HAIRUL AZHAM BIN HAZELAN v Pendakwa Raya (B-09-195-05/2022)

Bagi Pertuduhan Pertama, Perayu telah dijatuhkan hukuman pemenjaraan selama 12 bulan dari tarikh jatuh hukum (23/12/2021) dan Perayu hendaklah menyempurnakan bon berkelakuan baik selama 2 tahun dengan cagaran RM3000 dan dengan seorang penjamin warganegara Malaysia dan melaksanakan khidmat masyarakat selama 72 jam secara agregat dalam tempoh 6 bulan dari tarikh perintah; dan

Bagi Pertuduhan Kedua, Perayu dihukum pemenjaraan selama penjara 12 bulan dari tarikh jatuh hukum (23/12/2021). [3] Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana telah membenarkan permohonan Perayu supaya pelaksanaan hukuman pemenjaraan ke atas Perayu ditangguhkan sementara menunggu rayuan terhadap sabitan dan hukuman diputuskan oleh Mahkamah Tinggi. [4] Tidak berpuashati dengan keputusan tersebut, Perayu telah menfailkan Notis Rayuan di Mahkamah Tinggi Shah Alam terhadap sabitan dan hukuman tersebut. [5] Pada 22/2/2022, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah mengekalkan sabitan dan hukuman tersebut. [6] Tidak berpuashati dengan keputusan tersebut, pada 6/5/2022, Perayu telah menfailkan rayuan di Mahkamah Rayuan terdapat keseluruhan keputusan tersebut. [7] Rayuan di hadapan kami ini telah didengar pada 5/1/2024. Fakta Kes Pendakwaan [8] Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana di dalam alasan keputusannya telah membentangkan fakta kes seperti berikut dan kami petik dengan sedikit pindaan. [4] Secara ringkasnya fakta pihak pendakwaan menunjukkan bahawa pada 17/11/2018 lebih kurang jam 9.00 malam semasa di rumah telah berlaku pertengkaran antara SP1 dan suaminya (Perayu). Semasa pertengkaran itu Perayu telah menyepak kaki dan peha SP1. Perayu juga telah duduk di atas perut SP1 dalam keadaan Perayu dibaringkan di atas katil sambil Perayu memasukan botol susu ke mulut SP1 dan menarik rambut serta menampar muka sebelah kiri SP1. [5] Pada 20/11/2018, SP1 telah meminta kakaknya (SP2) datang supaya melihat anak SP1 yang menangis. SP2 bersama kakaknya Liza telah pergi melihat bayi SP1 dan telah balik ke rumah apabila tiada apa apa berlaku dan setelah bayi SP1 tidur. [6] Pada hari yang sama jam 9.00 malam, berlaku pertengkaran lagi antara SP1 dengan Perayu disebabkan bayi SP1 menangis yang ketika itu berada di ruang tamu. Perayu telah menjentik kaki bayi dengan kuat mengunakan jari. Apabila bayi terus menangis Perayu telah memulas kaki kanan bayi dan mengigit ibu jari kanan bayi. Memandangkan bayi terus menangis Tertuduh kemudian membawa masuk bayi ke bilik dan meletakkan atas tilam. Apabila bayi terus menangis lalu Perayu telah menampar muka sebelah kiri bayi dengan kuat sehingga meninggalkan kesan pecah darah di mata bayi dan seterusnya Perayu menyepak badan bayi. [7] Kira-kira jam 11.00 malam, Perayu mengajak dan membawa SP1 bersama bayi pergi mengambil pelanggan menggunakan kereta grab Perayu. Perayu bersama bayi duduk di bahagian belakang. Ketika itu SP1 menghantar pesanan whatsapp kepada SP2 meminta SP2 menelefon ke talian NUR KASIH dan polis mengenai penderaan itu. SP2 kemudian bersama suaminya dan kakak Norshidah beserta suaminya telah datang ke rumah SP1. Ketika itu SP1 berada di rumahnya. SP2 dan lain-lain pada jam 12.45 pagi 21/11/2018 itu telah membawa SP1 ke balai polis membuat laporan polis di balai polis Kota Kemuning. [8] Pada 22/11/2018, bayi XXXXX telah dibawa berjumpa dengan Dr Maryam binti Mahfudz (SP5) untuk pemeriksaan. SP5 mendapati terdapat kecederaan pendarahan di lapisan bawah lapisan konjuntiva mata kiri yang masih merah, kesan lebam di pipi kiri sehingga ke bahagian tepi mata sebelah kiri, kesan lebam di antara kaki kanan ke betis kanan sebesar 0.5 cm x 1 cm, kesan lebam pada kedua dua sisi perut sebesar 0.5cm x 3cm. SP5 mendapati kesan kecederaan di mata, pipi kiri, kaki kanan dan kedua-dua perut berusia 2 hingga 5 hari. Kecederaan pada lapisan konjunktiva