Gunasegaran A/l Munisamy v Pendakwa Raya (B-05(M)-353-10/2021)

Pihak-pihak di sini dirujuk sepertimana mereka di Mahkamah Tinggi Shah Alam dalam kes Perbicaraan Jenayah No. WA-45B- 1-01/2019.

Dalam kes perbicaraan tersebut di atas, Tertuduh (Gunasegaran a/l Munisamy) telah dituduh dengan kesalahan membunuh di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan (KK) sepertimana Pertuduhan berikut: Pertuduhan: “Bahawa kamu pada 5 Februari 2018 jam lebih kurang 1.50 tengahari di tempat letak kereta Giant Kota Damansara, dalam Petaling Jaya, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan, telah melakukan pembunuhan ke atas seorang perempuan India nama Tharani a/p Devarajoo KP: 830315-12-5136. Oleh yang demikian kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan.”

Tertuduh tidak mengaku bersalah dan meminta untuk dibicarakan.

Pada 30.09.2021 Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi yang bijaksana (PK) mendapati Tertuduh bersalah dan disabitkan atas pertuduhan di atas. Susulan sabitan tersebut, Tertuduh telah dijatuhkan hukuman gantung sampai mati.

Terkilan dengan keputusan PK tersebut, Tertuduh merayu kepada Mahkamah Rayuan Malaysia terhadap keseluruhan keputusan tersebut. Hatta, rayuan di hadapan kami ini.

Kami telah meneliti keseluruhan Rekod Rayuan dan setelah mempertimbangkan Hujahan dan Hujahan Balas kedua-dua pihak, kami secara sebulat suara, mendapati dan memutuskan sepertimana berikut:

rayuan Tertuduh terhadap Sabitan adalah tidak bermerit dan dengan itu ianya ditolak. Sabitan ke atas Tertuduh adalah dikekalkan; dan

(ii) rayuan terhadap Hukuman adalah bermerit dan dengan itu ianya dibenarkan. Hukuman yang dijatuhkan oleh PK diketepikan dan digantikan dengan perintah/hukuman berikut: S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ

Tertuduh dijatuhkan hukuman penjara untuk tempoh tiga puluh-lima

tahun berkuatkuasa dari tarikh tangkapan iaitu,

05.02.2018.

Tertuduh diperintahkan disebat dengan rotan sejumlah lima belas (15) kali. Alasan dapatan dan keputusan Kami bagi Rayuan terhadap

Kami menolak rayuan Tertuduh terhadap Sabitan atas alasan berikut: Latar Belakang dan Fakta Kes:

Timbalan Pendakwa Raya terpelajar (TPR) bagi pihak Responden mengakui bahawa tiada saksi mata (eye witness) yang melihat perbuatan Tertuduh menikam Simati. Namun, TPR mendakwa bahawa keterangan ikut keadaan (circumstantial evidence) dan juga Ekshibit “D5” membuktikan fakta bahawa Simati telah ditikam oleh Tertuduh. “D5” adalah kenyataan “Fakta-Fakta Yang Dipersetujui” Tertuduh yang dibuat olehnya di bawah seksyen 172A (4) Kanun Tatacara S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ Jenayah (KTJ) semasa persidangan sebelum bicara (pre-trial conference) di peringkat pengurusan kes.

Dalam “D5” tersebut, Tertuduh bersetuju bahawa Tertuduh telah menikam Simati pada masa, tarikh dan di tempat sepertimana dalam Pertuduhan. Bagi mendapat gambaran lebih jelas, kenyataan “D5” Tertuduh diperturunkan di sini, sepertimana berikut: “Ekshibit D5”:

Selain bergantung kepada keterangan “D5” di atas, Pendakwaan juga mengemukakan keterangan melalui 17 orang saksi (SP1 - 17) yang terdiri daripada orang awam (SP2, SP3, SP4, SP5 dan SP7), anggota dan pegawai Polis (SP1, SP6, SP9, SP10, SP13, P14 dan SP17), pegawai forensik (SP11 dan SP15), ahli kimia (SP12 dan SP16) dan pegawai/pakar perubatan (SP8). Fakta material yang dikemukakan oleh saksi-saksi tersebut adalah:

Pada jam lebih kurang 3.30 petang 05.02.2018, semasa Kpl Ahmad Fakhri (SP1) sedang bertugas di Kaunter Pertanyaan Balai Polis Kota Damansara, beliau telah didatangi oleh Tertuduh yang memberitahu bahawa teman wanita Tertuduh berada dalam kereta dalam keadaan tidak sedarkan diri. SP1 telah pergi ke kereta yang diparkir di hadapan Balai Polis tersebut dan mendapati satu jasad wanita berada di atas tempat duduk penumpang hadapan dengan muka ditutupi sehelai tuala. Beliau melihat ada kesan darah pada wanita tersebut dan mengesyaki wanita tersebut telah mati;

(ii) Susulan penemuan itu, SP1 memaklumkan kepada Insp. Mohd Iqbal, Ketua Balai (OCS) dan membuat laporan maklumat pertama (FIR) sepertimana Damansara Report No. 1777/18 (Ekshibit P6);

