GUY BOON LEANG v Pendakwa Raya (W-09-119-07/2020)

Court may alter or add to charge

When trial may proceed immediately after alteration or addition If a charge is framed or alteration or addition made under either section 157 or 158, the Court shall immediately call upon the accused to plead thereto and to state whether he is ready to be tried on the charge or altered or added charge. If the accused declares that he is not ready, the Court shall duly consider the reasons he may give and if proceeding immediately with the trial is not likely, in the opinion of the Court, to prejudice the accused. in his defence or the prosecutor in the conduct of the case, the Court may, in its discretion, after the charge or alteration or addition has been framed or made, proceed with the trial as if the new or altered or added charge had been the original charge. Jelasnya, peruntukan tersebut memberi kuasa kepada mana-mana Mahkamah untuk meminda atau menambah apa-apa pertuduhan pada bila-bila masa sebelum keputusan perbicaraan itu diumumkan. Ini bermakna, peruntukan tersebut hanya terpakai kepada prosiding di hadapan mahkamah bicara kerana hanya mahkamah bicara yang akan mengumumkan keputusan selepas suatu perbicaraan. Berbeza dengan prosiding di hadapan Mahkamah di peringkat rayuan, keputusan dibuat setelah suatu rayuan didengar. [22] Berbalik kepada rayuan di hadapan kami, fakta jelas menunjukkan bahawa pindaan pertuduhan sepertimana diarahkan Mahkamah Rayuan tidak dibacakan kepada perayu semasa perayu dipanggil membela diri. Dengan kata lain, kesilapan telah berlaku walaupun pihak pendakwaan sedar dan tahu secara jelas perintah Mahkamah Rayuan semasa kes diremitkan semula ke Mahkamah Sesyen untuk diteruskan perbicaraan di peringkat pembelaan. [23] Susulan daripada kesilapan tersebut, perayu telah mengemukakan pembelaan berdasarkan tuduhan asal sehinggalah pihak pembelaan menutup kesnya. Hanya di peringkat penghujahan, pihak pendakwaan dalam hujahan bertulisnya ada memasukkan pertuduhan pindaan yang sepatutnya dibacakan kepada perayu semasa mula-mula dipanggil membela diri. Sebagai respons, peguam perayu kemukakan bantahan awalan. [24] Semasa menolak bantahan awalan peguam perayu, HMS berpendapat bahawa ketinggalan yang berlaku tidak memudaratkan kes pendakwaan. Sebaliknya, HMS berpandangan bahawa Mahkamah boleh meminda pertuduhan pada bila-bila masa sebelum keputusan diumumkan menurut s 158 KTJ. Beliau kemudiannya telah mengarahkan pertuduhan pindaan dibacakan kepada perayu selepas pihak pembelaan menutup kes selaras dengan peruntukan s 159 KTJ dengan memberikan peluang kepada perayu untuk memanggil semula saksi dan boleh juga mengemukakan keterangan baru bersandarkan kepada peruntukan di bawah s 160 KTJ. [25] Berasaskan pandangan tersebut, nampaknya HMS telah membuat keputusan seolah-olahnya beliaulah yang membuat keputusan supaya pindaan pertuduhan dibuat apabila beliau merujuk kepada peruntukan s 158 KTJ. Hakikatnya, perayu telah pun diperintahkan membela diri di atas pertuduhan yang dipinda oleh Mahkamah Rayuan setelah rayuan pihak pendakwaan dibenarkan. Dengan kata lain, pertuduhan pindaan telah pun sedia ada semasa kes diremitkan semula ke mahkamah bicara untuk memanggil perayu membela diri. Dalam situasi tersebut, kami bersetuju dengan hujahan peguam perayu bahawa peruntukan s 158 dan s 159 KTJ adalah tidak terpakai. [26] Kami berpandangan bahawa ketinggalan atau kesilapan yang telah dilakukan pihak pendakwaan terhadap perayu tersebut bukanlah suatu kesilapan teknikal semata-mata sifatnya. Ketinggalan yang berlaku telah menyebabkan ketidakadilan dan prejudis kepada perayu. Perayu berhak untuk mengetahui pertuduhan sebenar semasa dipanggil membela diri dan daripada fakta yang tidak dipertikaikan, hak tersebut telah dinafikan. Dengan itu, kami mendapati bahawa ketinggalan atau kesilapan yang dilakukan oleh pihak pendakwaan adalah memudaratkan dan ianya tidak boleh dipulihkan