boleh disebabkan samada dipukul atau pun ada apa-apa objek yang telah terkena pada mata. Sementara kecederaan kesan lebam pada pipi kiri, kaki kanan dan kedua-dua belah perut boleh disebabkan dari pukulan atau cubitan atau dipulas atau jatuh. SP5 mendapati terdapat kesan cubitan di kedua-dua belah perut dan gigitan pada kaki kanan bayi. Menurut SP5 kesan gigitan merupakan kesan lebam yang berbentuk garis. SP5 seterus berpendapat kesan gigitan akan hilang dalam masa 24 jam dan akan hanya meninggalkan kesan lebam. SP5 berpendapat ia sebagai kesan gigitan berdasarkan bentuk lebam seperti garisan di kaki bayi itu. [9] Pada 23/11/2018, SP1 telah dibawa berjumpa Dr. Nitha a/p Renu Gopal (SP4) untuk pemeriksaan. SP4 mendapati SP1 mengalami cedera tisu di bahagian pipi kiri dengan tiga kesan lebam berukuran 1x2cm, 1x2cm dan 1x3cm masing-masingnya dan di lengan kiri dengan kesan lebaM berukuran 1x2cm. Kesan lebam ini boleh disebabkan oleh objek tumpul seperti tumbukan dan cubitan menggunakan tangan atau kaki. Fakta Kes Pembelaan [9] Perayu bekerja sebagai pemandu Grab. Pada tarikh kejadian iaitu pada 17/11/2018, SP1 telah mengigit kaki bayi XXXXX sehingga meninggalkan kesan gigitan di atas kaki betis sebelah kanan. SP1 bertindak sedemikian kerana penat menjaga bayi seharian. [10] Pada 18/11/2018, Perayu telah mendengar teriakan bayi dan mendapati SP1 sedang memegang sebilah pisau untuk mencederakan diri sendiri dan dalam masa yang sama SP1 sedang memegang bayi. Ketika itu, Perayu terus berlari untuk mengambil bayi tersebut daripada SP1 serta untuk merampas dan mengambil pisau yang dipegang oleh SP1. Namun begitu, pisau itu terkena dan mencederakan bayi tersebut akibat terdapat sedikit pergelutan kerana tangan SP1 agak kuat menepis Perayu. [11] Perayu terpaksa bergelut dengan SP1 untuk mengambil bayi tersebut kerana Perayu risau SP1 akan membuat tindakan yang tidak waras kepada bayi tersebut. [12] SP1 menjerit kepada Perayu dan berkata bahawa beliau sudah tidak sanggup lagi untuk semua ini dan apa yang Perayu faham daripada kenyataan tersebut adalah SP1 malu untuk berhadapan dengan orang sekeliling tentang kehadiran bayi, penat menjaga bayi seharian, kekurangan susu badan, masalah kewangan untuk beli lampin dan susu formula. [13] Pada 19/11/2018, SP1 telah menghantar pesanan whatsapp kepada Perayu dan mengatakan bahawa SP1 meminta maaf kerana mencederakan bayinya sendiri. [14] Pada pagi 21/11/2018, Perayu telah ditumbuk oleh abang SP1 dan abang ipar SP1 dan Perayu yang ketika itu berbaju T-shirt dan berkain pelikat telah dibawa oleh mereka berdua dibawa ke balai polis. [15] SD2 (Hasliza binti Zainal Abidin) adalah kakak ipar kepada SP2. SD2 tidak melihat kejadian pukul tersebut dan hanya melihat kesan lebam di mata kiri bayi dan tidak bertanya lanjut tentang kecederaan tersebut. [16] SD3 (Ridwan bin Mohd Kasim) adalah abang kandung SP1 dan beliau juga tidak nampak kejadian tersebut dan hanya dimaklumkan oleh SP2 bahawa SP1 dan bayinya telah dipukul oleh Perayu. SD3 menyatakan bahawa beliau telah pergi ke rumah Perayu dan bertanya kepada Perayu kenapa beliau memukul SP1, Perayu hanya menjawab “tak ada je” tanpa Perayu memberi apa-apa penjelasan lanjut mengenai kejadian yang berlaku. Selepas itu, SD3 dan SD4 terus membawa Perayu memasuki kereta ke balai polis. [17] SD4 (Mohd Shukri bin Nadnan) adalah abang ipar SP1 dan beliau juga tidak melihat kejadian yang berlaku. SP2 telah memaklumkan kepada SD4 bahawa SP1 dan bayinya telah dipukul oleh Perayu. [18] SD5 merupakan jiran SP1 yang juga tidak melihat kejadian yang berlaku dan hanya sekadar melihat kehadiran abang dan kakak SP1 ke rumah Perayu dan memukul Perayu. SD5 juga mengakui tidak dapat mengingati kejadian dengan jelas. Beliau juga menyatakan tidak pernah mendengar sebarang pergaduhan di antara SP1 dan Perayu pada 20/11/2018. Petisyen Rayuan [19] Alasan-alasan utama rayuan adalah seperti berikut:

Kedua-dua pertuduhan terhadap Perayu adalah defektif kerana tidak memberikan butiran-butiran yang mencukupi berkenaan dengan cara mana kesalahan itu telah dilakukan. Tambahan lagi, pertuduhan pertama juga tidak menggunakan nama spesifik kesalahan di dalam undang-undang itu. Notis yang mencukupi hanya dizahirkan melalui keterangan SP1 yang diberikan semasa bicara;

Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana gagal membuat penilaian maksimum terhadap kesemua keterangan yang dikemukakan dan menerima dapatan Hakim Mahkamah Sesyen bahawa pembelaan Perayu adalah berbentuk penafian semata-mata;

Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana gagal untuk membuat dapatan bahawa pembelaan Perayu bukanlah satu pembelaan pemikiran terkemudian (afterthought) dan telah gagal untuk mempertimbangkan perkara ini dengan sewajarnya; dan

Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana gagal untuk membuat dapatan bahawa kecederaan yang dialami oleh SP1 dan bayinya adalah disebabkan oleh kemalangan hasil daripada pergelutan di antara SP1 dan Perayu dan percubaan Perayu untuk merampas pisau daripada SP1 apabila SP1 telah mengugut untuk membunuh diri sambil memegang pisau dan bayinya. Keputusan Kami [20] Mengenai isu kecacatan pertuduhan khususnya pertuduhan pertama, peguambela Perayu menghujahkan bahawa perbuatan melakukan penderaan sehingga mengakibatkan kecederaan fizikal dalam pertuduhan pertama tidak sesekali merujuk kepada kesalahan di bawah seksyen 31(1)(a) Akta Kanak-Kanak 2001 (Akta 611) yang menetapkan jenis kesalahan sebagai menganiaya, mengabaikan, membunuh atau mendedahkan kanak-kanak itu dengan cara yang mungkin akan menyebabkannya mengalami kecederaan fizikal atau emosi. Dengan itu, bentuk pertuduhan sebegini telah memprejudiskan Perayu memandangkan Perayu tidak diberi notis secukupnya bagi menjawap pertuduhan terhadapnya. [21] Peguambela Perayu juga turut menarik perhatian kami kepada peruntukan seksyen 154 Kanun Tatacara Jenayah yang menyentuh mengenai cara kesalahan dilakukan mestilah dinyatakan di dalam pertuduhan. Seksyen 154 Kanun tersebut memperuntukkan seperti berikut: “When the nature of the case is such that the particulars mentioned in sections 152 and 153 do not give the accused sufficient notis of the matter with which he is charged, the charge shall also contain such particulars of manner in which the alleged offence was committed as will be sufficient for that purpose.” [22] Sebelum kami merungkai persoalan yang berbangkit ini, adalah wajar bagi kami merujuk kepada beberapa peruntukkan undang-undang yang berkaitan. Di antaranya adalah seperti berikut:

Seksyen 31(1)(a) Akta Kanak-Kanak 2001 memperuntukkan kesalahan berkaitan penganiayaan, pengabaian, pembuangan atau pendedahan kanak-kanak:

Mana-mana orang, yang merupakan orang yang mempunyai pemeliharaan seseorang kanak-kanak:

yang menganiayai, mengabaikan, membuang atau mendedahkan kanak-kanak itu atau bertindak secara cuai dengan cara yang mungkin akan menyebabkannya mengalami kecederaan fizikal atau emosi atau yang menyebabkan atau membenarkannya dianiayai, diabaikan, dibuang atau didedahkan sedemikian; atau

(ii) .....melakukan suatu kesalahan dan apabila disabitkan boleh dedenda tidak melebihi lima puluh ribu ringgit atau dipenjarakan selama tempoh tidak melebihi dua puluh tahun atau kedua-duanya.

Seksyen 152 Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan seperti berikut: “Form of Charge

Every charge under this Code shall state the offence with which the accused is charged.

If the law which creates the offence gives it any specific name the offence may be described in thechargeby that name only.

Seksyen 154 Kanun Prosedur Jenayah memperuntukkan seperti berikut: When manner of committing offence must be stated When the nature of the case is such that the particulars mentioned in sections 152 and 153 do not give the accused sufficient notice of the matter with which he is charged, the charge shall also contain such particulars of the manner in which the alleged offence was committed as will be sufficient for that purpose." [23] Pada hemat kami, meskipun perkataan “penderaan” di gunakan di dalam pertuduhan pertama, namun ini tidak mengwujudkan apa-apa kekeliruan, ketidakadilan atau prejudis kepada Perayu. İni adalah kerana pada hemat kami, Perayu memahami pertuduhan yang telah dibacakan kepada beliau dan sepanjang perbicaraan dijalankan Perayu melalui peguamnya telah dapat menjalankan pembelaannya dengan teratur dan lancar tanpa sebarang kekaburan. Malah di peringkat pembelaan iaitu semasa pemeriksaan balas, Perayu menyatakan bahawa beliau tidak melakukan “penderaan” sehingga menyebabkan kecederaan ke atas bayi tersebut tetapi SP1 yang sebenarnya telah mengalami post-partum depression. Malah saksi-saksi pembelaan juga menggunakan perkataan penderaan di dalam memberi keterangan mereka. [24] Selaras dengan itu, meskipun perkataan “penderaan” digunakan di dalam pertuduhan pertama namun pada hemat kami penggunaan perkataan ini tidak sama sekali mendatangkan sebarang salah tanggapan yang boleh membawa maksud berbeza atau tidak difahami atau tersasar dari makna atau maksud sebenar. Ini adalah kerana cara atau "manner" penderaan tersebut ada dibuktikan secara terperinci oleh pihak pendakwaan melalui keterangan saksi-saksi yang dipanggil. Dengan itu, notis yang cukup jelas telah diberikan kepada Perayu untuk membela dirinya. [25] Jika wujud sekalipun ‘kesilapan’ penggunaan perkataan penderaan di dalam pertuduhan pertama ini, namun ianya tidaklah memudaratkan atau mencacatkan pertuduhan tersebut sehingga berupaya menjejas keupayaan Perayu untuk meletakkan pembelaannya dengan baik. [26] Pada hemat kami juga, kegagalan menyatakan secara spesifik butiran kesalahan dalam pertuduhan pertama tersebut masih boleh dipulihkan di bawah seksyen 422 Kanun Tatacara Jenayah. Seksyen ini memperuntukkan seperti berikut: Irregularities not to vitiate proceedings