(iii) Pada jam kira-kira 3.35 petang hari yang sama, Insp. Nur Haidy (SP6) sampai di Balai Kota Damansara dan memeriksa kereta tersebut. Beliau mendapati mayat S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ Simati berada di tempat duduk penumpang hadapan dan ternampak sebilah pisau dengan kesan darah di lantai/tempat kaki kereta tersebut. SP6 kemudiannya memanggil bantuan ambulans dan pasukan forensik PDRM. Pasukan forensik yang diketuai oleh Insp. Nor Harman Abd Hamid (SP11) tiba disitu pada jam 5.15 petang tarikh sama;

(iv) Hasil pemeriksaan dalam kereta tersebut SP11 mendapati mayat Simati di tempat duduk penumpang hadapan dengan muka ditutupi sehelai tuala. SP11 menjumpai kesan percikan darah pada ‘dashboard’ dan bahagian siling kereta tersebut. SP11 turut merampas pisau yang mempunyai kesan darah, dari tempat alas kaki hadapan kereta tersebut. Keadaan kereta dan mangsa semasa tersebut adalah sepertimana gambar yang dirakam oleh polis (Ekshibit P7);

Mayat Simati telah dibuat bedah siasat oleh pathologist, Dr Samberkan Prashant Naresh (SP8) pada 06.02.2018 yang mengesahkan Simati telah meninggal dunia akibat luka tikaman pada leher (stab wound to the neck). Mayat Simati telah dicamkan oleh bapa beliau, Devarajoo a/l Marathey (SP7) sebagai anak perempuan beliau, Tharani a/p Devarajoo;

(vi) Berhubung tuala yang menutup muka Simati, hasil siasatan oleh pegawai Penyiasat, ASP Ramesh a/l Nagayah (SP17) mendapati Tertuduh telah membeli tuala tersebut bersama-sama 2 bilah pisau daripada pasaraya S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ melalui kaunter 27 TESCO pada 05.02.2018. Imej rakaman CCTV di Kaunter 27 menunjukkan individu tersebut membawa sebuah beg kelabu pada masa pembelian tersebut dan beg tersebut bersama sebilah pisau telah dirampas daripada Tertuduh, semasa siasatan. SP17 mengesahkan bahawa item yang sama sepertimana dalam Resit Belian (Ekshibit P9);

(vii) SP2 (Juruwang/Cashier) dan SP3 (Supervisor kpd SP2) mengesahkan bahawa Tertuduh telah membeli tuala dan 2 bilah pisau dari TESCO berkenaan pada 05.02.2018 pada jam 12.24 tengahari;

(viii) Bagi membuktikan identiti Tertuduh sebagai individu yang membeli tuala dan 2 pisau tersebut, SP17 merujuk kepada Resit Bayaran (Ekshibit P9); dan

(ix) Berhubung dengan status hubungan antara Tertuduh dan Simati, hasil siasatan oleh SP17 ke atas telefon bimbit Tertuduh yang dirampas (Ekshibit P45A) dan telefon bimbit Simati (Ekshibit P46A), SP17 mendapati melalui catatan pesanan ringkas (text massages) dan Whatsapp (Ekshibit P54(1-10)) antara mereka mengesahkan adanya perbalahan antara mereka berpunca daripada keengganan Simati untuk berkahwin dengan Tertuduh dan kehendak Simati untuk menamatkan hubungan mereka serta kesediaan Simati untuk berkahwin orang lain. S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ Dapatan Mahkamah Tinggi di akhir kes Pendakwaan.

Berdasarkan keterangan di atas, PK mendapati satu kes prima facie telah dibuktikan dan dengan itu memanggil Tertuduh untuk membela diri.

Tertuduh memilih memberikan pembelaan Tertuduh dari kandang Orang Tertuduh (statement from the dock) di mana Tertuduh telah membacakan semula Pernyataan Bertulis Tertuduh (Ekshibit “D5”) yang menyatakan fakta berikut:

bahawaTertuduh telah menikam Simati sebanyak 2 kali pada leher semasa mereka berada di dalam kereta milik Simati, di tempat parkir Pasaraya Giant Kota Damansara pada tarikh kejadian.

bahawa Tertuduh telah kemudiannya memandu kereta tersebut ke Balai Polis Kota Damansara dan menyerah diri kepada Polis yang bertugas.

