying the principle of 'piercing' the corporate veil as enunciated by Lord Sumption. I am of the considered view that S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA it would be appropriate to adopt the analysis put forward by Lord Sumption in Prest, but as agreed by the majority of the Bench in Prest, the analysis ought not to be applied too rigidly. It would be premature to bar or foreclose the categories of cases in which the corporate personality may be either disregarded or the veil 'pierced'. [99] The following conclusions may be drawn in relation to the disregarding of the corporate veil:

There subsists a long line of authority over the years in Malaysia which recognises that fraud, whether common law fraud or fraud in equity permits the court disregarding of the corporate personality. This body of law as adopted from the United Kingdom takes its line of reasoning from the 'fraud unravels all' principle as expounded by Denning LJ in Lazarus v. Beasley (above). That body of law remains correct and relevant and ought not to be lightly tampered with. It is reflective of the position in law recognised in Salomon v. Salomon (above). It is moreover, with respect, entirely legally coherent because the theoretical concept of the separate corporate personality was founded to enable business to be conducted. It is the essence of incorporation that the shareholder/controller of the company limits his liability in respect of the future conduct of the company's affairs. There is nothing wrong with that. Advantage is taken of limited liability to avoid personal liability if things go wrong. (see Persad v. Singh per Lord Neuberger [2017] UKPC 32). S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA However, the limitation of liability envisages that such future conduct of the company's business is to be conducted honestly and with integrity - the law is predicated on that assumption. Once honesty is abandoned and the company is utilised as a vehicle for dishonest conduct, or fraud, or unconscionable conduct, then the basis for the separate corporate personality is jeopardised and undermined. It no longer serves the purpose it was intended for. As such it is only correct that a court investigating the injury or loss suffered by reason of the wrongful utilisation of the corporate personality, or the abuse of the corporate personality, is allowed to both look behind the façade to ascertain the true facts and also impose liability against the persons perpetrating such wrongdoing as is required on the facts of a particular case. This body of law relating to fraud subsists outside of the doctrine of 'piercing' the corporate veil as explained in Prest;

(ii) I would respectfully concur with the legal rationale prescribed by Lord Sumption in Prest, which explains that in order to ascertain whether the veil of incorporation ought to be 'pierced', the nature of the wrongdoing in issue ought to be analysed to ascertain whether it falls within the purview of the 'concealment' principle or the 'evasion' principle. To this end, the distinction between the two principles of concealment and evasion are of importance and benefit to enable a court to analyse with greater accuracy the basis on which the corporate personality is being disregarded. It also results in different consequences as explained earlier; S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA Concealment Principle

(iii) The analysis in Prest, namely that the concealment principle does not in reality pierce the veil of incorporation, but allows the court to disregard or look behind the corporate personality to ascertain the true facts, ought to be considered for use and application in this jurisdiction. The reason is because after ascertaining the true facts concealed behind the corporate personality, it will enable a court to determine which legal principle of substantive law it will then utilise to determine whether liability subsists, or does not subsist, against a party to the dispute, on a given set of facts. This may involve the utilisation of the principles of agency or trusts or some other area of the law. Such application allows for a greater analysis of the basis on which liability is imposed, rather than simply stating that the corporate veil has been lifted and imposing liability on a party without explaining the legal basis for doing so. It is also important to note that it does not engage the evasion principle such that the corporate veil is not pierced; Evasion Principle

(iv) If the wrongdoing warrants the application of the evasion principle, the consequence is that the corporate veil is pierced, so as to enable liability to be imposed on a person, seemingly unconnected to the transaction in dispute. First, it is necessary to ascertain if there is a legal right against the person in control of a S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA company which exists independently of the company's involvement, and a company is interposed such that the legal personality of the company defeats the legal right or frustrates its enforcement. This is a considerable obstacle to overcome, and it is only rarely that an appropriate set of facts will allow for such 'piercing'. Ultimately, the narrow and rigid test ensures that the corporate personality is not lightly disregarded. Even when the facts of a particular case warrant invoking the evasion principle enabling the corporate veil to be pierced, the court may only apply the doctrine to deprive the company or its controller of the advantage that they would otherwise have obtained by the company's separate legal personality. If there subsists a legal relationship between the company and its controller, it might not be necessary to pierce the corporate veil, in which event it ought not to be pierced; Conclusions