Subject to the provisions contained in this Chapter no finding, sentence or order passed or made by a Court of competent jurisdiction shall be reversed or altered on account of

any error, omission or irregularity in the complaint, sanction, consent, summons, warrant, charge, judgment or other proceedings before or during trial, or in any inquiry or other proceedings under this Code;

the want of any sanction; or

the improper admission or rejection of any evidence, unless such error, omission, irregularity, want, or improper admission or rejection of evidence has occasioned a failure of justice. [27] Maka dengan itu, isu berkaitan kecacatan pertuduhan pertama adalah ditolak kerana ternyata ia tidak bermerit. [28] Dapatan kami ini dibuat bersandarkan kepada kes Ahmad Zubir Hj Mursid v. PP [2014] 1 CLJ 697 di mana Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Azahar Mohamed HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “[6] Datuk Mohd Yusof bin Zainal Abiden, learned counsel for the appellant argued that the amended criminal breach of trust charges was flawed, defective and tantamount to the appellant being charged for an offence unknown to the Code for the reasons that the charges did not specify the direction of law prescribing the manner in which the trust was to be discharged or of any legal contract made touching on the discharge of the trust. [7] With respect, we are unable to agree with the contention of learned counsel for the appellant. In our view, the omission to state the mode in which the trust is to be discharged or of any legal contract made touching of the trust is not fatal at this stage of the proceedings. We agree with the submissions of Encik Kevin Morais, learned Deputy Public Prosecutor (‘DPP’) to the effect that the prosecution during the course of the trial can amend and lead evidence to identify the breach. In this regard, it is an established principle that with the leave of the court, the prosecution is entitled to amend the charges at any stage of the trial (see: PP v. Heng You Nang [1949] 1 LNS 61; [1949] MLJ 285, Francis Dang Anak Nuya v. PP [1988] 1 LNS 32; [1988] 1 MLJ 89, PP v. Tan Kim Kang & Ors [1962] 1 LNS 137; [1962] MLJ 388). The rules governing amendment of charges are provided for in ss. 158 to 162 and in s. 173(h)(ii) of the Criminal Procedure Code (“the CPC”). The case of PP v. Yeoh Teck Chye and Lim Hong Pung & Anor v. PP [1981] 1 LNS 93; [1981] 2 MLJ 176 demonstrates that in the course of the trial, the prosecution is entitled to amend the criminal breach of trust charges. [8] Furthermore, s. 156 of the CPC provides that no error in stating either the offence or the particulars to be stated in the charge and no omission to state the offence or those particulars shall be regarded at any stage of the case as material, unless the appellant was in fact misled by that error or omission. More than that, s. of the CPC provides that any error or omission in the charges would not vitiate the proceedings, unless such error or omission has occasioned a failure of justice. In our view, whether the appellant was misled by any error or omission in the charges or whether such error or omission has occasioned a failure of justice can only be determined at the conclusion of the trial having regard to the entire evidence being placed before the trial judge.” [29] Di dalam kes Hee Nyuk Fook v. PP [1988] 2 MLJ 360, Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Syed Agil Barakbah HMA (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “The question that arises is whether section 158(ii) is mandatory or directory. In our view, the word "shall" appear therein, though generally taken as mandatory, does not mean to be so in every case. No hard and fast rule can be laid down because it depends on the facts and circumstances of a particular case, the purpose and object for which such provision is made, the intention of the legislature in making the provision and the serious inconvenience or injustice which may result in treating the provision one way or the other (see Interpretation of Statutes by Bindra, 7th Ed., p. 662). We are of the view that the safest way is to look into the subject-matter of the case, consider the importance of the provision that has been disregarded, the relation of the provision to the object of the Code and decide in that order whether the matter is imperative or only directory (see Howard v Bodington (1877) 2 PD 203 at p 211). Applying the test to the facts and surrounding circumstances of the case, we hold that in so far as this case is concerned, the provision of section 158(ii) is not imperative but directory. The provisions contained therein only lay down a rule of procedure and do not relate to the mode of trial. A fortiori in the light of the provision of section 422 of the Code. The nature of the amendment being purely technical and in no way, substantial has not rendered the omission to read over and explain the amended charge to the applicant at the close of the defence a serious irregularity as to vitiate the proceeding or has occasioned a failure of justice.” [emphasis added] [30] Di dalam kes Aisyah Mohd Rose & Anor v. PP [2016] 1 MLJ 840, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Tengku Maimun HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “[30] Based on the above provision, what is of significance is not the error per se in the charge but whether the error had resulted in the appellants being misled. We are not convinced that the appellants had in fact been misled or prejudiced by the error in the particulars of the charge such that they were not able to put up a proper defence.” [31] We wish to add that this court had considered similar issue in Ahmad Zubair @ Ahmad Zubir bin Hj Murshid v. Public Prosecutor [2014] 1 MLJ 624; [2014] 1 CLJ 697 where the charge of criminal breach of trust under s 409 Penal Code was similarly worded ‘… telah diamanahkan dengan penguasaan ke atas dana syarikat tersebut … ’. Applying ss 156 and 422 of the CPC, it was held that the charge so framed was not fatal to the prosecution case. [32] On the charge for abetment, s 107 of the Penal Code provides as follows: A person abets the doing of a thing who:

instigates any person to do that thing;

engages with one or more person or persons in any conspiracy for the doing for that thing, if an act or illegal omission takes place in pursuance of that conspiracy, and that in order to the doing of that thing; or

intentionally aids, by any act or illegal omissions, the doing of that thing. [33] While we agree that the charge against the second appellant did not state the manner of abetment, following the decision of this court in Chin Chan Leong v. Public Prosecutor & Anor and another appeal [2010] 5 MLJ 312, we find that the charge was not defective. In Chin Chan Leong, this court had stated that the proposition that the prosecution is at liberty to prefer a charge of abetment generally is supported by weighty authorities (see Datuk Haji Harun bin Haji Idris & Ors v. Public Prosecutor [1978] 1 MLJ 240 FC; Pasupathy a/l Kanagasaby v. Public Prosecutor [2005] 1 MLJ 493 and Loh Liang Gun & Anor v. Public Prosecutor [2007] 5 MLJ 159). We note that none of these cases were cited in Sanjeev Kumar, relied upon by learned counsel for the appellants. [34] Further, we do not find anything in the records of appeal which suggest that the second appellant was confused by the lack of particulars of abetment. To the contrary, we find from the records of appeal that the defence of the second appellant that the acts were done pursuant to his client’s instructions was not in any way hindered by the absence of the manner of abetment. The second appellant did not dispute the fact that he received the cheques from the intermediaries and that he had given them to the first appellant, which resulted in the cheques being deposited into his client’s account and that thereafter he withdrew the money. In dismissing the appellants’ appeal, the High Court judge found that the second appellant had conspired with the first appellant to commit the offence of criminal breach of trust. We see no reason to disagree with the High Court judge.” [31] Mengenai isu kegagalan Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana untuk membuat penilaian maksimum terhadap kesemua keterangan pihak pendakwaan dan pembelaan Perayu, kami dapati isu ini tidak mempunyai merit. Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah mengupas isu ini di dalam alasan penghakimannya bila beliau menyatakan seperti berikut: “[25] Peguambela Perayu menghujahkan bahawa Puan HMS telah gagal menilai saksi SP1 secara maksimun dan gagal memutuskan SP1 bukan saksi yan kredibel. Peguambela Perayu menghujahkan bahawa terdapat percanggahan dan kelompangan dalam keterangan SP1 dengan laporan polisnya P3 dan penyataan dalan laporan perubatan P11. Puan HMS juga gagal mempertimbangkan penyiasatan SP6 yang tidak lengkap kerana gagal merakamkan percakapan jiran SP1, gagal dan lewat mengambil kesan gigitan pada bayi kanak-kanak, gagal merujuk bayi dan SP1 dengan segera untuk pemeriksaan perubatan, gagal menyiasat keadaan SP1 yang meroyan seperti yang telah dimaklumkan kepada pegawai perakam oleh Perayu. Dihujahkan Puan HMS telah gagal menilai keterangan saksi SP5 yang hanya merupakan pegawai perubatan dan gagal menilai keterangan SP1, SP4 dan SP6 dan gagal menghargai pembelaan Perayu mengenai SP1 yang mengalami post-partum depression. Dihujahkan juga Puan HMS khilaf apabila menolak keterangan saksi Pembelaan SD5. [26] Setelah Mahkamah ini mengamati perkara-perkara yang dibangkitkan oleh pihak Peguambela mendapati bahawa percanggahan keterangan SP1 dengan laporan polis P3 dan penyataannya di P11 bukan menyentuh satu yang material mengenai kejadian yang boleh menjejaskan kredibiliti SP1. Percanggahan itu hanya menyentuh ketinggalan SP1 menyatakan mengenai kejadian pada itu 17/11/2018 di dalam laporan polis P3. Namun perihal kejadian ada dinyatakan dalam P3. la bukan satu ketinggalan yang