Pembelaan Tertuduh secara terperinci adalah sepertimana yang dinyatakan di perenggan 56 hingga 61 AP iaitu:

(i)

(ii)

(iii) Tertuduh mendakwa pada tarikh kejadian, Tertuduh tidak sihat dan telah demam (fever) selama seminggu;

(iv) Tambah Tertuduh, pada masa kejadian Tertuduh telah menikam Simati kerana hilang kawalan diri secara spontan, akibat tidak tahan dengan tindakan Simati yang berleter secara berterusan terhadap Tertuduh. Menurut Tertuduh lagi, Tertuduh cuba tamatkan perkelahian mulut mereka pada masa tersebut tetapi gagal;

(v)

(vi) Tambah Tertuduh lagi, pada hari kejadian Tertuduh masih tidak sihat dan telah diberikan cuti sakit. Pada hari kejadian Tertuduh telah pergi ke pejabat untuk menyerahkan sijil sakit S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ Tertuduh. Di pejabat Tertuduh bertemu Simati. Tertuduh mengajak Simati untuk keluar makan tengahari. Simati bersetuju dan mereka telah pergi ke cawangan Chicken Rice Shop, Pasaraya Giant Kota Damansara;

(vii)

(viii) Tertuduh mendakwa, semasa memasuki kereta keadaan hilang kawalan mengawal kesabaran Tertuduh telah memuncak dan apabila Simati mengesahkan bahawa Simati bersedia untuk berkahwin lelaki lain, Tertuduh serta merta hilang kawalan dan bertukar ganas. Tertuduh telah mencapai suatu benda tajam yang berada dalam kereta tersebut lalu menikam Simati sebanyak 2 kali; dan

(ix) Tertuduh menafikan membeli tuala yang menutupi muka Simati. Tertuduh juga menafikan telah membeli dan membawa pisau (Ekshibit P29) yang digunakan untuk menikam Simati tersebut.

Pembelaan Tertuduh pada dasarnya ialah serangan ke atas Simati berlaku akibat wujudnya “bangkitan marah yang besar dan mengejut” (grave and sudden provocation) yang berpunca daripada Simati di mana Tertuduh mendakwa Simatilah punca dia hilang kawalan emosi semasa kejadian S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ sehingga mendorong Tertuduh bertindak menyerang dan menikam Simati. Tertuduh mendakwa kenyataan Simati yang beliau ingin berkahwin dengan lelaki lain telah mencetus (triggered) kemarahan Tertuduh secara tiba-tiba, sehingga ketahap Tertuduh tidak dapat mengawal diri. Tertuduh mendakwa tiada motif untuk membunuh Simati kerana mereka adalah kekasih. Tertuduh juga menafikan terdapat rancangan awal (premeditated plan) untuk membunuh Simati. Tertuduh menafi membeli pisau yang digunakan Tertuduh sebelum itu. Tertuduh mendakwa pisau tersebut telah berada dalam kereta itu dan Tertuduh telah mengambil apa yang dapat dicapai oleh Tertuduh pada ketika itu.

Selaras dengan kedudukan undang-undang yang berkaitan, keterangan dalam Pembelaan Tertuduh tersebut tidak boleh di soal-balas oleh TPR/pihak Pendakwaan. Dapatan Mahkamah Tinggi di akhir Pembelaan

Di akhir kes Pembelaan, PK mendapati Tertuduh gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes prima facie Pendakwaan. Sebaliknya, pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan pertuduhan terhadap Tertuduh melampaui S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ keraguan yang munasabah. Di perenggan 67 and 70 AP beliau, PK memutuskan bahawa: “[67] This Court having evaluated all the available evidence, concludes that the defence had even on a lower burden to raise a reasonable doubt on the prosecution case, had falled to do so, more so on the balance of probability to prove the reliance on the defences under the Penal Code. In the upshot, the defence has failed to refute the prima facie case. Furthermore, with the statement from the dock not being subjected to cross-examination, this Court finds that the statement from the dock is of little weight in assisting towards the accused's defence as no challenge in term of who had possession of the murder weapon and its where about in the car and how it was said to be found in the bag belonging to the accused. The challenge by the defence amounting to evidence of just mere denial by the accused. [70] In the upshot, this Court found that the defence has failed on a balance of probability to show that the accused was entitled to the defences of sudden and grave provocation and the defence of sudden fight. The defence has failed to raise a reasonable doubt to the prosecution case, which was proven beyond reasonable doubt. The accused is convicted and sentenced to death by hanging.”. Isu-Isu untuk diputuskan di peringkat Rayuan:

Di hadapan Mahkamah ini, isu utama untuk diputuskan adalah:

Adakah PK terkhilaf dalam memutuskan/mendapati satu kes prima facie telah dibuktikan di akhir kes Pendakwaan?

(ii) Adakah PK terkhilaf dalam mendapati pembelaan Tertuduh telah gagal menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes Pendakwaan?

(iii) Adakah PK terkhilaf dalam mendapati Pendakwaan berjaya membuktikan pertuduhan terhadap Tertuduh melampaui keraguan munasabah?