di bawah s 422 KTJ. [27] Berdasarkan hanya kepada alasan tersebut sahaja, kami berpendapat bahawa sabitan terhadap perayu adalah tidak selamat untuk disahkan. Namun begitu, kami turut membuat pertimbangan ke atas pembelaan yang dikemukakan perayu sekiranya pertuduhan pindaan telah dibaca dengan sempurnanya terhadap perayu. [28] Untuk memudahkan rujukan, diperturunkan semula pertuduhan yang dipinda oleh Mahkamah Rayuan semasa memerintahkan perayu membela diri sebagaimana berikut: Bahawa pada 16/10/2014 jam lebih kurang 1530hrs di perkarangan pejabat R.S Maniam Auctions, Desa Pandan, di dalam Daerah Wangsa Maju dalam Bandaraya Kuala Lumpur, telah didapati dengan sengaja menyebabkan cedera parah ke atas Teh Ming Han, No KPT: 740924-14-5319, iaitu menyebabkan cedera parah pada tangan kiri SP1 dengan menggunakan serpihan kaca, satu alat yang boleh digunakan sebagai alat untuk menikam dan mencederakan tangan tersebut. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 326 Kanun Keseksaan. [29] Menurut keterangan pembelaan, perayu menyatakan bahawa SP1 adalah bekas rakan kongsinya yang mana perjanjian perkongsian dilakukan secara lisan sahaja. Pada masa kejadian, mereka bukan lagi rakan kongsi kerana masalah kepercayaan dalam perkongsian. SP1 didakwa tidak jujur dalam pengagihan hasil perkongsian. [30] Berhubung dengan kejadian pula, perayu menyatakan bahawa setelah gagal membida rumah yang dilelong di pejabat RS Maniam, perayu dan rakan kongsinya, CPL, ingin balik. Semasa menuruni tangga mereka terserempak dengan SP1 dan SP4 yang hendak naik ke pejabat RS Maniam. SP1 tiba-tiba memarahi perayu dengan menggunakan bahasa kesat dan mengugut untuk memukul perayu, keluarga perayu dan juga CPL. SP1 kemudiannya memegang leher baju dan ingin menumbuk perayu. Bagi mempertahankan diri, perayu menggunakan tangannya untuk menahan tumbukan SP1. Dalam pada itu, SP4 juga ingin memukul perayu tetapi telah dihalang CPL. Ketika berlaku pergelutan di atas anak tangga yang sempit tersebut, perayu, SP1 dan CPL telah hilang imbangan lalu terjatuh. Semasa jatuh tersebut, mereka terlanggar kaca yang tersandar di tepi tangga. Perayu dan CPL panik dan merasa sangat takut pada masa tersebut lalu lari semula ke pejabat RS Maniam. Perayu menafikan telah menumbuk atau menendang SP1 pada masa pergelutan tersebut. Perayu tidak tahu kecederaan yang telah dialami SP1 kerana dia sendiri turut cedera terkena kaca yang pecah. [31] Berbanding dengan keterangan di peringkat kes pendakwaan, SP1 ada menyatakan sepertimana berikut: Boleh Encik Teh Ming Han ceritakan pada Mahkamah apa yang berlaku pada tarikh 16/10/2014 tersebut? Pada masa itu lebih kurang 3.10 lebih atau 4 saya berada di satu tempat di lelongan awam dengan kawan saya 2 orang dan 1 pekerja 4 orang. Saya ingin memanggil 2 orang tolong membawa untuk merunding sedikit salah faham kita. Kemudian dia tak dengar tolak, tendang saya, saya jatuh ke atas cermin atau kaca yang besar ditepi saya. Selepas saya jatuh, mereka berdua turut memukul saya dan menendang saya hingga saya mendapati cedera parah ditangan saya. Semasa ditanya apa berlaku seterusnya, SP1 memberikan jawapan sepertimana berikut: Semasa Kemudian apa yang berlaku? Dia terus, mula-mulanya saya tarik dia punya tangan turun bawah. Siapa? Saya tarik tangan Guy Boon Leang. Bukan dengan keras dengan biasa macam ini panggil dia turun bawah kerana sana adalah tempat lelongan awam. So I panggil dia turun bawah nak bincang. Lepas itu saya belum cakap apa-apa dia sudah tolak dan tendang saya, sudah jatuh kepada cermin itu. Lepas itu saya jatuh saya tak boleh bangun dia pijak, tendang dan pukul sampai kaca masuk. Saya punya tangan berdarah. Kemudian pekerja yang ditepi nampak dia tarik saya bangun. Lepas itu saya pergi bawah klinik. Kamu panggil dia, kamu tarik tangan dia (Guy Boon Leang)? Ya. [32] Walau apa pun versi kejadian yang dikemukakan sama ada oleh SP1 atau perayu, jelas menunjukkan bahawa luka