In many instances, the facts will not allow for a clean and clear application of either one of these principles. Both principles might come into play. It has also been demonstrated that the application of these different principles might well give rise to the same result. This is a practical reality that should be borne in mind when analysing the particular factual matrix. It has also been reported S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA that there has been a degree of misunderstanding in the application of these two principles. It is in this context that the comments of the rest of the Bench in Prest are most relevant. Baroness Hale, quite correctly, questioned whether all cases would fall neatly into cases of either concealment or evasion. (see para 92). Her comment that where the doctrine is sought to be utilised to convert the liability of the controller of the company to the company itself, the utilisation of the agency concept and the 'directing mind' would be more appropriate than the doctrine of piercing of the veil. I would respectfully concur with these statements;

(vi) Having reviewed some of the relevant case-law in this jurisdiction, I conclude, with respect, that there has been no confusion in the application of the principles. Firstly all relevant principles in keeping with the law throughout the Commonwealth have been adhered to. This is marked by the move from the general and somewhat amorphous test of 'in the interests of justice' in earlier case law to the clear boundaries drawn in Law Kam Loy v. Boltex (above) where disregarding the corporate veil was stated to be applicable when there was evidence of actual fraud at common law or unconscionable or inequitable conduct amounting to fraud in equity. This position in law was then expanded in Gurbachan Singh ('above') where the test and rationale expressed S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA in Prest were considered. In the present appeal, I have sought to clarify the position in law further as above. Having examined the law in this field and the propositions put forward by the parties, I now turn to answer the questions of law before us.” [37] Persoalan dalam kes ini adakah keterangan yang dikemukakan oleh Defendan mewajarkan tirai korporat Plaintif disingkap. Ia adalah disebabkan Defendan mendakwa bahawa Plaintif dengan sengaja menjual aset-aset yang pada asalnya milik Alam Etika Sdn Bhd untuk memastikan bahawa Defendan tidak dapat melaksanakan perintah Mahkamah Perusahaan terhadap Alam Etika Resources (M) Sdn Bhd. Adakah sebarang keterangan menunjukkan berlakunya frod di antara Plaintif dan Alam Etika Resources (M) Sdn Bhd? Adakah keterangan yang menunjukkan bahawa resolusi syarikat yang dikatakan membolehkan penjualan harta Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd kepada Plaintif adalah sebagai salah satu penggunaan syarikat untuk tujuan mengelakkan Defendan melaksanakan award Mahkamah Perusahaan? Adakah dakwaan-dakwaan Defendan tersebut hanya sekadar pandangan Defendan disebabkan Golden Minerals Sdn Bhd dan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd dikuasai oleh Dato’ Rajagopal a/l Ramasamy? Pada hemat Mahkamah ini dakwaan-dakwaan tersebut adalah hanya merupakan kepercayaan Defendan. Ia tidak dapat disokong oleh mana-mana keterangan. Pada hemat Mahkamah tindakan Plaintif untuk mendapatkan atau membeli harta-harta daripada Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd adalah teratur dan tidak dapat S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA ditunjukkan menyalahi mana-mana peruntukan undang-undang. Mahkamah tidak terlepas pandang bahawa penjualan aset-aset tersebut dibuat sebelum pelaksanaan award Mahkamah Perusahaan tersebut namun ia masih tidak dapat menunjukkan terdapat apa-apa frod atau penyalahgunaan proses atau penggunaan syarikat bagi tujuan yang tidak sah di sisi undang-undang. [38] Berdasarkan kepada penelitian tersebut adalah tidak wajar untuk tirat korporat syarikat Plaintif disingkap dalam kes ini. [39] Ini bermakna fakta dan keterangan yang tidak dapat dinafikan ialah pada masa penyitaan dan penjualan tersebut dilaksanakan harta tersebut adalah milik Golden Minerals Sdn Bhd iaitu Plaintif. Ini disokong dengan keterangan bahawa terdapat tindakan saman interpleader yang telah dilakukan oleh Plaintif terhadap Defendan sehingga Defendan menarik kembali pelaksanaan tersebut selepas tempoh 148 hari. Pada masa yang sama Mahkamah mendapati tiada keterangan yang dapat menunjukkan bahawa harta-harta tersebut adalah milik Alam Etikaa Resource (M) Sdn Bhd walaupun sebelum daripada ini harta itu dikatakan milik Alam Etikaa Resource (M) Sdn Bhd. [40] Adalah menjadi tanggungjawab penghutang penghakiman iaitu Defendan dalam kes ini apabila melaksanakan satu writ penyitaan dan penjualan untuk memastikan bailif mahkamah menyita harta-harta penghutang penghakiman. Kesilapan di dalam pemakluman harta-harta tersebut yang akhirnya dinyatakan bukan milik penghutang S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA penghakiman atau milik pihak ketiga maka Defendan hendaklah bertanggungjawab. Ini dapat dilihat dalam kes Smith v Keal [1882] 9 Q.B.D