(iv) Adakah hukuman yang dijatuhkan wajar dikekalkan? Hujahan di peringkat Rayuan: Hujahan Tertuduh/Perayu

Peguam terpelajar Tertuduh berhujah bahawa PK telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila:

memutuskan bahawa satu kes prima facie telah dibuktikan terhadap Tertuduh dan seterusnya dalam memanggil beliau membela diri;

(ii) gagal memberikan pertimbangan yang sewajarnya terhadap fakta-fakta dan inferens-inferens yang memihak kepadaTertuduh di akhir kes Pendakwaan dan di akhir kes Pembelaan;

(iii) hanya memilih dapatan fakta dan inferens yang menyokong sabitan sahaja;

(iv) menafikan wujudnya provokasi yang tergempar dan tiba-tiba ("grave and sudden provocation");

dalam penilaiannya bahawa kesalahan telah dirancang ("premeditated");

(vi) dalam dapatannya berkenaan ketiadaan "defensive wounds" pada Simati; dan

(vii) dalam penilaiannya terhadap perlakuan Tertuduh selepas kejadian. Hujahan TPR/Responden

TPR terpelajar sebaliknya berhujah PK tidak terkhilaf dalam dapatan beliau di akhir kes Pendakwaan dan juga kes Pembelaan. Secara keseluruhan, TPR berhujah setiap intipati pertuduhan terhadap Tertuduh telah terbukti. S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ Dapatan dan Keputusan Mahkamah ini:

Bagi memutuskan Isu (i) hingga (iii) di atas, kami merujuk semula keseluruhan keterangan pihak Pendakwaan. Isu (i) - Adakah PK terkhilaf dalam memutuskan/mendapati satu kes prima facie telah dibuktikan di akhir kes Pendakwaan?

Kami perhatikan bahawa dapatan PK bahawa satu kes prima facie telah dibuktikan di akhir kes Pendakwaan adalah berteraskan penerimaan beliau ke atas keterangan saksi-saksi Pendakwaan (SP1 – SP17) yang beliau dapati sebagai saksi yang kredibel dan juga atas penerimaan “D5” sebagai keterangan. Melalui “D5” PK mendapati fakta berikut telah dibuktikan iaitu, Tertuduh telah menikam Simati pada bahagian leher dengan bersenjatakan sebilah pisau, di tempat parkir kereta Pasaraya Giant, semasa mereka berada di dalam kereta Simati, pada masa dan tarikh sepertimana yang dinyatakan dalam Pertuduhan.

Berkait kedudukan “D5” sebagai keterangan, kedudukan undang-undang yang berkenaan adalah sepertimana yang telah diperuntukkan di bawah seksyen 172A (4) dan (5), iaitu: S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ Persidangan sebelum bicara s.172A (1)…

(2)…

(3)…

Semasa persidangan sebelum bicara, seorang peguam bela yang mewakili tertuduh boleh berbincang dengan pihak pendakwaan mengenai perkara yang berikut yang berhubungan dengan kes itu:

mengenal pasti isu fakta dan undang-undang.

mengehadkan isu yang dipertikaikan.

menjelaskan kedudukan setiap pihak.

memastikan pematuhan seksyen 51.

membincangkan sifat kes bagi pihak pendakwaan dan pembelaan, termasuk apa-apa pembelaan alibi yang tertuduh boleh bergantung padanya.

membincangkan apa-apa perundingan akuan, dan mencapai apa-apa persetujuan mengenainya; dan yang mungkin.

apa-apa perkara lain yang dipersetujui oleh peguam bela yang mewakili tertuduh dan pihak pendakwaan S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ yang boleh membawa kepada pelupusan kes dengan cepat.

Semua perkara yang dipersetujui dalam persidangan sebelum bicara oleh peguambela dan pihak pendakwaan hendaklah diubah ke dalam bentuk bertulis dan ditandatangani oleh tertuduh, peguambela dan pihak pendakwaan.”.

“D5” di sediakan oleh Tertuduh/Pembelaan di mana Tertuduh ‘bersetuju’ telah menikam Simati pada tarikh, masa dan di tempat kejadian. Berdasarkan peruntukkan tersebut, pada hemat kami, PK tidak terkhilaf dalam menerima keterangan/fakta yang telah dipersetujui oleh Tertuduh selaras peruntukan seksyen 172A KTJ tersebut di atas.

Setelah menerima keterangan saksi-saksi Pendakwaan dan kandungan “D5”, PK merumuskan bahawa:

Tertuduh telah membeli tuala dan pisau yang digunakan dalam kes ini dari TESCO pada 05.02.2018;

(ii) Dengan menggunakan pisau yang dibelinya, Tertuduh telah menikam Simati semasa dalam kereta berkenaan; dan

(iii) Serangan ke atas Simati tersebut adalah suatu yang dirancang (premeditated).

Dapatan PK tersebut dinyatakan di perenggan 62 (a) hingga (h) dalam AP, sepertimana yang kami kongsikan bersama di bawah: “[62] (a) that the accused was the person who had purchased the knives and the towel at Tesco. The identity of the individual seen in the CCTV at counter 27 was the same person who had used the knife found in the said саr.

the knife used to stab the deceased P29(c)(1) came together with the knife P30A(1)(a) found in the grey bag P30A(1) and it is this bag that linked the identity of the individual seen at counter 27, being the same individual that is the accused.

the deceased according to the accused was nagging but not intimidating and they were their normal self when they met on 5.2.2018 for lunch.

the accused having found by this Court to be the person who had purchased the knives and towel from counter S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ 27 of Tesco and one of the same knives found in the bag in the car, the Court finds that the knife used to stab the deceased must also come from the said bag.

the accused would have been ready and armed with these knives in his bag when he came to Suria Condominium office. Otherwise, if the knife used to stab the deceased was already in the car as suggested by the accused, it would have been obvious and visible in the car and the accused would have queried the deceased on the presence of the said knife in the car.

yet there was no evidence by the accused suggesting that he did query, hence this Court found that the knife could not have been within sight of either the deceased or the accused but was carried by the accused in his bag without the plastic wrap.

the accused would have easily had access to the said knife in his bag to enable the accused to attack the deceased more so the argument that happened before the accused met the deceased for lunch, happened almost 5-6 hours before.

in short, the accused had premeditated the attack”.