ditangan SP1 adalah disebabkan oleh kaca atau cermin yang dikatakan ada tersandar disekitar tempat kejadian. Menurut SP1, dia terjatuh ke atas cermin akibat ditolak dan ditendang perayu. Sementara itu, perayu pula menyatakan bahawa perkelahian berlaku di atas anak tangga yang sempit sehingga menyebabkan mereka hilang imbangan lalu jatuh dan SP1 terlanggar kaca yang tersandar di tepi tangga yang menyebabkan luka ditangannya. Daripada kedua-dua versi tersebut, jelaslah bahawa perayu tidak pada bila-bila masa memegang atau menggunakan pecahan kaca untuk mencederakan tangan SP1. [33] Berhubung dengan fakta tentang adanya kaca atau cermin di tempat kejadian pula, SP2 ada memberikan keterangan sepertimana berikut: Tadi kamu cakap tempat itu you memang kerja dekat situ. Cermin itu memang ada dekat situ ke atau? Kontraktor ada tukar cermin. Angkat untuk menyenangkan dia bawa balik dia orang letak sana. Maksudnya cermin itu sudah tukar? Ya sudah tukar. Yang lama dekat situ. Untuk dikeluarkan. Ada berapa keping? Sebenarnya ada 4 keping. Sejak bila cermin ada di situ? Saya pun tak pasti. Saya tak perasan. [34] Berbalik kepada pertuduhan pindaan yang dihadapi perayu, pertuduhan ada menyatakan bahawa perayu telah “dengan sengaja menyebabkan cedera parah” ke atas SP1, “iaitu menyebabkan cedera parah pada tangan kiri SP1 dengan menggunakan serpihan kaca, satu alat yang boleh digunakan sebagai alat untuk menikam dan mencederakan tangan tersebut”. Bagi membuktikan tuduhan pindaan tersebut, sudah tentulah elemen penting yang perlu dibuktikan pihak pendakwaan adalah niat atau mens rea perayu, iaitu perayu telah dengan sengaja menyebabkan kecederaan ditangan SP1. Di samping itu, pihak pendakwaan juga perlulah membuktikan satu lagi elemen penting iaitu perbuatan atau actus res perayu. Pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa perayu dari segi perbuatannya telah menggunakan alat yang boleh menikam sepertimana yang dinamakan dalam pertuduhan pindaan iaitu serpihan kaca. [35] Berhubung dengan mens rea atau keadaan minda seorang pelaku jenayah, kami merujuk kepada keputusan Lord Salmon dalam kes DPP v Majewski [1977] AC 443 di muka surat 480-481 yang memutuskan: It has long been established that except for special cases in which crimes of absolute liability are created by statute, no one can be convicted of any crime unless he has a guilty mind (3 Coke's Institutes, 6). The elements constituting a guilty mind naturally differ widely from crime to crime just as the elements constituting different crimes themselves necessarily differ widely. In cases such as assault and assault occasioning actual bodily harm, the accused is not guilty unless it is proved beyond reasonable doubt that he intended to do what he did, i.e., commit the assault or was recklessly indifferent as to whether or not what he did might amount to an assault. It is not necessary to prove that he intended to cause the bodily harm which resulted from the assault. In other crimes such as causing grievous bodily harm with intent to cause grievous bodily harm, the accused cannot be convicted of the offence charged unless it is proved beyond reasonable doubt that he intended to do grievous bodily harm. If this latter element is not proved, the accused must be acquitted of the offence charged but may nevertheless be convicted of the lesser offence of unlawful wounding. Similarly, if the accused is charged with murder, he cannot be convicted unless it is proved beyond reasonable doubt that he killed with intent to murder or cause grievous bodily harm. If neither of these latter elements is established, the accused must be acquitted of murder but may be convicted of the lesser offence of manslaughter. (penekanan ditambah) [36] Menilai kembali kedua-dua versi kejadian sama ada versi pihak pendakwaan oleh SP1 ataupun versi pembelaan oleh perayu, bolehlah disimpulkan bahawa kecederaan di tangan SP1 berlaku apabila SP1 terlanggar