Pemiutang penghakiman tidak akan dipertanggungjawabkan sekiranya berlaku sebarang kesilapan di dalam pelaksanaan writ penyitaan dan penjualan. Namun demikian sekiranya arahan yang diberikan kepada bailif mahkamah telah menyebabkan penyitaan terhadap harta-harta yang bukannya milik penghutang penghakiman maka pemiutang penghakiman adalah bertanggungjawab. Ini dinyatakan oleh seperti yang berikut: “We must now, therefore, consider the point of law. In the first place it is clear that on principle a man is liable for another's tortious act if he expressly directs him to do it, or if he employs that other person as his agent, and the act complained of is within the scope of the agent's authority. I agree that the Court ought to be very careful how it extends the doctrine "respondeat superior." It has been carried in our law very far indeed. I think quite far enough. If I had to enact a law upon the subject, I doubt whether I should carry it so far. What we have to find out is what is the extent of the authority of a solicitor who is employed by a plaintiff in an action. Now it is clear that it is no part of his duty to interfere with the sheriff in the performance of his duty. It is the sheriff's duty to levy execution on the goods of the judgment debtor. If therefore the solicitor interferes, and directs the sheriff to levy on the goods of another person, he is answerable on the same principle as any one else who directs a trespass. Though the sheriff is an officer of the law he is liable it he commits a trespass, and any one who S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA joins in the trespass is equally liable. But why should it be assumed that it is within the scope of the solicitor's duty to give verbal directions to the sheriff as to the proper execution of his writ? It is not the province of the solicitor to interfere with the sheriff. The sheriff must ascertain himself whether the goods he seizes are the judgment debtor's goods.” [41] Pemiutang penghakiman adalah bertanggungjawab terhadap sebarang penyitaan terhadap harta yang bukannya milik penghutang penghakiman. Ini adalah disebabkan bailif mahkamah akan melaksanakan perintah writ penyitaan dan penjualan berdasarkan kepada arahan daripada pemiutang penghakiman. Ianya berbeza sekiranya pemiutang penghakiman telah menyatakan dan mengenalpasti harta-harta penghutang penghakiman yang perlu disita. Sebaliknya bailif mahkamah membuat penyitaan kepada harta-harta yang bukannya hakmilik penghutang penghakiman. Jika ini berlaku pemiutang penghakiman boleh dipertanggungjawabkan dengan penyitaan tersebut. Ini berlaku dalam kes Morris v Salberg [1889] 22 Q.B.D 614 di mana Lord Esher M. R. menyatakan seperti yang berikut: “(1) It is true that the point expressly decided in that case was that the execution creditor was bound by what was written on the back of the writ by his attorney, because it was within the scope of the attorney's authority to give the direction: but the terms of the indorsement, which was precisely similar to the one in the present case, were before the Court on the motion for a new trial. The counsel for the execution creditor undoubtedly assumed that such S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA a direction given by the execution creditor himself would render him liable, the point he took being that the direction given by the attorney did not bind the execution creditor, being beyond the scope of his authority. The Court certainly seem to have had their attention called to the terms of the direction in that case, and it would appear from the observations of Maule, J., in the course of the argument that the question as to the effect of the indorsement must have been present to their minds. Under those circumstances, it seems to me that the conclusion at which they arrived really amounts