Bagi kesalahan di bawah seksyen 302 KK, 4 intipati perlu dibuktikan oleh pihak Pendakwaan iaitu:

Simati, Tharani a/p Devarajoo (KP: 830315-12- 5136) telah mati;

(ii) kematian Simati disebabkan oleh kecederaan yang dialami oleh Simati;

(iii) kematian Simati adalah disebabkan oleh perbuatan Tertuduh; dan

(iv) perbuatan Tertuduh tersebut dilakukan dengan pengetahuan atau niat di bawah mana-mana perenggan (a), (b), (c) atau (d) seksyen 300 KK. Intipati (i) – Simati, Tharani a/p Devarajoo telah meninggal dunia.

27.

28.

Kandungan “D5” dan keterangan SP8 diterima oleh PK.

PK mendapati, walaupun tiada keterangan saksi mata (eyewitness), keterangan ikut keadaan (circumstantial evidence) yang dikemukakan adalah melimpah ruah (overwhelming) yang membawa kepada satu kesimpulan sahaja iaitu, kecederaan yang dialami Simati adalah di akibatkan oleh perbuatan Tertuduh seorang sahaja (perenggan 48 Penghakiman PK dirujuk).

Kami mendapati dalam membuat kesimpulan, PK telah meneliti, menganalisis dan mempertimbangkan secara mendalam dan menyeluruh kepada keterangan/fakta yang material dan relevan yang dikemukakan (perenggan 33 hingga 47 Penghakiman PK dirujuk). Berdasarkan keterangan-keterangan tersebut, kami bersetuju dengan dapatan PK bahawa Intipati (iii) juga telah terbukti. Intipati (iv) - Tertuduh mempunyai niat atau pengetahuan bahawa kecederan yang dialami oleh Simati pada kelazimannya mencukupi untuk menyebabkan kematian.

Pendakwaan bergantung kepada seksyen 300 (c) KK iaitu, Tertuduh berniat mencederakan Simati yang mana kecederaan tersebut pada lazimnya mencukupi untuk menyebabkan kematian. Pendakwaan, antara lainnya, merujuk kepada kes Public Prosecutor v Visvanathan [1973] 1 MLJ 159 dan Shaikh Mahmad v Public Prosecutor [2017] 4 MLJ 250.

Tertuduh mendakwa tiada niat atau motif untuk membunuh Simati kerana mereka adalah kekasih.

Undang-undang adalah mantap bahawa bagi pembuktian niat, Mahkamah perlu menilai kepada keseluruhan keadaan dan fakta kes. Pembuktian kesalahan membunuh tidak bergantung kepada pembuktian motif. Motif bukanlah intipati yang mesti dibuktikan oleh Pendakwaan. Di dalam kes Pathmanabhan a/l Nalliannen v Public Prosecutor and another appeal [2017] MLJU 257, Mahkamah memutuskan antara lain: “[165] We wholly endorse the observations made above in the motive is an important factor but not an ingredient of an offence to be proved in cases which turn on circumstantial evidence as in the present case. That said, it does not mean that where evidence of motive is vague, non-existent or not clear, an accused is exculpated provided there is sufficient S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ evidence pointing to his guilt.”.

35.

PK telah mempertimbangkan pemakaian cabang ketiga seksyen 300 KK. PK menerima dapatan SP8 bahawa kecederaan pada leher Simati membawa kebarangkalian yang amat tinggi yang membawa kepada kematian. PK bersetuju dengan rumusan SP8 tersebut dan mendapati dalam keadaan tersebut seksyen 300 (c) KK terpakai di sini. Di perenggan 40 dan 41 AP beliau, PK memutuskan bahawa: S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ “[40] The Federal Court in PP v Megat Shahrizat Megat Shahrur [2011] 8CLJ 893, said that the difference between both sections 299 and section 300 which was thin but detectable lied in the degree of probability or likelihood of causing death so that if death was an imminent result, it fell under section 300 but if death was a likely result, it fell under section 299. There is no doubt in this present case, death was imminent arising from the deep injury to the neck. [41] With all these evidences, this Court find that the injuries were within paragraph (c) of section 300 that "it is done with the intention of causing bodily injury to any person, and the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death". Based on this, it is concluded that the accused had murdered the deceased out of anger and acting in retaliation. This is in contrast to what the defence had been suggesting that the accused was acting on grave and sudden provocation, as otherwise they would be defensive wounds on the deceased but none were found. Hence, the law needs to make this distinction and although it may be a thin line between the two, cases have recognised such difference.”.