membawa kepada percanggahan yang material (kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] 1 LNS 52 dan Lee Ah Seng & Anor v. PP {2007] 5 CLJ 1 dirujuk). [27] Kegagalan SP6 menyiasat jiran dan mengambil sampel gigitan tidak menjejaskan kes pihak pendakwaan. Tidak semestinya semua perkara dan toll menyiasat harus dijalan oleh pegawai penyiasat. la bergantung kepada keperluan kes dan budi bicara Pegawai Penyiasat [kes Wahyuddin v. PP [2019] 3 CLJ 360 dirujuk). Apa yang penting bagi mahkamah adalah samada keterangan yang mencukupi telah dikemukakan untuk membuktikan sesuatu kes bukannya metadologi penyiasatan harus 100% betul dan juga ia bergantung kepada keadaan sesuatu kes. Kegagalan Pegawai Penyiasat mendapatkan sesetengah keterangan tidak membolehkan satu inferen yang tidak berpihak kepada kes pihak pendakwaan harus dibuat [kes PP v. Badrulhisham bin Baharom [1988] 2 MLJ 585 dirujuk]. Di dalam kes ini keterangan SP1 disokong secara jelas oleh keterangan perubatan SP4 dan SP5. Malah pembelaan juga telah memanggil jirannya SD5 sebagai saksi dan keterangannya telah dinilai oleh Puan HMS. Keterangan SD5 menyatakan tidak mendengar apa-apa pertengkaran antara SP1 dan Perayu. lni tidak bermakna kejadian tidak pernah berlaku. Perkara mengenai kejadian telah dinilai dan dianalisa serta dihuraikan oleh Puan HMS. Bahkan keterangan SP1 telah disokong oleh keterangan perubatan. SP5 merupakan doktor yang merawat bayi menyatakan pendapat mengenai kesan lebam dikaki bayi merupakan kesan gigitan berdasarkan bentuk lebam. Adalah mustahil Pegawai Penyiasat untuk mengambil sempel gigitan tersebut. Puan HMS telah menilai keterangan SP5 dan menerima keterangannya. Bahkan keterangan doktor SP4 dan SP5 tidak pernah dicabar akan kepakarannya atau Perayu sendiri membawa keterangan pakar yang lain. Dalam ketiadaan keterangan lain ini HMS secara betul menerima setelah menilai keterangan SP4 dan SP5 sebagai saksi yang kredibel. [28] Puan HMS jua telah menghargai pembelaan Perayu mengenai SP1 yang dikatakan mengalami post-partum depression dan kecederaan atas bayi disebabkan oleh perbuatan SP1 sendiri. Dalam menilai dan menghargai pembelaan Perayu itu Puan HMS telah menilai keterangan SP1, SP4 dan SP6 dan seterusnya menolak neratif pembelaan itu. Keterangan doktor SP5 menyatakan bahawa SP1 tidak menunjukkan tanda-tanda kemurungan dan tanda-tanda mengalami post-partum depression sebaliknya menyatakan bahawa SP1 mempunyai emosi yang stabil dan tenang serta mempunyai eye contact yang baik. Ketika pemeriksaan, SP5 juga menyatakan sekiranya seseorang ibu itu ada mengalami tanda-tanda tersebut, si ibu akan tidak akan cenderung mencederakan bayinya. Tidak wujud apa kekhilafan dilakukan oleh Puan HMS dalam membuat dapatan menolak pembelaan Perayu mengenai naratif SP1 mengalami post-partum depression dan SP1 sendiri yang mencederakan bayinya itu. Puan HMS telah menilai dan menghargai naratif pembelan Perayu dengan mempertimbangkan keseluruhan keterangan di hadapannya dan telah menganalisa dan mengupas fakta kes dengan teliti termasuk menilai keterangan saksi pembelaan khususnya SD5 dan telah dengan betul membuat dapatan dan seterusnya menolak pembelaan Perayu sebagai satu pembelaan yang boleh menimbulkan keraguan munasabah atas kes pihak pendakwaan. [29] Adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa dapatan hakim bicara mengenai kes berdasarkan kebolehpercayaannya terhadap seseorang saksi tidak sepatutnya diubah oleh mahkamah di peringkat rayuan melainkan dapat ditunjukkan bahawa sesuatu dapatan itu bertentangan dengan keterangan yang dikemukakan atau gagal menghargai secara kehakiman akan keterangan yang dikemukakan atau berlakunya salah arah yang menyebabkan ketidakadilan (kes Wan Mazuki Wan Abdullah v. PP [2008] 4 CLJ 631; Lee Ah Seng & Anor v. PP (supra]; Ramasamy Mahendran v PP