to a decision that such an indorsement on the writ may be equivalent to a direction to the sheriff, and may constitute the sheriff the bailiff of the execution creditor, and that, though it be given, not by the execution creditor himself, but by his attorney, the execution creditor will be liable.” [42] Pada hemat Mahkamah ini keterangan yang dikemukakan di Mahkamah menunjukkan bahawa Defendan pada masa yang matan telah melaksanakan writ penyitaan dan penjualan ke atas harta yang bukannya milik Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd yang bertanggungjawab untuk melunaskan tuntutan seperti yang dinyatakan di dalam award Mahkamah Perusahaan. Ia disokong dengan dokumen-dokumen yang dikemukakan oleh Plaintif mengesahkan bahawa pada masa yang matan harta tersebut adalah kepunyaan Plaintif. Tindakan Defendan tersebut adalah merupakan gangguan kepada harta Plaintif sehingga menyebabkan Plaintif tidak dapat menikmati hasil daripada urus niaga berkaitan dengan harta-harta tersebut. Ia termasuk di dalam pencerobohan dan gangguan kepada harta Plaintif seperti yang S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA dinyatakan dalam Winfield & Jolowicz on Tort, Fifteenth Edition by W.V.H. Rogers, Sweet & Maxmell, 1998 di halaman 583 seperti yang berikut: “Trespass was (and still is) essentially a wrong to possession and the defendant need not have asserted any right to deal with the goods or indulged in any “appropriation” of them.” [43] Oleh itu Mahkamah ini berpendapat Plaintif telah berjaya membuktikan tuntutan terhadap Defendan pada perimbangan kebarangkalian iaitu Defendan telah melaksanakan writ penyitaan dan penjualan ke atas harta-harta milik Plaintif. Ia merupakan pencerobohan dan gangguan kepada harta-harta Plaintif. Plaintif bukanlah merupakan penghutang penghakiman yang dinyatakan di dalam award Mahkamah Perusahaan yang menjadi asas kepada writ penyitaan dan penjualan tersebut. Tuntutan Balas Defendan [44] Defendan di dalam penyataan pembelaannya turut mengemukakan tuntutan balas untuk bayaran RM 124,722.88 yang merupakan wang yang telah diterima melalui penghakiman ingkar kehadiran bertarikh 11.12.2019 yang telah diketepikan oleh Mahkamah Rayuan. Di samping itu Defendan juga memohon gantirugi am, gantirugi rugi, gantirugi teladan dan gantirugi nominal. Selain daripada itu Defendan juga menyatakan tuntutan Plaintif adalah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah dan berniat jahat. S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA [45] Tuntutan balas adalah merujuk kepada tindakan yang berkaitan dengan tuntutan utama di mana tuntutan balas itu boleh berdiri dengan sendiri di dalam ketiadaan tuntutan utama. Tuntutan balas tersebut hendaklah dibuktikan seperti yang perlu dibuktikan dalam sesuatu tuntutan utama, Permodalan Plantations Sdn Bhd v Rachuta Sdn Bhd [1985] 1 MLJ 157. [46] Dalam kes ini tuntutan balas Defendan adalah berdasarkan kepada penyalahgunaan proses Mahkamah oleh Plaintif. Tindakan Plaintif memfailkan tuntutan ini adalah satu penyalahgunaan proses Mahkamah. Mahkamah boleh menimbangkannya. [47] Mahkamah ini berpendapat tindakan Plaintif memfailkan tindakan ini adalah untuk memperolehi remedi yang sewajarnya ekoran daripada perlanggaran dan gangguan terhadap harta Plaintif sehingga menyebabkan Plaintif mengalami kerugian. [48] Tindakan bagi penyalahgunaan proses Mahkamah yang dikenali sebagai undang-undang tort berkaitan dengan penyalahgunaan proses Mahkamah memerlukan ditunjukkan perkara-perkara yang telah dinyatakan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Malaysia Building Society Bhd v Tan Sri General Ungku Nazaruddin bin Ungku Mohamed [1998] 2 MLJ 425 seperti yang berikut: “In my judgment, the essential elements of the tort of abuse of process are these: S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA

The process complained of must have been initiated;

The purpose for initiating that process must be some purpose other than to obtain genuine redress which the process offers. In other words, the dominant purpose for which the process was invoked must be collateral, that is to say, aimed at producing a result not intended by the invocation of the process; and

The plaintiff must have suffered some damage or injury in consequence. It is to be stressed that neither malice nor the termination of the proceedings in the plaintiff's favour are necessary elements of the tort. To put it plainly, a plaintiff in an action for abuse of process need not prove that the defendant had invoked the process of the court maliciously. Neither does he have to prove that the proceedings terminated in his favour. It is only upon proof of the elements that go to make up the tort of collateral abuse of process, that a plaintiff is entitled to an award of damages. …” [49] Prinsip ini telah diterima pakai oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Conweld Engineering Sdn Bhd & Ors v. Goh Swee Boh & Anor [2023] 1 CLJ 323 yang menolak pendekatan yang digunakan oleh Mahkamah Rayuan di Singapura dan mengikut prinsip yang dinyatakan S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA dalam kes Malaysia Building Society Bhd v Tan Sri General Ungku Nazaruddin bin Ungku Mohamed (supra) seperti yang berikut: “[43] In so far Lee Tat is concerned, our position is that we are not inclined to take the route that was taken by the Singapore Court of Appeal. We agree with and endorse the approach that was taken by the judge and see no reason to depart from the decision of the Court of Appeal in MBSB. In MBSB, the Court of Appeal recognised the tort of collateral abuse of process as giving rise to a distinct cause of action. At pp. 434 to 435 (CLJ); p. (MLJ) the Court of Appeal said: Every person who is aggrieved by some wrong he considers done him is at liberty to invoke the process to enforce some claim which he perceives he has against another. When however, the process of the court is invoked, not for the genuine purpose of obtaining the relief claimed, but for a collateral purpose, for example, to oppress the defendant, it becomes an abuse of process. Where the court's process is abused, the proceedings complained of may be stayed, or if it is too late to grant a stay, the party injured may bring an action based on the tort of collateral abuse of process. (emphasis added) [44] Based on MBSB, the essential elements for the tort of abuse of process are:

the process complained of must have been initiated; S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA

(ii) the purpose for initiating that process must be some purpose other than to obtain genuine redress which the process offers. In other words, the dominant purpose for which the process was invoked must be collateral, that is to say, aimed at producing a result not intended by the invocation of the process; and