Dalam kes Tham Kai Yau & Ors v Public Prosecutor [1977] 1 MLJ 174 Mahkamah memutuskan antara lain: "Section 300 defines murder as follows. Except in the cases hereinafter excepted, culpable homicide is murder, if the act by which the death is caused is done: (1) with the intention of S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ causing death; (2) with the intention of causing such bodily injury as the offender knows to be likely to cause the death of the person to whom the harm is caused; (3) with intention of causing such bodily injury to any person, and the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death; (4) with the knowledge that the act is so imminently dangerous that it must in all probability cause death, or such bodily injury as is likely to cause death”. ... It is culpable homicide if the bodily injury intended to be inflicted is likely to cause death; it is murder, if such injury is sufficient in the ordinary course of nature to cause death. Illustration (c) given in s. 300, Penal Code is an example. It is on a comparison of these two limbs of s. 299 and s. 300 that the decision of doubtful cases as the present must generally depend. The distinction is fine, but noticeable. In the last analysis, it is a question of degree of probability.... In the present appeal we think that in view of the nature of the injuries sustained by the deceased and the time and place of the incident, there was evidence of an intention on the part of the appellants to cause bodily injury to the deceased (Emphasis ours). Therefore, in those circumstances, the fine distinction between ss. 299 and 300 is very important and that point should have been put clearly to the jury in such a way that they would be able to come to a correct conclusion. The forensic of reading ss. 299 and 300 to juries is likely to confuse rather than help. In view of what we have stated bove, a case such as the present must therefore fall within the second part of s.299 or the third clause of s. 300. Speaking generally, if S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ the act must in all probability cause death, the offence is within s. 300, Penal Code, and if the act is only likely to cause death, the offence falls within s. 299, Penal Code. None of the exceptions to s. 300, Penal Code were established…”.

Peguam Tertuduh mendakwa PK terkhilaf dalam mendapati serangan yang menyebabkan kematian Simati dirancang terlebih awal (premeditated). Peguam menafikan Tertuduh tiada mempunyai niat membunuh. Kami bersetuju dengan dapatan PK bahawa tindakan membunuh Simati adalah dirancang awal (premeditated). Seandainya, keterangan perancangan awal tidak wujud sekalipun, berdasarkan keterangan Tertuduh sendiri apa yang berlaku sejurus sebelum dan semasa kejadian, pada hemat kami berdasarkan keterangan SP8, niat untuk membunuh telah wujud secara spontan pada sejurus sebelum kejadian.

Kami merujuk kepada kes Namasiyiam Doraisamy v. Public Prosecutor & Other Cases [1987] 2 MLJ 336, di mana Mahkamah Agung melalui keputusan oleh Syed Agil Barakbah HMA, ketika memutuskan isu pembuktian niat bersama menyatakan: “Where the prosecution case rests on circumstantial evidence, the circumstances which are proved must be such as necessarily lead only to that inference. Direct evidence of a prior plan to S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ commit an offence is not necessary in every case because common intention may develop on the spot and without any long interval of time between it and the doing of the act commonly intended. In such a case, common intention may be inferred from the facts and circumstances of the case and the conductof the Accused.” (Penekanan kami)

Berdasarkan keterangan secara menyeluruh, kami mendapati Tertuduh gagal menunjukkan bahawa PK telah terkhilaf dalam dapatan beliau sepertimana di atas. Kami mendapati dalam membuktikan niat, PK telah mempertimbangkan prinsip undang-undang yang terpakai dengan tepat.

PK telah mempertimbangkan pemakaian cabang ketiga seksyen 300 KK. PK menerima dapatan SP8 bahawa kecederaan pada leher Simati membawa kebarangkalian yang amat tinggi yang membawa kepada kematian. Selaras dengan dapatan itu, PK mendapati Pendakwaan berjaya membuktikan niat di pihak Tertuduh.

PK menerima rumusan SP8 bahawa luka tikaman di leher Simati adakah “clean cut” menunjukkan penggunaan kudrat yang kuat oleh Tertuduh, menunjukkan bahawa Tertuduh berniat untuk membunuh Simati. Hatta, kami bersetuju denga dapatan PK S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ berhubung isu niat. Bagi melengkapkan dapatan kami di atas, kami merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan Malaysia dalam kes Sainal Abidin v. Public Prosecutor [1999] 4 CLJ 497 yang memutuskan bahawa niat pelaku boleh dilihat daripada senjata yang digunakan serta sifat kecederaan yang alami Simati. YA Haidar Mohd Noor HMR dalam keputusan Mahkamah berkata: “Intention is a matter of inference. In the instance case, the trial judge had carefully considered the evidence of the doctor (medical evidence), the evidence of eye-witness and the appellant on the issue of intention. After considering the nature vof the injuries sustained by the deceased, the number of wounds and the weapon used. The trial judge had correctly regarded the nature of wounds sustained by the deceased as an indicator of intention. The trial judge was correct in concluding that the appellant possessedthe intention of causing bodily injuries to the deceased and that such injuries were sufficient in the ordinary course of naturs to cause of death”.