1 LNS 398 dan Micheal Arinzeh v. PP [2019) 1 LNS 553 dirujuk). Tidak ada perkara sedemikian dilakukan oleh Puan HMS. [32] Berdasarkan kepada penilaian keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan semasa perbicaraan, kami bersetuju dengan dapatan oleh Hakim Mahkamah Sesyen, yang kemudiannya dikekalkan (affirmed / upheld) oleh Hakim Mahkamah Tinggi diperingkat rayuan bahawa pembelaan yang diketengahkan oleh Perayu hanyalah suatu penafian dan pemikiran terkemudian (afterthought) sahaja. [33] Sebagai tambahan, dapatan ini juga dicapai berdasarkan kepada keterangan SD3 dan SD4 yang telah memberikan keterangan bahawa pada 21/11/2018 (sehari selepas kejadian) mereka berdua telah pergi ke rumah Perayu. Kepada SD3, Perayu hanya menafikan ada memukul SP1 sahaja. Tidak ada di dalam keterangan SD3 atau SD4 bahawa Perayu ada menceritakan kepada mereka sebagaimana versi yang diketengahkan oleh Perayu di dalam pembelaannya sedangkan itulah peluang keemasan untuk beliau menceritakan kejadian sebenar yang terjadi namun malangnya ini tidak berlaku. Selepas itu, SD3 dan SD4 terus membawa Perayu memasuki kereta menuju ke balai polis. Sepanjang perjalanan ke Balai Polis Kota Kemuning dan Shah Alam, Perayu tidak juga menzahirkan kepada SD3 dan SD4 kejadian yang berlaku sebagaimana yang diceritakannya olehnya semasa membela diri. [34] Sebagai rumusan, kami dapati tiada terdapat apa-apa salah arah atau alasan kukuh untuk kami mengganggu dapatan yang dibuat oleh Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana apatah lagi untuk kami mengakaskan sabitan terhadap Perayu. Perayu telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Di sebaliknya pula, Responden telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah. [35] Di dalam kes Sivalingam a/l Periasamy & Anor [1995] 3 MLJ 395, Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: “It is trite law that the appellate court will not readily interfere with the findings of fact arrived at by the trial judge court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, the appellate court has a duty to intervene where a trial court has so fundamentally misdirected itself, that one may say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion.” [36] Berpandukan kepada prinsip undang-undang yang digariskan di atas, kami dapati kedua-dua mahkamah tersebut tidak ada membuat apa-apa dapatan fakta dan undang-undang yang bertentangan dengan keterangan yang telah dikemukakan. Kesimpulan [37] Kami sebulat suara menolak rayuan Perayu. Keputusan Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana disahkan dan dikekalkan. Waran komital dikeluarkan. Wang jaminan dikembalikan. Hukuman pemenjaraan bermula pada tarikh hari ini (16/1/2024). Tarikh: 20 Mac 2024 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Kaunsel Bagi Perayu : Abdul Rahman Bin Zainal Abidin & Nael Awateef [Sim & Rahman] Bagi Responden : Sarulatha A/P Paramavathar [Timbalan Pendakwa Raya]