(iii) the plaintiff must have suffered some damage or injury in consequence.” [50] Penelitian keterangan dalam kes ini menunjukkan bahawa tiada sebarang keterangan yang menunjukkan tindakan Plaintif adalah bertujuan jahat terhadap Defendan. Ia hanyalah semata-mata untuk mendapatkan remedi yang dibenarkan oleh undang-undang atas dasar tindakan penyitaan dan penjualan oleh pihak Defendan adalah tidak teratur di sisi undang-undang dan menjejaskan harta milik pihak Plaintif. Pada masa yang sama Mahkamah juga mendapati tiada keterangan yang menunjukkan berkenaan dengan bayaran garnisi yang telah dinyatakan melibatkan Plaintif dan Defendan dan ia pada hemat Mahkamah ini tidak berkaitan dengan tuntutan yang dikemukakan oleh Plaintif kepada Defendan atau berkaitan secara langsung dengan kes ini. Oleh itu Mahkamah berpendapat pihak Defendan tidak berjaya membuktikan tuntutan balas terhadap pihak Plaintif dalam kes ini. Oleh itu tuntutan balas pihak Defendan terhadap Plaintif adalah ditolak. S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA [51] Sementara itu berkenaan dengan perintah garnisi yang dibangkitkan oleh pihak Defendan, Mahkamah telah meneliti perintah garnisi di muka surat 57 Ikatan Dokumen B. Ia melibatkan Alam Etikaa Resources (M) Sdn Bhd, TCIM Sdn Bhd dan CIMB Bank Berhad iaitu orang yang digarnis. Mahkamah ini tidak dapat menemui sebarang keterangan yang dapat mengaitkan perintah tersebut dengan Golden Minerals Sdn Bhd iaitu Plaintif dalam kes ini. Ketiadaan kaitan tersebut menyebabkan sukar Mahkamah ini mempertimbangkan hal berkenaan dengan perintah garnisi ini seperti yang dinyatakan oleh Defendan di dalam tuntutan balasnya. Gantirugi [52] Setelah Mahkamah mendapati bahawa Plaintif telah berjaya dalam tuntutannya, maka Mahkamah ini berpendapat Plaintif perlu menunjukkan gantirugi tersebut di Mahkamah. Berdasarkan kepada keterangan SP 3 yang terdapat di muka surat 137 di KM 141 yang menyatakan berkenaan dengan pengiraan yang dibuat bagi mendapatkan jumlah gantirugi tersebut. Ia adalah berdasarkan kepada dokumen-dokumen yang terdapat di muka surat 355 dan 356 Ikatan Dokumen B. Namun demikian Mahkamah mendapati bahawa keterangan-keterangan tersebut tidak dapat menyokong kerugian yang dialami oleh Plaintif. Apa yang hanya dapat dibuktikan adalah berkenaan dengan kehilangan hasil sewaan bagi kenderaan jentera nombor pendaftaran BLK 9403 iaitu sewaan RM 692.31 sehari didarabkan dengan 148 hari yang menjadikan jumlah keseluruhan sebanyak RM 102,461.88. Sementara berkenaan dengan pembayaran S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA bulanan sewa beli kenderaan-kenderaan yang lain iaitu cone crusher yang berjumlah RM 227,692.08 tidak dapat dibuktikan. [53] Oleh itu berdasarkan kepada penelitian keterangan-keterangan yang ada di hadapan Mahkamah, Mahkamah hanya dapat memberikan gantirugi sejumlah RM 102,461.88. Perintah Akhir [54] Setelah meneliti keterangan saksi-saksi dan eksibit-eksibit yang dikemukakan Mahkamah akhirnya memutuskan bahawa tuntutan Plaintif adalah dibenarkan. Tuntutan balas Defendan adalah ditolak. Mahkamah memerintahkan gantirugi sejumlah RM 102,461.88 dengan kos RM 10,000.00 tertakluk kepada fi alokator. Bertarikh: 23 hb. Mei 2025 (ROSLAN BIN MAT NOR) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA TEMERLOH, PAHANG DARUL MAKMUR S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Plaintif Ahmad Amir Mahmood Tetuan Amir & Rajpal Ghai Suite 2012, Level 20, Plaza Pengkalan Jalan Tiong, Off Jalan Sultan Azlan Shah 51100 Kuala Lumpur Bagi Pihak Defendan Thilagam Panasamy Tetuan Thila Hong & Co B01-A-09-1, Menara 2 KL Eco City, No. 3, Jalan Bangsar 59200 Kuala Lumpur S/N gcr7fFyqmU661xBhwiRASA