Dalam kes Herchun Singh & Ors. v Public Prosecutor [1969] MLRA 382 Ong Hock Thye CJ menyatakan: “An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding”.

Juga, dalam kes Public Prosecutor v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457, Mahkamah Persekutuan memutuskan: “Now, it is settled law that it is no part of the function of an appellate Court in a criminal case or indeed any case to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial judge. The reason is obvious. An appellate Court is neccesarily fetterd because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court”.

Sebagai rumusan, kami bersetuju dengan dapatan PK bahawa intipati (iv) juga telah berjaya dibuktikan dan Tertuduh gagal menunjukkan sebarang kekhilafan sama ada berhubung dapatan fakta mahupun undang-undang oleh PK dalam dapatan beliau tersebut, untuk mewajarkan kami mengusik dapatan PK tersebut di peringkat rayuan ini. Rumusan Mahkamah ini bagi Isu (i) - kes prima facie

Berdasarkan kedudukan undang-undang yang mantap sepertimana di atas, kami bersetuju dengan dapatan PK bagi intipati (i) hingga (iv) di atas. Kami mendapati dapatan PK bahawa satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan adalah tepat dan tiada kekhilafan.

Kami mendapati prinsip undang-undang mantap berhubung pembuktian sepertimana yang diputuskan oleh Mahkamah tertinggi negara kita antaranya, kes-kes Public Prosecutor v Mohd Radzi bin Abu Bakar [supra] dan Duis Akim & ors v Public Prosecutor [2013] 9 CLJ 692 telah dipenuhi oleh pihak Pendakwaan. Oleh itu, kami mendapati PK tidak terkhilaf dalam mendapati kes prima facie berjaya dibuktikan oleh Pendakwaan di akhir kes Pendakwaan dan dalam memanggil Tertuduh untuk membela diri.

Seterusnya, kami pergi kepada Isu (ii) dan (iii) yang akan diputuskan bersekali. Isu (ii) - “Adakah PK terkhilaf dalam mendapati pembelaan Tertuduh telah gagal menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes Pendakwaan?” Isu (iii) - Adakah PK terkhilaf dalam mendapati Pendakwaan berjaya membuktikan pertuduhan terhadap Tertuduh melampaui keraguan munasabah?

Pembelaan Tertuduh sepertimana di perenggan 51 hingga 61 AP diberikan dari kandang saksi tanpa sumpah (unsworn). Bagi keterangan tanpa bersumpah, kedudukan undang-undang telah S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ diperjelaskan antaranya, oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Teuku Nawardin Syamsuar v. Public Prosecutor [2011] 3

Setelah menilai keseluruhan Pembelaan Tertuduh tersebut berpandukan prinsip undang-undang yang mantap sepertimana yang diputuskan dalam kes antaranya, Mohamad Radhi Yaakob v Public Prosecutor [1991] 1 MLJ 158, PK tidak menerima pembelaan Tertuduh tersebut. PK mendapati pembelaan beliau sukar dipercayai dan gagal menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes Pendakwaan. PK di perenggan 67 hingga 70 memutuskan: “[67] This Court having evaluated all the available evidence, concludes that the defence had even on a lower burden to raise a reasonable doubt on the prosecution case, had falled to do so, more so on the balance of probability to prove the reliance on the defences under the Penal Code. In the upshot, the defence has failed to refute the prima facie case Furthermore, with the statement from the dock not being subjected to cross-examination, this Court finds that the statement from the dock is of little weight in assisting towards the accused's defence as no challenge in term of who had possession of the murder weapon and its where about in the car and how it was said to be found in the bag belonging to the accused. The challenge by the defence amounting to evidence of just mere denial by the accused. S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ [68] In addition, the accused said in his statement that the knives were found with the plastic wrap, which to this Court's finding, was not the case. The IO SP17's evidence on this point was not supported by any other evidence. Despite this, no challenge was mooted by the defence on this crucial point to the other prosecution witnesses apart from SP17. Be that as it may, as highlighted earlier, the prosecution witnesses did not say anything in the examination-in-chief on this neither were they asked on the presence of the plastic wrap in the cross-examination. [69] No photograph was taken to show the presence of it hence this Court found that the plastic wrap was disposed off prior to the killing, for a smoother operation. Thus, the prosecution case as found by this court was that there was no plastic wrap found. Furthermore, the contention by the defence that the other knife in the bag was found in the square plastic. [70] In the upshot, this Court found that the defence has falled on a balance of probability to show that the accused was entitled to the defences of sudden and grave provocation and the defence of sudden fight. The defence has failed to raise a reasonable doubt to the prosecution case, which was proven beyond reasonable doubt. The accused is convicted and sentenced to death by hanging.”