atau terjatuh ke atas kaca atau cermin yang tersandar di tempat kejadian setelah kekecohan berlaku di atas tangga. Kami berpandangan bahawa apa yang berlaku adalah lebih condong kepada satu kejadian kemalangan tanpa disertakan niat oleh perayu untuk mencederakan SP1. Lebih penting lagi, perayu tidak pernah memegang serpihan kaca yang dikatakan telah mencederakan tangan SP1. [37] Sekiranya benar perayu ada menumbuk dan menendang SP1 sekalipun, tumbukan dan tendangan tersebut bukannya punca kepada kecederaan yang dialami SP1. Waima jika perayu cuai dalam tindakannya semasa berada di atas tangga, kecuaian semata-mata tidak cukup untuk mewujudkan niat salah. Dalam hal ini, Mahkamah Persekutuan melalui keputusan kes Adnan Bin Khamis v Public Prosecutor [1972] 1 MLJ 274 ada mengemukakan pandangan sepertimana berikut: ... In the first place, mere carelessness or inadvertence, without anything more, is not enough, in our opinion, to establish guilt. An essential ingredient of all offences under the Penal Code is mens rea; although, in the context of culpable rashness or negligence, mens rea should not be understood as synonymous with "criminal intention" or "wicked mind". Rather, it should be construed as connoting fault or blameworthiness of conduct. In the second place, the fault or blameworthiness must, as in all criminal cases, be proved by the prosecution beyond reasonable doubt – not, as in civil cases, on balance of probabilities. Once these principles have been grasped, we think the test to be applied for determining the guilt or innocence of an accused person charged with rash or negligent conduct is to consider whether or not a reasonable man in the same circumstances would have been aware of the likelihood of damage or injury to others resulting from such conduct and taken adequate and proper precautions to avoid causing such damage or injury. This test is partly objective and partly subjective – objective in the sense that the situation must be one fraught with potential risk of injury to others or whatever consequences contemplated in any particular section of the Penal Code. It is also subjective in that such a situation should have arisen by reason of some fault on the part of the accused: see R v Gosney [1971] 3 WLR 343 347 per Megaw L.J. at page 347. [38] Bagi elemen perbuatan atau actus rea perayu pula, tuduhan pindaan menyatakan bahawa perayu telah secara sengaja menyebabkan cedera parah di tangan SP1 dengan menggunakan serpihan kaca. Berdasarkan keterangan yang dikemukakan di hadapan mahkamah bicara, tidak kiralah sama ada keterangan di pihak pendakwaan ataupun keterangan di pihak pembelaan, tiada secebis keterangan yang dapat menunjukkan perayu ada memegang atau ada menggunakan serpihan kaca untuk mencederakan SP1 semasa kejadian. [39] Dengan itu, kami berpandangan bahawa timbul keraguan yang sangat munasabah ke atas pertuduhan yang dihadapi perayu. Faedah kepada keraguan tersebut sudah tentulah berpihak kepada perayu. Kesimpulan [40] Berdasarkan alasan-alasan tersebut, kami sebulat suara mendapati rayuan perayu adalah bermerit. Sabitan yang dikenakan ke atas perayu tidak selamat untuk disahkan. Rayuan perayu dibenarkan. Keputusan HMT yang mengesahkan sabitan dan hukuman oleh HMS diketepikan. Perayu dibebas dan dilepaskan daripada pertuduhan pindaan. [41] Ekoran daripada keputusan tersebut, rayuan Pendakwa Raya ke atas hukuman yang dijatuhkan HMS yang disahkan HMT melalui Rayuan No. W-09(H)122-07/2020 tidak perlu lagi diberikan pertimbangan dan seharusnya ditolak. Tarikh: 11 April 2022 t.t. CHE MOHD RUZIMA BIN GHAZALI Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Peguamcara bagi pihak Perayu : Hisyam Teh Poh Teik [Salim bin Bashir Bhaskaran Low Wei Loke Putri Noor Nasuira binti Ismadi bersamanya] [SALIM BASHIR, RUSWIZA & CO.] Peguamcara bagi pihak Responden : Samihah Rhazali [Mohd Khushairy Ibrahim bersamanya] - TPR [Jabatan Peguam Negara, Putrajaya]