Setelah kami meneliti dan mengamati AP PK secara menyeluruh, kami tidak bersetuju dengan hujahan peguam bahawa PK gagal S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ menimbang secara maksimum keterangan pembelaan. Sepertimana yang dicatatkan dalam AP beliau, kami mendapati PK telah memberikan pertimbangan sewajar dan yang sepatutnya kepada keseluruhan keterangan yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak, khususnya kepada Pembelaan Tertuduh.

Bagi pembelaan ‘grave and sudden provocation’ Tertuduh dan isu berhubung seksyen 300 KK, kami mendapati PK telah memberikan penilaian yang sewajarnya. Kami mendapati hujahan peguam tidak bermerit. Pertimbangan dan dapatan PK bagi pembelaan ‘provokasi’, seksyen 300 (c) KK dan ketiadaan niat telah dikupas dengan mendalam oleh PK.

Kami mendapati tiada sebarang ‘misdirection’ dapatan fakta mahupun undang-undang oleh PK, yang telah mendatangkan ketidakadilan kepada Tertuduh. Rumusan kami bagi Isu (iii) dan (iv)

Setelah menilai fakta dan keterangan berkaitan isu di atas, kami bersetuju dengan dapatan PK. Kami mendapati tiada sebab kukuh untuk kami mengusik dapatan PK bagi Isu (iii) dan (iv). S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ Kami bersetuju dengan dapatan PK bahawa Tertuduh gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan dan Pendakwaan telah berjaya membuktikan pertuduhan ke atas Tertuduh melampaui keraguan yang munasabah. Kami mendapati Tertuduh gagal menunjukkan wujudnya sebarang kekhilafan yang boleh dirayu (appellable error) oleh PK berhubung dapatan beliau. Kami mendapati sabitan di sini adalah selamat. Oleh itu kami menolak rayuan Tertuduh terhadap Sabitan.

Selanjutnya kami pergi kepada rayuan terhadap Hukuman. Rayuan terhadap Hukuman: Isu (iv) - Adakah hukuman yang dijatuhkan bersesuaian?

Kami telah mempertimbangkan hujahan kedua-dua pihak berhubung rayuan terhadap hukuman mati yang jatuhkan oleh PK ke atas Tertuduh. Peguam memohon agar hukuman mati yang dijatuhkan oleh PK ke atas Teruduh digantikan dengan hukuman penjara, selaras dengan perkembangan semasa undang-undang yang memansuhkan hukuman mati. Sebaliknya pula, TPR memohon agar hukuman yang diperintahkan oleh PK S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ dikekalkan atas alasan kesalahan yang dilakukan adalah serius dan demi kepentingan awam.

Bagi rayuan terhadap hukuman mati yang dijatuhkan ke atas Tertuduh kami merujuk kepada Akta Pemansuhan Hukuman Mati Mandatori 2023 (Akta 846) dan kepada kes Alowonle Oluwajuwon Gilbert v Public Prosecutor [2024] MLRA 266 di mana Mahkamah Rayuan Malaysia melalui penghakiman YA S.M Komathy HMR, menyatakan sepertmana berikut: “[27] Mitigating factors that may be relevant to the offence of murder include-an intention to cause serious bodily harm rather than to kill, lack of premeditation, evidence that the murderer suffered from mental disorder or mental disability, the fact that the murderer was provoked and murders arising from sudden quarrels within a family, or between neighbours, or in the heat of passion. [31] …The brutality of the manner in which the deceased was killed is a relevant consideration but not the sole criterion for deciding whether the death sentence is warranted. [32] On these facts, and keeping in mind that the judicial discretion to impose the death penalty has been conferred, reserving its imposition for the most heinous and most exceptional cases, we are of the view that the circumstances of the present case, does not warrant the imposition of the death S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ penalty. It is true that an innocent victim has lost her life, but if the legislative purpose of section 302 is ignored and the death sentence is continued to be imposed on every person convicted of murder, it would render the change in law redundant.”

Setelah mengambilkira fakta kes ini secara menyeluruh dan menggunapakai prinsip undang-undang sepertimana yang diputuskan dalam kes di atas, kami mendapati terdapat merit bagi rayuan terhadap hukuman. Pada hemat kami, kesalahan yang dilakukan bukanlah suatu kesalahan yang “rarest of the rare” yang mewajarkan hukuman gantung sampai mati yang dijatuhkan oleh PK dipertahan dan dikekalkan. Oleh itu, rayuan Tertuduh dibenarkan dan selaras dengan itu, hukuman gantung sampai mati oleh PK diketepikan dan digantikan dengan hukuman penjara selama tempoh tiga puluh lima (35) tahun, berkuatkuasa dari tarikh Tertuduh ditangkap (05.02.2018). Tertuduh juga diperintahkan dirotan sejumlah lima belas (15) kali. Bertarikh: 15.05.2025 - t.t. - AHMAD ZAIDI BIN IBRAHIM HAKIM MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA S/N IcTF8y9g0t7yhnGeuiVQ Peguam bagi pihak Perayu : Arik Zakri bin Abdul Kadir Khalek Awang & Associates Peguam bagi pihak Responden : Mohd Khushairy bin Ibrahim Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara Malaysia.